جمهوری‌اسلامی داره امتناع روسیه در تحویل واکسن رو محکوم می‌کنه، البته در کمال نرمش و ادب. بعد اصلاح‌طلب توعیتری بل می‌گیره و می‌نویسه «عاقبت نگاه به شرق»!
معلوم نیست چجوری حساب کردن که هنوز روسیه رو در شرق سیاسی می‌بینند، یکم دیره برای این سوء‌تفاهم‌ها.. ولی این‌ها حتی در نگاه به غرب هم دچار انحراف چشم هستند. حتی اروپا در واکسن و خیلی از داروها، وابسته به آمریکاست. همون اروپایی که سوئیس و آلمانش خدایگان تولید دارو هستند. بد نیست اینفوگرافی‌هایی تهیه بشه درباره اینکه هر صنعتی چقدر لنگ چه کشورهاییه. برای بالا بردن اطلاعات عمومی مردم و همچنین جانوران آکادمیک، ضروریه. چند نسخه‌ش هم می‌تونیم بفرستیم پاکستان، که جشن گرفتن از شکست پنتاگون از پابرهنه‌ها، تا ببینند این مسئله که به جای واکسنی که نمی‌تونند بسازند و کم آوردن، دارند آویگان بی‌اثر رو تجویز می‌کنند تا عریضه خالی نباشه، از کجا آب میخوره.

آقامیری میگه برای حمایت از پنجشیر و «زن و بچه مردم» در افغانستان، لازم نیست جمهوری اسلامی حتما لشکرکشی کنه، کافیه یه زنگ بزنه به طالبان و بگه مخالفیم!
ترک‌ها در این موقعیت‌ها از یک کلمه استفاده می‌کنند: ایندیجَه! که یعنی همین الان! با یه جور حالت پوزخندی ادا میشه، که یعنی آره اونام همین الان میگن چشم شما گفتی دیگه تاجیک‌ها و شیعه‌ها رو نمی‌کوبیم.
این هم ادامه‌ای است از همون نگاه بالکنی، با این فرق که در پوشش غیرت پیچیده شده و معمولا با فریاد «نزن بی‌ناموس» ازون بالا ابراز میشه.

رسواسازی تهی بودن ظرف آرمانی جمهوری اسلامی و بی‌قطب‌نما بودنش، نباید به درخواست مساعدت از جمهوری اسلامی منجر بشه. مگه برای دفع طالبان باید از طالبان کمک گرفت؟ همونطور که قبلا نوشتم خوشحالم که این نظام در مواجهه با مسئله اقلیت‌های افغان اشتباه کرد و بشون پشت کرد، چون هر وقت این نظام در جایی دخالت کرده تلفات انسانی بیشتر شده. ضمن اینکه هر نوع به رسمیت شناختن کمک جمهوری اسلامی، به رسمیت شناختن دخالت‌های جمهوری اسلامی، و به رسمیت شناختن کل سیاست خارجی جمهوری اسلامیه، که چهل و چهار ساله مردم خودمون رو آواره صد و بیست کشور دنیا کرده.

بیشتر سرمایه‌ش در آمریکاست. چون دولت آمریکا متورمش کرده. و برای اینکه همچنان ازین تورم منتفع باشه، همونجا نگهش میداره. صرف اینکه گردش سرمایه سهل‌تر شده، که صرفا یک توسعه تکنولوژیک در بازاره، معنیش این نیست که از انحصار خارج شده‌. یک منِ هیچ‌کس الان میتونم بوسیله رمزارز در کسری از ثانیه پول رو به اون سر دنیا منتقل کنم، اما دولت اینجا و دولت اونجا مثل سگ دنبالم خواهند بود. اتفاقا کنترل دولت-ملت بر سرمایه قابل مقایسه با دهه هفتاد نیست. دولت اون زمان در برابر دولت الان، شبیه یک دکه روزنامه‌فروشی بوده.
این بحث‌ها درباره اسطوره و مذهب و این چیزها که نیست، دیتا میخواد. هر جمله شما رو با دیتا و شواهد میشه رد کرد. مثلا میگین سرمایه از کارتل‌ها خارج شده! که کاملا برعکسه، از هرزمان دیگه‌ای کارتلی‌تر شده. که از قضا حتی همین هم واکنش دفاعی سرمایه به تجاوزگری‌های دولت‌های غول‌پیکر بود.

