گفتند نظر جامعت رو درباره مصاحبه ظریف بنویس.
لطف کنید به این جا مراجعه کرده و نظرم رو بخونید.
کار مملکت چه آخرالزمانیه که همچو منی برای قناعت در تایپ، به پست یک چپ حزب‌اللهی انقلابی ارجاع میده.



https://t.me/IslamicLeft/1074

تا الان چند نفر پیام داده‌اند که پست‌های کانال اقوال‌الانعامت رو فوروارد می‌کنیم و متوجه نمیشن واقعی نیست


https://t.me/AnimalsQuotes/286

مقامات زنده حکومت، هیچ تره‌ای برای مقامات مرده‌ی حکومت خرد نمی‌کنند. اگه امروز با اظهاراتی پراکنده دارند سعی می‌کنند ثابت کنند که نقش سلیمانی در سوریه خیلی مهم‌تر ازینی بوده که صادقانه یا مزورانه از دهان بعضی از تکنوکرات‌های یقه آخوندی درمیاد، برای این نیست که از سردار دل‌ها! اعاده حیثیت کنند. برای اینه که نقش خود نظام زیر سواله‌. سوریه جایی بود که جمهوری‌اسلامی برای اولین‌بار بعد از تأسیسش، شانس این رو پیدا کرد که مستقلا به عنوان یک قدرت نوظهور، صحنه‌گردان باشه. حتی ماجراجویی‌های بچه سپاهی‌های مخلص اوائل انقلاب در لبنان، ازین شانس برخوردار نبود. اما واقعیات روی زمین نشون میداد اوضاع از زمان انقلاب تغییر خاصی نکرده. همچنان بسیجی باید با فکر قدس بره جلو خون بده، تا فرمانده بره معامله کنه، حتی با اسراییلی‌ها.
اون توعیت وایرال شده کاربر ارزشی رو حتما دیدید که میگه نمی‌دونم این‌ها برای کی عملیات روانی می‌کنند، اسراییلی‌‌ها که واقعیت رو می‌دونند، براندازها هم که باور نمی‌کنند، میمونه خودمون! این به سوژه خنده تبدیل شد اما داره واقعیتی از پرسشگری‌های یواشکی در بین طرفداران نظام رو برملا می‌کنه. و یکی ازون پرسش‌ها اینه: اساسا نظام ما می‌تواند یک قدرت مستقل باشد؟ و وضعیت سوریه یک «نه» تمام‌کننده به این پرسش بود.

یعنی افزایش استرس در جایی مثل نیوزیلند با چند ده برابر درآمد سرانه، که کرونا رو با موفقیت کامل کنترل کرد و‌ کمترین آسیب اقتصادی ممکن رو دید، از میزان افزایش استرس در ایران بیشتر بوده.

دستگاه‌های دولتی ایران، صرفا تولیدکننده انبوه دروغ نیستند‌، بلکه مصرف‌کننده‌ی معتادش هم هستند. فقط اینطور نیست که دروغ رو بسازند، بلکه با داده دروغ زندگی و فعالیت میکنند و به بخش جدایی ناپذیر از وجودشون تبدیل شده.

https://t.me/IranintlTV/82389

طرح ۱۸۰۰ میلیارد دلاری دولت بایدن برای بازسازی زیرساخت، خیلی به زیرساخت ربطی نداره، بلکه بسته بزرگی از دولت رفاهه. مثل افزایش مرخصی با حقوق کارکنان دولتی و حتی خصوصی! مثل مجانی کردن دانشگاه!
اگه دزدی نرمالایز بشه، اجازه تغییر معانی کلمات هم صادر میشه. قبل‌ترها جلوت رو می‌گرفتند و می‌گفتند کیفم رو زدن، یه پولی بده کرایه بدم برگردم خونه‌مون. اما الان اینو نمیگن. جلوت رو میگیرن و میگن برام یه پیراشکی بخر! معنی کلماتی مثل «ضرورت» و «نیاز ابتدایی» عوض شده. حالا ضروریه که پیراشکی هم براش خریده بشه چون نیاز ابتداییشه! به همین ترتیب دولت دزد هم اجازه پیدا کرده مرخصی زن بچه‌دار رو هم معادل جاده و پل و فرودگاه قرار بده. حالا اجازه پیدا کرده به تحصیلات عالی مجانی هم بگه زیرساخت!

