یه زمانی قبل از اخبارهای متعدد شبکه‌های تلویزیون، دعای فرج پخش میکردن. انقدر به صورت سیستماتیک اجرا شده بود که تو افتتاحیه نمایشگاه صنعت لوله آب و فاضلاب هم قرائت می‌شد. اما به تدریج پخشش روی آنتن، کمرنگ شد. و این کمرنگی بلافاصله به همه‌جا تسری پیدا کرد. خیلی تکراری شده بود و حوصله همه رو سر برده بود. حالا دعاهای بلندتر و سخت‌تر از لحاظ عربی، از صحیفه سجادیه انتخاب می‌کنند و پخش می‌کنند.
اینم پروگرسیویسم شیعه‌ست.

حتی یه رولپلاگ هم میشه بهتر ازونی که هست ساخت.

چیزی که بش می‌گفتن بزرگ شدن، در واقع آداپت کردن یه سری از کلیشه‌ها بود. کسی که می‌تونست اون کلیشه‌های رفتاری رو مو به مو اجرا کنه، بزرگ‌شده، و اونی که نمی‌‌تونست، بچه لقب می‌گرفت. کد این بود: اگه طبق استاندارد من، که تازه استاندارد شخص خودم نیست بلکه از قبیله زنانه‌ای که توش عضوم بم ارث رسیده، رفتار کنی، مردی. و اگه نتونی خودت رو به اون استاندارد برسونی، هنوز پسربچه‌ای!

اون بزرگ شدنی که مربوط به عقله، یه سفری لازم داره که توش با جنسیت نمیشه سرعت گرفت.

نوجوان ژاپنی چنان به سلفی اعتیاد داره که کیوسک‌های عکس فوری که همه‌جا منسوخ شده‌اند، اونجا هنوز پول‌سازند! البته اوپراتورها خودشون رو با زمانه وفق دادند و کیوسک‌شون دیگه مثل قدیم یک عکس سه در چهار ساده نمی‌گیره‌. بلکه عکسی تحویل میده که چه در نسخه دیجیتال و چه در پرینت، مطابق با ترندهای شبکه‌های اجتماعی باشه. یکی ازون ترندها هم قلمبه‌ کردن چشم‌هاست! (مردم ژاپن تنها ملتی هستند که از بروز علنی عقده‌هاشون، و حتی تجاری‌سازی اون‌ها، خجالت نمی‌کشند).
هفتاد سال پیش هم‌سن‌های این‌ها گرسنه در جنگل‌ها میموندند تا خط رو نگه دارند، و وقتی برمی‌گشتند و ارتش می‌گفت باید به یک منطقه استعمارشده دیگه اعزام بشن، وسایل‌شون رو سریع جمع می‌کردند تا حرکت کنند.

«بازتوزیع ثروت بیشتر از هرچیز مربوط می‌شود به مالیات بستن به موفقیت توسط سیاستمداران، تا به فقرا».

در ژاپن اگه از اندوخته بیت‌کوین هزار دلار سود کنی، باید پانصد و پنجاه دلارش رو بدی به دولت، تا بده به اونایی که میگن بیت‌کوین فایده نداره.

برای جابجایی ۱۷۰ میلیارد دلار در قالب اسکناس‌های صد دلاری، نیاز به ۲۴ پالت استاندارد نیروی هوایی است.

هواپیمای ترابری سی۱۷ گلوب‌مستر که آمریکا استفاده می‌کنه، تا ۱۸ تا پالت ساپورت می‌کنه.

این سایز سی۱۷ است.

بازار همیشه سریعه. مگر اینکه به زور کندش کنند.

ما اینجا با مشکل «برای طناب دارشون دنبال گردن می‌گردند» مواجهیم، و اون‌جا با «برای زنده نگه داشتن نژادپرستی دنبال نژادپرست می‌گردند» مواجهند. باید یه چیزی باشه که به نظر برسه جامعه هنوز در حال مبارزه‌ست. دموکراسی، مبارزه با اهالی قدرت رو کلا عقیم کرده. چون عملا هیچ کاری علیه‌شون نمیشه کرد. با انتخابات، یا بی‌انتخابات. جهاد علیه نژادپرستی، یه نخودسیاه مناسب برای جایگزین کردنشه‌.

این کودکان هنوز با تجزیه آمریکا فانتزی میسازند، با استناد به همون کلیشه مضحک «ما نمیگیم، خودشون میگن». البته در اینجا «خودشون» مجری یه تاک شوعه!
باید ازشون پرسید حالا فرض کنیم که این اتفاق افتاد، که چون شما فرق «نسبت قزاقستان با فدراسیون شوروی» رو با «نسبت فلوریدا با دولت فدرال» نمی‌فهمی چنین فرضی داری، اون مجری هم غیریکدست بودن همه ایالت‌ها رو نادیده می‌گیره که چنین حرفی میزنه، ولی بیاییم فرض کنیم اتفاق افتاد و مثلا تگزاس جدا شد، فکر می‌کنی زندگی برای جمهوری اسلامی آسان خواهد شد؟ مثلا نظام اسلامی از پس تگزاس برمیاد؟ خیلی از طرفداران تحریم ایران در واشنگتن‌دی‌سی اهل نیویورک هستند. نظام از پس نیویورک برمیاد؟ سناتورهایی که معتقدند باید ایران رو با بمب شخم زد با مخالفت سناتورهای ایالت‌های شمالی مواجهند. اگه جدا بشن و دیگه کسی مخالف‌شون نباشه بمباران ایران راحت‌تر نمیشه؟

میگن مواظب باش چی رو آرزو می‌کنی.

