هزار و چهارصد سال پیش طرف می‌اومده در خونه خلیفه رو میزده میگفته سلام خوبی؟ دو تا پیاز داری بدی؟ پیازمون تموم شده الانم کسی باز نیست! اونم یکی میداده می‌گفته ببخشید دوتا نداشتم! بعد طرف می‌گفته عب نداره حالا، مرسی، فعلا.
حکومت برای اون‌ها در یک ساحت معنایی کاملا متفاوت ادراک می‌شد، که هیچ ربطی به حکومت فعلی با این ساختار پیچیده نداشت. کسی که این رو نمی‌فهمه، و ازین جهالت که «مصادیق تغییر کردن و گرنه معانی همونه» در نمیاد، وقتی نخست‌وزیر یک کشور اروپایی رو می‌بینه که با دوچرخه میره از میدون تره‌بار سه تا هویج میخره برمی‌گرده، مثل اون ابله‌الدین اسدآبادی میگه «می‌بینی؟ اینا مسلمون نیستن ولی اسلام رو اجرا کردن». چون فهمش نمیرسه که همین یارو دوچرخه‌ایه نماینده و گرداننده یک تشکیلات بروکرات مهیب و پیچیده‌ست که در چهارده قرن پیش تعریف نشده بود، ‌و‌ صاحب قدرتیه که آدم قبیله‌ای اون زمان این ابعاد از قدرت و این کیفیت از قدرت رو، نه درک می‌کرد، و نه هرگز می‌پذیرفت.

دولت خودگردان به اندازه عمر متوسط یک انسان زمان داشت تا به یک دولت کارآمد تبدیل بشه. اقلا «کارآمد» با تعریف عرفی اون. یعنی امورات روزانه رو درست انجام بده. اما نکرد، و نتونست. چهارتا مدرسه و عبادتگاه رو درست اداره نکرد.. اما به رمزارز که میرسه، میخواد همون کاری رو بکنه که دولت‌های بزرگ و ثروتمند مثل دولت چین و اتحادیه اروپا میخوان بکنند! نمیاد بگه ما در حدی نیستیم که به تنهایی ازین پروژه‌ها انجام بدیم، اگه هم انجام دادیم جایگاهی پیدا نمی‌کنه تو دنیا. بهتره از پروژه‌ای جهانی که قبلا توسعه داده شده استفاده کنیم!
در ضعیف‌ترین و محکوم به شکست‌ترین وضعیت ممکن هم حاضر نیست آزادی رو دو دستی تقدیم شهروند کنه.

دولت فلسطین با اسراییل ممکنه به توافق برسه که قسمتی از امورات مملکت‌داری فلسطینی‌ها به اون‌ها سپرده بشه. مثل امنیت شهرها. اما هرگز با خود فلسطینی‌ها به توافق نمیرسه که اقتصاد کشور به یک ارز بین‌المللی یا هرچیزی که مردم خودشون انتخاب کنند سپرده بشه. حقارت سپردن بخشی از مسئولیت‌های حاکمیت به دولت بیگانه رو می‌پذیره، اما حقارت واگذار کردن بخشی از اختیارات حاکمیت به خود مردم رو نمی‌پذیره!

وقتی خوب نتیجه می‌گیرند، میگن ایرانی اصلا یه موجودیه که امکانات باشه یا نباشه خیالش نیست! چون «غیرت» کار خودش رو می‌کنه. تا در مسابقات گند می‌زنند سریع میرن سراغ تمرینات تیم‌های موفق‌تر که بگن ببینید اینا ازینا داشتند!

بابا موضوع ساده‌تر ازین حرف‌هاست.. انتخابات نه تنها نرفت دور دوم، بلکه اصلاح‌طلبان سوسک شدند، و تیم که همه‌شون چهار و هشت سال پیش بنفش جیغ بودند، ضدحال خوردند و تو روحیه‌شون تأثیر داشت. مشکل فقدان ربات نبود، مشکل وجود صباآذرپیک بود 😄