در هشت ماه اول سال جاری میلادی، چین معادل بیش از ۲ تریلیون دلار صادرات داشته و ۱ و هفت دهم تریلیون دلار واردات. که مازاد تجاریش میشه مثبت ۳۶۲ میلیارد دلار!
۵۷ درصد صادرات متعلق به بخش خصوصی بوده.

یکی از کلیشه‌های دوران ما اینه که میگن اگر چین از آمریکا پیشی بگیرد ال می‌کند بل می‌کند!
خب پیشی گرفته است الان. ۴۰۰ میلیارد دلار مازاد تجاری اونم فقط در ۸ ماه، معادل کل اقتصاد یک کشور متوسطه. با این حجم پول و سرمایه خیلی کارها میشه کرد. خب کجاست اون کارها؟ کجاست اون ال و بل؟

مرد گنده چی رو داری با چی مقایسه می‌کنی؟ چرا اینجوری می‌کنید؟ جوان‌ها دارن بتون نگاه می‌کنند.. این مسخره‌بازی‌ها چیه؟ یه بار میخندیم بتون، دوبار میخندیم، دفعه سوم خجالت بکشید دیگه.



https://t.me/seyedjavadmiri/13871

حامد قدوسی ایران زندگی می‌کنه؟

دادن وزارت دفاع به محمد فضل که شهرت داشت به شیعه‌کشی، و معلوم نیست چندهزار شیعه رو به قتل رسونده (چون میگن بعضی روستاها رو از نقشه حذف کرد) دهن‌کجی جالبی بود به جمهوری اسلامی، و محور مقاومت.
آمریکاستیزی اسیدی بود که همه آمریکاستیزها رو در خودش سوزوند. از چپ آمریکایی گرفته تا شیعه ایرانی‌.


https://t.me/nasserkaramii/3404

در هیچ مقاله‌ جدیدی ندیدم نشون بده اجباری کردن عمومی ماسک و یا حتی استفاده بالای ۹۰ درصدی مردم ازش، به کاهش کیس منجر شده باشه. اون ماسکی که موثره n95 و ffp3
هستند، که اثر مفیدش رو کادر درمان به چشم دیدند. ما خیلی وقته می‌دونیم که ماسک معمولی مانع انتقال نمیشه. امیدواری ما این بود که وایرال لود رو کاهش بده. فکر می‌کنم دو رفتار باعث شد حتی در این مورد هم خیلی موفق نباشه. یک اینکه مردم به علت اعتماد به نفس کاذب از چیزی که به صورت زده‌اند، برای حرف زدن به همدیگه خیلی نزدیک شدند، با این تصور که حالا که ماسک داریم عیب نداره صورت‌مون نزدیک باشه. دوم اینکه به دلیل همون اعتماد به نفس، مدت بیشتری در محیط‌های بسته و پرجمعیت قرار گرفتند. تصور کردند چون همه ماسک دارند، پس عیب نداره دو ساعت بشینیم اینجا. در حالی که به خاطر ایربورن بودن ویروس، که یعنی کل هوای اون فضا اشباع می‌شده از ویروس، ده دقیقه‌ش هم زیاد بوده.

دنیای فیزیکی انقدر پرمتغیر و پیچیده‌ست که باید یک احمق به تمام عیار بود که فکر کرد با وضع قانون یا ایجاد یک موج اجتماعی موقت، میشه هدایتش کرد به سمتی که مطلوب ماست. از ابتدا تبلیغات و اطلاع‌رسانی باید با حفظ این پیش‌فرض انجام می‌شد که نشتی زیادی خواهیم داشت. در طبیعت باید به قسمت‌هایی که «نمی‌توانیم» توجه بیشتری کرد، در حالی که نود و نه درصد محتوای رسانه درباره «می‌توانیم»ها بود.

