ادوارد رابرت رابسون، از معماران معروف انگلیس، یه کتاب داره به نام معماری مدارس، که سال ۱۸۷۴ درباره ساختمون‌های مدارس انگلیس نوشته. خیلی کتاب جالبیه، چون زمان خودش یک کتاب فنی تخصصی بوده، اما الان یه کتاب تاریخی حساب میاد. تو کتاب چندتا از مدارس اون زمان رو بررسی کرده، از تصاویری مثل این داره تا پلن تا حتی قیمت زمین و هزینه ساخت، تا طرح نیمکت‌ها و بخاری‌ها و چو‌ب‌لباسی‌های داخل کلاس. یکی ازین مدرسه‌ها که بش زیاد پرداخته بعدها تغییر کاربری داده میشه، و بعدتر توسط بمباران هوایی آمریکا در جنگ جهانی به طور کلی نابود میشه، و الان تو زمین اون مدرسه سونی سنتر برلین قرار گرفته!
تو یه قسمت که درباره گرمایش و تهویه‌ست میگه بیشتر بیقراری و دیوونه‌بازی و عدم تمرکز دانش‌آموزان به خاطر نبود هوای تازه در کلاسه. بیش از ۱۵۰ سال پیش گفته باید هوای تازه تو کلاس‌ها جریان داشته باشه تا بچه‌ها مریض نشن، و معمار قرن بیست و یکم تازه امروز به خاطر کرونا یادش افتاده باید فکری برای تهویه طبیعی می‌کرده!

مسیحیان ارتودکس شرقی، از قدیم، مخصوصا از زمان ظهور بلشویک‌ها، به کاتولیک‌ها میگفتند «آتئیست‌های مخفی»! این برای من مصداقی دیگر از لقب‌گذاری‌های متداول بین فرقه‌های مذهبی بود که نمونه اسلامیش رو زیاد دیدیم. اما با مشاهده عملکرد واتیکان درباره کرونا و واکسنش و اجبارش، تازه دارم میفهمم اون بندگان خدا یه چیزی می‌دونستند.

اعتماد به «واکسیناسیون دولتی» یکی از مصادیق روشن از سندروم #فراموشی_گل‌مان است. این مرض به طور خلاصه اینجوری کار می‌کنه: روزنامه رو باز می‌کنی و یه مقاله می‌بینی که درباره موضوعیه که خودت در اون تخصص داری. می‌بینی روزنامه‌نگاری که مقاله رو نوشته کلا از موضوع سر درنمیاره، و چنان همه‌چی رو باهم قاطی کرده که مطلب رو کاملا برعکس میگه، طوری که جای علت و معلول عوض شده. روزنامه پر شده ازینجور مقالات. بعد ورق میزنی، و میرسی به صفحه روابط خارجی، و یه جوری میخونیش انگار چیزی که درباره مناقشه فلسطین نوشته خیلی دقیق‌تر و صحیح‌تر از اون مهملاتی که درباره موضوعی که تو در اون تخصص داشتی نوشته بود، نوشته شده! و بازم ورق میزنی و کلا یادت میره که چی فهمیدی از اعتبار روزنامه.

مبتلایان به این سندروم در تجربیات شخصی و حتی اجتماعی خودشون می‌بینند که دولت جز آسیب زدن بشون هدفی نداشته، اما موقع واکسن که میشه، چون توش تخصص ندارند، یادشون میره قبلا از همین دولت چه تجربیاتی داشتند.

وزش باد تو اروپا کم شده، تولید برق بادی هم کاهش پیدا کرده. حالا میگن به خاطر گلوبال استیلینگ است! وارمینگ کافی نبود، باید یه چیز دیگه از انتهای روده‌شون درمیاوردن. احتمالا مرحله بعد با عبارت

Global Wiggling
آشنا بشیم.