البته دولت منابعی برای این حاتم‌بازی‌ها نداره، حتی اگه مالیات رو افزایش بده.‌ لذا دلار چاپ خواهد کرد، و چوب تورمش رو همه خواهند خورد. مخصوصا اقشار ضعیف‌تر. به درآمد پایین‌ها میگن نگران نباشید، پولش رو قراره پولدارها با مالیات سنگین‌تر بدن. اما نهایتا از طریق تورم از جیب همه مردم برداشته میشه.

اما در بین این طرح‌ها، خسارت دانشگاه مجانی، فقط در تورم و هزینه‌های اقتصادی خلاصه نمیشه. این یکی تبعات اجتماعی هم داره. چون وقتی دانشگاه خرج داره، باید قبل از ورود بش دو دوتا چهارتا کرد که آیا میارزه یا نه. و خیلی‌ها نتیجه می‌گیرند که نمیارزه، و مستقیم وارد بازار کار آزاد میشن. اما وقتی ظاهرن مجانی باشه، اون حساب کتاب هم حذف میشه، چون خواهند گفت سنگ مفت و گنجشک مفت، ضرر که قرار نیست بکنم! ولی خواهند کرد، و بخشی از عمرشون تلف شده و مزیت‌های رقابتی‌شون از دست خواهد رفت.

یکی از فریب‌های متداول که پیش‌زمینه توجیه رایگان کردن دانشگاهه، اینه که دنیا پیچیده‌تر شده، و چیزهایی که در مدرسه می‌خونیم کافی نیست!
اما اگه چنین رابطه‌ای بین پیچیدگی و نیاز به آموزش برقرار بود، پنجاه سال بعد یک انسان نیاز به چند سال آموزش داره؟ هفتاد سال؟ ما در عرض کمتر از یک قرن، دوره آموزش توده مردم رو از هشت سال رسوندیم به شانزده سال! و در ممالک گرفتاری مثل ایران، ممکنه در مورد میلیون‌ها نفر، به بیست سال هم برسه.‌ چون همگانی کردن مدرک لیسانس، ارزشش رو در حد سیکل پایین آورده.
عمر انسان و منابعش محدوده، نمیشه که تمام این زمان رو به یادگیری سازمان‌یافته اختصاص بده. البته با این روندی که وجود داره، به زودی عمر انسان کم هم میاد!
اگه دنیا پیچیده‌تر و علوم گسترده‌تر شده‌اند، باید سبک آموزشت رو بهینه کنی، نه اینکه تایمش رو بیشتر کنی. اما بهینه کردن آموزش، خودش پیچیدگی خاصی داره که حلش زمان‌بره و از دل خود جامعه درمیاد. دولت دقیقا برعکسش رو میخواد، که سریع باشه، و بالا به پایین و متمرکز باشه. پس همینی که هست رو نگه میداره، و فقط طولانی‌ترش میکنه.

دولت رفاه، فقط پول شما رو ازتون نمیدزده. دولت رفاه زندگی خودتون و نسل‌های بعدتون رو تباه هم می‌کنه.

اگه یه ماشین سواری وسط جاده خود به خود دچار آتش‌سوزی بشه، حتی اگه راننده چیزیش نشه، اون شرکت خودروساز رو می‌کشونند به دادگاه، و یک جریمه سنگین براش می‌برند. در مورد خیلی از صنایع این قاعده برقراره. اما تولیدکننده دارو نه! میتونند محصولشون رو بفروشند و کاملا قانونی رو جعبه‌ش بنویسند هر بلایی سرت اومد گردن خودته!

