داریوش ارجمند یه جا گفته فرانسوی آدم‌های بدی هستند!

آدم عاقل در مورد کل یک جمعیت چندده میلیونی که از انواع و اقسام آدم‌ها تشکیل شده چنین حرفی رو در فضای پابلیک نمیزنه. و خب میدونیم که این بازیگر حکومتی یک آدم عاقل نیست.

اما داشتن یک قضاوت کلی درباره یک جامعه همیشه غلط نیست‌. مثلا فکر می‌کنم اگه معجزه‌ای رخ بده و رفراندومی در چین برگزار بشه برای تعیین نوع حکومت، هفتاد درصد دوباره به همین حزب کمونیست رأی خواهند داد. در اون صورت قضاوت نادرستیه که بگیم چینی‌ها جماعت درستی نیستند؟

نباید اسم این بی‌تفاوتی منطقی رو بذاریم سنگدل بودن. حالا علاوه بر اون قضیه عادی‌سازی روابط با قاتلان ما، که به طور مستقل خیلی اهمیت داره، سیاست‌های مهاجرتی این کشورها بشون تحمیل نشده بود. یک ولی‌فقیه شخصا تصمیم نگرفته بود که آدم‌هایی رو وارد کشورشون کنند که هیچگونه مطابقت فرهنگی اعتقادی با جمعیت بومی ندارند. خودشون به کسانی رأی دادند که شعارشون اجرای این سیاست‌ها بود. چرا باید دل‌مون بسوزه برای کسانی که خودشون تصمیم گرفتند برای خودشون دردسر درست کنند؟ این‌ها کسانی هستند که هرکس گفت این‌ها رو راه ندید بش گفتند «نئونازی»!

این ویدئو در یوتیوب خیلی بازدید گرفته. دو تا ایفون ۱۲ رو باز می‌کنه، مین‌بوردشون رو با همدیگه عوض می‌کنه، و هر دو دیگه درست کار نمی‌کنند. حتی وقتی دوربین‌شون رو جابجا می‌کنه هم باز درست کار نمی‌کنند. یعنی حتی اگه قطعات اوریجینال هم برای گوشیت بذاری، کار نمی‌کنه چون سریالشون با هم همخوانی نداره. یعنی در تمام طول گارانتی، برای هر نوع مشکلی فقط باید به نمایندگی خود اپل مراجعه کنی، و بعد از دوره گارانتی اگه مشکلی پیدا کرد، باز باید به همون نمایندگی‌ها مراجعه کنی و هزینه تعمیرش رو بدی، یا بندازیش دور.
در واقع میشه گفت موقع خرید پول گوشی رو میدی، اما کاملا مالکش نخواهی بود. خیلی هم در راستای حفظ محیط‌زیست.


https://m.youtube.com/watch?v=FY7DtKMBxBw

دخل و تصرف؟ گوشی خود طرفه، چه تصرفی؟ مثل اینه که ماشین بخری بعد بگن تعویض سیستم صوتیش مجاز نیست! حالا طرف حتی نخواد یه سیستم با هجده تا اسپیکر و ساب‌ووفر و اینا نصب کنه بجاش، بلکه بخواد همون سیستم کارخونه رو بذاره روش، و بگن مجاز نیست!
البته شاید بعضی‌ها باز هم ماشینی با اون شرایط رو بخرند. کمااینکه خیلی‌ها بی‌ام‌و میخرند و می‌دونند صدهزارکیلومتر بیشتر مهمون‌شون نیست. اما باید با شفافیت کامل به مشتری بگن که شرایط ما اینه، ما مالکیت این سخت‌افزار رو واگذار نمی‌کنیم، اجاره میدیم. نه اینکه طرف بخره بعد تصادفا تو یوتیوب بفهمه که مالکیت نداره.

موفق شدند.
تبریک به سامری.
و تأسف برای بنی‌اسراییل.
اما تاریخ همینه. پر از داستان‌های تکراری‌.

اینکه منی که در قلب صحرای خاورمیانه‌ام و پام رو از شاه‌عبدالعظیم اون‌طرف‌تر نذاشتم بینش دقیق‌تری نسبت به رفتار توده مردم آمریکا دارم تا خودشون، یکم زشت نیست؟

انتخابات کنگره همیشه از انتخابات ریاست‌جمهوری اهمیت بیشتری داره
تیموکراسی نوعی از حکومت بود که ارسطو می‌گفت در اون فقط کسانی که صاحب املاک و ثروت‌های پایدار هستند می‌تونند منصب داشته باشند.

