در پنسیلوانیا یک شب قبل از تنکس‌گیوینگ میخوان فروش مشروبات رو ممنوع کنند. چون ممکنه مثل هرسال عده‌ای به خاطر زیاده‌روی نیاز به اورژانس پیدا کنند، و بهتره در این شرایط کرونایی فشار مضاعفی به ظرفیت بیمارستانی وارد نشه!

البته که دولت غلط می‌کنه بخواد خیر عمومی رو تشخیص بده. ولی خب، متأسفانه فعلا داره اینکارو می‌کنه. اما سوال اینجاست که اگه ممنوعیت فروش مشروبات یک خیر عمومیه، چرا همیشه ممنوع نباشه؟ اونی که دلواپس خیر عمومیه، باید در دلواپس بودنش ثبات داشته باشه.

هیچ دولتی با هیچ میزان از بودجه و پرسنل قادر به اعمال محدودیت‌های وسیع ملی نیست. اون چیزی که ممکنش می‌کنه، تبعیت حداکثری مردمه. و تبعیت مردم یک پخت و پز طولانی مدت بوده که رسانه‌ها انجام داده‌اند. اون‌ها این قدرت رو دارند که به افراد بقبولانند که حق مالکیت‌شون چیز خیلی مهمی نیست، یا چیزهای خیلی واجب‌تری از آزادی وجود داره، یا اداره‌کنندگان کشور عقل کل هستند! لذا خبرنگاران و چهره‌های رسانه‌ای، در هر کشوری، مأموران امنیتی اون کشور هستند.
اما حتی قوی‌ترین ارتش رسانه‌ای هم نمی‌تونه موفق باشه اگه خود مردم حاضر نباشند مغزشون رو در اختیارشون بذارند.
چندماه پیش نوشتم که دوران کرونا، دوره چیرگی اقشاری که نیاز ندارند کار کنند به اقشاری که نیاز دارند کار کنند، بود‌. این فقط حکومت نیست که مغازه مردم رو بسته. اون‌هایی که اگه باز بود هم نمی‌اومدن ازش خرید کنند هم در بستنش شریک مهمی بودند. این فقط حکومت نیست که جریمه می‌کنه. اون‌هایی که وجود این جریمه رو لازم می‌بینند، شریک مهمی هستند. حکومت ازینکه سقوط اقتصادی کشور که ربطی به کرونا نداشت رو بیاره زیر چادر کرونا تا از تبعاتش فرار کنه، خرسنده. اما اون‌هایی که دارند یه جوری رفتار می‌کنند که انگار اگه کسی رعایت نمی‌کرد از هر دو نفر ایرانی یکی میمرد، ازینکه میلیون‌ها ایرانی در قعر چاه فقر بیفتن کک‌شون نمیگزه. اون‌ها پول لازم برای آخرالزمانی دیدن شرایطی که آخرالزمانی نیست رو دارند.

هیچ ایده‌ای ندارم که آیا انتقامی ازشون گرفته خواهد شد یا نه. اما اگه حوادثی که به انتقام دلالت می‌کرد رخ داد، تا پایان نمایش ماشین دلسوزیم رو موقتا خاموش خواهم کرد.

وقتی لیندسی گراهام به عربستانی‌ها گفت یا بن‌سلمان رو بذارید کنار یا با شما به مشکل می‌خوریم گفتم اگه من هیچ‌کس این حرف رو شنیدم، بن‌سلمان هم شنیده. و اگه بن‌سلمان شنیده، فراموش نخواهد کرد باش چه کردند.
هرکاری که الان داره می‌کنه دقیقا موید اینه که بعضی چیزها رو یادش نرفته.