وقتی تو فرودگاه همه رو بگردند غیر از یک نفر، نگاه بقیه به اون یک نفر تغییر میکنه. هیچ‌کس فکر نمی‌کنه که اون هم یه مسافر مثل ماست. تنها چیزی که به ذهن همه میرسه اینه که اگه چیز خلافی همراهش نبود، نیازی نبود از بازرسی مصون باشه. وقتی یک صنعت هست که از مصونیت مسئولیت‌پذیری برخورداره، قاعدتا باید نگاه همه به این صنعت منفی و از روی تردید باشه. اما نه تنها اینطور نیست، بلکه اعتماد عوام به این‌ها بیشتر هم هست. چه در مصرف داروها، و چه الان در هجوم به مراکز واکسیناسیون، این اعتماد و حتی ایمان! مشهوده. خیلی هم فرقی وجود نداره بین مومن ایرانی و مومن فرانسوی. اگه شهروند فرانسوی هم اینجا بود، برای واکسنی که معلوم نیست ساخت کجاست و چقدر موثره، ثبت‌نام می‌کرد. اون هم جز تماشای تلویزیون و پذیرفتن هرچیزی که نشون داده میشه، کاری نکرده. همون پروسه‌ای که یک ایرانی طی کرده‌.

آیا ممکنه به خاطر این اعتماد، پشیمان بشن؟ بعیده. حداقل خسارتش از اعتمادهایی که قبلا بابت داروهای دیگه مثل مسکن‌ها ابراز داشتند، خیلی کمتره. مسکن‌ها دارند هرسال هزاران نفر رو می‌کشند. بعیده این واکسن‌ها چنین کشتاری راه بندازند. لذا شخصا مشکلی با این شوق به واکسینه‌شدن ندارم. تنها مشکل من اینه که این‌ها، با چه رویی به ادیان الهی میگن «غیرعقلانی»؟ نمی‌پرسم استدلال‌شون چیه. فقط میخوام بدونم چطور روشون میشه؟

اگه هدف بازگشت به برجام اصلی بود، با چند امضاء قابل انجام بود و نیازی به مذاکره و برو بیا نداشت. صحبت راکت و موشک رو هم با نمایندگان رهبر در خانه‌های شخصی مقامات در بغداد انجام میدن و به وین و ژنو کاری نداره. دارایی اصلی آمریکا پایگاه‌های نظامیش نیست که بخواد برای حفاظت ازشون کار دیپلماتیک انجام بده (مخصوصا که تهدیدی که متوجه پایگاه‌هاست بیشتر رسانه‌ایه تا واقعی). دارایی اصلی آمریکا، دلاره و بیشترین تلاش و اعمال زور رو در حفاظت از این دارایی به کار خواهد برد. نمودار بالا سهم دلار در تجارت خارجی روسیه رو نشون میده که برای اولین بار به زیر ۵۰ درصد رسید. بهتره اتفاق مشابه برای یک کشور نفتی-گازی دیگه نیفته.

توجه دارید؟ ما با حکومت، که عامل اصلی خشکیدگی ایرانه، «دعوای خرد» داریم!

حتی خاموش کردن آتش جنگل باعث میشه انگ جاسوسی به آدم بزنند، بعد این پفیوز رذل وانمود می‌کنه درگیر حواشی شدیم! اون یکی خرچسونه هم به مایی که حکومت با موشک و تیربار قتل عام‌مون می‌کنه میگه دنبال وحدت ملی باشید!

خوک در برابر این‌ها نجیب و پاکیزه‌ست.

«فقط یک جهش در ویروس کافی بود تا واکسن‌مون بی‌اثر بشه. این در جهت منافع ماست که از شیوع بیشتر بیماری در هند و جاهای دیگر دنیا جلوگیری کنیم».