همون طور که برای دگرباش‌های جنسی عبارت
LGQBT
رو درست کردن که مثل عدد پی حروف آخرش رو هیچکس نتونسته محاسبه کنه، بتدریج یه آلبوم کلمات من‌درآوردی هم برای اقلیم درست می‌کنند.

تقریبا یک ماه پیش اومدم کولر رو روشن کنم، پدر بزرگوار گفت کولرو چرا روشن می‌کنی؟ گفتم گرمه خب! گفت شهریور داره تموم میشه تابستون نیست که. امروز خودش شوفاژ رو روشن کرده. گفتم تازه وسط مهرماهه، از الان شوفاژ رو روشن کردی؟ گفت کلاردشت برف اومده! حالا کلاردشت کجا ما کجا.
وقتی آخوند شیعه که قبل انقلاب نگران کوخ‌نشینان بود و الان میگه مسئله رفاه مردم رو نباید خیلی گنده کرد! نباید تعجب کنید. این نسل کلا نافش با استاندارد دوگانه بریده شده. چه مرجع باشند چه مقلد.

«به عنوان یه نظامی انقدر واکسن‌ زدم من، مخصوصا وقتی به خارج اعزام می‌شدیم، که اسمشون هم نشنیدید شما‌. من واکسن‌پرهیز و واکسن‌هراس نیستم. سواد دارم. آگاهم. خودم میتونم واقعیت‌ها و آمارها رو بسنجم و لازم نیست یه مشت دولت‌پرست اینکارو برام بکنند. اینا ازین حرص‌شون گرفته که به اجازه ما نیاز دارند».


بعد یه عده گیج ببو هنوز دارند به ما گوشزد می‌کنند که «اگه واکسن خوب نیست چرا آبله ریشه‌کن شد؟».

یعنی میشه یه روز با موتور برم burning man؟

گفتم که فاشیسم سلامت، سیاست فعلی واکسیناسیون رو به یک گزاره ابطال‌ناپذیر تبدیل خواهد کرد تا هیچوقت نشه غلط بودنش رو ثابت کرد. اینکه میلیاردها دوز تزریق شده به مردم برای سرکوب اپیدمی کارساز نبوده رو با «این ویروس حالا حالاها با ما هست» لاپوشانی می‌کنند، گویی همه‌چیز خیلی طبیعیه و باید دقیقا همینطور می‌بود! تا ادعای «واکسناسیون همگانی درست وسط همه‌گیری باعث انتشار ویروس‌های مقاوم‌تر شده» یک نوع کفرگویی محسوب بشه. و وقتی صحبت سوددهی بلندمدت در میان باشه بدون هیچ شرم و خجالتی میگه
We're going to keep giving people booster shots.

به آنارشیست‌های اواخر قرن نوزدهم و اوائل بیستم کمی نگاه کنید. خیلی‌هاشون قبل‌ترش سلطنت‌طلب بودند یا از امکانات حکومت سلطنتی استفاده می‌کردند (و تقریبا نمی‌تونستند که استفاده نکنند). در دوران ما هم اگه قرار باشه به هرکس که از دولت رفاه منتفعه بگیم «تو یکی حرف نزن» باید دهان همه رو بدوزیم. با این منطق هیچ‌کس حق نداره درباره رمزارزهای غیرمتمرکز حرف بزنه، چون همه‌مون داریم هرروز از پول فیات متمرکز تحمیل شده استفاده می‌کنیم! و حتی خود اون رمزارز مطلوب‌مون هم با همون پول فیات داریم میخریم!

از امکاناتی که همین سیستم در اختیارتون قرار داده استفاده کنید برای زدن ریشه این سیستم. هزاران پیوریتن، اندازه یک مار در آستین پرورش یافته نمیتونند در دنیای فیزیکی تغییر محسوس ایجاد کنند. مثل مار باشید.