خیر.
البته خود این دین موضع شفافی درباره عمل عقلانی نداره. یه جا حکم فقهی بی‌معنی میده و میگه قیاس نکنید این چیزها تعبدیه! (یعنی با وجود بی‌معنی بودنش باید بپذیری)، یه جا دیگه میگه پیامبر اصلی عقلته! ولی به طور کلی در هر مذهبی، رفتار توجیه‌ناپذیر وجود داره، چون طبیعتش اینطوره. اصلا مذهب برای اینه که شما رفتاری بکنی که افراد خارج ازون مذهب انجامش رو‌ معقول یا به صرفه نمی‌بینند.

اما در این مورد در ایران، ما علاوه بر همه اون خصایص جنرال مذاهب، با یک پدیده اجتماعی هم مواجهیم که کسانی وارد حوزه علمیه میشن که از همون قبل از ورود، به دلایل روانی، ازین مذهب متنفرند. که فقط یکی از دلایلش فاصله عمیق فرهنگی و لایف استایل با بقیه جامعه‌ست، که توسط خانواده تحمیل شده.

- تنوع واکسن‌ها داره هرروز بیشتر میشه. ایران که از همه ماجرا پرته، و عقل حکم می‌کنه از هر آنچه که به عنوان واکسن قراره توزیع کنند دوری کنیم. اما نصیحتم به خوانندگان خارج‌نشین کانال اینه که فقط به اون واکسنی اعتماد کنید که اسراییلی‌ها قبول کردن استفاده کنند. در مورد امنیت جانی، همیشه میشه به تصمیمات اسراییلی‌ها اعتماد کرد.

- مدتی پیش وقتی ازم پرسیده بودند آیا دوست ندارم به آمریکا مهاجرت کنم، جواب داده بودم نه، چون دوست دارم بتونم در کانالم از اسلام انتقاد کنم، چون اونجا نمیشه! و عده‌ای خندیدند، که دارم وضع آزادی بیان در غیرعادی‌ترین کشور دنیا رو از آزادترین کشور دنیا بهتر می‌بینم (و هرچقدر گفتم تحت حاکمیت #گله_گاو فرصت برای حرف زدن بیشتر ایجاد میشه فایده نداشت).‌ نمی‌دونم الان که دارند وضعیت شبکه‌های اجتماعی آمریکا رو می‌بینند باز هم بم می‌خندند یا نه. ابتدا شناگران خلاف جریان رو به تیغ سانسور مبتلا کردند. وقتی سانسورشدگان به یک شبکه آزادتر مهاجرت کردند، داره زمینه‌سازی میشه تا اون شبکه به بهانه پراکندن محتویات نژادپرستانه از پلتفرم‌های اندرویید و آی‌او‌اس حذف بشه! تازه این خفه‌سازی برای کسانیه که با هویت ناشناس فعالیت می‌کنند. اگه هویت واقعی باشه که تهدید تا دم درب منزلش میاد.

- سناتور فلسطینی‌تبار کنگره میگه امیدواره نامزد پیشنهادی بایدن برای پست وزارت خارجه، به حرف‌های ضداسرییلی و ضدنتانیاهویی این سناتور گیر نده وقتی به این سمت منصوب شد! یعنی انتظار داره که گیر بده، ولی داره هشدار میده که بهتره نده. حتی خودشون هم می‌دونند دولتی رو انتخاب کردند که زیر پای اسراییل رو خالی نخواهد کرد. باز هم برای تیم مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی آرزوی موفقیت دارم.

فرانسه هم نیروی لباس شخصی داره. بش میگن لاباک! مخفف لا بغیگاد آنتی کریمینالیته.