این سوال رو هشت سال پیش یک وبلاگنویس پرسیده بود:
«در ساحت سنتی سیاست حزبی در آمریکا، یعنی در قالب دموکرات و جمهوری‌خواه؛ در سازمان‌های محلی، که فعالیت محلی لازمه رسیدن به پست و مقام و نفوذه؛ آیا این یک جور تیموکراسی به این معنی که کسانی به قدرت می‌رسند که ارزش قدم جلو گذاشتن و تلاش کردن رو دارند، نیست؟».

توضیح بیشتری نداد همون موقع، اما چون باش در ارتباط بودم می‌تونم منظورش رو اینطور ترجمه کنم: در اسکیل محلی تو مملکت ما، کسی تو رقابت نیست که اصلا نشه بش رأی داد. یعنی فارغ ازینکه کی برنده میشه و میره به شورای شهر یا فرمانداری یا کنگره، اون‌هایی در رقابتند، که بلدند رأی جمع کنند! حالا اگه این توانایی رأی جمع کردن رو یک ثروت حساب کنیم، آیا این معنیش این نیست که تیموکراسی برقرار شده و اون‌هایی که در قدرتند فقط اون‌هایی هستند که این ثروت رو دارند؟

بذارید ساده‌ترش کنیم
در تیموکراسی صلاحیت فرد به قدرت رسیده، صرفا در داشتن یک متاع بود، که در اون زمان زمین بود؛ نه توانایی خاصی در درست اداره کردن مملکت. بنابراین کسی که یاد می‌گرفت که چطور اون متاع رو بدست بیاره، کسی بود که به قدرت می‌رسید. نه کسی که می‌دونست باید چطور حکومت رو اداره کرد. این درست شبیه وضعیت کنکور دانشگاه‌هاست. کنکور برای اینه که تعیین کنه چه کسی صلاحیت درس خواندن در دانشگاه رو داره. اما کسی در کنکور موفق میشه که میدونه چطور باید در اون تست موفق شد، نه لزوما کسی که صلاحیت درس خوندن در دانشگاه رو داره. بنابراین کلاس‌ها پر میشه از کسانی که در اون تست قوی هستند، نه در درس خوندن برای دانشگاه. در اون تست قوی بودن، یک داراییه. و دانشگاه جاییه که افرادی که اون دارایی رو دارند، از امکاناتش استفاده می‌کنند.

محکومیت در فنلاند، چیز ترسناکی نیست. چون یا جریمه نقدی میدی، یا وارد یک زندان میشی که از لحاظ معماری و امکانات رفاهی و ایمنی، از سرپناه پنج میلیارد نفر از مردم زمین کیفیت بالاتری داره.

اما ذهن انسان نمیتونه خودش رو از محیطی که داخلش قرار گرفته بیرون بکشه. کسی که تو اون زندانه با تلقین روزانه اینکه «من دارم جایی که بهتر از سرپناه پنج میلیارد نفره زندگی می‌کنم» نمیتونه سختی زندان رو کاهش بده. اون خودش رو با بقیه فنلاندی‌ها مقایسه می‌کنه، نه با حلبی‌آبادنشین‌های هند. و این خیلی زور داره که به خاطر نوشتن یک جمله، آزادیت رو بگیرند. حتی اگه یک جمله احمقانه باشه. نه تنها آزادی نوشتن جملات مشابه رو بگیرند، بلکه به عنوان مجازات، بقیه آزادی‌هات رو بگیرند. اگه من اونجا بودم و چنین کاری بام می‌کردند، انقدر رادیکال میشدم که ممکن بود دست به کارهای خطرناکی بزنم.

https://t.me/darfanland/1244

«یک روز داستان اینکه چطور از مهلکه‌ای که توش بودی به سلامت بیرون اومدی رو تعریف می‌کنی و این دستورالعمل نجات یه آدم دیگه میشه».

اینکه بدن ما پس از مرگ، خوراک حشرات میشه یا در تشبیهات متداول شاعرانه، خاکی میشه که ازش لاله می‌روید و مانندها، نمادیه ازین حقیقت که گذشتگان توسط آیندگان مصرف می‌شوند. یکی از فلاکتی که بر تو گذشت استفاده می‌کنه تا خودش بش دچار نشه. یعنی تو مصرف میشی، تا اون بش دچار نشه.
و این در مورد مجموعه انسان‌ها هم صادقه. چیزهای زیادی در زندگی ما هشتاد و اندی میلیون ایرانی هست، که در آینده‌ای که نمی‌دونیم کجاست، تکرار نخواهد شد. ما داریم مصرف میشیم تا اون‌ها، مسیر دیگه‌ای رو انتخاب کنند. و چیزهایی در زندگی تعدادی از ما هست که کسی در آینده تکرارش خواهد کرد، تا دوره تاریک‌تری رو تحمل کنه.