فکر می‌کنید چرا اولین معجزه موسی، یک افعی بود؟ نان و نمک فرعون رو خورد و با پول دربار بزرگ شد.. اما بعدن رعیت حاکم رو ازش دزدید و با خودش برد!
ما نمی‌تونیم دولت‌هایی به این بزرگی رو نابود کنیم. ما باید مردم رو ازشون بدزدیم.

Its a fallacy, but its hilarious.

چند روز پیش نوشابه «مثلا» کوکاکولا یک و نیم لیتری گرفتم، مزه ضدیخ میداد. دقیقا مزه نوشابه‌های بی‌نام ایرانی که معلوم نیست تو چه کارگاه مخوفی پر شده‌اند و تو رستوران‌های بین‌راهی همراه با قیمه‌ای که گوشت گربه داره میدن و فقط راننده اتوبوس‌ها میتونند بخورنش. بعید نیست پودرش رو دیگه نتونسته باشند بخرن، یا انقدر گرون شده که حیف‌شون میاد ازش استفاده کنند، لذا کام بک زدن به فرمول قدیمی.
هر لیتر کوکا اصلی ۱ دلار قیمت داره. اگه بخوان با قیمت جهانیش بدن، باید هر بطری یک و نیم لیتری بشه ۴۲ تومن، یعنی چهار برابر قیمت فعلی. که در اون صورت فروش‌شون ضربه بدی میخوره. اما وقتی تولیدکننده‌ها عادت کنند به گروگانگیری، هیچ شأنی برای شعور مشتری قائل نخواهند بود، و خیلی راحت میگن فرمول رو عوض می‌کنیم، کی به کیه؟

یکی از تناقضات بی‌شرمانه زمانه ما اینه که برهنگی بالاتنه مرد تابو نیست، ولی برهنگی بالاتنه زن تابوئه!
اما اینکه ژاپن دیگه چرا هنوز درگیر این تابوهاست، کاملا مبهمه. کاش مدیران شبکه‌های تلویزیونی ژاپن که انیمه‌ها رو اینجوری خراب می‌کنند بیان درباره فلسفه کارشون یکم توضیح بدن. چون نه تنها جامعه ژاپن مذهبی نیست، بلکه هیچ سیاستی درباره «عفت عمومی» روی نرخ ازدواج و کیفیت ازدواج‌‌شون تأثیری نداره. وقتی اکثریت مطلق جوانان کشور باکره‌اند، چه چیزی رو سانسور بکنی چه نکنی، فرقی در کلیت وضعیت جامعه نداره‌. این‌ها چه چیزی رو در تلویزیون ببینند چه نبینند، طرف دخترهای واقعی نمیرن. بنابراین
What's the point?

اینکه مراجع و آیات عظام به خاطر شیعیان افغان که وسط نماز توسط انفجار کشته شدند ماتم‌زده شده‌اند و پشت سر هم بیانیه صادر می‌کنند، اما کشته شدن مبارزان پنجشیری براشون اهمیتی نداشت، این واقعیت رو ثابت می‌کنه که غیر از امام حسین و اطرافیانش، از مظلومی که اسلحه دست می‌گیره اصلا خوششون نمیاد. مظلوم خوب، مظلوم غیرمسلحِ کشته‌شده وسط نماز و وسط زیارت و این‌چیزهاست، نه مظلوم کشته شده وسط درگیری نظامی. مگر اینکه اون درگیری نظامی به نفع خلافت اسلامی باشه، که خب مقاومت پنجشیر نفعی برای خلافت سنی و خلافت شیعی نداشت که هیچ، به ضررشون هم بود.
تو انگلیسی یه مجموعه فحش هست که میشه درباره این آیات عظام به کار برد‌ که حالا من به کار نمیبرم، ولی مفهوم کلی‌شون اینه که فرد، مفعول بودن رو گرامی میداره.

یه جا در مورد این به اصطلاح «اثر» از عبارت
Horizontal Brutalism
استفاده کردم. قبلا جایی کسی استفاده کرده؟ اگه نه که بزنید به نام خودم.

