شنیدم در یکی از شرکت‌های هواپیمایی داخلی هر تعمیرکار و تکنیسینی که امضاء میزنه که هواپیما ایمنه، باید سوارش بشه و تو پرواز حضور داشته باشه. این اولین باره که میشنوم در ایران «پوست در بازی» به طور روتین لحاظ میشه. کاش این رو در بقیه حوزه‌ها هم الگو قرار بدن.

«یک ماه پیش مرکل گفت کیس‌های جدید ابتلا در آلمان در کریسمس به ۱۹هزار در هرروز میرسه. الان، یعنی دو ماه زودتر به این عدد رسیدند».

اگه دقت کنید رسانه‌ها خیلی یواشکی دیگه آلمان رو به عنوان الگویی که آمریکا باید از آن درس می‌گرفت معرفی نمی‌کنند. مطمئن باشید بعد از پیروزی بایدن، دیگه خیلی اصرار نخواهند داشت که آمار کیس جدید و فوتی آمریکا رو لحظه به لحظه به اطلاع مردم برسونند. اون‌ها واقعیت رو کنترل نمی‌کنند. اما تصور مردم از واقعیت رو، چرا.

گوش دادن به این فایل صوتی تعدادی از سلول‌های مغزی‌تون رو از بین میبره. فکر کردن نه، صرفا گوش دادنش سلول‌ها رو می‌کشه. گفتم قبلش هشدار بدم.
#لبخند_شبانه

کار یکم سخته راستش.. هم بخوای با قلدرمأبی دولت و سوء استفاده گلوبالیستی از کرونا مقابله کنی، هم با مهمل‌پراکنی کسانی که اون‌ها هم متوجه این قلدرمأبی شدن اما سر درنمیارن مکانیزمش چجوریه.

می‌دونید چرا به اسم محرز زدن؟ چون قطعا تکذیب می‌کرد. و تکذیب چیزیه که تو ایران اثر معکوس داره 😄

این پروژه خیلی وقته که استارت زده شده و اگه اینجا یه جایی مثل آلمان بود و اجازه داشتیم برای اعتراض بریم جلوی سازمان آب دراز بکشیم هم الان دیگه دیر شده بود، چه برسه به اینکه اینجا آلمان هم نیست.
اما نکته عجیب این پروژه اینه که مسئله اصلا جنگ کرج و تهران نیست. شاید یک زمانی بود، ولی الان نیست. این دو شهر با اینکه از لحاظ تقسیمات کشوری مستقل از هم هستند، اما عملا دارند بهم می‌چسبند. قراره از سد به پایین دیگه رودی وجود نداشته باشه، جز یک مقدار حق‌آبه اندک برای باغ‌ها و محلی‌ها. که قطعا طبیعت جاده رو خیلی زود پژمرده می‌کنه. اما درختان این مسیر فقط قسمت کوچکی از قربانیان این فقر آبی هستند. این آب به محض اینکه این درختان رو سیراب کرد، از استان خارج میشه و میره تا زمین‌های کشاورزی و باغی پایین دست که تولیداتشون مصرف خود تهرانه! یعنی این کار فقط در ظاهر به نفع تهرانه، در عمل خیانت به خود این شهره. کدوم احمقی آبی که باش غذا تولید می‌کنند رو قطع می‌کنه تا بفرسته تو لوله‌های شهری که باش پارکینگ رو بشورن؟ کرج سال‌هاست که پذیرفته از آب خودش سهمی نداره، این تهرانی‌ها هستند که باید اعتراض کنند.