منظومه فکری ارسطو ۱۴۰۰ صفحه نمیخواد، اینا چجوری اینهمه انشاء نوشتن برای مکارم؟
اما از حجم که بگذریم، مگه منظومه فکری مراجع ما با همدیگه فرق دارند؟ مگه منظومه فکری مراجع با خلیفه فرق داره؟ یه منظومه تهیه کنید اسمش هم بذارید «منظومه فکری مجاز»، همونو توزیع کنید خب. این دوباره کاری‌ها چیه.

https://t.me/khosropanah_ir/5897

چیزی که در برزیل جریان داره کاملا برعکس به خورد مردم دنیا داده میشه و آب از آب تکون نمیخوره. به قول آقامیری درباره به رسمیت شناختن طالبان: «آدم تعجب می‌کنه ازین اتحاد جهانی»، اتحاد جهانی جالبی هم وجود داره در این برعکس جلوه دادن. و ازون قشنگ‌تر اینه که اصلا اهمیتی نمیدن که معلوم بشه برعکس جلوه میدن. غیرمستقیم میگن: «برعکس جلوه میدیم که میدیم، چه گهی میخواهید بخورید؟».

ظاهر دعوا بین مذهبی‌هاست که معادل لاتینی جمهوری‌خواهان آمریکا هستند، و لیبرال‌ها، که معادل لاتینی دموکرات‌های آمریکا هستند. البته دو قطبی مذهبی در برزیل موضوع جدی و مهمی است به خودی خود. اما باطن دعوا درباره یکسره کردن سرنوشت قوه مجریه‌ست. همونطور که در آمریکا تلاش مضاعفی ایجاد شده تا از صندوق‌ها فقط دموکرات دربیاد. اما فرقش اینه که برزیل یه قانون اساسی بنیه‌دار مثل قانون اساسی آمریکا نداره، و قضات دادگاه عالی قرار نیست از فلان متهم و بهمان متمم دفاع کنند. بلکه در سال‌های اخیر بازی اینطور پیش رفته که قضات تعیین کنند کی در دموکراسی باید برنده بشه! و الان میخوان دوباره دا سیلوا رو برنده کنند. چون این تنها راه شکست دادن پوپولیست‌های مذهبیه. طبق معمول این وسط تا حد زیادی هم از زنان کولی می‌گیرند، با موضوعاتی مثل سقط جنین. بعبارتی کودتا رو دادگاه عالی داره انجام میده، اما به دنیا اینطور نشون میدن که طرفداران بولسونارو میخوان دموکراسی رو از بین ببرند! البته طرفداران بولسونارو هم کودتا میخوان، ولی از ارتش میخوان. حرف‌شون اینه که شما از دادگاه عالی استفاده می‌کنید برای دور زدن دموکراسی؟ پس ما هم از ارتش استفاده می‌کنیم! و برای همین ریختن خیابون و شعار میدن «اجازشو میدم». که خطاب به ارتشه، که یعنی من به عنوان شهروند اجازه میدم شما ارتشی‌ها کودتا کنید.

دموکراسی‌های بزرگ دنیا نوبتی دارند از کار میفتن. که منجر میشه به یک فاشیسم عالمگیر. ولی همینکه مردم دنیا با چشم خودشون ببینند دموکراسی ایده مزخرفی بود، من راضی‌ام.

بالا رو نگاه می‌کنی فکر می‌کنی غزه‌ست، راکت خورده یه جاهایی از نما ریخته‌. پایین رو نگاه می‌کنی می‌بینی عه ملبورنه!

