فقط در جنگ‌های حماس-ارتش اسراییل میشه با موبایل از لحظه اصابت بمب یا توپ هدایت‌شونده به ساختمان‌ها فیلم گرفت، چون طرف بمب‌انداز زنگ میزنه به مدیر ساختمان و میگه ساعت فلان قراره بزنیم برید بیرون بایستید. و میشه در اون ساعت رفت در بالکن ساختمان روبرویی ایستاد و فیلم گرفت.
اما در جنگ‌های ایرانی حاشیه‌نشین-سپاه این امکان وجود نداره و ما فیلمی از کشته شدن جوانانی که اغلب فقیر بودند نداریم. کسی زنگ نمیزنه بگه قراره هلی‌کوپتر بفرستیم و از بالا به سمت خیابان‌ها تیراندازی کنیم.
ولی اینطور نیست که این تفاوت برای مردم اهمیتی داشته باشه. اون‌ها در روز انتخابات به حوزه‌های اخذ رأی خواهند رفت و به اون‌هایی که زنگ نمی‌زنند رأی خواهند داد.

هیچ حکومتی در دنیا وجود نداره که اجازه بده یک عده، که شامل خودی‌های خود حکومت هم میشن، به عنوان نامزد انتخابات ثبت‌نام کنند، و بعد به صورت علنی صلاحیت‌شون رو رد کنه. حکومت‌ها یا دموکراتیک هستند، که همه آزادند وارد رقابت بشن، یا دموکراتیک نیستند که یعنی اون قلدرهای حاکم یا انتخابات تک‌نامزدی برگزار می‌کنند، یا خودشون برنامه‌ریزی می‌کنند که ایکس و ایگرگ به عنوان نامزد مطرح بشن، نه هیچ‌کس دیگه‌ای. یعنی یا دموکراتیکند و همه‌چیز پابلیکه، و یا دموکراتیک نیستند و هیچ‌چیز پابلیک و علنی نیست. جمهوری‌اسلامی تنها حکومتیه که پروسه ورود علنیه، اما پروسه تأیید، غیرعلنی!
حتی در بولیوی امکان نداره بتونند مانع رییس‌جمهور سابق برای شرکت در رقابت بشن، مگر اینکه پرونده قضایی داشته باشه. در کنگو هم نمیشه اینکارو کرد، چون ممکنه کار به خشونت کشیده بشه. در چین، استاندارد حزب اجازه نمیده عناصر نامطلوب هم در فضای سیاسی مطرح باشند و هم از رقابت‌های سیاسی منع بشن. اگه عنصر نامطلوبند باید حذف بشن، و اگه نیستند باید داخل سیستم باقی بمونند و رأی جمع کنند. چیزی به عنوان «استخوان در گلو» نداریم! اینکه یک شخصیت سیاسی در جایگاهی باشه که هزاران نفر در خیابان براش کف و سوت بزنند، و همزمان از جلب آراء‌شون محروم باشه، هیچ نمونه خارجی در هیچ‌جا نداره. چون یا اجازه خواهد داشت اون حمایت خیابانی رو به رأی تبدیل کنه، یا اجازه نخواهد داشت حمایت خیابانی داشته باشه.

این تشکیلات ذاتا قابلیت اینکه به خودش اهمیت بده رو نداره. چون اساسا یک حکومت نیست. یک «وضعیت» است.

این یه نقاشی نیست.
نور یک پالایشگاه در شبه. سرعت شاتر سی ثانیه‌ست، و به گوشی عمدن لرزش دادم.
شما هم گاهی تست کنید، چیزهای جالبی درمیاد.

معلومه که هر سیستم دفاعی محدودیت داره، مگه کسی منکر این بوده؟ اول از طرف خودشون یه افسانه میسازن: «پدافند کارآمد، کشورها را شکست‌ناپذیر می‌کند». بعد این افسانه خودساخته رو نسبت میدن به طرف مقابل، که یعنی شما گفتید! بعد میگن افسانه شما رو باطل کردیم!
جالبه که خودش میگه خوب کار می‌کند، اما چون تونستیم چندتا بچه رو تو اتاق خواب‌شون بکشیم پس باید تمام‌شده حسابش کرد! انگار بگن شیشه ضدگلوله خودروها خیلی خوب کار می‌کند، اما چون میشود به همان خودرو موشک زد و طرف کشته شود، پس تمهیدات حفاظتی خودرو رو باید تمام‌شده حساب کرد!! چقدر باید احمق بود تا اینو گفت؟

از فاصله نزدیک «چندهزار» راکت میفرستند به مناطق شهری، بعد میگن این جنگ واقعی نیست! در حالی که جنگ واقعی اینه، بقیه‌شون شوخی‌اند. نه آمریکا نه روسیه و نه چین، هیچوقت تحت چنین تهدیدی نبودند و هیچ‌کدوم‌شون برای چنین چیزی آمادگی ندارند. فلسطینی‌ها با دست خودشون نظام دفاعی اسراییل رو به یک چیز یونیک تبدیل کردن که در دنیا مشابه نداره، و هرروز امکان امتیازگیری‌شون ازون نظام کمتر میشه، ولی همچنان در فانتزی‌های آخرالزمانی غوطه‌ورند.