https://t.me/nasserkaramii/2658

حالا متوجه شدید دردش چیه؟ داداش گلوبالیست‌مون و رفقاش ازینکه مسلمون‌ها میخوان به سبک خودشون زندگی کنند و ولایت مطلقه دولت رو نمی‌پذیرند ناراحته، از جمله آموزش و پرورش یکسان‌ساز دولتی رو.
یک عده پرت دچار این سوء تفاهمند که دعوایی وجود داره بین اسلام و سکولاریسم، یا همچین چیزی. غافل ازینکه گلوبالیست‌ها اهمیتی نمیدن که عقایدت چقدر تاریخ‌گذشته‌ست. فقط اینکه شاخ بشی برای دولت مسلط، ناراحت‌شون می‌کنه. به اینکه حجاب اسلامی یک سنت عربی قدیمیه و باید تا الان منسوخ میشد کاری ندارند. به اینکه به جای دولت، پدر دختره تعیین کنه که چی بپوشه، ناراحت‌شون می‌کنه.
شنیدید میگن خدا غیرتیه؟ حدیث داریم اگه از ته ۹۹ درصد قلبت بش ایمان داشته باشی و از ۱ درصدش مومن به خدای دیگه‌ای باشی، اون ۹۹ رو هم نمی‌پذیره! دولتی که جای خدا نشسته، نمی‌تونه تحمل کنه پدرت قدرتی داشته باشه، حتی روی ۱ درصد زندگیت.

سم هریس به عنوان بوقچی جریان آتئیسم، در سال‌های اخیر بیشتر ازینکه درباره فلسفه خدا و این مسائل حرف زده باشه، درباره خطر کشنده اسلامگرایی افراطی تبلیغات کرده. طوری در مورد این خطر ترس ایجاد کرده که گویی اگه این موضوع رها بشه غربی‌ها فوج فوج کشته خواهند شد یا در لندن و نیویورک خلافت اسلامی برپا میشه و همچین چیزهایی. و اما بعد.. یعنی الان، میاد ترامپ رو با بن‌لادن مقایسه می‌کنه، و ترامپ رو حتی بدتر ازون نشون میده!
یه مقدار زیادیش، نه فقط در سم هریس بلکه در خیلی از لیبرال‌ها، از شکم‌سیریه. یعنی زندگی انقدر بر وفق مراده که دنبال چیزی می‌گشتن که حس کنند خیلی اوضاع خوب نیست و داریم با خود شیطان می‌جنگیم! بسیاری از دوست‌دارانش هم وقتی دیدند این مقایسه رو انجام داده دوستانه بش نصیحت کردند بره یکم استراحت کنه.
اما من به قسمت شکم‌سیری کار ندارم. فقط شخصا دارم عبرت می‌گیرم، که میدونم قطعا بعدها به دردم خواهد خورد.
وقتی بخشی از عمرت رو صرف می‌کنی تا بگی بزرگترین خطر دنیای ما اسلامگراییه، بعد میای رییس‌جمهور آزادترین کشور دنیا رو در حد اسطوره اسلامگرایی پایین میاری، در واقع اون رو پایین نیاوردی؛ اون اسطوره اسلامگرایی رو کشیدی بالا. و این نشون میده که در تمام این سال‌ها حرفات جدی نبودن. اگه بن‌لادن که تازه خفن‌ترین اسلامگرای عصر ما بود، مثل یک آدم غربی مدرنه که با رأی مردم دولت یک کشور آزاد رو اداره می‌کنه، چرا باید از بقیه اسلامگراها ترسید؟ چرا باید از اسلام سلفی و وهابی ترسید؟

آنالیزورهای شرکت گلدمن عنوان کردند تعطیلی‌های جدید در اروپا برای کنترل کرونا فعالیت‌های اقتصادی را به شدت کاهش خواهد داد!

سالی صدها هزار دلار حقوق می‌گیرن که عسل بخورند و بگن شیرین است.

فقط سم هریس نیست که در چیزی که هست، فیکه. دنیای ما پر شده ازین‌ها.

بعضی از بچه پولدارهای جهانگرد میرن مناطق دورافتاده‌ از تمدن، یکی دو سال بین‌شون زندگی می‌کنند؛ برای اینکه ببینند فلک‌زدگی چجوریه. اینکه مشکل وجود داشته باشه تو زندگی روزانه براشون هیجان‌‌سازه. یه انگیزه هیجانی پنهان در جامعه به شدت آرام هم وجود داره برای مدتی «مثل جهان‌سوم فشل بودن».