#دولت_پیشرفته


https://fr.m.wikipedia.org/wiki/Brigade_anti-criminalit%C3%A9

آخوند شیعه قرن‌ها در مورد طهارت تبلیغ کرد. اما تا همین قرن بیست و یکم عملا ناموفق بود. طوری که حتی خودشون معترف بودند که حتی در مسجد نمیشه مطمئن بود نماز همه درسته، چون معلوم نیست غسل کرده‌اند و وضو دارند یا نه، و اگه انجام داده‌اند چطور انجام داده‌اند. چه برسه به عموم مردم. اما فقط چندماه تبلیغات بهداشتی درباره کرونا باعث شد ملت حتی کارت بانکی رو چنان ضدعفونی کنند که گویی عین نجاسته!
از یک طرف میشه‌ اعلام کرد این نقطه که هستیم پایان نجاست شرعی بود، چون نجاست علمی با قاطعیت کنارش زد. و از طرف دیگه، حکومت تجربه کرد که اقتدارگرایی که پشتوانه علمی-تخصصی داشته باشه (حتی اگه شبه‌علمی و شبه‌تخصصی باشه) بسیار کارآمدتر از اون نوعی از اقتدارگراییه که فقط پشتوانه ایمانی داره.
این شیفت معرفتی در تاریخ این سرزمین بی‌سابقه‌ست، و حتما دنباله‌دار خواهد بود.

فتح تپه‌ای جدید توسط یکی دیگر از برندگان صلح نوبل: دولت اتیوپی، که رئیسش یکی از اوباماهای آفریقاست، به مردم شهری که تحت کنترل مخالفانه و نیم میلیون نفر جمعیت داره هشدار داده یا جمع می‌کنید میرید، یا ممکنه هر بلایی سرتون بیاد! چون ارتش دستور داره به کسانی که فرار نکردن ترحم نکنه.

وقتی فقط ۳ درصد واجدین شرایط به لیبرتارین‌ها رأی بدن چیز دیگه‌ای نباید انتظار داشت. اما قسمت طنزش اونجاست که بایدن می‌گفت «اگه برنده بشم به وال‌استریت سخت می‌گیرم». منظورش از سخت گرفتن این بوده که یه وال‌استریتی رو بذاره وزیر خزانه‌داری! 😄

https://t.me/arzdigital/7536

۹۰ درصد تحقیقات و مقالات در حوزه ژنتیک درباره ۲۰ درصد ژن‌های انسانه. چرا؟ چون کار روی اون ۲۰ درصد آسون‌تره! یکی از دلایل آسونی هم اینه که با ژن حیوان آزمایشگاهی مشترکه. کل فضای آکادمیک این سوگیری رو نرمالایز کرده، طوری که برای آینده شغلیت هم بهتره که روی همون ژن‌هایی کار کنی که بقیه دارن روشون کار می‌کنند. دانشجویانی که روی ژن‌هایی غیر ازون ۲۰ درصد کار می‌کنند، شانس‌شون برای محقق مستقل شدن تا ۵۰ درصد کاهش پیدا می‌کنه!

من سکوت می‌کنم.

فیلم زندگی در ترس، از کارهای کوروساوا، ساخت سال ۱۹۵۵ فیلمیه که اگه حتی یک بار دیدینش، بهتره یک‌بار دیگه هم ببینید. چون به طرز قشنگی با دوران کرونا همخوانی داره.
داستان یک پیرمرده که فوبیای جنگ هسته‌ای داره و قصد می‌کنه همه اموالش رو بفروشه و به برزیل مهاجرت کنه، چون کسی اونجا بمب هیدروژنی نمیندازه. خانواده‌ش که چشم به ثروتش دارند ازش شکایت می‌کنند و از دادگاه میخوان تا حکم به عدم کفایت بده، که یعنی دیوانه‌ست، تا بتونند اموال رو از دستش خارج کنند. کارشناسان دادگاه با اینکه این حکم رو میدن، و طرف نهایتا روانه تیمارستان میشه، اما دچار عذاب وجدان میشن. چون از خودشون میپرسن از جنگ هسته‌ای ترسیدن دیوانگیه، یا نادیده گرفتن خطرش؟ آیا اون دیوانه‌ست، یا این ماییم که دیوانه‌ایم؟

این از چند جهت به شرایط امسال جهان مربوطه.

