متأسفانه هنوز حکومت در مشغول کردن ذهن مردم موفقه، و گرنه نمی‌تونست برای بار n ام مسدودیت اینترنت رو به موضوع روز تبدیل کنه. جدی گرفتن مجلس ایران، که لاریجانی نمایندگانش رو یک مشت سیب‌زمینی می‌دونست، مشروعیت دادن به یک سیرکه و خیلی با رأی دادن فرق نداره.‌
اما این‌ها که وانمود می‌کنند، و ازون بدتر، امیدوارند! که در کره شمالی شدن خیریتی باشه، یه جور شیرینی اوت هستند. اینا مغزشون با منطق تمرین نکرده و تنبل بار اومده.

همسایه ما یه همشهری داشت که از ترس اینکه تو آلودگی شهر سرطان بگیره رفت خارج شهر یه باغ خرید نشست اونجا. اما دو سه سال بعد سرطان گرفت! فکر می‌کرد اگه ریه‌ش رو ببره بیرون شهر کافیه. وقتی هنوز فکرت درگیر مشکلات شهره، یعنی بیرون نیستی. اعصابت هنوز تو شهره‌‌. اگه می‌تونستیم به دوران قاجار برگردیم، یحتمل ریسک یه سری از سرطان‌ها از سرمون کم می‌شد. اما با جابجایی جغرافیایی نمیشه به دوران قاجار برگشت.
با آفلاین شدن هم نمیشه به دوران ماقبل اینترنت برگشت. دورانی که اسپری‌نوشت‌های روی دیوار هم کار اطلاع‌رسانی رو انجام میداد. مکانیزم فرق کرده، فرمول‌ها عوض شده، و موضوعات چیزهای دیگه‌ای هستند. چرا الان اعتصاب مغازه‌داران کارکرد دهه چهل رو نداره؟ چون اون موقع کرکره‌ی پایین، یه پیام بود. که اونایی که درگیر سیاست نیستند، موقع خرید روزانه مجبور بشن که درگیر بشن. الان چنین چیزی مطرح نیست.‌ الان همه درگیرند، غیر از کسانی که سنگ هم بباره نمیخوان درگیر بشن. الان حجم دیتا خیلی بالاست، کرکره پایین در حد چند کیلوبیته. الان روی برج میلاد هم بنویسی مرگ بر خامنه‌ای طوری که از تهرانپارس هم دیده بشه، حرکت مردمی رو یک اینچ هم جلو نمیبره. الان اینترنت رو لازم داری چون بدون اینترنت بازی‌ای وجود نداره که توش ببری یا ببازی.

سرمایه‌داری درباره پول نیست، درباره تجارت نیست، درباره بازار نیست. این‌ها رو تو سوسیالیسم محض هم می‌تونید داشته باشید. سرمایه‌داری فقط درباره سرمایه‌ست. حفظ کردنش، و بیشتر کردنش. اگه تو کشورتون نمیشه حفظش کرد و نمیشه بیشترش کرد، جامعه‌تون فقیر خواهد شد. چه آدم‌های خوبی باشید چه آدم‌های بدی باشید.


میشه اینو یکی پین کنه تو همه کانال‌های فارسی تلگرام؟

می‌گفتم شاید یه روز یه نسخه هارد راک اجرا بشه از «ما برای اینکه بیت‌کوین ارز خوبان شود؛ رنج دوران برررررررده‌ایم». اما همه‌چی انقدر سریع داره پیش میره که حتی وقت نکنیم درباره «دوران» بودنش صحبت کنیم. این لایحه بهبود زیرساخت که بردن مجلس آمریکا، اندازه ۳۰ میلیارد دلار درآمد مالیاتی از رمزارزها و فعالیت‌های مرتبط در نظر گرفته‌! بعد بعضیا میگن اگه دولت در همه‌شون رو تخته کرد چی؟ تخته چیه bro.. تازه گلدون آورده میخواد توشون گل بکاره واسه خودش.

