هیچ‌کس کیهان نمیخونه. قبلا از کاغذش به جای لنگ برای پاک کردن شیشه مغازه استفاده می‌شد، یا به عنوان پادری تا گل کف کفش‌ها سرامیک مغازه رو کثیف نکنه، یا به عنوان روکش موقت صندلی، که با کفش برن روش و لامپ رو عوض کنند، یا به عنوان زیر انداز نقاش و بنا که دم ظهر تعطیل کردن تا نهار بخورن. الان دیگه این کاربردها رو هم نداره. اما اصلاح‌طلبان، از مزدبگیر و نگیر، از حبس کشیده و نکشیده، اصرار دارند که در روزنامه‌شون، وبلاگ‌شون، کانال‌شون، توعیترشون، به اطلاع ما برسونند که حسین شریعتمداری امروز چی گفت و باید چه جوابی بش داد.

مادرم رو برده بودم دکتر، وقتی ما رسیدیم به پنجاه و پنج نفر نوبت داده بود، وقتی رفتیم بیرون به هفتادتا رسیده بود. ویزیتش هشتادهزارتومنه. البته کارهای دیگه‌ای هم انجام میده که بیشتر از ویزیتشه، اما اونارو در نظر نگیریم میشه هفتاد ضربدر هشتاد. حضرت پنج میلیون و ششصدهزار تومن در سه ساعت درآورد. کاش بخشی ازین پول رو صرف خرید یه سوله بکنه که جا برای همه مراجعین وجود داشته باشه. بعد عین فرودگاه بلندگوهای دیواری نصب کنه که اسم مریض رو صدا بزنن.‌

شاید اگه بعد از یازده سپتامبر به مردم شفاف توضیح میدادن که برج سوم چرا افتاد، الان لازم نبود انقدر توضیح بدن که زدن واکسن چرا لازمه.

ما خونه میخوایم، که توش آرامش داشته باشیم، و بیرونش به رهگذرها حس خوبی بده. همین. ما نمیخوایم معمار آرتیست‌بازی دربیاره. ساخت اَشکال و فضاهای بی‌معنی که هدفشون فقط تجاوز به نگاه رهگذرانه، یه آرتیست‌بازیه.

#استفراغات_معماران

در زمان جنگ داخلی آمریکا یه نفر نشست یه کتاب نوشت در دفاع از نظام اجتماعی برده‌داری و معایب جامعه‌ای که هیچ‌کس توش برده نیست! بله همینقدر عجیب. مطالعه‌ش رو بسیار توصیه می‌کنم. مخصوصا اینکه حس غریبی ایجاد می‌کنه خوندن کتابی که میدونی آبراهام لینکلن هم خوندتش. با نویسنده موافق نبوده ولی خوندتش.

آسمان همه‌جا یک‌رنگ نیست. این زمین است که همه‌جا آشناست. وقتی سرت را به جاذبه‌اش سپردی و نیمی از صورتت را روی بستری گذاشتی که میتواند راحت باشد، و میتوانسته نباشد، هرجای دنیا که باشی مثل سرباز تیرخورده‌ای خواهی بود که معلوم نیست زنده بماند. زمین ما را وادار می‌کند هرشب صورت‌مان را به خاک بمالیم. بین صورت‌مان و خاک فاصله‌ها و واسطه‌های زیادی افتاده، اما مسئله هنوز همان است. زمین هرشب مطمئن‌مان می‌کند که هیچ قدرتی نداریم، و در این بی‌قدرتی برابریم.

خبرنگار آمریکایی از هیکل این کاراکتر در یکی از بازی‌های کره‌ای دلخور شده، چون جذابیتش اغراق‌آمیزه! و البته این فقط نظر یک نفر و یک خبرنگار نیست‌. این نظر خیلی از توسعه‌دهندگان بازی در آمریکاست، و این رو در کاراکترهایی که خودشون میسازند میشه دید: زن‌های تیره‌پوست کاملا واقعی و خیلی معمولی که انگار مهاجرند!
مشکل چپ آمریکایی هم با رنگ پوست کاراکترهای شرقیه، هم با سایز سینه‌شون. کاراکتر آسیایی حتی اگه نماینده زردپوستان باشه، سفید دیده میشه (و البته رفرنس بیرونی داره. دختر کره‌ای امروزی میتونه سفیدتر از دختر سفید آمریکایی باشه). از طرفی سینه‌های خوش‌فرم، رشته‌های فمنیسم که تا الان بافته بود رو (فلت باش دختر!) پنبه می‌کنه.