#استفراغات_معماران

تو شهر ما میشه بیست کیلومتر طی کرد و یک فروشگاه فرهنگی هم ندید. تست کرده‌ام قبلا. یک اغراق نیست. وقتی نزدیکی خونه‌مون یک گالری نقاشی راه افتاده بود با اینکه می‌دونستم ازین کارهای پست مدرن بی‌معنی گذاشتن اهمیت ندادم و رفتم تو. اصلا مهم نبود طرف چی کشیده. فقط میخواستم تو شهری که دستای همه روغنیه، تابلوی نقاشی تماشا کنم. و البته حدسم درست بود، کارهای یه مشت بچه سوسول هنری رو به نمایش گذاشته بودن‌ و ازینکه مجبور بودم جلوی هر کدوم بیش از ده ثانیه بایستم تا ضایع نباشه، خندم می‌گرفت. اما وقتی همه رفتند و سالن خالی شد و من مونده بودم و یه فضای نیمه تاریک، احساس کردم یه بازنده‌ام. اون بچه‌ای که پول دانشگاه هنرش رو باباش داده بود، و خیلی هم داده بود، و استعداد چندانی هم نداشت، کسی نبود که بخواد منو با هنر به وجد بیاره. هیچی نداشت که به ذهن خشن من عرضه کنه. اما روابط عمومیش انقدری خوب بود که یه سالن گیر بیاره. بلد بود حرف بزنه. با غریبه‌ها رفیق بشه و بعدن از رفاقت‌شون استفاده کنه. و از همه مهم‌تر، دست و پا زده بود. به خودش تکون داده بود. نگفته بود فایده این کارها چیه؟ نگفته بود من رو چه به این کارها. هنرش هیچی برای من نداشت. شخصیتش بود که منی که این توانایی‌ها رو نداشتم و این زحمت‌ها رو نکشیده بودم، پست جلوه میداد. با پای خودم رفتم تحقیر شدم و برگشتم.

تصور بعضی‌ها اینه که جمهوری اسلامی حاضره ایدئولوژی رو فدای منافع سیاسی-اقتصادی بکنه.
اگه تئوری این عزیزان درست باشه ما باید الان اون منافع رو می‌دیدیم.
قطعا فدا می‌کنه، ولی برای تأمین منافع، فدا کردن ایمان کافی نیست‌. عقل و درایت و اعتماد به نفس لازمه. عقل و درایتی که در کار نیست، در مورد اعتماد به نفس هم در زمان ساقط کردن هواپیمای مسافربری نوشتم که خلاء سیستماتیکش در این حکومت دیده میشه‌. #گله_گاو همواره نسبت به تحولات موضع انفعالی داشته و خواهد داشت. چون تماشاچی و انفعالی بودند، در حمله آمریکا به افغانستان باش همکاری کردند، و چون تماشاچی و انفعالی هستند دارند با پروژه کثیف پاکستان و قطر همکاری می‌کنند. حتی عجله برای دستیابی به کلاهک هسته‌ای هم به خاطر همین عدم اعتماد به نفس سیستماتیک در کل تشکیلاته‌. به شکل گاوهای ترسو ببینیدشان، خیلی از مجهولات برطرف میشه.


https://t.me/AnimalsQuotes/2072

پروفسور دانشگاهی که حتی اون‌هایی که اهل آکادمی نیستند هم به بهانه‌های مختلف اسمش رو شنیده‌اند نباید در توعیتر با جوانترها سر به رسمیت قانونی شناختن بیت‌کوین در السالوادور کل کل فوتبالی کنه. حتی اگه واقعا فارغ از رشته تخصصیش که ربطی به اقتصاد و تجارت نداره، شخصا و از روی جایگاه روشنفکری دغدغه اقتصادی داره، موضوعات خیلی مهم‌تری وجود داره که درباره‌شون فریاد بزنه.. از جمله ۳۰ تریلیون دلاری شدن ترازنامه پنج بانک مرکزی بزرگ دنیا.
جانور آکادمیک با یک «مرد فاضل» بودن فاصله کهکشانی داره، ولی این بچه‌بازی‌ها مستقیما مرتبط با اون فاصله نیست، بلکه ریشه‌های سایکولوژیک داره.
در این دنیا با دو بال کاراکتر، و محتوا، میشه تا هر ارتفاعی پرواز کرد. همین خریت‌هایی که بایدن نشون داد اگه ترامپ مرتکب میشد، رسانه‌ها به صلیب می‌کشیدنش، اما جور دیگه‌ای به تصویر در می‌اومد. چون کاراکتر ترامپ خیلی قوی‌تره. ترامپ یک کنفوسیوس سیاسی نیست. بلکه میتونه یک بروکرات حوصله‌بر بی‌‌کفایت باشه، اما وقتی دارن تابوت‌های سربازان کشته شده کشور رو از هواپیما پیاده می‌کنند هرگز به ساعتش نگاه نمی‌کنه. دوست و دشمنش مطمئنند که اینکارو نمی‌کنه. چون کاراکترش این اجازه رو نمیده‌. مردم اگه کیفیت کاراکتر رو ببینند، حاضرند به صاحبش اجازه بدن گناهان بیشتری انجام بده و خطاهای زیادتری مرتکب بشه. کانر مک‌گرگور یکی از یونیک‌ترین کاراکترهای مسابقات رزمیه. حتی وقتی میبازه انگار برنده‌ست. لوگان پاول این کاراکتر رو نداره. ولی محتوا میسازه. با دعوا، با جر و بحث، با نمایش. حتی یک مسابقه معمولی رو میتونه به یک مسابقه مهم تبدیل کنه. مردم اگه کاراکترش رو هم نپسندند، محتواش رو دنبال می‌کنند. مردم چیز زیادی از کاراکتر جردن پیترسون نمی‌دونستند، مثلا نمی‌دونستند در برابر سرطان همسرش فرو میریزه، اما محتوایی که ساخت رو معتادگونه دنبال کردند. با اینکه مطالب تازه کشف‌شده‌ای نبود. محتواسازی با تولید علم فرق داره. اینکه ثابت کنی فمنیسم افراطی یک پریشان فکری ایدئولوژیکه، میتونه یک بحث فلسفی باشه، اما اینکه مجری فمینیست بی‌بی‌سی رو به صورت زنده رسوای عالم کنی، تولید محتواست.