اسراییل تا همین دیروز گزارش میداد چند درصد بستری شده‌ها، واکسن زدن قبلا. اما حالا دیگه نشون نمیده.
اسراییل بزرگترین لابراتوار انسانی فایزر بود، چون زودتر از همه زد، و بیشترین تعداد ممکن رو زد. قاعدتا لابراتوار باید هرچی دیتا داره در اختیار دنیا بذاره. اما یه چیزی رو هم حذف می‌کنه!
لابد می‌ترسند بگیم یا واکسنه کار نکرده یا برای دوره خیلی کوتاهی موثره. ولی فرض کنیم همه کسانی که چنین برداشتی خواهند کرد اشتباه کنند. باید شفافیت رو کمتر کرد؟ اگه قرار بود انتشار دیتا رو منوط کنیم به اینکه برداشت مردم چیه، دیگه چه تحقیق علمی‌ای میشد انجام داد؟

هی برای زائر امام حسین که داره از شهرت رد میشه غذای نذری بده، حتی وقتی خرجش رو به سختی تهیه می‌کنی.‌ هی بگو ما هرچی داریم از عباس داریم. آخر سر هوای شنی می‌کنند تو ریه‌هات، و آب رو به روت می‌بندند، صدات هم دربیاد میان پسرت رو، هر سنی داشته باشه، میبرن. نه امام حسینت کاری برات انجام میده، نه عباست. میگی اینا میرن ولی حسین میمونه. آره اینا میرن، ولی تو هم میری. و هیچ کس نمیدونه کی بودی، و چه فشاری تحمل کردی تا فقط زنده بمونی. حتی هیچ‌‌کس نمیفهمه از وقتی چشم باز کردی تا وقتی برای همیشه چشم بستی هرچی دیدی زشت و بدترکیب بود. هیچ‌کس حتی نخواهد فهمید چقدر حرف زور شنیدی، و‌ چندبار مجبور شدی تسلیم بشی. تو میخوای همه اینارو یکی ببینه. ولی کسی نیست ببینه. به خودت دلخوشی میدی که حسین داره می‌بینه. اما اون قطعه قطعه شدن برادر خودش هم دید و نتونست کاری بکنه. برای تو که یک هیچ‌کسی چه کاری میتونه بکنه؟ حسین دوربین دنیا نیست. خودش صبر نکرد کسی ببینه. برای خلاص کردن خودش در دنیایی که نمیشه نجاتش داد، بدنش رو به شمشیرها سپرد. تنها راه خلاصی تو هم مرگ در راه خلاصیه. وقتی قراره برنده نباشیم، باید یه باخت مردانه انتخاب کنیم.

قبلا درباره دادگاه‌های ایران نوشته بودم تا زمانی که یک قوه قضاییه مستقل و پاسخگو نداریم، همه متهمانی که حکم می‌گیرند بی‌گناهند. الان گسترده‌ترش می‌کنم: هر دیتایی که اوپن سورس نیست، دیتا نیست، تبلیغاته.