شانس آوردیم این‌ها روی رویاهای شبانه ما کنترلی ندارند، و گرنه ممکن بود خواب دیدن دخترهایی که مچ پاشون ظریفه رو ممنوع کنند.

این میم خیلی جالبیه‌. سپردن بچه‌ها به واکسن‌های آزمایشی فایزر و مدرنا، توسط والدین‌شون رو تشبیه کرده به قربانی کردن بچه‌ها به پای خدایان در مذاهب قدیمی.
قبلا به بچه‌ها انواع و اقسام واکسن‌ها تزریق می‌شد اما هیچوقت چنین محتوایی درباره‌ش تولید نمیشد. از لحاظ رسانه‌ای در دوران شگفت‌انگیزی قرار گرفتیم.

آنتونی بلینکن گفت چند سناریو برای خروج از افغانستان در نظر داشتیم که در بدبینانه‌ترین‌شون هم اینکه دولت و ارتش افغانستان قبل از خروج کامل ما از هم بپاشه لحاظ نشده بود!

مشکل دموکراسی دقیقا همینه. که یا میشه دروغ به این شاخداری گفت، و یا همینقدر بی‌کفایت بود که امر اظهر من الشمس رو هم ندید، و همچنان در قدرت باقی موند.

هنوز هیچی نشده میخوان شارژرهای ماشین‌های برقی رو روزی ۹ ساعت خاموش کنند تا شبکه زیر فشار زایمان نکنه.
هرکس که کمی از شاخه قدرت رشته برق سر در می‌آورد می‌دونست کار به اینجا می‌کشه، اما دولت‌ها اصرار دارند ماشین‌های بنزینی رو حذف کنند. وقتی هفتاد درصد ماشین‌ها برقی شدند میخوای چه خاکی به سر بریزی؟
این لجاجت چه معنی‌ای میتونه داشته باشه جز اینکه دقیقا میخوان این مشکلات بوجود بیاد. وقتی ماشین بنزینی ممنوع بشه، و فقط بشه ماشین برقی خرید، اما استفاده ازش یا زندگی نرمال رو بهم بریزه یا اعصاب دارنده ماشین رو، مردم مجبور خواهند شد قید ماشین رو بزنند. مگه اکوفاشیست‌ها همینو نمیخوان؟

احمق مفنگی از تقسیم حجم تراکنش الکترونیکی به تعداد خانوارهای ایرانی نتیجه گرفته وضع معیشت مردم اونقدرام هم بد نیست! عین این چوپونایی که از جلو یه پاساژ شلوغ رد میشن میگن «مردم پول نداشتن اینجا چیکار میکردن؟». لابد از تقسیم حجم تراکنش شبکه بانکی چین هم باید نتیجه بگیریم مردم این کشور از شهروندان سوئیس مرفه‌‌ترند!
حالا بگذریم که همین تقسیم بی‌معنی هم نشون میده ملت به فاک عظما رفتن. بیست میلیون تومن در یک ماه، یعنی زیر ۱۰۰۰ دلار! یا کمتر از ۲۵ دلار در روز. حالا معادل دلاری تراکنش‌های هشت سال قبل رو حساب کن.

