در بین اقدامات بیشرمانه دولت‌ها، تحریم پروژه خط لوله گاز روسیه به آلمان، جزء گل‌درشت‌هاست. نمایندگان کنگره علاوه بر تمدید این تحریم، دامنه‌ش رو هم گسترش دادند و حالا میتونه گریبان بیش از صد و ده شرکت رو بگیره! هرچند که داخل بسته بودجه دفاعیه و معلوم نیست ترامپ کل بودجه رو وتو کنه یا نه، و معلوم نیست دولت بایدن بعدا چطور برخورد کنه، و هرچند که ۱۲۰ کیلومتر بیشتر باقی نمونده.
بعضی‌ها در مورد تحریم ایران، روضه حقوق‌بشری می‌خونند، اما حتی اگه دردش روی مردم باشه یک جنبه حقوقی معقول داره: حکومت ایران با آمریکا در ستیز است! یا قصد محو یک کشور را دارد، یا حامی تروریست‌هاست، و ازین چیزها. اما تحریم این خط لوله، هیچ پشتوانه حقوقی نداره. یک قلدری محض، که چوبش هم فقط شرکت‌ها می‌خورند، نه طرفین لوله. مثلا دولت آلمان که مشتری پروژه‌ست، تحریم نیست! این زورگویی در روز روشن علیه این صد و اندی شرکت، باید یک رسوایی می‌بود، نه یک تیتر خبری ساده.

باورنکردنیه اما در رأی پستی، اون نامزدی که زن‌ها طرفدارش هستند شانس بیشتری داره، چون زن‌ها برگه رأی شوهر یا پارتنرشون رو پر می‌کنند! این پر کردن می‌تونه مستقیم باشه، یعنی خودکار رو بردارند و بنویسند. و می‌تونه غیرمستقیم باشه، یعنی تهدید کنند یا این کسی که میگم رو بنویس یا دیگه خبری از سکس نیست! یه حالت سومی هم هست که زن خانه اصلا نیازی نداره مستقیم یا غیرمستقیم دخالت کنه، بلکه اون مرد انقدر بزدل بار اومده که از قبل پذیرفته باید به همونی رأی داد که اون زن می‌پسنده!


فقط خدا خبر داره چقدر خوشحالم که از زن‌ها فاصله گرفتم.

از بروس لی پرسیدند واقعا میشه اینجوری که تو‌ فیلمات می‌بینیم یک نفر بتونه چند نفرو بزنه؟ گفت این مبارزه‌ها و این فنون برای نبرد تن به تنه. دو‌ به یک هم بشه دیگه جواب نمیده، چه برسه چندنفر به یک نفر.
بعد در پوزیشن لم داده روی سوفا، ویدئو سرقت و ضرب و شتم یک زن توسط سارقین رو تماشا می‌کنند و به مردان حاضر در صحنه که کاری انجام ندادند میگن بی‌غیرت! چه شده است ما را؟
یعنی ازشون انتظار دارند همون کاری رو انجام بدن که بروس لی گفته بود خریت است! تازه لی فضای زندگی در هنگ‌کنگ و کالیفرنیا رو در ذهن داشت، و نمی‌دونست یه کشوری هست که اگه دندان یک دزد رو بشکنی باید سه برابر چیزی که داشته می‌دزدیده دیه بدی! بعبارتی، اگه کسی در اون موقعیت کاری انجام بده، یا خودش آسیبی می‌بینه که اصلا متناسب با ارزش کالای سرقتی نیست، یا به دزد آسیبی میزنه که جریمه‌ش اصلا متناسب با ارزش کالای سرقتی نیست.
وقتی میگیم اگه دولت دخالتی نمی‌کرد مردم خودشون راه‌های دفاع از خودشون رو پیدا می‌کردند، میگن بدون دولت که سنگ رو سنگ بند نمیشه! خب الان دولت هست و سنگ روی سنگ بنده؛ لذت ببرید و غر نزنید.

کرونا کره‌ای‌ها رو که چندان بیچاره نکرده. طوری که بیشتر از پارسال خودروی خارجی وارد کردند. اگه رشد ماهیانه دسامبر هم مثل ماه‌های گذشته بشه رکورد ۲۶۰ هزار دستگاه در سال رو می‌زنند. که ۶۷ درصدشون آلمانی هستند. بنز، بی‌ام‌و و آئودی. که همه بالای ۵۰ هزار دلار قیمت دارند.

