جمهوری چک که در ابتدا یک الگوی موفق در ماسک و پیشگیری بود، حالا نرخ فوتی‌هاش در نمودار لگاریتمی شیب رو به بالا پیدا کرده، یعنی وضعیتِ هرروز بدتر از دیروز.

مسلمانی که در نیس فرانسه سه نفر رو کشت هم یک مهاجر اهل تونس بوده که با قایق به ایتالیا رسیده و ازونجا به فرانسه اومده بوده. قاتل معلم هم یک مهاجر پناهنده بود. چرا فقط خوانش پناهنده‌ها از قرآن اینجوریه؟ چرا فقط پناهنده‌ها میخوان از حرمت محمد دفاع کنند؟

میوه‌فروش به یکی از میوه‌ها اشاره کرد و گفت این وقتی ۳۵۰۰ تومن بود، مشتری‌ها می‌اومدن می‌گفتن ۳۵۰۰؟ چه خبره؟ و نمی‌خریدن. حالا شده ۱۸۵۰۰ تومن، و از صبح اومدن پنج کیلو پنج کیلو میبرن، مردم ما اینجوری‌ان!

کل جامعه آماریش دوازده نفر نمیشه، اما با همین دوازده نفر میتونه تعیین کنه که هشتاد میلیون نفر چجوری‌اند. اما طنز اینجاست که دوازده نفر قبلی که گفته بودند چه خبره، همین‌هایی نیستند که الان میگن پنج کیلو بده. این‌ها کلا چند نفر دیگه هستند از محلاتی دیگه، و از دهک درآمدی‌ای دیگه.

ذهن ما برای مصرف خودش فیک‌نیوز تولید می‌کنه، و وقتی ارضاکننده بود، به بقیه هم انتقال میده.

«انتخابات بزرگترین سرگرمی ورزشی آمریکاست. لیگ و پلی‌آف و بوقچی و داور و نمادهای شانس‌بیار خودش رو داره. تفاوت در اینه که فقط طبقه الیت جوایز شرط‌بندی‌ها رو دریافت می‌کنه (در هر صورت اونا برنده‌ن)».

مک‌آفی به جرم فرار مالیاتی در زندانه و داره ازونجا توعیت میزنه.

دولت کشور آفریقایی مالاوی میخواد واردات لباس‌های دست‌دوم رو ممنوع کنه، تا صنایع پوشاک داخلی که ورشکسته هستند بتونند دوباره سرپا بشن.
یعنی میلیون‌ها شهروند فقیر که با قیمت پایین می‌تونستند لباس‌های متنوع خارجی بپوشند، دیگه نباید بتونند با قیمت پایین لباس‌های متنوع خارجی بپوشند، تا چندتا کارخونه‌دار بتونند درآمد بالایی بدست بیارن. ترجمه‌ش این بود.

هوای اینجا هنوز طوریه که انگار شهریور کش اومده و به جای سی روز، نود روزه شده! و این از لحاظ مصرف انرژی وضعیت جالبیه، چون نه نیاز به کولر هست نه به وسائل گرمایشی، و خوب بود اگه می‌شد فهمید این کش اومدن، چقدر مصرف و متعاقبا انتشار دی‌اکسیدکربن رو کاهش داده. اما هیچ منبع آماری وجود نداره که بتونم بش مراجعه کنم، در حالی که یک دیتای ساده‌ست که می‌تونست در وبسایت دستگاه‌های دولتی وجود داشته باشه.

زمین خالی دیوار کشی‌شده اینجا، متری ۱۰ میلیونه، و بیشتر قطعات هزار متری هستند. یعنی ۱۰ میلیارد تومن لازمه. که حتی با ریال له‌شده امروزی معادل ۳۶۰ هزار دلاره، که در آمریکا میشه زمین‌های خیلی خوبی خرید، با آب و هوایی به مراتب بهتر.
هرچند زمین‌های ویلایی حاشیه کرج به خاطر نزدیکی به تهران، در واقع کمتر از ۶۰ کیلومتر، که در ترافیک سبک میشه فقط ۴۵ دقیقه (که به همین علت به تصاحب اقشار مرفه پایتخت‌نشین دراومدن) اینطور معرفی میشه که «مرغوبیت» دارند، اما با همه این مزایا قیمت‌شون این نیست. یک از دلایل عمده‌ این قیمت اینه که این کف قیمتی ده میلیاردی یک نوع فیلتر طبقاتی ایجاد می‌کنه تا پای هرکسی به این شهرک‌های محصور گیت‌دار باز نشه.
قدیمی‌ها یک جمله داشتند که می‌گفت: «این پولدارها هستند که هرجایی رو آباد می‌کنند». حتی در تصاویر هوایی و ماهواره‌ای میشه به صحت این حرف پی برد. اما وقتی میای روی زمین و از لابلای این شهرک‌ها عبور می‌کنی متوجه یک نوع عدم بهینگی میشی. بسیاری ازین زمین‌ها برای سکونت دائم ساخته و آماده شدن، اما دائما مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. در حالی که یک شهروند متوسط که توان خرید این‌ املاک رو نداره، توان اجاره کردن‌شون رو داشتند. یعنی چیزی هست که استفاده نمیشه، و کسی هست که حاضره بابت استفاده موقت ازش پول بده، اما امکانش وجود نداره. من به این نمیگم آبادسازی! چیزی که اتفاق افتاده، بیشتر حبس سرمایه‌ست.
پدران چوپان ما دید متفاوت و بیسیک‌تری نسبت به آبادی داشتند. درسته که این پولدارها هستند که هرجایی رو آباد می‌کنند، اما مهمه که پولدارها تحت چه شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی قرار گرفته باشند.