هم کاراکتر و هم محتوا، نیاز به آبیاری دائمی دارند تا در جایگاهی که هستند باقی بمونند. اما از یه جایی به بعد ممکنه هرچقدر هم آبیاری انجام بشه، رشد نکنند. مثل پیرمردی که هرچقدر ویتامین تزریق کنه تأثیری در حال و روز جسمانیش نداره. وقتی به این مرحله رسید، برای حفظ کاراکتر و ادامه محتوا، ممکنه از محرک‌های مصنوعی استفاده کنند. پروفسوری که داره نون کاراکترش رو میخوره، یا نون محتوایی که سال‌ها قبل تولید کرده، خودش رو قاطی مسائلی می‌کنه که نباید قاطیش بشه. این‌ها به کاراکترشون یا محتواشون بوتاکس تزریق می‌کنند تا کهنگیش دیده نشه.

یکی از حرف‌های حقی که ترامپ در بیانیه‌ دیروزش زد این بود که اگه امروز ژنرال رابرت لی رو داشتیم در افغانستان شکست نمی‌خوردیم. ترامپ یه بچه پولدار نیویورکی بود، و قاعده این شهر این نیست که بچه پولدارهاش در هفتادسالگی به چنین نتایجی برسند. اما رابطه‌ای که مجبور شد با دنیای فیزیکی برقرار کنه، خواسته یا ناخواسته وادارش کرد این واقعیت رو بپذیره که جنم داشتن مهم‌تر از آدم مثبت بودنه، و لذا ژنرال مثبتی که نمیتونه جنگ رو ببره، بدرد جرز دیوار میخوره. و وقتی نمک روی زخم پاشیده میشه که بفهمیم مثبت بودنش هم فیک بوده.
اما ترامپ یک ضد دولت نیست. هیچوقت نمیگه نباید پول مردم رو خرج ساخت و نصب مجسمه آدم‌های جنم‌دار تاریخ‌مون می‌کردیم، که حالا ناراحت بشیم که یک مشت چپ دیوانه بکشندش پایین. چون دولت نه میتونه و نه باید بادیگارد تاریخ باشه، مخصوصا وقتی خود دولت بزرگترین جعل‌کننده تاریخه. اون بیشعورهایی که مجسمه رو پایین می‌کشند هم ضددولت نیستند. هیچوقت نمیگن دولت فدرال یا محلی، در جایگاهی نیست که تعیین کنه باید به چه شخصیت‌های ارج بنهیم و از چه کسانی بدمون بیاد. اون‌ها فقط میخوان نمایش بدن که میتونند شهر رو به اون شکلی که میخوان دربیارن. همون قلدرمأبی ایدئولوژیک که برای ما خاورمیانه‌ای‌ها خیلی آشناست. نسخه آمریکایی «شهر باید به من هیئتی عادت بکند».