چین از یک طرف در تعداد بالا توربین بادی سفارش میده، ازون طرف میره در کشورهای در حال توسعه نیروگاه سوخت فسیلی و پالایشگاه میسازه. محیط‌زیستی‌ها این رفتار رو ریاکارانه می‌دونند. اما به نحوه جمله‌بندی‌ها باید دقت کرد. میگه نظام اقتدارگرای چین برای اینکه این تناقض به ثبات قدرتش در داخل آسیب نزنه، از بازارهای جهانی به عنوان سوپاپ اطمینان استفاده می‌کنه!
فکر می‌کنه یه بازی درباره وجهه و این چیزهاست. اما موضوع فراتر از اینه. دولت چین در عین حال که مجبوره ژست سبز بگیره، این رو میدونه که انرژی‌های جایگزین نون و آبش نمیشن. این رو میدونه که میخوان به بهانه‌های محیط‌زیستی، دستانش رو در حوزه انرژی ببندند. بنابراین در کشورهای دیگه برای خودش قایق نجات نصب می‌کنه.
دلیل اینکه هیتلر شکست خورد این نبود که آدم بدها باید حتما ببازند. دلیلش این بود که نتونست جایی رو بگیره که انرژیش رو تأمین کنه (و نتونست نروژ رو نگه داره). نهایتا هر قدرتی که به نفت تسلط داشت، آلمانی که دستش از نفت کوتاه موند رو له کردند. چین باید هر کاری از دستش برمیاد بکنه.

در مارکتینگ، فقط یک بار فرصت داری
Overpromise
یعنی وعده‌ای بزرگ‌تر از توان شرکت دادن رو با
Underdeliver
یعنی چیزی کمتر از توقع مصرف‌کننده تحویل دادن، همراه کنی. چون اگه تکرار بشه، مشتری نتیجه‌ای می‌گیره که به نفعت نیست.

شرکت موفق،
Underpromise
می‌کنه و مصرف‌کننده وقتی کالا رو استفاده کرد حس می‌کنه
Overdeliver
شده.

هیچ‌کس دقیقا نمی‌دونه سالانه چند نفر در دنیا دارند به خاطر سوء مصرف داروهای مسکن میمیرند، اما همه می‌دونند که مشکل بزرگی درست کرده، و با این حال هیچ کاری از طرف هیچ‌کس انجام نمیشه. درآمدسازی این داروها بالاست و اعتیاد مصرف‌کننده چیزیه که میشه روش حساب کرد. دولت‌هایی که حتی برای رینگ ماشین مردم هم مقررات وضع کرده‌اند، هنوز هیچ مقرراتی در این زمینه اعمال نکردن. نه که اگه میکردند الان مشکل حل شده بود. اما میشه ازین عدم تعادل، اولویت‌بندی‌هاشون رو شناخت. میشه گفت داروسازی تنها صنعتی در دنیاست که تقریبا هیچ‌چیز جلودارش نیست. اینکه کسی مزاحم بیزینس‌ها نشه، لزوما چیز بدی نیست. اما اینکه انقدر تبعیض‌آمیز مزاحم این صنعت نمیشن، نشون میده داروسازان موفق‌ترین تیم جهانی در خریدن سیاستمداران بودن تا الان. نه تنها تنگنایی براشون ایجاد نمیشه، بلکه هرچه جلوتر میریم راه‌‌های جدیدی هم براشون گشوده میشه! مثل واکسن کرونا. هیچوقت یک واکسن انقدر مشتری نداشته، و هیچوقت اینهمه مشتری حاضر نبودند واکسنی که انقدر کم روش تحقیق شده تزریق کنند! و از همه مهم‌تر: هیچوقت انقدر اقتصاد و زندگی نرمال به واکسن وابسته نبوده! این خودزنی‌های اقتصادی به بهانه مهار همه‌گیری و سپس تمرکز مصنوعی روی واکسن به عنوان راه حل رهایی ازون خودزنی‌ها، همه جوامع رو به معتادان تزریقی آماده برای شرکت‌های دارویی تبدیل می‌کنه. دولت‌ها می‌تونند شهروندان‌شون رو با این حربه که «اگه واکسن نزنید دوباره از کار بیکارتون می‌کنیم» گروگان بگیرند. و شرایط دهکده جهانی هم طوری هست که هر ویروس دیگه‌ای در هرزمانی بتونه خیلی سریع پخش بشه. پس اون حربه همواره وجود خواهد داشت، و لذا لازمه مردم دائم‌التزریق بشن. فازهای اولیه این پروسه آلردی شروع شده. مثلا دیگه کسی واکسن رو خرید نمی‌کنه، کشورها با واسطه سازمان ملل سابسکرایب شرکت‌های دارویی شدند. مثل مشترک ماهانه یا سالانه اسپاتیفای! ولی به جای موسیقی، پکیجی از محصولات به روز دارویی رو تحویل می‌گیرند.
وقتی فوتوشاپ
Subscription based