هر اتفاقی که بیفته، فارغ از ابعاد و برداشت‌هایی که میشه ازش کرد، تنها نتیجه‌ای که ازش می‌گیرند اینه که اگه یک دولت جهانی نداشته باشیم همه‌مون از بین میریم!
مثل احمق‌ها بیش از حد از کلمه گلوبالیست استفاده نکنید. جهانی‌سازی تجارت و اقتصاد، با شهوت تشکیل دولت جهانی، دو موضوع جداگانه است و شرترین گلوبالیست‌های لیبرال در برابر بی‌آزارترین دولت‌جهانیست‌ها، حکم فرشتگان معصوم رو دارند. این‌ها تا دامنه کنترل و مدیریت از بالا رو از خیابان‌های نیویورک تا ده‌کوره‌های هند و سنگال پهن نکنند، آرام نمی‌گیرند. این‌ها حتی حاضر نیستند چیزی زیر تخته سنگ‌های بیابان‌های داغ استرالیا بتونه مخفی بشه که تحت کنترل‌شون نباشه.

تورم انسان‌ها رو تحقیر می‌کنه. وقتی در ونزوئلا یا زیمباوه برای یک پرس غذا در رستوران باید با گونی پول به همراه می‌بردند، داشت این معنی رو میداد که دیگه دستمزد آشپز پرداخت شدنی نیست. در این شرایط هرچیزی جز فلزات گرانبها و زمین و کالاهای سرمایه‌ای، بی‌ارزش هستند، حتی اگه براش زحمت زیادی کشیده شده باشه. خودِ کار بی‌ارزش شده بود، چون حتی یک ساعت هم نمی‌تونست ارزشش رو حفظ کنه. اگه کسی جز کار، چیزی برای ارائه به جامعه نداشته باشه، و همون هم بی‌ارزش بشه، در مورد کلیت زندگیش گرفتار افکار سیاه و خطرناک خواهد شد.

استقبال ایرانی‌ها از رمزارزها و حتی بورس، با اینکه می‌دونند هر کدام به نحوی پرریسکه، به این دلیله که ارزش پس‌اندازشون به قدری افت کرده که سرمایه‌گذاری دیگه‌ای نمیشه کرد. در ممالک نرمال، آدم‌ها پول اضافه رو صرف قمار می‌کنند، اما اینجا از سر نداری وارد قمار میشن. این فقط یک فرار از ریال نیست.‌ زمینه‌ش اینه که کارشون ارزش نداره، و کار تنها چیزیه که دارند، و این غرور آدم رو خرد می‌کنه. چون کار، قسمت بزرگی از عمرشون رو شامل می‌شد، و رنج‌هایی که کشیدند و لذت‌هایی که ازش صرفنظر کردند. اگه کار چیزی نیارزه، یعنی زندگی‌شون چیزی نمی‌ارزیده! قمار، لزوما برنده‌شون نمی‌کنه؛ اما کمی ازین بار تحقیر رو کم می‌کنه.‌ چون حتی شانس برنده شدن، این حس رو که چیزی میارزند، زنده می‌کنه.‌






.

هیچ‌کس انقدر رک نمی‌نویسه.
و برای همین اینجایید.

این فیلم حوالی سال ۱۹۴۴ در لندن گرفته شده که هنوز جنگ جریان داشته.
فقط یک نفر که بشه گفت چاق پیدا کردم، و هیچ‌کدوم‌شون قوز ندارند.

https://m.youtube.com/watch?v=QLbPYQcUcgM

قصه رایج اینه که مردمان روزگاران قدیم سرطان نمی‌گرفتند چون امواج موبایل نبود پلاستیک نبود دود ماشین‌ها نبود چیپس نبود.
در انگلیس از استخوان لگن چند اسکلت متعلق به قرون وسطی سی‌تی‌اسکن گرفتن و آثار متاستاز سرطانی دیده شده. البته کم پیش میاد سرطان از بافت نرم به استخوان سرایت کنه، ولی پیش میاد. اگه آمار سرایت فعلی رو به اون زمان هم تعمیم بدن نتیجه گرفته میشه که بین ۹ الی ۱۴ درصد فوت‌ها از سرطان بوده! تحقیقات خیلی بیشتری لازمه تا به تخمین دقیق‌تر برسند اما تا همینجاش هم یک سوپرایزه.
احتمال داره اگه عواملی مثل سیگار و الکل رو از جامعه امروزی بکشیم بیرون، نرخ سرطانش به نرخ قرون وسطی نزدیک بشه.