اول اینکه ما با دو نوع وحشت مواجه شدیم که هر دو معکوس چیزی که بودند نمایانده شدند. یکی وحشت پیش از واقعه بود، که به شدت هشدار می‌داد و از تلفات میلیونی می‌ترسوند. این درست‌ترین نوع وحشت بود، چون عقل سلیم حکم می‌کنه وقتی هیچ‌چیز از خطر نمی‌دونی، حداکثری فرضش کنی. اما اکثریت مطلق جوامع این وحشت رو دیوانگی حساب کردند و نادیده گرفتنش! و اون یکی، وحشت حین واقعه بود، که وقتی ویروس در کل کشور پخش و از کنترل خارج شد، و با دیدن بیمارستان‌های پر شده، ایجاد شد. که دیوانگی محض بود، و همه تبعاتی که تا الان گریبان‌ مردم دنیا رو گرفته از همون دیوانگی نشأت گرفته. یک وحشت عقیم و بی‌فایده.

دوم اینکه پیرمرد داستان که تمام ذهنش رو وقف فکر کردن به نقشه نجات از خطر جنگ هسته‌ای کرده، در حین اقناع فرزندان خودش به فرار، متوجه میشه مشکلات عمیق‌تری بیخ گوشش وجود داشته‌. وقتی با درهای بسته مواجه میشه، کارگاه ریخته‌گری خودش رو آتش میزنه تا بچه‌هاش دلبستگی مادی برای موندن در ژاپن نداشته باشند. و بلافاصله مورد سرزنش کارگرانش قرار می‌گیره که از سر خودخواهی باعث بیکاری‌شون شده.
اولا، وحشت حتی اگه در مبنا عاقلانه باشه، به تنهایی کافی نیست. باید عقل سلیم در هر قدمت حضور داشته باشه، نه فقط در اولین قدمت. ثانیا، آدم‌ها یک مشت شیء نیستند که برای نجات‌شون بریزی‌شون پشت وانت و از مهلکه خارج‌شون کنی. برای موسی، شکافتن دریا در برابر زحمتی که کشید تا بنی‌اسراییل رو قانع کنه که باید اون سفر رو انجام بدن، مثل آب خوردن بود.

سوم اینکه، حق مالکیت وابستگی به وضعیت ذهنی مالک نداره. اگه شما اینطور تشخیص بدی که یکی دیوانه‌ست و اموالش رو از دستش خارج کنی، دیگران هم ممکنه به دلایل دیگه اموال شما رو از دست‌تون خارج کنند. شما کنترلی روی اینکه فردا تعریف دیوانگی یا کفایت چه خواهد بود، نداری. بنابراین سلب حق مالکیت هم خطریه که از ابعاد یا نزدیکیش خبر نداریم، و لذا باید به شدت ازش ترسید. در واقع میشه گفت سلب این حق، بزرگترین خطریه که انسان رو تهدید می‌کنه و باید دیوانه‌وار ازش وحشت داشت، چون همونطور که این پیرمرد متوجه شد اگه اموالت در اختیارت نباشه از بقیه خطرات هم نمی‌تونی فرار کنی!
(نکته جالب اینه که توجیه فرزندان برای شکایت حفظ کارگاه بود، اما در نهایت از بین رفت. این قرابت داره با انذارهای دینی درباره مال حرام، یعنی مالی که از طریق سلب حق مالکیت کسی به دست اومده، که بدعاقبت و بی‌برکت معرفی می‌شده).


به مخیله کوروساوا نمی‌رسید یه روز کار به جایی برسه که بشه این درس‌ها رو از فیلمش استخراج کرد. روحش شاد.

«واکسن باید اول روی سیاستمدارها تست بشه. اگه زنده موندن، واکسن ایمنه. اگه نموندن، کشور ایمن میشه».