شد، خیلی‌ها گفتن جواب نمیده، ولی درآمد ادوبی چند برابر شد! چون فرمول ساده بود: «بهرحال فوتوشاپو لازم داری». حالا این بهرحال لازم داری رو شرکت‌های دارویی می‌تونند بگن.
وقتی سلامت رو گره بزنی به همه‌چیز، خود به خود کار به امنیت ملی هم می‌کشه. و دولت هم که عاشق این عبارته. وقتی نوار بهداشتی هم به لیست چیزهایی که باید دولت هزینه‌ش رو بپردازه اضافه بشه، علاوه بر واکسن، مجانی بودن آنتی‌بیوتیک‌ها تا ویتامین‌ها هم جزیی از «ملزومات ثبات اقتصادی» میشه. پس هر دولتی «بهرحال» باید مشترک پکیجی ازین محصولات بشه. که حتما بش تخفیف هم خواهند داد. مثل ادوبی که میگه کنار فوتوشاپ مشترک افترافکت هم بشوید، کمتر حساب می‌کنم. یا سالانه پرداخت کنید، ۱۱ ماه حساب می‌کنم.


روش کارتل جهانی داروسازی باید جمع‌آوری و یه جا آموزش داده بشه. نمی‌دونم دانشگاه یا کجا. یه جا باید ثبت بشه این هنر.

«آدم ۱۹ ساله ظرفیت ذهنی که بتونه ابعاد و عواقب وام شهریه دانشگاه که امضاش کرده رو درک کنه نداره (پس باید دولت بدهیش رو تقبل کنه)، اما بچه ۴ ساله خودش میتونه جنسیت خودش رو تعیین کنه. گرفتم!».

رابرت اونیل وقتی یک گلوله تو پیشونی بن لادن کاشت، فکرش رو نمیکرد یه چیزهایی بدتر از القاعده گریبان کشورش رو بگیره. چیزهایی که با اسلحه نمیشه از هم پاشوندشون. مثل جنون پروگرسویسم.

۶۴ پس از میلاد
نرو: خدا رو بپرستی میندازمت تو قفس شیرها تا بخورنت.
مسیحیان: باشه در راه خدا شهید میشم.

۲۰۲۰ پس از میلاد
فرماندار: بری کلیسا ۵ هزار دلار جریمه میشی
مسیحیان: اوکی، مرسی که مواظب سلامتیمونی!

#لبخند_شبانه

باز خوبه مسیحیان‌شون متوجه فقدان ایمان در جامعه‌ مذهبی‌شون شدن. فقدان ایمان در ایران رو فقط من و یکی و دو نفر دیگه حرفش رو می‌زنیم و بقیه میخندن.‌

اینکه از امثال چامسکی انتظار اکتیویسم ضد حزب دموکرات دارید نشون میده کلا با فضای اونجا آشنا نیستید. اون تصوری که ما از انقلابیگری و نظام‌ستیزی داریم اونجا تعریف‌نشده‌ست. چامسکی خوشحال هم هست که نظام با دوز و کلک یا هرچی، دموکراسی رو نجات داد!
اما «شدیدترین انحصارگرایی تاریخ»، اغراق بی‌موردیه. چطور شدیدترین بایکوت تاریخه بعد یه نفر تو خاورمیانه با حداقل سرعت اینترنت از الف تا یای اون به سمع و نظرش رسیده؟ اینکه اون‌ها بایکوت کنند، که می‌کنند، به اندازه این واقعیت که مخاطب‌شون دوست نداره این محتوا رو ببینه، مهم نیست. اون‌ها نمیخوان درگیر مسائلی بشن که نظام معتقده نباید درگیرش بشن! این از لحاظ روانی یکم پیچیده‌ست، شاید بعدا متوجه شدید چطور کار می‌کنه.