«دیگه نیروی کار نیست تو کالیفرنیا. برای کسی که بیاد ظرف بشوره حاضریم ساعتی ۲۱ دلار بدیم. ملت به دو دلیل میگن نمیان انجام بدن: ۱- پولی که دولت داره بشون میده بابت بیکاری بسشونه، و ۲- وقتی مدرسه بسته‌ست پول ندارن یکی رو بیارن بچه رو نگه داره».


نقش دولت در زندگی شما، صرفا یک سری دخالت‌های اداری نیست. دولت رفتار و منش و عادات آدم‌ها رو تغییر میده. محاسبات‌شون رو عوض می‌کنه، و مسیر حیات‌شون رو منحرف می‌کنه. شما بدون اینکه بدونید یا حس کنید، توسط دولت تربیت شدید، و جهان‌بینی‌تون تنظیم شده، و سرنوشت‌تون در دستشه.

بیس‌کمپ یه شرکت نرم‌افزاریه، تو حوزه مدیریت پروژه و وب. به نسبت سایزش، شهرت زیادی داره. چون کارشون خوبه. اما همزمان یکی از لیبرال‌ترین شرکت‌های آمریکایی هم بوده. ازونا که میگن مرزها رو باز بذارید همه بیان، سیاها مظلومن، ترامپ نازیه، زن‌ها باید سروری کنند، باید همه‌جا گی و لزبین ببینیم، و ازین مهملات.
حالا چی شده؟ یهو گفته دیگه بحث سیاسی تو محل کار ممنوع! بحث اجتماعی هم ممنوع! تو محیط کار، فقط کار! کارهای اکتویستی و روشنفکرانه هم تعطیل، به ما ربطی نداره اون بیرون چیکار می‌کنید و «سازنده» هست یا نیست. ازین به بعد حقوق رو میدیم خودتون می‌دونید چیکار کنید باش.

این چه پیامی داره؟ چرا تو چپ‌ترین محیط کاری هم دیگه نمیشده چپ بود و راحت بود که گفتند اوکی بسه؟
هرکسی این توضیح رو نمیده اما من میدم: چون کودکند. مشکل دوقطبی بودن جامعه نیست، کارمندان چنین محیط‌هایی تقریبا یکدستند. اختلافات خیلی بنیادی نیست. اما چون بلوغ عقلی برای مواجهه با اختلافات رو ندارند، بحث به دشمنی کشیده میشه، و شاید به روانپریشی!
و چه نهادی این آدم‌های گنده رو کودک نگه داشت؟ نظام آموزش و پرورش دولتی.

اگه این ازدحام و این تلفات در کنسرت بیلی آیلیش رخ میداد می‌نوشت «ویروس سلبریتی‌‌پرستی آدم می‌کشد»؟


برای خوب فکر کردن باید به بد فکر کردن‌های دیگران دقت کنید.


https://t.me/mamlekate/57562

تو #گله‌_گاو سرندیپیتی پیدا نمیشه. فقط گاو پیدا میشه.
این حکومت در جذب یا تولید آدمی که سخیف و دوزاری نباشه، عاجزه. و با گذشت زمان هم این عجزش برطرف نخواهد شد.