https://t.me/IranNews_400/124357

زمانی که سوپرمارکت‌های زنجیره‌ای شروع کردند به ازدیاد شعبه‌هاشون در سطح شهر، خودم از جمله کسانی بودم که پیش‌بینی می‌کردم فاتحه بقالی‌های کوچک خوانده‌ست. اما همین الان بقالی‌هایی می‌بینم که نه تنها همچنان سرپا هستند، و نه تنها در فاصله نزدیک به زنجیره‌ای‌ها سرپا هستند، بلکه در مواردی درست روبروی فروشگاه زنجیره‌ای قرار دارند و باز هم سرپا هستند! ازین عجیب‌تر موارد معدودیه که مشتری بقالی کوچک‌تر با یک مغازه ۲۴ متری از مشتری فروشگاه زنجیره‌ای بیشتره! این یکی رو دیگه هیچ‌جوری نمی‌تونستم پیش‌بینی کنم.
البته دلایل متعددی میتونه داشته باشه و فکر می‌کنم یکیش ضعف‌های مدیریتی زنجیره‌ای‌هاست، هم در انتخاب لوکیشن شعبه، و هم در اداره کردن همون شعبه. از روی کنجکاوی یک‌بار تایم گرفتم که خرید پنج قلم کالای خوراکی در هر کدوم چقدر طول می‌کشه. از رسیدن به قفسه مدنظر تا پرداخت پول. و در زنجیره‌ای با اینکه سر صندوق صف نبود یک دقیقه کامل بیشتر طول کشید!
مردم برای اندازه‌گیری تایم امورات روزانه‌شون کورنومتر نمی‌گیرند، اما اختلاف رو حس می‌کنند، حتی شاید بیشتر از مقداری که واقعیه. چیزی که من در اون زمان بش فکر نکرده بودم قدرت خرید، و توزیع قدرت خرید بود. کسانی که بودجه‌شون در حدی نیست که یک سبد چرخ‌دار رو با جنس پر کنند، یعنی خریدشون شامل فقط چهار پنج قلم باشه، بسیار محتمله که بقالی کوچک رو به فروشگاه بزرگ ترجیح بدن.‌ چون ورود تا خروجش خیلی سریع‌تر انجام میشه. یه سری انگیزه‌های روانی و فرهنگی هم وجود داره.. مثلا با صاحب بقالی میشه خوش و بش کرد، اما کارمند زنجیره‌ای، یک ربات زنده‌ست.

سوپرمارکت زنجیره‌ای برای لایف‌استایلی مناسب‌تره که خریدهای حجیم به یک استاندارد تبدیل شده.‌ قدرت خرید مردم ما چنان زیر پتک قرار گرفت که هجرت به این لایف‌استایل خیلی عقب افتاد، و توزیع جمعیتی کسانی که هنوز می‌تونند اون لایف استایل رو داشته باشند، در خیلی از شهرها یک توزیع متوازن و مشخص نیست. چون این افراد دیگه محلات مخصوص خودشون رو ندارند. بلکه هر محله‌ای تعدادی ازون افراد رو داره. و این برای پر رونق کردن شعبه کافی نیست.

اگه دلار تا ۱۵ تومن بیاد پایین بورس هم با مخ میاد پایین. ارزش داره سید محرومان، بورس رو که خاکریز نظامه نابود کنه تا شما لیبرال‌ها لپ‌تاپ رو ارزونتر بخرید که باش برید در سایت‌های حرام و علیه نظام سیاه‌نمایی کنید؟
من که نمی‌دونم، و تجربه پیش‌بینی درباره فروشگاه‌های زنجیره‌ای بم یاد داد دیگه پیش‌بینی اقتصادی-تجاری-مالی انجام ندم. فقط سوال می‌پرسم.

صحبت از عرفی شدن جامعه و حکومت در ایران که میشه میگن نهاد مذهب در این مملکت باید همون پروسه‌ای که کلیسا در اروپا از سر گذروند رو تجربه کنه، و بعد به سکولاریسم برسیم و فلان.
اما دوستان دقت نمی‌کنند که کلیسا چنین چیزی رو ندید هیچوقت که تمام ارزش‌های مذهبی توسط خود مذهبی‌ها، لوث و سخیف بشن! در دوره رنسانس هیچ بخشی از مسیحیت، به یک جوک که همه بگن بخندن تبدیل نشد.

https://t.me/AnimalsQuotes/1306

تو تظاهرات پرجمعیت لندن که در اعتراض به محدودیت‌های کرونایی برگزار شد، پرچم رمزارز مونرو رو هم آورده بودن.
این دیگه فقط یک تکنولوژی جدید نیست. یک فرهنگ جدیده.