از علم آمار فقط ضرب و تقسیمش رو یاد گرفته، اما همونش هم درست انجام نمیده.
منگل دیوانه‌.

https://t.me/adibmh/1138

اگه خیلی از عملیات تقسیم خوشمون میاد باید با کسری بودجه امسال انجامش بدیم. شش ماه وقت هست تا ۴۶۴ هزار میلیارد تومن کسری جبران بشه. یعنی هر خانواده ایرانی اگه تا آخر اسفند، هر روز ۱۰۰ هزارتومن کارت بکشه به حساب دولت، هر روز، هر فاکینگ روز، باز این کسری جبران نمیشه. اما دولت سال بعد با تورم جبرانش خواهد کرد. به جای اینکه از پلتفرم‌شون استفاده کنند تا به مردم هشدار بدن که حتی یک ریال رو هم به صورت نقد یا سپرده بانکی نگه ندارید چون دولت حداقل یک سومش رو میقاپه از دست‌تون، میگن «شیطونا همچین هم وضع‌تون بد نیستا».

سمپل برای پستی که ریپلای کردم زیاده. یعنی همه‌جا ریخته رو زمین، کافیه نگاه کنید.
(ارباب‌شون تیزه!)

قصاص یا عدم قصاص اکبر خرمدین هیچ توفیری برای جامعه ما نداره. اتفاقا نکشتن پیرمردی که بهرحال به زودی خواهد مرد، کمی به سبک کردن کارنامه قتل‌های قانونی این جامعه که اسمش رو گذاشته «حکم خدا»، کمک می‌کنه. اون چیزی رو که باید حتما کشت، اعتقادات خرمدین و نسلشه. باید مطمئن شد چه از کرونا بمیرند چه از سکته قلبی، حتما عقایدشون با خودشون دفن میشه. مثل فیلم‌های تخیلی که ابرقهرمان داستان سنگ جادویی شیطان رو میبره در اعماق اقیانوس یا زیر هزاران تن بتن مسلح دفن میکنه تا حداقل تا یکی دو هزار سال بعد بیرون نزنه‌. و این خیلی دشوارتر از انداختن طناب به دور گردن کسیه. پیچیدگی‌های زیادی داره و هوشمندی میخواد.

متوقف کردن پرواز به خاطر ماسک نداشتن یه بچه دو ساله که آسم داره، چیزیه که بارها از رسانه‌های غربی دیدیم در دوران کرونا. بعضی‌ها از همراهی و همصدایی همه مسافران با این رفتار دیوانه‌وار، متعجب شدند. یا در واقع از خودشون تعجب کردند که چطور تا الان نمی‌دونستند هموطنان‌شون چجور آدم‌هایی هستند. اینکه فکر کنی مردم آزادیخواهند همون قدر ساده‌لوحانه‌ست که فکر کنی هیچ‌کس به آدم دروغ نمیگه!.. مردم به صورت دیفالت فاشیست هستند، چون علاوه بر همه دلایل سیاسی و فلسفی برای فاشیسم، همیشه خودمحوری به عنوان یک محرک قوی، تقویتش می‌کرده‌. خودمحوری با خودخواهی خیلی فرق داره ولی در ادبیات عامیانه وزن منفی بیشتری به خودخواهی دادن‌. خودخواه بودن نه تنها لازمه، بلکه میتونه برای جامعه هم مفید باشه. همه خواستن‌ها که درباره مادیات نیست. آدم اگه خودخواه نباشه، نمیتونه شرافت رو برای خودش بخواد. چون خودخواهه میخواد مردم به عنوان آدم باشرف بشناسندش. اما خودمحوری، یعنی خود رو مهم‌ترین موجود عالم پنداشتن! و اینه که منجر به کثافت‌کاری‌های زیادی میشه. آدمی که خودش رو مهم‌ترین موجود عالم می‌بینه، نمیتونه تحمل کنه که همه دست به دست هم ندن برای نجاتش، حتی کودکان دو ساله.
یکی نوشته بود ما جامعه ثروتمندی شدیم، و این ثروت چوب شد رفت تو آستین‌مون. چون رفاه زیاد، مردم رو ضعیف‌النفس بار آورد. و آدم ضعیف تن به بردگی میده. اما دلیلش این نیست. رفاه میتونه آدم رو ضعیف بار بیاره، اما مشکل اصلی امروز بردگی نیست، تفرعنه. این‌هایی که هرچی رسانه و سیاستمدار بشون میگه دربست می‌پذیرند، بردگی رو نپذیرفتن. بلکه دارند نظامی رو تأیید می‌کنند که بشون اجازه میده فرعون‌های کوچک باشند. فاشیسم اتحاد همگانی و ارگانیک فرعون‌های کوچکه. این نظام، به خودمحوری رسمیت قانونی میده.