They hope for the best and prepare for the worst.
I live the worst. Hell prepares for me.

هر آدمی که از وجناتش پیداست دیگه اشتیاقی برای زندگی نداره، قربانی خوش‌شانسی خودشه. چون انقدر بخت باش یار بوده که فراغت داشته باشه به این فکر کنه این زندگی چیزی که میخواست نیست.
چون خیلی حال‌شون بده نبوده حال‌شون بده.

نوع ساختار فکری حاکم بر یک سازمان، میتونه تعیین کنه که افراد تا حتی آخرین رده مسئولیتی، تا چه حدی از حماقت یا جنایت رو توجیه‌پذیر بدونند. اینکه سلاحی آماده بشه که بیشتر به درد زدن هواپیمای مسافری میخوره، فقط یک دستور از بالا نیست. مجموعه افراد سازمان داخل یک فضای فکری هستند که این رو مجاز کرده قبلا.

اینکه برخی از دوستان میگن ما نیاز به یک اصلاح سیاسی بزرگ داریم، این حقیقت رو نادیده می‌گیره که افراد این سازمان‌ها قابل نجات دادن نیستند. اینطور نیست که سیستم عامل رو عوض کنیم و اونجوری کار بکنه که میخوایم.‌ کل این افراد رو باید از قدرت دور کرد.

بایدن: به عنوان میز آشپزخانه خیلی چیزها یاد گرفتم!

دموکرات‌ها ادعا می‌کنند این اگه رییس‌جمهور آمریکا بشه وجهه آمریکا در مجامع بین‌المللی بازسازی میشه.

از خودتون بپرسید کسی مثل لیدی گاگا چرا باید به یک آدم از کارافتاده مثل بایدن رأی بده؟ خیلی ساده‌ست. کسی مثل لیدی گاگا آدم باهوشیه (با تعریف متعارف)، اگه از ترامپ خوشش نمیاد می‌تونه اصلا رأی نده و بشینه خونه. اما در حلقه‌ای که توش قرار داره، موضع مجاز فقط همینه. پس برای اینکه بتونه در اون حلقه بمونه، باید موضع مجاز رو اتخاذ کنه. این افراد در جایی که هستن قفل شدن.

غیر از یک اقلیت ناچیز، همه مسلمانانی که نسبت به حرمت پیامبر حساسیت دارند هم در جایی که هستند قفل شدن. محمد ارزش ایمانی چندانی براشون نداره، اما مجموعه‌ای که داخلش قرار دارند، خیلی براشون مهمه. و طبیعیه بعضی کاسه داغ‌تر از آش هم بشن، همونطور که لیدی‌گاگا چهارسال پیش ولو بود تو خیابونا و با بلندگوی دستی شعار میداد. خودشیرین کردن برای قبیله‌ای که توش عضو هستند، ازشون یک سلحشور میسازه. تو قبیله اجتماعی هم که حساسیت داشتن به محمد یک موضع قفل شده‌ست، زیادی آتیشی شدن، سلحشورسازه. قبیله به اعضای فداکار و سلحشورش جایزه میده، یا این تصور وجود داره که جایزه خواهد داد.
کاراکتر Nux در فیلم مدمکس دقیقا نماد کسی بود که قفل شده، و میخواد سلحشور باشه.

در حوزه رأی‌گیری باید روی آیپد یه امضاء بزنی.. اره با دست. عین اینا که پست‌چی‌ها می‌گیرن. و این امضاء باید با امضاء روی گواهینامه یا کارت شناساییت همخوانی داشته باشه. و اگه نداشته باشه می‌تونند رأیت رو باطل کنند.

اگه نگم این روش آمریکاست ممکنه کسی فکر کنه پاراگراف بالا درباره یه جور انتخابات تو کشور لسوتو بوده، یا بروندی، یا هندوراس، یا گابن.

و باز یک مطالعه دیگه که نشون میده رژیم‌های کم‌چرب گیاهخواری و حتی گایدلاین دیابت آمریکا، هرچند وزن بیماران دیابتی رو کم می‌کنه اما هیچ تأثیر محسوسی در کنترل بیماری نداره.
وگان‌ها باید دیگه بپذیرند رژیم‌شون جواب نمیده. نه تنها مشکل از چربی نیست، بلکه مفیده. مشکل کربوهیدراته.