اینم به لیست دیوانگی‌ها اضافه کنید.. که یک آگاهی عمومی در سراسر جهان وجود داره که اگه امشب همه سیاستمداران بمیرند، فردا صبح قشنگ‌تری خواهیم داشت؛ اما با وجود این آگاهی همگانی، سیاستمدارها زنده میمونند و رأی هم میارن! این خیلی غیرعادیه.

از پنجره اتاق این دو نقطه نورانی دارند یک تصویر جادویی رو میفرستن داخل. مریخ درست بالای ماه قرار گرفته. درست جلوی صورتم. حتی لازم نیست خودم رو توی رخت‌خواب جابجا کنم تا بهتر ببینمش. یعنی انعکاس نور از سطح مریخ همه این مسافت نجومی رو طی کرده، و فوتون‌های اون نور دارند مستقیم وارد اتاق میشن! و وقتی وارد اتاق شدند مستقیم وارد چشم‌های من شده و با لایه نازک شبکیه برخورد می‌کنند! چه سفر عجیبی. برای چی اینهمه راه اومدند؟ و برای چی این اتاق؟ به طرز باشکوهی ترسناکه.

هرچند در طول تاریخ رصدخانه‌ها رو بچه پولدارها می‌ساختند و اداره می‌کردند، اما همیشه منظره آسمان تنها ثروت لوکسی بوده که به همه تعلق داشته. هر آدم مفلسی می‌تونست روی زمین دراز بکشه و این صحنه‌ها رو ببینه، و فکر کنه یا خیال بسازه. باغ پرندگان رو همه نداشتند تا وقتی داخلش قدم می‌زنند در قوه تخیل‌شون جرقه‌هایی زده بشه. اما ستاره‌ها و سیاره‌ها رو همه داشتند‌.
شاید آسمان رو به ما دادند تا اگه گفتیم فرصت فکر کردن نداشتم، بمون بگن هرچه که لازم بود به تو داده شده بود!
با وجود آسمان نمیشه بهانه آورد.

نیهیلیسم مثل خیلی از مواد شیمیایی داخل بدنه که همون مقداری که خود بدن میسازه، کافیه. دوز بالاتری رو نباید واردش کرد، و گرنه منجر به مسمومیت و نهایتا مرگ میشه. ذهنی که کار می‌کنه، خودش قطعا مقداری از نیهیلیسم رو میسازه. باید با دیسیپلین حفظش کرد. نه باید گذاشت اضافه‌تر بشه، نه باید با وجودش ستیز کرد. ذهنی که کار می‌کنه به هرحال چیزی خواهد دید که ازش این رو بفهمه که «هیچ‌چیز مهم نیست». باید به این فهم محتوم احترام گذاشت، و باش زندگی کرد. اگه کنترل بشه، نه تنها آزاردهنده نیست، که به وجدآورنده هم هست. مثل برهنه در آب یخ رفتن، که هم مهارت می‌خواد هم تجربه‌ای طولانی از نزدیک شدن به خط قرمزهای حیاتی. باید بدونی تا کجا بری، و بدونی دقیقا کجا باید برگردی. میشه اجازه داد وقتی نسیمِ هیچی و مهم‌نبودگی وزیدن گرفتن، تا نزدیکی خط قرمزها وجودت رو در بر بگیره، و سپس عبور کنه.

هر دختری در اسکاتلند یا تحت تکفل یک زن و مرد دیگه‌ست یا خودش شاغله و در هر دو حالت نوار بهداشتی خودش رو میتونه تأمین کنه. اینطور نیست که هزاران دختر بی‌بضاعت ول باشند در خیابون. همونطور که دولت حداقلی، حداقلی باقی نمیمونه؛ دولت رفاه در دراز مدت دیگه درباره رفاه نخواهد بود. درباره ربانیته. دولت رو «پروردگار» خودشون میخوان، که بشون روزی بده. شما فقط وقتی فقیری از ربت نمیخوای که بت بده. همواره ازش میخوای، چون ربته.