دو کاری که دو نفر باید انجام بدهند، اما انجام نخواهند داد

بایدن:

۱- باید مالیات‌ها رو همونقدری که وعده داده بود افزایش بده، و حتی بیشتر. مردمی که به کسی رأی میدن که به دوربین زل میزنه و میگه من خیلی بیش ازین‌ها اموال‌تون رو ازتون خواهم قاپید، باید از لحاظ مالیاتی به صلابه کشیده بشن.

اما این کار رو نخواهد کرد، یا حداقل با حرارت زیادی انجام نخواهد داد. چون پروژه‌ای که بانک‌های مرکزی به بهانه کرونا اجرا کردند، قبح چاپ تریلیاردی پول رو ریخت، و دولت‌ها جسارت بیشتری خواهند داشت که اگه منابع مالیاتی جواب نداد، خیلی راحت از پرینتر استفاده کنند و بار بدهی رو بندازن رو دوش نسل‌های آینده.

۲- باید یک جنگ راه بندازه، هرجا که شد. مردمی که به کسی رأی میدن که نیم قرنه در دستگاه قدرت منصب داره و در طول این نیم قرن‌ یا به جنگ‌ها رأی داده یا اجراشون کرده، باید پسران‌شون جلوی گلوله فرستاده بشن.

اما این کار رو نخواهد کرد. چون این ماشین جنگی با همه بزرگی، تنهایی نمی‌جنگه. و در زمانه فعلی دیگه نه اروپا، اروپاست، نه اعراب، اعراب سابقند. شانس اینکه بشه این به اصطلاح متحدین رو یه جا جمع کرد، داره روز به روز کمتر میشه. فارغ ازینکه چه کسی ساکن کاخ سفید باشه.

خامنه‌ای:

۱- باید با سرعت یوزپلنگ به تشکیلات هسته‌ای اضافه و فاصله تا بمب رو کمتر کنه، و اگه مزاحمتی ایجاد نشد حداقل سه کلاهک رو تا شش ماه آینده آماده کنه. به کشوری که مردمش به سازش با یاغیگری شیعی رأی میدن، نباید مجال داد.

اما این کار رو انجام نخواهد داد، یا حداقل نه با این سرعت و جدیت. چون نمیخواد «دوستان دموکرات» رو هم ناامید کنه. جمهوری‌اسلامی برنامه هسته‌ای رو به شکل یک ابزار امتیازگیر می‌بینه، نه یک سلاح تضمین‌کننده. چون واقعیت هم همینه که ضمانتی ایجاد نخواهد کرد‌.

۲- به محض شل شدن تحریم‌های غیرکنگره‌ای، و آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده، یک جنگ نیابتی فول سایز به اسراییل تحمیل کنه، که همزمان سه جبهه سوریه، لبنان و فلسطین رو شامل بشه. کشوری که مردمش قاتلان سلیمانی رو میذارن کنار و به دلواپسان سلیمانی رأی میدن، باید تحت فشار گرفتن متحدانش رو تماشا کنه.

اما این کار رو انجام نخواهد داد، یا حداقل نه با این ابعاد. چون از یک طرف پوتین اصلا از یک شلوغ‌بازی دیگه استقبال نخواهد کرد، و از یک طرف اماراتی‌ها منتظر بهانه‌اند تا به توافقات سیاسی تجاری‌شون با اسراییل، یک توافق نظامی هم اضافه کنند.

این رو یادم رفت به عنوان پیوست اضافه کنم:
«البته در خاورمیانه هر گاوی ممکنه هر آن زایمان کنه».