در روزهای گذشته پست‌های متعددی نوشتم درباره سانسور در شبکه‌های اجتماعی و اینکه مالکان این شرکت‌ها، با اینکه از لحاظ سیاسی چندش‌آورند، حق دارند شرکت‌شون رو هرجوری که خواستند اداره کنند. اما همه اون صحبت‌ها برمبنای این پیش‌فرض بود که واقعا سانسور سیستماتیکی در جریانه. اون چیزی که من دارم می‌بینم اینه که آثار مشهودی ازین سانسور به چشم نمیاد. در فیسبوک که ترامپی‌ها فضا رو قبضه کرده‌اند، طوری که همین دیروز کمپین بایدن از مدیریت این شرکت گله کرد که چرا هوای ما رو ندارید؟! در فید و تایم‌لاین‌های خودم هم اینطور نیست که محتوایی که بخوام ببینم رو نبینم. بیشتر پست‌های سیاسی که می‌بینم متعلق به راستی‌ها، ردنک‌ها، اسلحه‌بازان، و ترامپی‌هاست. حتی خودم طوری تربیتش کردم که از لیبرال‌ها بی‌نصیبم نذاره، اما نه اینکه خیلی دیده بشن (برای مطلع شدن از بیماری‌های اون‌طرفی‌ها). اگه واقعا سانسور سیستماتیکی وجود داشت نباید اینطور می‌شد.

واقعیت اینه که الگوریتم‌هایی که این‌ها استفاده می‌کنند برای یک هدف تعیین شده و اونهم بالا بردن مقدار زمانیه که من در شبکه‌شون صرف می‌کنم. اگه قرار باشه محتوایی تحویلم بده که نگهم نداره اونجا، این تایم کمتر میشه و این یعنی ضرر. درآمد و موفقیت شرکت در بالا بردن اون تایمه، نه تغییر عقاید من. هرچند مدیران و کارمندان‌شون ترجیح میدن همه به بایدن یا هر هیولای دموکرات دیگه‌ای رأی بدن، و در مواردی شخصا دخالت می‌کنند، که افتضاحی مثل بن شدن اکانت نیویورک‌پست به وجود میاد که همون‌طور که دیدید مجبور شدند عقب‌نشینی کنند؛ اما اولویت‌شون به عنوان یک شرکت تجاری، پول درآوردنه.

اینجا رو..
طرف اومده توضیح بده که مردم به نظریات توطئه بیشتر توجه می‌کنند و ازونجایی که الگوریتم شبکه‌های اجتماعی دنبال جذب حداکثری توجهات کاربرانه، بشون محتویات نظریات توطئه بیشتری ارائه میده، و این چرخه ادامه پیدا میکنه، بعد آشوب‌های پرتلند رو مثال میزنه و میگه تو تایم‌لاینم نگاه کنم به نظر میرسه کل شهر بهم ریخته ولی زنگ میزنم به دوستم که اونجاست میگه امن و امانه، نگو آشوب فقط تو یه محله کوچیکه!

این همون ژانریه که صادراتی‌های نظام ایران در تورنتو استفاده می‌کنند: زنگ زدم به مامانم تهران حالشون خوب بود می‌خندیدن! انگار اقتصاد کشور سقوط کنه، دسته‌های عزاداری میریزه بیرون، یا حلقه میزنیم دور هم گریه می‌کنیم!
برای توضیح منظورش باید می‌گفت به بعضی مطالب بیش از حد پرداخته میشه. یعنی موضوع وسعت ذهنی اشغال شده‌ست، نه وسعت اشغال‌شده شهر! :-)
بذارید اینم بذارم تو کتگوری #لبخند_شبانه

وقتی میگم شانس بایدن برای پیروزی بیشتره به خاطر این نیست که دیتایی وجود داره که اینو میگه. چون وجود نداره. دلیل من تنها یک برداشت منطقی از وضعیتیه که کرونا بوجود آورده. ترامپ یا هرکسی، با وجود کرونا و اینهمه کشته، در موقعیت غیرقابل‌ بُرد قرار داره و هیچ‌کاریش نمیشه کرد.
اما حامد قدوسی وانمود می‌کنه دیتای قابل اتکایی وجود داره. میگه اختلاف ۵ درصده «مگر اینکه» خطای بزرگی وجود داشته باشند. در حالی که همین الان آمار رأی‌های پستی نشون میده خطای نظرسنجی‌ها خیلی زیادتر ازونیه که در زیرنویس‌شون ذکر میشه. «مگر اینکه»ای در کار نیست. حالت خطای فاحش آلردی رخ داده.

ما نظرسنجی رو برای برآورد اختلاف میخوایم، نه صرفا تعیین اینکه کی برنده خواهد شد. اونی که ماسک هالووین نامزدها رو میفروشه چند دوره‌ست که تونسته برآورد درستی بده که کی برنده خواهد شد. اگه نظرسنجی نمیتونه به هدف اصلی خودش که ازش انتظار داریم برسه، یک پروژه شکست‌خورده‌ست. این پروژه هنوز زنده‌ست چون جانوران آکادمیک آمارخوانده میتونند باش تیله‌بازی کنند و همزمان مخاطب جذب کنند. همونطور که خودشون رو قاطی اپیدمولوژیست‌ها و ویروس‌شناس‌ها کردند و برای کرونا تز میدن.