رسواسازی عوامل امنیتی نظام که لباس مدافع حقوق بشر پوشیده‌اند، چه در داخل باشند چه در خارج، باید به عنوان یک موضوع مهم توسط همه پیگیری بشه. اما اینکه گفته بشه نظام برای تشدید سرکوب از لجن‌پراکنی‌های این افراد به عنوان توجیه استفاده کرده، در تناقض با عامل امنیتی بودن اون افراده. شما دارید وانمود می‌کنید الهه هیکس یه چیزی از دهانش پرید یا ماله‌کشی کرد و بهانه داد دست حکومت! گویی رابطه‌ای بین این فرد و حکومت وجود نداره، فقط چون یه آدم عوضیه، بانی این اتفاق شد!
نمی‌دونم چرا باید این چیزها رو یادآوری کنم. تو جنگ یا سیاست، آدم خوب و آدم عوضی نداریم. فقط خودی داریم و دشمن. زمین سیاست که زمین کشف حقیقت نیست که بگی «ما نمی‌دونیم واقعا طرف اطلاعاتیه یا نه». لازم نیست بدونی‌. اگه علیه شماست، یعنی حکومتیه. تمام. این فرمول برای ساده‌سازی مسئله نیست. این فرمول برای تعیین تکلیفه. اگه علیه شماست، یعنی حکومت استخدامش کرده علیه شما باشه. حتی اگه «حقیقتا» استخدام نشده باشه، «تکلیف» شما اینه که استخدام‌شده حسابش کنی. نظام منتظر نبود یه آدم عوضی یک توجیه برای سرکوب جور کنه. نظام برای اجرای سرکوب، از کارمندان برون‌مرزی خودش هم استفاده کرد! این برداشت، تکلیف شماست؛ اگر می‌خواهید بجنگید. اگه نمیخواید بجنگید که هیچی.


https://t.me/mamlekate/60335

تو توعیتر نوشته بودم میرن به دری نجف‌آبادی رأی میدن اما از برانداز انتظار دارن هوش چرچیل رو داشته باشه و پاکدامنی عیسی مسیح رو!
این رویکرد کسی که خودش رو تو جنگ می‌بینه نیست. مردم ما چنان بی‌تابند برای زندگی نرمال، که به یک ناباوری جمعی چنگ زدن که همه رفتارها رو مضحک کرده. ناباوری درباره اینکه کشورش حکومت نداره و گیر یک مشت اوباش ضدانسان و ضدایران افتاده. وقتی با یک اینفلوعنسر مواجه میشه، فکر می‌کنه این نسخه ایرانی پیرس مورگانه! ولی نیست، چون ما در موقعیت مردم انگلیس نیستیم. در موقعیت ما، فقط خودی یا دشمن وجود داره. چه کارگردان باشه چه شاعر سابقا زندانی شده!

«طرح محدودسازی یا مسدودسازی اینترنت توسط مجلس حتی با قانون اساسی خود نظام هم در تعارض است».