محور مقاومت همینقدر ترحم‌برانگیزه.

حمله همزمان از ایران، عراق، لبنان غزه! 😄

اون موقع که مردهای آلفایی مثل صدام و قذافی در قدرت بودند، چنین فانتزی‌ای رخ نداد.. این رویاها برای گوزوهای دلارپرست فعلی خیلی گنده‌ست.

فرق موشک پیشرفته‌تر اینه که نمیشه فله‌ای ازش استفاده کرد، و انقدری که برای شما تعریف کردند ارزش استراتژیک نداره. و گرنه روسیه و چین با اون توانایی مهیب موشکی، نیروی هوایی‌شون رو انقدر تقویت نمی‌کردند.

کسی از گنبد آهنین غول نساخته، معجزه گنبد آهنین رو همه میتونند تو آسمون نگاه کنند. اتفاقا کاری که داره انجام میده دهان همونایی که می‌گفتن چنین چیزی ممکن نیست رو بسته. حتی آمریکایی‌ها دارن بش غبطه میخورن. روس‌ها که بماند. حتی شمایی که داری این حرف رو میزنی، چیزی که در آسمان دیدی رو نمی‌تونستی باور کنی.. اما اینکه خون داره بر تکنولوژی پیروز نمیشه، اذیتت می‌کنه. اگه مسئولیت حفاظت از یک کشور با تو بود و قرار بود احساساتت رو بذاری کنار و به هر قیمتی شده این وظیفه رو انجام بدی، پول رو از زیر سنگ هم شده درمیاوردی و این سیستم رو از اسراییل میخریدی.

جنگ رویارویی اعداد مطلق نیست. سپاه هم انقدر موشک داره که همه ناوهای آمریکا رو بشه باش غرق کرد، این یعنی سپاه توان جنگیدن با مجهزترین ارتش دنیا رو داره؟ خیر. چون جنگ اینجوری کار نمی‌کنه‌. جنگ با لجستیک کار می‌کنه، و سیاستی که ازش بهره‌برداری کنه. در زمان جنگ هشت ساله هم برادران فکر می‌کردند نفر ما از نفر عراقی‌ها بیشتره، پس برد با ماست. اما جنگ اونجوری کار نکرد. نهایتا به جایی رسیدند که به قول شمخانی حتی در بند پوتین سربازها هم به قحطی خوردند.
ده سال پیش حماس باید از نان مردمش میزد و پنج هزار راکت پرت می‌کرد اونطرف تا پنج نفر شخصیت امنیتی مهم خودش رو از دست ارتش اسراییل نجات بده. الان باید پنج هزار راکت پرت کنه تا اجازه بدن تو مسجد نماز بخونند! حتی اون دوست ساده‌دل نظامی‌نویس‌مون فکر می‌کنه همه‌چی با کرم‌ریختن یک عده یهودی افراطی در یکی از شهرک‌ها شروع شد. اما همه این‌ها به مرگ گرفتن‌های فرسایشیه، برای به تب انداختن دائمی فلسطینی‌ها. هربار کاری می‌کنند برای هدف‌های کوچکتر، هزینه‌های سنگین‌تر پرداخت بشه. در مورد ایران هم همینطوره. حاج قاسم فاکتورهای مالی و انسانی رو به شما نشون نمیداد، ولی اگه یه کپی ازشون داشتی میدیدی که هرروز داره گرون‌تر میشه. جنگ، و سیاست اینجوری کار می‌‌کنه.

اسراییل خودش میدونه کارایی سیستمش تا چه حده و چی رو باید بسپره بش، و چی رو نباید ازش بخواد.
شهرک‌های غیرقانونی از زمانی که فقط سنگ دست فلسطینی‌ها بود بیشتر نشده، چند برابر شده!
واقعیت همیشه بی‌ملاحظه‌ست.