دخترانی که ساکن محله‌هایی هستند که هنوز ناموس‌پرستی، حتی از نوع لوث‌شده‌ش، توشون جریان داره، امنیت بالاتری دارند. (اونجا هم نمیشه بروس لی بود. اما متعرض میدونه از یکی دو روز بعد از تعرض دیگه امنیت جانی نخواهد داشت). و این برای یک دولت‌پرست، سنگین میاد. که چطور یک سنت بدوی، از یک دولت مدرن با اون همه تشکیلاتش، کارآمدتره؟ در واقع ترجیحش اینه که حیثیت ارباب، یعنی همون دولتی که می‌پرسته، بازسازی بشه، تا اینکه امنیت دختران به روش سنتی تأمین بشه.

پست بالا با پست قبلش مرتبطند. اگر اندیشه کنید.

بهاره رهنما بابت خارج شدن جمله نژادپرستانه «ماشالا دخترای ایرانی سر و وضع‌شون نیکول کیدمنه طرز فکرشون لر» از دهانش مورد اعتراض قرار گرفته. ولی باید بابت اشتباه آماریش مورد اعتراض قرار می‌گرفت، چون بیشتر دختران ایرانی همزمان با طرز فکر لری، سر و وضع نیکول کیدمن ندارند، یا برعکس. این ترکیب پرفکته، و ترکیب‌های پرفکت نادرند. ازین جهت پرفکته که طرز فکر لری، خیلی جذاب‌تر از طرز فکر تهرانی یا اصفهانی یا هرجاییه. مثلا ما هیچ دختر ایرانی نمی‌بینیم که به اندازه دختر لر، کلیشه‌های جنسیتی براش بی‌معنی باشند. دختر تهرانی باید بعد از سه نسل متوالی غربگرایی، و چند مرحله کافه‌نشینی تازه با جنس مخالف گرم بگیره. اما دختر لر به صورت دیفالت با همه صمیمیه!

آشپزخانه رو از جایی که پوشیده بود آوردند جلوی چشم، حالا کلی خرج می‌کنند تا آشپزخانه‌ای که جلوی چشمه رو بپوشونند!

هر چه سنم بالاتر میره بیشتر به درایت و ذکاوت و شجاعت شخصیت‌هایی که در طول دویست سیصد سال گذشته آنارشیست بودند پی می‌برم.
زیر موزیک ویدئو اخیر گروه پاپ بی‌تی‌اس کره، کامنت‌ها باورنکردنی‌ و ترسناکند. یه عده زیاد دارند سه چهارنفری رو در حد خدا می‌پرستند که میمون در برابرشون سر و وضع معقول‌تری داره. به اجرایی میگن «حماسی» که از فرط مسخرگی داره از درون متلاشی میشه.
من نمی‌دونم تا کی میخوایم بخندیم و بگیم «این چیزها سلیقه‌ایه». بعضی‌ اتفاقا از وجود این موجودات عجیب راضی‌اند، چون با مسخره کردن‌شون می‌تونند ژست «ما اهل هنر فاخریم» بگیرند. و این احمقانه‌ست، چون موضوع خیلی مهم‌تر ازین حرف‌هاست. اصل خطر اینه که این‌ها حق رأی دارند! و منظور از حق رأی این نیست که اختیار تعیین سرنوشت خودشون رو دارند. منظور از حق رأی اینه که اختیار تعیین سرنوشت بقیه رو هم دارند.
اون‌هایی که هنوز آنارشیسم رو بی‌معنی می‌دونند، در خواب بدی فرو رفتند. فکر می‌کنند دولتی که لازم می‌دونندش، قراره همینطور بمونه! یکی نیست بگه ساده‌دلان بیچاره، آدم‌های نرمال دارند به سرعت میمیرند! و این آدم‌های عجیب غریب هستند که قراره دولت‌ها رو شکل بدن. بحث شکاف بین نسلی و این‌ها نیست. دنبال ترانزیشن‌های سابق نگردید. این موج پوکی و مسخرگی، مشابه تاریخی نداره.

توی فیلم‌ها ما رو از راه رفتن زامبی‌ها در خیابان‌ها می‌ترسونند.. در حالی که زامبی‌ها دارند آدم میفرستند به پارلمان‌ها، و کسی عین خیالش نیست.

«بیتلز هم در زمان خودش برای عده‌ای مبتذل به حساب می‌اومد».

موضوع ابتذال نیست. سرمایه‌داری، تولید محتوا و مصرفش رو دموکراتیزه می‌کنه؛ و هرچه دسترسی به ابزار تولید بیشتر احتمال بروز محصول کیفیت پایین یا آلترناتیو بیشتر. و هرچه ارزان‌تر، حجم فروش بیشتر. مثل اتفاقی که برای فرش ایرانی افتاد. من از تبعات سرمایه‌داری و تولید انبوه نمی‌ترسم. طبیعت بازار آزاد اینه که هرچیزی توش پیدا بشه.