اگه ناله خودروساز نامربوطه، ناله از خودروساز نامربوط‌تره. به عنوان قانونگذار یا واردات خودروی نو و دست‌دوم رو آزاد کنید، که هم نمی‌تونید و هم نمی‌خواهید، یا ساکت باشید.
مثل اینه که کسی که گربه تو خونه داره هرروز ناله کنه که مبل‌هام رو خراب کرد! خب یا نگهش دار و تحملش کن، یا بفرستش بره.





https://t.me/MAJALLEH_KHODRO/59145

دلسردی بخشی از جامعه ایران که مخالف اساس نظامه، از شکست ترامپ، به طرز فجیعی احمقانه‌ست. این رو منی دارم میگم که سال‌هاست از هر نوع تحریم ایران دفاع کرده‌ام، با وجود همه ژست‌های اخلاقی که جلوم گرفتند. و ما در این کشور، این حد از حماقت رو نرمالایز کرده‌ایم. دلیل حمایت من از تحریم، از ابتدا این بوده که هر نوع حدگذاری برای گسترش پیدا کردن ویروس جمهوری اسلامی در منطقه، یک اولویت اخلاقیه. چون خودمون رو در ساختمان آتش‌گرفته‌ای می‌بینم که اولویت ایزوله کردن این آتش از ساختمان‌های مجاوره، و گرنه پلن نجاتی برای خودمون وجود نداره. همین. هیچوقت پیش‌فرضم این نبوده که اگه تحریم شدت بگیره، این اراذل رام‌تر خواهند شد یا مثلا سیستم سقوط خواهد کرد یا چنان چیزی. کسانی که این فکرها در سرشون هست، از یک طرف دچار «عصبانیت بدردنخور» هستند، که قبلا درباره‌ش نوشتم، و از طرفی تحت تأثیر اپوزیسیون قلابی هوچی‌باز! و گرنه انسانی که کر و کور نیست میدونه که در طول چهار سال گذشته کوچکترین خطری خود حاکمان ما رو تهدید نکرد. اون‌ها همچنان سرجاشون هستند. چه با نفت ۱۲۰ دلاری، چه با نفت ۲۰ دلاری که پولش دریافت‌کردنی نیست! این ما بودیم که گلوله خوردیم، این ما بودیم که خودسوزی کردیم، این ما بودیم که سیصد درصدی فقیرتر شدیم، این ما بودیم که گرفتارتر شدیم.. حتی کرونا هم اون‌ها رو نکشت، و فقط ما رو داره می‌کشه!

حتی این ذهنیت که ترامپ قلدر بود، محصول موفق پروپاگاندای رسانه‌هاست. چطور قلدر بود وقتی جنگ راه ننداخت، با طالبان صلح کرد و نیروهاش در منطقه رو کشید بیرون؟ قلدر اون قبلی‌ها بودند که لیبی رو به جهنم تبدیل کردند، و به هیچ‌کس توضیح ندادند چرا، و الان دوباره به کاخ‌سفید برگشتند. رسانه‌ها معانی کلمات، معانی صفات، معانی سیاست‌ها.. همه چی رو وارونه کرده‌اند. هم قلدرپنداری ترامپ، ناشی از اجاره دادن مغز به رسانه‌هاست، هم امیدبستن به اون قلدر فرضی برای تنبیه آخوندهای شیعه!

اما، با وجود این حجم از حماقت، خبر خوب دقیقا یأسیه که از شکست ترامپ بوجود اومد. مردم ما، «باید» از همه‌چیز و همه‌طرف ناامید بشن تا بتونند کاری برای خودشون بکنند. ناامیدی برای انجام حرکت‌های موثر کافی نیست، ولی به شدت لازمه. باید هر نوع امیدی که تا الان وجود داشته، تخلیه بشه، طوری که رادیاتورها رو هواگیری می‌کنند. چون تا وقتی هوا توش هست، گرم نمیشه.

- معلم سابق‌مون رو که حالا مشاور املاکه و خیلی بیشتر از زمان معلمی پول درمیاره رو دیدم که لاغر و نحیف شده و اما با حرارت داشت به یکی دیگه می‌گفت فرانسه باید چه بکنه یا نکنه در مورد آزادی بیان. نشنیدم چه فتوایی داد، فقط «فرانسه باید..» شنیدم. فکر کنم سرطان گرفته چون آدم زاهدی نبود که بخواد انقدر لاغر باشه. چرا وقتی آدم داره دوره شیمی‌درمانی، یا هرچیز گوشت‌آب‌کن دیگه‌ای رو میگذرونه، باید به اوضاع فرانسه فکر کنه؟ درستش این نبود که یه ویلا تو شمال بخره و این دم آخری یکم نزدیک‌تر باشه به طبیعت؟ چرا برای خودشون زندگی نمی‌کنند؟