#استفراغات_معماران

حسین قشقایی آدم متعهد و شجاعی است. اما شخصا در موقعیتی مشابه، که همینقدر مثل او خونم در حال جوشیدن بوده، فهمیدم که تعهد و شجاعت کافی نیست. باید قدرت داشت‌. آدم‌های متجاوز را باید با قدرت، له کرد. و فقط هم با قدرت میشود له‌شان کرد. قبلا نوشتم، «مثال شدن» هدف مهمی است. وقتی همه بزدلند، مثالِ «تنهایی شجاع» شدن مهم است. اما برای برنده شدن کافی نیست.
در واقع این نقطه بلوغ من بود. فهمیدن اینکه در بهترین حالت، توقع همراهی مردم در ستیز با شیاطین، یک توقع بیجاست؛ و در متداول‌ترین حالت، خود مردم دستیار شیاطین هستند! پس برای برنده شدن نباید به این فکر کرد که «دانستن حق مردم است». این یک شعار پوچ بود که جریان قلابی اصلاحات در کله ما فرو کرد. بعدتر فهمیدیم مردم اتفاقا خیلی چیزها را می‌دانند، و برای دانستن‌شان نیاز به فداکاری‌ها و هزینه‌پردازی‌های ما ندارند. بلکه دانسته با خیلی چیزها مشکلی ندارند. یا.. دانسته برایشان مهم نیست. یا دانسته خودشان همدستند. فهمیدن اینکه از مبنا دچار سوء تفاهم بودم نقطه بلوغ من بود. که همه جهان‌بینی‌ام دچار اعوجاج بوده. که نجات دادن مردم بی‌معنی بوده‌. باید انسان را از مردم نجات داد! و برای اینکار باید به قدرت رسید، و برای بدست آوردنش جنگید. با قدرت می‌شود همان مردمی که آدمکش‌ها را دوست دارند، وادار کرد به حیوانات احترام بگذارند. به کسی تعرض نکنند. در زندگی دیگران دخالت نکنند. دارایی دیگران را غصب نکنند. و از همه مهمتر، با قدرت میشود از تأیید شدن حقیقت توسط مردم، بی‌نیاز شد! با قدرت دیگر لازم نیست مردم قبول کنند که دارد ظلمی رخ می‌دهد. با قدرت می‌شود دهان ظالم را پر از خون کرد. چه مردم قبول کنند که حقش بوده، چه قبول نکنند.

خب که چی؟
مثل اینه که یکی بخواد با ایجاد شورش از زندان فرار کنه، بش بگن «میخوای به زندانبان زور بگی؟ پس با زندانبان‌ها که بمون زور میگن چه فرقی داری؟».
سیستم آموزش و پرورش دولتی شما رو همینقدر پرت بار آورده‌.‌
برای کسی که زندانیه فرقی نداره گروهبان گارسیا حبسش کرده یا «شورای عالی مبارزه با جرائم» که متشکل از هزاران نفره. دولت دموکرات هم به شما «دیکته» میکنه که باید چه کنید و چه نکنید. ازین لحاظ برای یک شهروند شیلی که نمیخواد چیزی بش دیکته بشه، بین الان و دوران پینوشه فرقی نیست (فقط در دوران ما یه سری کارها با توحش کمتری انجام میشه که استرالیا ثابت کرد روی همونش هم نباید زیاد حساب باز کنیم).

«اگه کارفرمای من ازم بخواد باش سکس داشته باشم و گرنه اخراجم می‌کنه، مصداق اعمال زوره یا مصداق آزادی انتخاب؟».

اجبارکنندگان واکسن متوجه نیستند که موجه بودن اجبار از لحاظ «مصلحت عمومی»، جلوی تناقضی که این کار با بقیه ادعاهاشون ایجاد می‌کنه، نمیگیره.