https://twitter.com/IranIntl/status/1331402937373900800?s=09

آدم‌های گیجی وجود داشتند که خیلی جدی رفتند زیر دریا غواصی کردند تا ببینند واقعا آثاری از لشکر فرعون در اعماقش وجود داره یا نه! اینکه عبور بنی‌اسراییل و غرق شدن افراد فرعون به صورت فیزیکی رخ داده باشه براشون همینقدر مهم بود. بدون سرگرمی نمیشه زندگی کرد، اما در هیچ سرگرمی‌ای نباید بیش از حد فرو رفت. تخیل درباره وقایعی که پنج هزار سال پیش میتونسته رخ داده باشه، سرگرمی فکری خوبیه، مخصوصا وقتی بدلیل ناقص بودن اطلاعات همیشه مرموز بودنش رو حفظ خواهد کرد. اما نه اینکه بری زیر آب دنبال چیزی بگردی. کل اون قصه و جزییاتش، برای اشارته. شکافتن دریا، و هر معجزه دیگه‌ای، یک قوی سیاه بود. غیرممکن بودنش مهم نبود، غیرقابل پیش‌بینی بودنش مهم بود. فرعون نباخت به این دلیل که کسی تونسته بود کاری بکنه که خودش از انجامش عاجز بود. باخت چون چیزی ظاهر شده بود که خارج از دایره کنترلش بود‌. شعبده ساحران خودش جواب نمی‌داد چون چیزهایی که تحت کنترلند، در برابر قوی سیاه، ناچیز و بی‌اهمیت به نظر می‌رسند.
تا وقتی همه چی تحت کنترل بود، خدایی فرعون قرص و محکم بود. اما قوهای سیاهی که موسی پشت سر هم رها می‌کرد، ثابت می‌کرد که فرعون در جایگاه خدا نیست. تنها کسی باید در اون جایگاه باشه که به قوهای سیاه هم اشراف داره.

دولت، دانشمند، متخصص، متفکر، پزشک، نخبه.. کنترلی روی قوی سیاه دارند یا ندارند؟ اگه ندارند یعنی نباید در جایگاه ربانیت قرار بگیرند.

مدافعان سرمایه‌داری وقتی انتقاداتی که به سرمایه‌داری وارد میشه رو می‌شنوند میگن: «خب مثل هرچیزی، سرمایه‌داری هم بی‌نقص نیست». اما این یک دفاع غلطه. سرمایه‌داری، پرفکته! چون نیازی نداره چیزی بش اضافه کنیم تا بهتر بشه. پرفکشن‌های کاربردی، غیرممکن نیستند. تیغ موکت‌بر برای بریدن موکت، پرفکته. اگه کسی بگه چرا از تیغ موکت‌بر نمیشه به عنوان فندک استفاده کرد، ثابت نمی‌کنه که تیغ‌موکت‌بر نقصانی داره. سرمایه‌داری در کاری که باید انجام بده پرفکته. یعنی در ایجاد فرصت برای تولید ارزش برای مردم و کسب منفعت انگیزه‌ساز ازین تولید، و توزیع بهینه منابع برای انجام این فعالیت‌ها. قرار نیست کار دیگه‌ای انجام بده. برای بقیه کارها، یا باید از ابزارهای دیگه‌ای استفاده کرد، یا باید با نشدنی‌بودنشون کنار اومد. اینکه بپرسن چرا در نظام سرمایه‌داری هم رشوه وجود داره، پرت بودن سوال‌کننده رو نشون میده، نه ایراد سرمایه‌داری رو. اونی که بپرسه «چرا همه ماشین‌هامون برقی شدن ولی هنوز بعضی‌ها به عشق‌شون نمیرسند؟» دیوانه‌ست. همه نمی‌تونند به کسی که عاشقش شدند برسند. چون جور درنمیاد. چون دنیا همینه. از ماشین‌های برقی کاری برنمیاد.