خب باشد. قانون اساسی که قدرتی نداره.
بذارید یه مثال بزنم که مربوط به آلمان و آمریکاست، دو کشوری که اصلا ربطی به اون‌ها نداریم؛ اما اتفاقات‌شون چیزهایی به ما یاد میده.
در متمم اول قانون اساسی آمریکا، کنگره حق ندارد قانونی تصویب کند که آزادی بیان شهروندان رو ازشون سلب کنه. یعنی آزادی بیان آمریکایی‌ها توسط این متمم تضمین شده. اما کنگره در ابتدای انقلاب اینترنت قانونی تصویب کرد که شبکه‌های اجتماعی و شرکت‌های اینترنتی میزبان محتوا رو از قانون ناشران مستثنی کرد، و بدین ترتیب این شرکت‌ها می‌تونستند هیچ مسئولیتی بابت محتوای منتشر شده در پلتفرم‌شون به عهده نگیرند. و این زمینه‌ساز فضایی شد که در اون پلتفرم این شرکت‌ها به چهار دیواری شخصی‌شون تبدیل بشه، که در اون علاوه بر اینکه می‌تونستند هرچیزی رو منتشر کنند، از جمله پروپاگاندا، می‌تونستند جلوی انتشار هرچیزی رو هم بگیرند، از جمله انتقاد. قانونگذاران آمریکایی می‌تونند این وضعیت رو تغییر بدن، اما نمیدن، چون خودشون توسط لابی شرکت‌های تکنولوژی خریده شدن (کاملا مشابه ژانر کیف انگلیسی).
آلمان، قانون اساسی آمریکا رو نداره. اما دولت این کشور قانونی رو وضع کرد که فیسبوک رو ملزم می‌کنه اگر خواست پست کسی رو حذف کنه، علت دقیق حذف رو به اطلاعش برسونه. که حداقل طرف بدونه به چه علتی با تیغ سانسور زخمی شده. این خیلی مهمه؟ نه چندان. چون آزادی سلب شده رو برنمیگردونه. اما حداقل در جهت شفافیته. ولی همین اندازه شفافیت قانونی رو هم، شهروند آمریکایی نداره فعلا، یعنی میزبان پلتفرم میتونه پستش رو حتی به صورت رندوم حذف کنه و صاحب پست دستش به هیچ جا بند نیست؛ با اینکه این کشور قانون اساسی به مراتب بهتری داره. آیا دولت آلمان نگران آزادی شهروندانه؟ نه. اگه قدرتش رو داشت خیلی بدتر از فیسبوک عمل می‌کرد.‌ که رفتارش در مورد کرونا، از مشهودات واضحش بود. اما قانونگذار آلمانی توسط فیسبوک یا گوگل، خریداری نشده‌اند؛ و دارند در راستای منافع حزبی‌شون عمل می‌کنند که خارج از دایره بیزینس شرکت‌های کالیفرنیاست.
بعضی‌ها فکر می‌کنند برای محکم ماندن قانون اساسی، نیاز به نظام حقوقی محکم داریم. اما امروز دولت آلمان به بهانه کرونا حقوق شهروند رو زیر پا میذاره و هیچ کاری از دست حقوقدان‌ها و وکلا برنمیاد. اون چیزی که این عطشش برای کنترل بیشتر بر زندگی مردم رو میتونه مهار کنه، احزاب مخالف هستند. اونقدری که مرکل از روسای احزاب میترسه، از قضات نمیترسه.
برای محکم ماندن قانون اساسی نیاز به قدرت سیاسی که پشتش رو نگه داره هست. اگه شما به عنوان شهروند هیچ قدرت سیاسی نداشته باشی، یا بدستش نیاری، قانون هم نخواهی داشت.

یکی دیگه از بچه‌هایی که فرمودن «انتظار نداشته باشید چریک باشند!».

هرکس گرایشی به آنارشیسم داره، چه چپ باشه چه راست، بهتره این مصاحبه مایکل مالیس رو ببینه و دقیق به حرفاش گوش بده. طولانیه، حوصله میخواد، ولی میارزه.


https://youtu.be/R5rNoV1Qy_Q

«یه حساب کتاب ساده‌ست، اگه واکسن زده باشی و کرونا بگیری ۱۰۰ برابر احتمال کمتری داره که بمیری».

پزشکه، در دولت اوباما هم مدیر سی‌دی‌سی بوده، و به راحتی اطلاعات غلط به مردم میده که خطای فاحش ریاضیاتی داره، و یک پزشک دیگه که ریاضیش بهتره این خطا رو تشریح کرده در وبلاگش (نه تنها در همون حساب کتاب که مدعیه ساده‌ست اشتباه کرده، بلکه در مطالعه‌ای که مورد استنادش بوده اطلاعات کافی برای اینکه تعیین بشه نرخ فوتی واکسن‌زده‌‌ها کمتره یا بیشتر وجود نداره)، اما باز هم توعیتش رو پاک نمی‌کنه. چون با یک نوع آپارتاید مواجهیم، که یک عده شهروند درجه یک هستند و مجازند هر مهملی بگن (حتی اگه اون مهمل این معنی رو بده که اگه واکسن بزنی دیگه هیچوقت نخواهی مُرد!)، و یک عده شهروند درجه دو، که اگه اطلاعات درست هم منتشر کنند یا سانسور میشن یا مورد توجه قرار نمی‌گیرند.