و فراعنه از چی خیلی می‌ترسیدند؟
مُردن!

تو در ۹۱ سالگی داری هنوز فیلم میسازی، من حوصله حرف زدن با کسی رو هم ندارم. سیم‌کشی مغزها فرق می‌کنه شاید. آدم‌هایی مثل من هیچوقت مثل تو، مرد نمیشیم.

آمریکاستیزها حتی انتقاد از آمریکا رو هم بلد نیستند. چون پرنسیب ندارند. و گرنه الان باید کلی محتوای ضدآمریکایی تولید می‌کردند، که ژنرال آمریکایی خیلی راحت به کشور خیانت کرده. اما چون «حزب اعظم» با خیانتش موافق بوده، نه اون موقع مشکلی براش پیش اومده، نه الان پیش میاد. و وقتی خیانت‌های متعدد و سازمان‌یافته انجام میشه، بش چی میگن؟ بش میگن کودتا. همون تک حزب حاکم بر آمریکا که داد و هوار راه انداخته بود که ترامپ ممکنه کودتا کنه، خودش علیه ترامپ کودتا کرد. و همون حزبی که علیه منتخب مردم کودتا کرد، نگران آسیب رسیدن به دموکراسیه!
آمریکاستیز اگه پرنسیب داشت همین رو یک پتک می‌کرد و تا قیامت به سر آمریکا می‌کوبید. اما گیر داده به فایزر.

دیگه نظام سیاسی و کشورداری آمریکا و خیلی‌ از ممالک غربی به جایی رسیده که فقط برای مهاجرهایی جذابیت داره که از دست طالبان و بوکوحرام و این چیزها فرار کردن. مثل ما. چون میپرسیم «عه اونجام کودتا کردن؟ چندنفر مردن؟ هیشکی؟ عی بابا، گرفتی ما رو. کودتا بدون مثله کردن چند نفر تو خیابون که کودتا نیست». سیرکی که درست کردن فقط برای ماها که هرروز داریم تراژدی تجربه می‌کنیم، یه جای امنه. و گرنه برای یک آمریکایی نرمال باید خیلی ترسناک باشه.

مسئله آگاه کردن مردم آمریکا که نیست. اونا اگه بخوان حساسیت نشون بدن، میتونند نشون بدن. اونا تحت خفقان نیستن. تیم‌شون رو خودشون انتخاب کردن. مسئله رسوا کردن جریان دموکراسی‌خواهیه. قبلا کلیشه این بود که می‌گفتند دموکراسی‌خواهان دموکراسی رو برای خودشون می‌پسندند، اما برای ما دیکتاتور عزل و نصب می‌کنند! اما این کلیشه دیگه کار نمی‌کنه. چون اینا برای کشور خودشون هم دیگه دموکراسی رو نمی‌پسندند!

این یک نمونه دیگه از روحیه بازندگیه. ۶ میلیون جمهوریخواه کالیفرنیایی در انتخابات اخیر به ترامپ رأی داده بودند، اما تا اینجای شمارش، فقط ۳ میلیون نفرشون به عزل فرماندار دموکرات رأی دادند.‌
اگه همشون شرکت می‌کردند نسبت قرمزها به آبی‌ها تغییر نمی‌کرد (هرچند ممکن بود در شکست دادن فرماندار موفق بشن)، اما مسئله بردن نیست، مسئله نشون دادن اینه که «ما هستیم». آدم‌هایی که به بهانه «تقلب می‌کنند دموکرات‌ها، چه فایده داره» حتی حاضر نشدند به خودشون تکون بدن تا نشون بدن که هستند، همونایی هستند که میگن آدم جنگجو و ترسو رو تو یک قبرستان دفن می‌کنند، چه فایده؟