- جلوی ساختمان دادگاه‌های شهر، آدم‌هایی نشسته‌اند که انگار غذا نمی‌خورند. قبلا فرهاد جعفری با نگاه کردن به مردمی که به ادارات مراجعه می‌کنند نتیجه گرفته بود که کهنگی کفش‌ها بیشتر شده‌اند، و این برای چندسال پیش بود. الان میشه گفت کار از کفش گذشته و به تغذیه رسیده‌.‌ اینکه چرا اینهایی که انگار به اندازه کافی غذا نمیخورند جلوی دادگاه‌ها بیشتر دیده میشن، آدم رو مشکوک می‌کنه که آیا ممکنه کم خوردن و بد خوردن، درگیری‌های حقوقی آدم رو بیشتر کنه؟ آدم ضعیف باید تا جایی که میتونه خودش رو از درگیری حقوقی و دستگاههای حکومتی دور نگه‌داره، مخصوصا در سیستمی که تا مغز استخوان فاسده و توش شانسی نداره. اما انگار برعکسه. شاید آدمی که خوب غذا نمیخوره درست فکر نمی‌کنه. البته نزاکت اجتماعی اجازه نمیده به کسی بگی: اگه ویتامین کافی به بدنت می‌رسید دعوا رو به اینجا نمی‌کشوندی!

- از جایی که ایستاده بودم کل شهر معلوم بود. دونفر آدم میانسال که انگار فقط دو سه سال به بازنشستگی‌شون مونده بود و مشغله ذهنی‌شون این بود که کجا زمین بخرند، هم اونجا بودند. یکی‌شون که حیرت‌زده از تراکم ساختمان‌ها نزدیک بود بگه «چقدر نسبت به وقتی بیست سالم بود و می‌اومدم اینجا وسیع‌تر شده»، فرصت رو به اون یکی داد و اونهم گفت «اینهمه آدم رو چجوری اداره می‌کنند؟». و این یکی با پوزخند جواب داد «خب اداره نمی‌کنند اصلا». و اون یکی با تکان دادن سر به نشانه تأسف تأییدش کرد.
ازینکه جمعیت هنگفتی از مردم رها باشند، استرس می‌گیرند. البته کاملا رها نیستند، ولی نسبت به خیلی از جوامع متمدن، رها به نظر می‌رسند. گویی ثابت شده که خدایی وجود نداره، یا اگه وجود داره کنترلی نداره، و یا اگه کنترلی داره، موثر نیست! اگه کنترل دولتی نباشه، نتیجه می‌گیرند که مطلقا کنترلی در پهنه هستی وجود نداره. و اگه مطلقا کنترلی در پهنه هستی وجود نداشته باشه، طبیعتا باید ترسید.

از دهه هشتاد به این‌طرف دموکرات‌ها هر انتخاباتی رو که باختند نظرشون این بوده که ازشون دزدیده شد! حالا جمهوری‌خواهان هم پیرهن عثمان خودشون رو دارند تا مدتی ازش استفاده کنند. این خلافکاری‌ها بیشتر در حد قتل عثمانه، تا قتل حسین‌. وقتی عثمان رو کشتند امویان به علویان گفتند «خیلی کار بدی کردی»، و علویان به امویان گفتند «خودت خیلی کار بدی کردی». و بعد که دعوا خوابید، بهم دختر دادند و پسر دادند و تموم شد رفت. برای همین الان کسی برای عثمان اربعین نمی‌گیره‌.

معمولا این توجیه رو میارن که «خب بیکاریم، چی ببینیم؟».
مثل اینه که وارد سلول انفرادی یک زندانی بشی و ببینی سرش رو کرده تو کاسه توالت! و بپرسی چرا همچی می‌کنی؟ و بگه تو یک سلول سه در چهار چه کار دیگه‌ای میشه کرد؟
آدم مسئولیت‌‌پذیر، اول از همه باید مسئولیت مراقبت از ذهنش رو به عهده بگیره، بعد بره سراغ بقیه مسائل. «چون حوصلم سر رفت» بیشتر ازینکه قساوت زندانبان رو نشون بده که جایی قرارت داده که حوصله‌سربره، نشون میده که میلی برای مراقبت از مغزت نداری.

یه ماشینی هست که هرچی بیشتر تو باکش بنزین میریزی کمتر راه میره. اگه کسی اصرار کنه که بیشتر بریزیم، میشه گفت طرف جنون داره!
دولت‌پرستی تنها اختلال روانیه که نه براش دارو تجویز می‌کنند نه طرف رو میبرن تیمارستان نه حتی مشاوره میدن بش.