دکتر Bossche همچنان داره میگه واکسناسیون عمومی در شرایطی که ویروس همچنان در حال تکامله، یک اشتباه فاحشه و این وضعیت مریضی و مرگ تمام بشو نیست با استراتژی فعلی، چون باعث وارد کردن فشار انتخابی به ویروس میشه؛ و نتیجه اینه که موقتا آمارها امیدوارکننده خواهد بود اما بعد یک واریانت جدید که میتونه از پس واکسن‌زده‌ها بربیاد ظهور می‌کنه و همه‌چی بدتر میشه‌. دفعه قبل که درباره ایشون نوشتم زیاد جدی نگرفتمش، مخصوصا به خاطر ارتباطی که با بنیاد گیتس داشته. اما هرچی جلوتر میریم درستی حرفاش بیشتر اثبات میشه.
اما پیشنهاداتش چیه؟ واکسن زدن به مردم رو همین الان متوقف کنید، در مقیاس وسیع داروهای پیشگیری شیمیایی (مثل ایورمکتین) رو در دسترس مردم قرار بدید تا مصرف کنند، و بشون بگید رژیم غذایی درست داشته باشن، و هرگونه تجمع در فضای باز یا بسته تعطیل بشه. کارهایی که کشورها، از جمله ایران، به دلایل سیاسی و تجاری، انجام نخواهند داد.

«با آغاز اجرایی شدن قوانین جدید پرورش خوک، ممکن است بیکن در کالیفرنیا محو شود».


ابتدا پرورش مرغ و خروس و حیوانات گوشتی و شیری در املاک شخصی را به بهانه‌های بهداشتی ممنوع می‌کنیم.
سپس برای تأمین غذای میلیون‌ها نفر دست به دامن مزارع صنعتی می‌شویم و در رسانه‌ها تبلیغ می‌کنیم که اگر این صنایع تیراژبالا نباشد همه از گرسنگی خواهند مرد!
سپس می‌فهمیم که این مزارع صنعتی دارند طوری با حیوانات برخورد می‌کنند که هیچ آدم نرمالی آن را تأیید نمی‌کند.
سپس قانون وضع می‌کنیم که مزارع صنعتی باید فلان متر مربع فضا برای هر خوک داشته باشند، مرغ باید اینطوری بخوابد روی تخم، گاو باید راه برود!
سپس مزارع صنعتی از روی ناچاری این قوانین را اجرا می‌کنند و تیراژ پایین می‌آید.
سپس بازار با کمبود عرضه مواجه می‌شود.
سپس به مردم می‌گوییم خودتان در انتخابات ایالتی به این قانون رأی دادید، کون لق‌تان.

لازم به ذکر است که زمانی خودم مدافع صنعتی‌سازی تولید گوشت بودم. اما با بازدید مفصل از یک گاوداری نظرم به کلی تغییر کرد. در آینده‌ای دور یا نزدیک احتمالا درباره ما که اجازه دادیم گوشت مصرفی‌مان به این شکل شرم‌آور تولید شود همانطور فکر خواهند کرد که الان ما درباره آدم‌هایی که در گذشته برده‌دار بودند فکر می‌کنیم. انسان با مطالعه کتاب و مقاله آنارشیست نمی‌شود. با تجربه واقعیت‌های اطرافش آنارشیست می‌شود. حداقل در مورد من که اینطور بوده.

«بحث عجیب و پرتناقض» اینه که حیوان رو آبجکت ببینی بعد از همنوعت انتظار داشته باشی خودت رو آبجکت نبینه.
کشتن جزیی از طبیعته، ولی همین طبیعت ذهن ما را انقدر تکامل داده که اخلاقیات رو توسعه بدیم. «هرکس کشتن را می‌پذیرد باید شکنجه را هم بپذیرد» یک جمله بی‌معنیه. بین توریست اروپایی که بوفالوها رو برای تفریح می‌کشت و کوهی از لاشه‌هاشون درست می‌کرد و جلوش عکس مینداخت، و سرخپوستی که هر بوفالویی که میزد می‌رفت بالاسرش می‌نشست و دعا می‌خوند، فرق بوده، هست، و خواهد بود.