https://t.me/AnimalsQuotes/324

شما از وقاحت الهه هیکس متحیرید، اما من جاهایی رو می‌خونم که نویسندگانش پول می‌گیرند از کره شمالی دفاع کنند، و خیلی تمیزتر و حرفه‌ای‌تر و دانشگاهی‌تر هم دفاع می‌کنند. وقتی میگن رویکرد «استقلال و نگاه به داخل» حکومت کره، راه منحصر بفردی بود که خروجی واقعی داشت، میتونند براش اطلاعات ارائه بدن. نمیگن من یه پسرخاله دارم اونجا که میگه ما خیلی روی پای خودمونیم! میتونند استدلال کنند که این سبک از انزوای کره شمالی، هرچند هزینه‌هایی داشته اما تقلیدی نبوده، و تا حدودی بیراه هم نمیگن. وقتی استدلال‌ها رو میخونی، میفهمی که داره از سوادش استفاده می‌کنه، نه از پلشت بودنش.

کمونیسم از هرج و مرج آخوندی بدتره. ولی شخص کمونیست، آدم خیلی باارزش‌تری از یک آخونده. باید این تفاوت رو درک کرد.
و به این دلیل من از مسیح علینژاد متحیرم.
که وقتی می‌بینه طرف مقابل بحث چنین کسیه، نمیگه «اگه قراره ایشون حرف بزنه من قطع می‌کنم». ما لازم نداریم بدونیم موضع حکومت چیه. چون داره با اسلحه بیانش می‌کنه.‌ وقتی به پلشتی اجازه بروز بدی، یعنی داری با دست خودت کاری می‌کنی که حکومت غیر ازون اسلحه گرم، یه اسلحه سخنگو هم داشته باشه. این اون کمونیسته نیست که بگیم داره سوء استفاده‌ای از سوادش می‌کنه که نباید بدون جواب بمونه. این اصلا اون نیست.

خیلی‌ها وارد همون زندانی شدند که مجید توکلی اونجا بود، اما وقتی بیرون اومدند هیچ شباهتی به مجید توکلی‌ای که بیرون اومده بود، نداشتند. وقتی بشون گفته شد اگه یک بار دیگه حرفی علیه مقامات نظام بزنید، فلان و بهمان می‌کنیم، دیگه هیچ حرفی علیه هیچ‌چیز نزدند. اما مجید توکلی بدون اینکه اسم کسی رو بیاره علیه خیلی‌ها حرف میزنه.

هرکس وقت کافی داره که انتخاب کنه با چه کسانی محشور بشه. یا تو چه قبیله‌ای قرار بگیره. و وقتی انتخاب کرد، دیگه اهمیتی نداره که وسعش چقدر بود، شجاعتش چقدر بود، شانسش چقدر بود. نمیتونه بگه سلول من نمدارتر بود. نمیتونه بگه مادر من پیرتر بود. نمیتونه بگه من استرسی‌تر بودم.
این کانسپت محشور شدن رو باید جدی گرفت، حتی اگه از بک‌گراند مذهبیش جدا بشه. چون تفکیک قبیله‌ها، حتی در یک تاریخ کاملا بی‌خدا هم کاملا شفافه.

این افسانه که برنامه آمریکا این است که نیروهایش را از خاورمیانه بردارد ببرد بریزد در شرق آسیا انقدر تکرار شده که حالا به عنوان فکت می‌نویسند. اما هیچ دیتایی پشت سرش نداره. اولا ارتش آمریکا در شرق آسیا کمبود نیرو نداره، دوما اگر داشت لازم نبود حتما با نیروهای مستقر در خاورمیانه جبرانش کنه، سوما این «تمرکز بر چین» نظامی نیست، چون چین دیگه از سطحی که بشه باش درگیری نظامی داشت فراتر رفته.‌
اها.. یه افسانه دیگه هم هست: آمریکا دیگه نیاز به نفت خاورمیانه نداره، میخواد بذاره بره!
این نادان‌ها نمی‌دونند که آمریکا چند دهه‌ست که نیازی به نفت خاورمیانه نداره. اگه دغدغه، پترودلار بوده باشه، الان هم این دغدغه پابرجاست.