تو با مردان برابری، پس میتونی همون کارهای خشنی که اون‌ها انجام می‌دهند انجام بدی، اما چون زنی حتی در محیطی که بدنت در معرض مصالح زبر و ابزار تیز و برنده‌ست، پاهات باید برهنه باشه.

ایلان ماسک در مصاحبه با وال‌استریت ژورنال گفت نقش دولت در بازار باید مشابه نقش داور در بازی فوتبال باشه تا مطمئن باشیم که قوانین بازی نقض نمیشن، اما بسیار پیش میاد که خودش وارد بازی میشه.

باید خبرنگار وال‌استریت ژورنال بش می‌گفت ولی داور فوتبال رو طرفین بازی باید انتخاب کنند، نه کسانی که جزیی از بازی نیستند. اگه اینطور بود داور باید از بین سلبریتی‌های یوتیوب و با رأی کاربران انتخاب می‌شد، و احتمال داشت برای بازی فینال جام جهانی، مردم لوگان پاول رو بپسندند!

یکی از ایالت‌های آلمان (اشتوتگارت و فرایبورگ و این‌ها) قانون منع رفت و آمد شبانه بین ۸ شب تا ۵ صبح اعمال کرد.
بعضی از هموطنان دیروز داشتن با صحبت‌های مرکل درباره «علم» خودارضایی می‌کردند.

یک دستگاه ساختند که دیگه معتادها نتونند به آشغال‌ها دسترسی پیدا کنند.
در صد و خورده‌ای کشور دنیا که اسم‌شون رو بلدیم هدف مدیران شهری اینه که شر زباله رو از سر آدم‌ها کم کنند. در ایران هدف اینه که شر انسان رو از زباله دور کنند!
ولی با هیچ دستگاه هیدرولیکی نمیشه این واقعیت رو پنهان کرد که این کشور با بحرانی از اعتیاد و گرسنگی مواجهه که نمونه خارجی نداره.

کرونا سبب خیر شد که غربی‌ها به این جمع‌بندی برسند که سنت تمیز کردن خودشون با دستمال توالت، باید بالاخره منسوخ بشه، و در همین راستا فروش توالت‌فرنگی‌هایی که شستشوی خودکار دارند به صورت انفجاری افزایش پیدا کرد. حالا این شرکت یک وسیله ساده هم ساخته تا در مسافرت بشه همون کارکرد رو بهمراه داشت.
قاعدتا جامعه مسلمانان که به طهارت حساسند باید خیلی زودتر این وسیله رو وارد بازار می‌کردند، اما همچنان راه حل‌شون برای مسافرت، سنگه!
داره داستان طاعون باز هم تکرار میشه. طاعون هم با اینکه همه جا رو فرا گرفته بود، اما فقط در اروپا در کنار تلفات بعضی تحولات اجتماعی ماندگار رو هم استارت زد. در ممالک ما، همیشه تلفات خالی داریم. هزینه‌های بی‌فایده، زمین‌خوردن‌های بدون درس.

«تا زمانی که ایران یک کشور دموکراتیک نشده رابطه ایران و آمریکا به صلح و ثبات نخواهد رسید».
این آقا در زمان اوباما به عنوان معاون اجرایی رییس جمهور در شورای امنیت ملی آمریکا کار می‌کرد.

دو واقعیت غیررسمی از طرف دو کشور وجود داره. نظام ایران میگه دنبال بمب نیست، ولی هست. آمریکا میگه هدفش از تنبیه نظام ایران فقط تأمین امنیت است، ولی نیست.
اون‌ها هیچ اهمیتی به براندازی نمیدن.‌ به اینکه در سربرگ فرم‌های اداری ایران چه لوگویی چاپ بشه هم اهمیت نمیدن. اون‌ها فقط میخوان ایران دولتی داشته باشه که با نظم جهانی راه بیاد، و اون دولتی که راه بیاد فقط از طریق دموکراسی امکان حیات خواهد داشت. پس «باید» ماهیت نظام فعلی ایران عوض بشه.‌ حالا توسط افراد همین نظام، یا کسانی خارج ازین نظام. اما خیلی هم عجله وجود نداره.

یه عده اون بیرون دارند زندگی می‌کنند که فکر می‌کنند فاصله شهرک صنعتی اشتهارد با تکنوپارک هامبورگ، یه فایل پی‌دی‌افه! اونو دانلود کنیم بازی تمومه!