هرچند موضوع چندان مهمی نیست اما داستان مکافی بهانه خوبیه تا من هم تا قبل از روز موعود به معدود دنبال‌کنندگان ثابتم بگم که خودکشی از من سر نخواهد زد. البته قبلا سر زده، و دقیقا به خاطر همین دیگه سر نخواهد زد. چون میدونم چیه، و هیچوقت نمیخوام تکرار بشه. البته مواردی استثنایی هست که قطعا مرگ سریع ارجحیت داره، مثل بیماری یا سرطانی خاص، و آدم به خودش هم نمیتونه قول بده که در اون موارد، دنبال متوقف کردن ابدی درد نباشه. اما غیر ازون موارد، هر نوع ادعایی مبنی بر اینکه خودکشی رو خودم انجام داده باشم، یک دروغ خواهد بود. در واقع احتمال اینکه در هنگام عبور از خیابان یک سایدبای‌ساید بیفته روی سرم بیشتره تا اینکه مرتکب سویی‌ساید بشم.

نظام اسلامی هنوز شرایط قبلی FATF رو نپذیرفته، یه سری باید و نباید دیگه هم بش اضافه شد. حالا میگه باید جلوی تراکنش‌های رمزارزی ناشناس رو هم بگیرید!

نکته قابل تأمل اینه که این نهاد بین‌المللی اذعان کرد که بیش از نیمی از کشورهایی که شرایط رو امضاء کردن و پذیرفتن، قوانینی که تصویب کردن ناکارآمده و عملا در حال رعایت استاندارد نیستند! این آمار بالاییه. سوالی که پیش میاد اینه که یعنی جمهوری اسلامی نمی‌تونست امضاء رو بده و قوانین رو تصویب کنه، اما مثل همه اون بیش از نیمی از کشورها، طوری تنظیمش کنه که ناکارآمد باشه یا طوری اجراش کنه که ناکارآمد باشه؟
قطعا می‌تونست. اما به دو دلیل تا الان نکرده. یک اینکه در جمهوری‌اسلامی هیچ‌چیز مهم نیست. و متعاقبا اینکه اقتصاد کشور درگیر تحریم بانکیه هم مهم نیست. دوم اینکه بسیاری از تصمیمات راهبردی نظام دست یه مشت پیرمرده که از هیچ‌چیز سر درنمیارن و کله‌شق هم هستند. و مردم ساده‌دل فکر می‌کنند یه حساب و کتابی در کاره و یه عده نشستن تحقیقات تخصصی انجام دادن و به این نتیجه رسیدند که باید مخالفت کنند چون اگر بپذیرند، کارهای پولشویی و تروریستی سپاه معطل میمونه! غافل ازینکه کل موضوع خلاصه شده در لجبازی چندتا آخوند سالخورده‌ که دغدغه‌شون «تسلط کفار بر حکومت اسلامی» و این چیزهاست.

و اما یک نکته هم درباره خود FATF وجود داره.
اینها میگن قوانین بیش از نیمی از کشورها ناکارآمده و خلافکاران مالی بهرحال می‌تونند کارشون رو بکنند. و بلافاصله بعد ازین اعتراف، سه چهار تا شرط دیگه هم برای رمزارزها اضافه می‌کنه! یعنی یک نفر اونجا نیست که بگه اگه ساختار قانونی قبلی‌مون انقدر حفره داره توش، چطور در کنترل رمزارز قراره موفق باشیم؟ ظاهرا اونجا هم با چندتا فسیل طرفیم. نظام قانونی فعلی روی بستر نظام مالی سنتی قرار گرفته و انقدر سسته. روی نظام مالی جدید قرار بگیره چقدر سست‌تر خواهد بود؟ نمیخوان بپذیرند که یک پارادایم ‌شیفت رخ داده. برفرض صرافی‌های کریپتو رو ملزم کردی در ثبت هویت افراد و تراکنش‌ها شفافیت کامل داشته باشند، با معاملات خارج از صرافی میخوای چه کنی؟ مگه تروریست ارزش رو میده دست کراکن؟
نه تنها نسبت به تکنولوژی نو لجبازند، بلکه در بحث منطقی و تئوریک موضوع هم کور و کر هستند. همین که امروز اصلا چیزی به نام رمزارز داریم (از هر نوعش)، دقیقا و تحقیقا یکی از دلایلش خود FATF بوده! (یکی دیگه‌ش هم سوئیفت). یعنی از چیزی می‌نالند که خودشون انگیزه برای بوجود آوردنش رو مهیا کردند.
وقتی در شکستن حریم خصوصی، توتالیتر هستی؛ واکنشی که می‌گیری هم رادیکال‌تر میشه. یعنی اگه فردا کسی خواست حریم خصوصیش حفظ بشه، دیگه نمیخواد فقط از کلاهبرداران مخفی بمونه، بلکه میخواد از عالم و آدم مخفی بمونه! یعنی دنبال حریم حداقلی نیست، دنبال حریم حداکثریه! خودت داری یه عده رو که این چیزها براشون مهمه رو هل میدی به این سمت که کاملا برن در زیر زمین! و این انگیزه رو بشون میدی که اون پایین هر کاری بکنند. و یکی از کارهایی که اون پایین می‌کنند میتونه توسعه شبکه‌هایی باشه که هیچ‌جوری نشه رصدشون کرد. که البته برای من آنارشیست خبر خوبیه، ولی نشون میده این‌ها هیچی حالیشون نیست‌.