«همیشه جوان‌ها میخوان متفاوت باشند، سخت نگیرید».

موضوع انقلابیگری نسل جوان هم نیست. حجم زیاد ثروت که سرمایه‌داری باعث ایجادش شده این موقعیت لاکژری رو ایجاد کرده که غم آب و نان و امنیت محو شده و دغدغه‌هایی مثل سنت‌شکنی فرهنگی سیاسی، جاشون رو بگیره. این‌ها پروژه‌هایی موقت هستند که از طریق هورمون‌ها کنترل میشن. مخالفان جنگ ویتنام بعدا خودشون جنگ راه انداختن. اما این‌ها حتی پروژه هم ندارند، حتی از نوع هورمونی. این‌ها در حال تغییر قوانین بازی هستند.

«پدران ما هایده گوش میدادن و این وضع ماست، پس از ترند موسیقی نمیشه پی به خطرناک بودن افراد برد».

پدران شما هرچه که بودند، هایده رو یک زن می‌دیدند. ولی اینها مفهوم جنسیت رو کلا زیر سوال می‌برند. پس داریم درباره دو پدیده متفاوت صحبت می‌کنیم. موضوع ترند و مد نیست‌. پدران شما به اسلام سیاسی رأی دادند اما به مصادره اموال رأی ندادند. اون اتفاقی خارج از اراده‌شون بود. اما این‌ها قائل نیستند که افراد میتونند مالک چیزی باشند! نه به خاطر اینکه تحت تأثیر کمونیسم هستند. بلکه به این دلیل که هیچ‌ ارزشی براشون معتبر نیست. نه ایدئولوژی‌ای، نه هدفی، نه کانسپتی، نه فلسفه‌ای. این‌ها وقتی رأی میدن، ارزش‌های شما و ارزش‌های پدرتون رو با هم له میکنند. این‌ها وقتی رأی میدن، دعوای شما با یک اسلامگرا، بلاموضوع میشه.

برای درک موج جدیدی که برای هیچ ارزشی اعتبار قائل نیست باید به چین مراجعه کرد. چون فکر می‌کنم با نسخه ۲.۰ مائوئیسم مواجهیم. با این تفاوت که برخلاف انقلاب مائو، با خشونت عریان همراه نیست، بلکه خیلی آرام و قانونی، از صندوق رأی بیرون در میاد!
این کتاب تفاوت‌های مائو و استالین رو بررسی کرده. و درک این تفاوت برای ما ایرانی‌ها که تصور می‌کنیم بدترین اتفاق ممکن استالینی‌تر شدن حکومته، اهمیت بیشتری داره. اگه گیرتون اومد حتما بخونید.

https://www.amazon.com/Stalin-Mao-Comparison-Russian-Revolutions/dp/9882370659/ref=as_li_ss_tl?dchild=1&keywords=Bianco,+Stalin+and+Mao,&qid=1606801422&sr=8-1&linkCode=sl1&tag=theschssta-20&linkId=9eb29bbf249abe7ec90e4da10741db1a&language=en_US

فقط یازده نفر نشستن تو صف نماز جماعت ظهر. سی تا لامپ روشنه. سه تا بخاری گازی.

«رهبری تئوریک ضعیف منجر به رهبری سازمانی ضعیف هم می‌شود».

این رو درباره شرایط کمونیست‌ها در فلیپین پس از جنگ جهانی گفته. رهبران سیاسی در برابر این سوال بودند که خب جنگ تموم شد و بردیم و الان کمونیستیم، حالا باید چیکار کنیم؟ بنابراین به جای اینکه مردم رو سازماندهی کنند، صبر می‌کردند ببینند مردم کجا سازماندهی خودجوش انجام میدن، بعد میرفتن کنترلش رو به دست می‌گرفتند. چون خودشون ایده‌ای نداشتند. البته مردم هم در تئوری چیز بیشتری نمی‌دونستند و خیلی از فعالیت‌ها خلق‌الساعه بود. بعبارتی سلسله‌ای از اتفاقات خلق‌الساعه در کف خیابان رخ میده، سپس رهبران سیاسی ازش خط می‌گیرند، سپس کنترلش می‌کنند، سپس به بخشی از سیاست بدل میشه.
اینو تقریبا در مورد هر انقلابی میشه دید.