«کاپیتالیسم: من رو با نتایجی که بدست اورده‌ام قضاوت کنید.
سوسیالیسم: من رو با کتاب‌های تئوری و حرف‌های خوشگلم قضاوت کنید».

یه مشکل کوچیک با این دارم.. سوسیالیسم حتی حرفاش هم قشنگ نیست.

برادران انقلابی جلوی پای بایدن ریال رو هم سر بریدند.

چشم‌ها دوخته شده به تخت‌ها.. تا ورودی بیمارستان میره بالا، به تلاطم می‌افتند. در حالی که این کار رو فقط یک آماتور می‌کنه‌. وقتی ویروس پخش شده در همه‌جای جمعیت، این بستن و ول کردن‌ها هیچ تأثیری روش نداره. باید نگاه‌شون رو از بیمارستان بردارند، حتی اگه محشر کبری باشه. بعد در آرامش کیت تست برای کل جمعیت کشور تهیه کنند، سپس کل کشور رو به مدت یک هفته به طور مطلق تعطیل کنند، و ارتش در اون یک هفته از کل جمعیت تست بگیره و مبتلاها رو جدا کنه.
راهش اینه. اما الان شدنیه؟ تقریبا نه. برای اینکه نگن نمیشه کاری کرد، اقتصاد رو میگیرن زیر لگد. ازونجایی که خیلی‌ها به این افسانه اعتقاد دارند که اقتصاد هرچقدر لگد بخوره با چاپ پول میشه جبرانش کرد، اجازه ذهنی این کار بشون داده شده از قبل.

دوغ میخواهید یا نوشابه؟
البته فقط دوغ می‌دهیم.
شهر هرت نیست که بدون اجازه و کنترل ما ارز درست کنید برای خودتان.

آدم به بدویت و سادگی که توش گیر افتادن حسادت می‌کنه. چون اینجوری زندگی کردن خیلی راحت‌تره.

خبرنگاره با دلی آرام و قلبی مطمئن نوشته وقتی بایدن اومد کاخ سفید کار ما به مراتب سبک‌تر خواهد شد!
من اگه داداشم هم رییس‌جمهور بشه نمیدونم چه اتفاقاتی ممکنه بیفته، اما این مطمئنه که چالشی رسوایی چیزی وجود نخواهد داشت. علنا اعلام می‌کنند که کارمند حزب دموکرات هستند، نه خبرنگار. همین الانش با اوباما طوری برخورد می‌کنند انگار یک شاعر محبوبه! و انگار نه انگار که دو تا جنگ در خاورمیانه راه انداخت، و از آخوندهای شیعه مواظبت کرد. انگار نه انگار که این همونی بود که فرمان حمله پهپادی به یک شهروند آمریکایی در یمن رو صادر کرد، که جرمش ادیت مجله تبلیغاتی داعش بود، بدون اینکه دادگاهی براش تشکیل بشه. انگار نه انگار که در سوریه ندانم‌کاری‌هایی کرد که به نفع همون داعش شد!
حالت دیفالت برخورد خبرنگار با فردی که در جایگاه قدرته، باید همین حالتی باشه که نسبت به ترامپ دارند، البته منهای فیک‌نیوز؛ که یعنی گستاخی به نفع مردم. اما این‌ها با سیاستمدار حزب خودشون مهربانند، و با مردم گستاخ!

نظام مستقر، مطبوعات رو مصادره کرد تا از آزادی بیانش به نفع خودش استفاده کنه. اما ازین غافل بود که این مصادره، کارکرد این وسیله رو از بین میبره. بخش قابل توجهی از مردم یا دیگه اهمیت نمیدن این‌ها چی میگن، یا دقیقا برعکسش رو انجام میدن. که در مورد ماسک بوضوح دیده شد.

یه نوع بچه‌زرنگ‌بازی هم هست که یک میلیون سناریو مختلف برای انتخابات آمریکا رو برای مخاطبت ردیف می‌کنی، که نتیجه انتخابات هرچی شد بتونی بگی «.. همونطور که در کانال پیش‌بینی کرده بودیم..».