این هم باعث تأسفه که چرا FATF به نسیم طالب گوش نمیده!
بیت‌کوین که قراره بشه صفر دلار، در طلای دیجیتال بودن هم شکست خورد، نوسانش هم مانع سرمایه‌گذاریه، بدرد خریدهای روزانه هم نمیخوره.. خب قانونگذاری براش چه کاریه دیگه؟ بذارید خودش خشک بشه بیفته دیگه 😉

وقتی امنیت رو میسپری به دولت.

«تو: هزینه‌های زندگی داشت همینجور بالا می‌رفت، الان از همیشه هم سریعتر داره میره بالا.
دکتر اقتصاد: غلطه. ما تو این قرن جدید اصلا تورم نداشتیم و قیمت‌ها باید بیشتر ازین حرف‌ها باشه.
تو: هاع؟
خبرنگار: درسته. به اونی که تو اقتصاد دکترا داره گوش کن.
تو: شما دارین منو گس‌لایت می‌کنید.
سی‌ان‌ان: اهل تئوری توطئه هم که هستی»

گسلایت معادل فارسی نداره. یعنی انقدر به طرف بگیم ماست سیاهه که فکر کنه تا حالا خودش در اشتباه بوده که فکر می‌کرده ماست سفیده.

عوام متوجه فرق بعضی از گرانی‌ها با تورم نیستند. الان هرچی که به خاطر شوک کرونا دچار افزایش قیمت شده رو میذارن به حساب تورم. البته تا حدی حق دارند، چون زیادی کش اومده و داره از حالت کوتاه‌مدت درمیاد.
اون اقتصادخونده هم البته نمی‌تونه همه رو بندازه گردن شوک کرونا. قبلا فرموده بود که ساختار فدرال رزرو طوری نیست که سیاست‌هاش منجر به پرینت پول بشه، یا اگه بشه به دست عوام نمیرسه که خرج بشه. اما حالا که شده.

استیو هانکه میگه فقط السالوادور نیست، پنج کشور دیگه آمریکای لاتین هم دارن به قانونی کردن بیت‌کوین فکر می‌کنند. و چیزی که بین این‌ها مشترکه اینه که تو شاخص‌های فساد وضع خوبی ندارند!
یعنی داره میگه چون فاسدند بیت‌کوین براشون جذاب شده!
این پروفسورها اخیرا یه جوری احمقانه توعیت می‌زنند که آدم شک می‌کنه نکنه دارند پول می‌گیرند بابتش؟!
اون شاخص‌های فساد درباره دولت و نظام بروکراتیکه، نه مردم. بیت‌کوین به مردم که از فساد عاصی هستند، اجازه میده دقیقا همون ساختار بروکراتیک فاسد رو دور بزنند. اینکه آیا یک ابزار ایده‌آل برای این کار است یا نه، یک بحث دیگه‌ست. موضوع اینه که کسی که دنبال تسهیل فساده، نمیره دنبال تکنولوژی‌ای که شفافیتش بیشتره!
شما باید این رو توعیت کنی: نظام جهانی دلار چه بلایی سر کشورهای جنوب آورده که حتی دولت‌های فاسد حاضرند تن به شفافیت بیشتر بدن؟

چین یه روزنامه هنگ‌کنگی که علیه حزب کمونیست می‌نوشت رو بست. یعنی روزنامه‌نگارها رو بازداشت کرد و مجبورشون کرد خودشون ببندنش. بعد صداهای اعتراض از آمریکا در اومد. حالا رسانه رسمی چین در دفاع ازین کار گفته: مگه خود شما آمریکایی‌ها پارلر رو نابود نکردید؟

خب حرف حساب جواب نداره، حتی اگه از دهان رذل‌ترین حکومت خارج بشه. سانسور، سانسوره. چه به روش‌های مدرن انجام بشه، چه به روش‌های بدوی آسیایی.