اما این مسائل لایه خشن‌تری هم داره. خشن از لحاظ برهنگی واقعیت. اگه یک فرودگاه رو در شهر من به نام خالد بن ولید بزنند باید چه واکنشی نشون بدم؟ خالد هم یکی از جنم‌دارترین شخصیت‌های تاریخ منطقه ما بود، و همزمان یک آدم‌کش بود که زندگی خیلی‌ها رو نابود کرد. اگه واقعا هیچ مشکلی روی زمین نمونده بود، شاید میشد اینقدر فراغت داشت که اعتراض کرد اسم این آدم نباید روی تابلوی غول پیکر یک فرودگاه حکاکی بشه. اما هزار و یک مشکل بزرگ و کوچک روی زمین مونده. فوکوس روی بالا رفتن یا پایین اومدن یک اسم، که مسافران میلیونی اون فرودگاه حتی بش فکر هم نمی کنند و خلبان‌ها هم پشت بیسیم فقط با اسم مخفف معرفیش می‌کنند، چیزی بیشتر از همون قلدری‌های هیئتی نخواهد بود. اما همزمان این سوال هم وجود داره: آیا جامعه ما میتونه بگه از خالد بن ولید مثبت‌تره؟ با برآورد شخصی افراد از خودشون کاری نداریم. شاید یک نفر مطمئن باشه که از لحاظ اخلاقی و شخصیتی، آدم خیلی بهتریه. و شاید برآوردش کاملا درست باشه. اما کلیت یک جامعه میتونه چنین ادعایی داشته باشه؟ جامعه آمریکا دکتر فائوچی رو که خودش اسپانسر پروژه جهش دادن ویروس کرونا بود و سپس ماست‌مالیش کرد و سپس تحت سوگند در کنگره درباره‌ش دروغ گفت رو گذاشتن به عنوان فرمانده مبارزه با کرونا و سپس ازش یک قدیس سلامت ساختند! ژنرال لی این کارو می‌کرد؟ خالد بن ولید با نبوغ نظامی، قبایل بدوی رو مجبور کرد زیر پرچم یک امپراتوری قرار بگیرند و یک تمدن واحد تشکیل بدن. ما نشستیم نگاه کردیم یک مشت پشت کوهی بیان افغانستان رو به پونصد سال قبل برگردونند. بشریت بیشتر از ما خسارت دید یا از خالد؟

وقتی حماس صدها راکت پرت می‌کنه به سمت اسراییل، گنبد آهنین اونایی که قراره بیفتن تو بیابون رو رهگیری نمی‌کنه. تاریخ‌ستیزی ازون راکت‌هاست که بهرحال تو بیابون میفته. تو عصر اینترنت و ارتباطات، مخصوصا وقتی داره غیرمتمرکز هم میشه، انگولک کردن تاریخ در دراز مدت جواب نمیده‌. اما جنگ جنسی جنسیتی، افکت مستقیم روی زندگی داره. حمله به خانواده و حیات، ازون راکت‌هاست که محاسبات رادار نشون میده حتما میفتن روی شهرک مسکونی.

چین اگر اقتصاد اول دنیا شود ال می‌کند و بل می‌کند.
این هم یک مثال دیگه از چرند بودن این کلیشه. چین به دولت شما یاد داد این ابزارهای کنترلی رو به کار بگیره؟ وقتی دولت شما در حاکمیت چینی، از خود چین سبقت می‌گیره، دیگه اینکه کشور ما تحت سیطره چین قرار گرفته، یک حرف اضافه و نامربوطه. تعجب می‌کنم که چرا دستگاه پروپاگاندای حکومت چین ازین سمپل‌ها جهت تبلیغات استفاده نمی‌کنه، که بگه انقدر گیر ندید به ما، خودتون آب نداشتید تا حالا که شنا کنید. شاید بهتر بود پروپاگاندا رو هم به بخش خصوصی واگذار می‌کردند.