کرونا به مثابه بیماری، در حرم امام هشتم تمام شده. اما کرونا به مفهوم «نمایش قدرت» تازه شروع شده. به راحتی سبکی و نظمی از زیارت رو به محافظه‌کارترین اقشار ایران تحمیل کردند که در طول چند قرن گذشته بی‌سابقه‌ست. همزمانی که به فشارهای بهداشت سکولار دولت تکنوکرات هم دهن‌کجی می‌کنند. اعمال قدرت به مردم، و همزمان نمایندگی عصیان مردم نسبت به دولت. حقیقتا ترکیب مطالعه‌برانگیزیه.

نسخه «مردم طمع‌کاری که در اوج قیمت دلار خریدند و حالا میخواهند دلارهایشان را بفروشند ولی خریداری وجود ندارد و دارند کنار خیابان گریه می‌کنند» بیت‌کوین رسید.

همه ما طمع داریم. ممکنه سوژه‌ش فرق کنه. مثلا من هم در کریپتو طمع دارم، نه طمع سود، بلکه طمع پاره شدن دولت‌ها!
مهم اینه که آدم با مفهوم باختن، یا ناکامی، مثل یک بچه برخورد نکنه.

در سریال یلواستون دو فرد که هر کدوم مستقلا بر سر تصاحب زمین‌های یک دامدار به جنگ بروکراتیک و حتی جنگ میدانی باش رسیده بودند، با فرد سومی مواجه شدند که از خودشون دزدتر بود. وقتی فرد سوم نوه اون دامدار رو گروگان گرفت، اون دو نفر با این دامدار که تا دیروزش قرار بود زمین‌هاش رو بدزدند ائتلاف کردند تا نفر سوم رو از بین ببرند. چون با اینکه خودشون هم قرار بود در نقش دزد عمل کنند، اما بچه‌دزدی رو خط قرمز می‌دونستند، که نباید اجازه داد نرمالایز بشه.

کنار گذاشتن اختلافات و رجوع به اشتراکات بیسیک در عمل اینطوری کار می‌کنه. یک سری از شرها هستند که پذیرفته شده‌اند، و فقط وقتی به همگرایی می‌رسیم که شر سنگین‌تری ظهور کنه. همنوایی مراجع شیعه با مراجع سنی در موضوع فلسطین، طبق این فرمول نیست و برای همین به طرز خجالت‌آوری جعلی و پوکه. مهم نیست حضرات چقدر مشکل فلسطین رو جدی قلمداد می‌کنند، اون‌ها مشکل سقط محسن رو هم خیلی بزرگش کردند. ازین لحاظ بشون اعتمادی نیست. مهم اینه که روی زمین و در واقعیت، در فلسطین اتفاقی در حال رخ دادن نیست که شر سنگین‌تری باشه نسبت به مصائبی که مردم بقیه ساتراپ‌های شیعه بش دچارند. مثلا بلایی سر اهالی غزه نیومده که اهالی بلوچستان رو‌ شگفت‌زده کنه (مردم زاهدان تجربه اینکه چترباز مسلح یهو از آسمون بیاد وسط خیابون تا مردم بترسند و فکر نکنند اونجا هم تهرانه و می‌تونند تظاهرات کنند هم داشتن. این مرحله تو غزه هم قفله). یا دختربچه‌های فلسطینی همزمان با بمباران، تو کوچه‌ها بازی می‌کنند، و نمیرن خودکشی کنند؛ چنانچه در بعضی از مناطق ایران مرسومه.‌ یا ماهیگیر غزه‌ای وقتی با ممنوعیت صید توسط اسراییل مواجه شد میتونه گاهی جیغ‌هایی بزنه و دوباره اجازه صید بگیره، و ممکنه اتحادیه اروپا هم بنا به ادا اطوارهای دیپلماتیک به کمکش بیاد، اما تنها آپشن ماهیگیر ایرانی اینه که با قراردادهای ۲۵ ساله با چین کنار بیاد! البته این نادیده گرفتن رنج کسانی که از بدشانسی در شهرهای فلسطینی به دنیا اومدن نیست، بلکه یادآوری این واقعیته که چیزی رخ نداده که مرجع بگه وای خط قرمز شکسته شد حالا دیگه به برادران اهل سنت که به رعیت خودمون همیشه گفتیم اون دنیا نمی‌تونند از پل صراط بگذرند، بگیم برادر دینی!

اتحادیه اروپا، یا به قول فرهاد جعفری اروپای کهنه! نامزد «میانه‌رو» خودش رو پیدا کرد.
ببینیم بیت‌رهبریِ اروپاپسند، میتونه بالا بکشدش یا نه.