جالبه که اپل‌دیلی غیر از سرکوب شدن یه شباهت دیگه هم به پارلر داشت: اونم ضعیف بود!.. حتی اگه دولت چین اجازه میداد به فعالیت‌شون ادامه بدن، قرار نبود صدها میلیون خواننده جذب کنند. اما سیستم توتالیتر کاری نداره که صدای ساز مخالف چقدر بلنده. همینکه مخالفه، کافیه تا خفه بشه. سرعت پارلر و رابط کاربریش هم اعصاب آدم رو آزار می‌داد و ممکن نبود با اون وضعیت به یک پلتفرم بزرگ تبدیل بشه، اما برای نظام توتالیتر مهم نبود که چقدر کوچکه و چقدر ضعیفه و دامنه موفقیتش تا کجاست.

اعتصاب کارگران در ایران معمولا موضوعیت اقتصادی نداره، چون بیشتر شرکت‌های مثلا فعال، عملا ورشکسته‌اند و هر یک روز اضافه به زور سرپا نگه داشتن‌شون، اتلاف سرمایه‌های ملی محسوب میشه.
اما کسانی که در تحلیل‌شون اعتصاب کارگر ایرانی رو با اعتصاب کارگر غربی مقایسه می‌کنند نه تجربه‌ای از کارگری در ایران دارند نه درکی از کیفیت زندگی غربی دارند. کارگر غربی وقتی اعتصاب می‌کنه، در حال انتحار نیست. این مهم‌ترین چیزیه که باید در نظر داشت. قانون‌ها و نهادهای حمایتی انقدر قوی و ریشه‌دارند که هر اتفاقی بیفته کاملا رها نخواهد شد. اما حتی اگه از تور نهادها هم رد شد و پایین افتاد، جامعه‌ای ثروتمند با طبقه متوسطی قوی وجود داره که زیر بغلش رو بگیره. خوب یادمه که یک عکاس حرفه‌ای به خاطر کم آوردن پول مجبور شده بود دوربینش رو بفروشه. در کمتر از یک هفته مردم پول جمع کردن و همه اون تجهیزات عکاسی رو براش خریدند! شاید بگید این کارهای خیر جمعی اینجا هم اتفاق میفته. بله ممکنه هم اینجا و هم در اتیوپی هم اتفاق بیفته. اما مهم اینه که چندبار و برای چندنفر؟
اعتصاب کارگر ایرانی، پناه بردن از دست کارفرما به آغوش جامعه نیست. بلکه درست مثل پریدن داخل حوضچه‌ایه که هیچ معلوم نیست عمقش چقدره. میتونه دو متر باشه و باز هم بتونه سرش رو بیرون آب نگه داره، و میتونه هشت متر باشه.

البته بخشی از کارگران معترض در ایران، کسانی هستند که چون از رانت فرصت شغلی و مزیت‌هاش بهره‌مند بوده‌اند تا الان و در آستانه از دست دادنش هستند، معترضند، نه اینکه کسی بشون اجحاف کرده باشه. اما اگر قراره مقایسه با غرب انجام بشه (تا جدیت فلاکتشون زیر سوال بره)، رانت های کارگر غربی رو هم باید به حساب آورد. آیا همه کسانی که در بخش راه آهن آلمان کار می‌کنند، واقعا ضروری‌اند؟ نه. چون قانون محلی یا فدرال به بعضی‌ها این شانس یا رانت رو داده که درآمدشون از طریق مالیات مردم تأمین بشه، بدون اینکه حضورشون سر کار ضروری باشه. توقع اینکه کیفیت توزیع نیروی انسانی در یک کشور عقب‌افتاده، از آلمان هم بالاتر باشه، متوهمانه‌ست.