می‌دونم میگید ایران فرق داره، انتخابات آمریکا تو سرنوشت ما تأثیر داره، که البته تصور غلطیه، اما این آمار رو دیدم از خودم ناراحت شدم. در ایالت ویسکانسین، که اخیرا شهرهاش از کانون‌های آشوب بود، تا الان یک و نیم میلیون رأی اخذ شده، و در رده سنی ۱۸ تا ۲۹ فقط ۳ درصد شرکت کردن! در رده سنی ۳۰ تا ۳۹ فقط ۷ درصد!
یعنی جوانان لیبرال ویسکانسین یک‌دهم من هم دغدغه ندارند برای این انتخابات!

برای خودم متأسفم.

چرا دانشجوی محصل در کشوری که پایتخت تروریست‌هاست، مسلح نیست؟
چرا دانشجو، مسلح نیست؟
چرا تروریست کنار جانمازش اسلحه داره، اما دانشجو کنار نیمکتش نداره؟
این حماقت دسته‌جمعی از کجا اومده؟
فقط بلدند بعد ازینکه کشته دادیم مرثیه بخونند.

کافیه بپرسی «برای حل معضل اشتغال در کردستان باید چه کرد؟» تا معلوم بشه چه گرایش فکری دارند. کافیه جواب‌شون رو با کلمه «باید...» شروع کنند تا بشه فهمید در معبد دولت مشغول عبادتند. پشت همه باید این کار را کرد، باید آن کار را کردها، سوسیالیسمی، مذهبی، توهمی چیزی خوابیده که میگه میشه برای همه‌چیز برنامه‌ریزی کرد.

البته اگر در کردستان، یا هرجایی، قلم پای دولت خرد بشه، خیلی کارها میشه کرد. قطعا ثروتی که تولید خواهد شد خیلی بیش ازین خواهد بود. اما باز هم نمیشه برای همه‌چیز برنامه‌ریزی کرد. خیلی چیزها خوب جور درنمیاد. برای خیلی چیزها دیر شده. برای خیلی چیزها شانس لازمه، و خیلی چیزهای دیگه خیلی زمان‌بره.

چطور میشه سی سال چیزی رو درباره خودم نفهمم؟ چیزهایی درباره خودم هست که سی ساله نمی‌دونستم همیشه با من بوده‌اند! اینکه الان می‌فهمم وجود داشته‌اند معنیش غیر ازینه که کم‌هوش‌تر ازونی هستم که تصور می‌کنم؟ عادلانه‌تر و طبیعی‌تر نیست که اونی که خیلی خیلی زودتر از من این چیزها رو درباره خودش تشخیص داده، الان خیلی بیشتر از من در حال پول درآوردن باشه؟

معلم مأمون و امین می‌دونست که اگه زیر فرشی که مأمون روش نشسته کاغذ بذاریم، متوجه میشه یه چیزی زیر فرش اضافه شده، اما اگه زیر فرشی که امین روش نشسته آجر هم بذاریم، متوجه نمیشه. مگه همین امین نبود که به فضاحت شکست خورد از برادرش؟ و مگه همین مأمون نبود که بزرگترین تشکیلات قدرت در زمان خودش رو بوجود آورد؟

دلایلی هست که من جف بزوس نیستم، و حتی یک آدم رندوم هم‌سن خودم که ابرپولدار نیست اما به شهرت جهانی رسیده نیستم، و حتی یک آدم رندوم دیگه که نه پولداره و نه شهرت داره اما رفاه خیلی بیشتری داره، نیستم. و بخش بزرگی ازون دلایل به محتویات داخل جمجمه خودم مربوط میشه، نه جبر جغرافیا، و نه جبر زمانه.

مأمون تو کلاس یاد نگرفت سلطان شدن رو. هر کلاسی که توش نشسته بود، امین هم حاضر بود. چون سلطان بودن رو نمیشه یاد داد. بعضی‌ها میشن. کارآفرین هم، همینطور.