دفعه قبل که لاریجانی نامزد ریاست‌جمهوری بود، بلافاصله بعد از ریاستش بر صداسیما بود، و هرکس می‌خواست بش حمله کنه فقط به عملکرد صداسیما میتونست اشاره کنه و چیز دیگه‌ای در دست نداشت. یادمه حتی بسیجی‌ها بش می‌گفتند اگه قرار باشه همون طور که نذاشتی نیروهای ارزشی شبکه‌های تلویزیون رو در اختیار بگیرند، رییس قوه مجریه بشی ما رو از همه‌جا میندازی بیرون! و یه جوری جوابشون رو میداد که انگار نه تنها شهروند درجه اول جامعه نیستند، بلکه در ایام انتخابات شهروند درجه دو هستند! وقتی از نزدیک دیدمش فهمیدم چرا نمیشه در نظام خدمت کرد و وقیح نبود. استاد مغلطه و آدرس غلطه، و اگه شناخت‌تون ازش در حد نطق‌های رسمیش به عنوان رییس مجلس بوده، هنوز نمی‌دونید چقدر در مغلطه قویه. اگر اجازه پیدا کنه تا آخر در رقابت بمونه، پوپولیسم نخبه‌گرایانه موذیانه‌ای ازش خواهید دید. فاصله زمانی‌ای که از پست‌های قبلیش گرفته هم، سپرش رو ضخیم‌تر می‌کنه‌ چون عامه مردم حافظه سیاسی من و کسانی که کانال‌هایی مثل من رو دنبال میکنند، ندارند. اذهان عامه توسط کلیدواژه‌ها هدایت میشه و واژه‌ای که به این شخصیت اختصاص دادند مربوط به خانواده‌ش میشه: اشرافیت. که چون مثل مورد هاشمی از نوع مالی اقتصادیش نیست، میتونه هندلش کنه.

نسبت به عالم پیرامون اینجوری‌ام.

یکی از هزاران نمونه‌ای که بار دیگه ثابت می‌کنه بهیچوجه نباید بابت اظهارنظرهایی که کردید عذرخواهی کنید. حتی اگه کاملا چرند و احمقانه بوده باشه. پلیس ادب و نزاکت سیاسی، هیچ اهمیتی به عذرخواهی شما نخواهد داد. اگه قراره شغل‌تون رو از دست بدید یا هزینه دیگه‌ای درست بشه، بذارید اون پلیس اینکارو بکنه، خودتون داوطلب پرداخت هزینه نباشید. این مختص جامعه غربی نیست. هرجا که هستید، هر فرهنگی که اونجا حاکمه، هیچوقت عذرخواهی نکنید.

معلوم نیست این بابا چرا انقدر از لحاظ رسانه‌ای ضعیفه. البته همه آخوندها ضعیفند، اما امثال حسن روحانی این عرضه رو دارند که به این ضعف آگاه باشند و افراد و مشاورانی دور خودشون جمع کنند که این ضعف رو جبران کنند. لاریجانی که از همین الان با یک تیم قوی شروع کرده‌. احمدی‌نژاد هم که یک‌تنه یک ارتش رسانه‌ایه.

استعفا از پست فعلی، که میتونه کاملا فرمالیته باشه، ربطی به قانون نداره. بلکه کارکرد تبلیغاتی داره. کسی که استعفا نمیده یعنی انقدر اعتماد به نفس نداره که برد خودش رو قطعی بدونه‌. اونایی اعتماد به نفس دارند که به هیچ حالتی غیر از برد فکر نمی‌کنند. وقتی استعفا نده یعنی هنوز داره به حالتی غیر از برد فکر می‌کنه.
اصلا اهمیتی نداره چی تو کله پوکش هست و برنامه اصلی سیرک چیه. مهم اینه که همون اندک رأی‌دهندگان هم این پیام‌های روانشناختی رو دریافت می‌کنند.

موضوع اون عکس تاریخی، فیزیکدان بودن اون افراد نیست. موضوعش نخبه بودن اون‌هاست. آدم‌هایی که تو عکس هستند رو دیگه نداریم و شاید دیگه پیدا نکنیم، و ازون مهم‌تر همزمانی و همدوره‌ای بودن عجیب اون غول‌هاست، که شاید دیگه هیچوقت تکرار نشه، یا خیلی زیاد طول بکشه تا تکرار بشه. اما در عکس پایینی هیچ چیز تکرارنشونده‌ای وجود نداره. آلت تناسلی چیزیه که به راحتی تکرار میشه. هرروز، و هر ساعت، و هر دقیقه، در همه‌جا.