اینکه امثال نگار مرتضوی تو توعیتر بازرسی منزل به منزل انجام میده تا اکانت‌هایی که علیه نایاک می‌نویسند رو تعلیق کنه، فقط به خاطر این نیست که مأمور صادراتی جمهوری‌اسلامیه. امثال این‌ها علاوه بر تعلقاتی که به نظام اسلامی دارند، در اونجا هم داخل شبکه‌ای از قبیله چپ قرار می‌گیرند که توش تعداد زیادی انتلکتوئل و خبرنگار و نویسنده و هنرمند هست که خیلی جدی معتقدند سانسور یه جاهایی لازمه، چون ما باید به مردم خط فکری بدیم، نه هر ننه‌قمری! در این «اتاقک پژواک» که فقط صدای خودی‌ها منعکس میشه، فاشیسم انقدر عادیه که اونی که تو شبکه قرار گرفته متوجه نمیشه که فاشیست شده.

درسته که مهندس‌های سیلیکون‌ولی هم می‌تونند داخل این اتاقک قرار بگیرند، و قرار دارند خیلی‌هاشون.. اما آتش اصلی زیر سر اون‌هاییه که رشته‌شون علوم انسانی بوده‌.

میلیون‌ها نفر به کرونا مبتلا شدند، صدها هزارنفر مردند، حالا یکی هم شنواییش رو از دست داد.. این باید تیتر خبری باشه؟ رخدادی با شانس یک در چند میلیون، در مورد خیلی از بیماری‌ها رخ میده. دکترها، پرستارها، جراحان، در طول دوره کار حرفه‌ای‌شون چیزهایی می‌بینند از بیماری‌های عفونی و ویروسی، که خیلی نادرتر یا شایع‌تر ازینه. پنج سال پیش صدها بچه به خاطر یک سرماخوردگی ساده، از گردن به پایین فلج شدند. که البته ویروسش قدیمیه، اما هر از چندی سر و کله‌ش تو مدرسه‌ها پیدا میشه.


ترس، خوب کلیک می‌گیره‌.

حالا ما هی میگیم کارگر ولی بقیه افراد هم مزه تن ماهی با قیمت آمریکا رو خوب می‌فهمند. یک حسابدار متوسط در ایران اگه ماهی ۱۰ میلیون درآمد داشته باشه، میشه سالی ۳۸۰۰ دلار! همون حسابدار در آمریکا راحت ۷۵ هزارتا درمیاره. یعنی درست ۲۰ فاکینگ برابر!

در یک نظرسنجی که «قبل از» توافق عادی‌سازی روابط بین امارات و اسراییل انجام شده، ۸۰ درصد سعودی‌ها با عادی‌شدن رابطه کشورشون با اسراییل موافق بودن!
از دو حال خارج نیست. یا واقعیت همینه، یا نظرسنجیه خیلی پرت و پلاست. اون موسسه‌ای که انجامش داده، معتبره؛ هرچند که در سال‌های اخیر اعتبار خیلی از نهادها به باد رفته (نظرسنجی‌های همین موسسه درباره انتخابات نشون میده بایدن با اختلاف نه چندان زیادی از ترامپ، پیروز میشه. همینکه مثل بقیه نظرسنجی‌ها، اختلاف خیلی تخیلی رو نشون نمیده، میتونه دلیلی باشه بر اینکه بهتر از بقیه این کار رو انجام میدن). و اگه واقعیت همین باشه، یعنی این ماییم که با تصورات تاریخ‌گذشته‌مون از همسایگان‌مون، از واقعیت خیلی پرتیم!

از دیروز دارم روده‌درازی‌های مختلف رو میخونم، هیچکدوم اصل مطلب رو بیان نمی‌کنند. یا کلا نمی‌فهمند، یا مثل من جرئت ندارند بیان کنند.

این آرمانشهر دیدن چین، اصلی‌ترین ویروس چینیه، که کرونا پیشش شوخی خواهد بود. از شرارت آخوند هم خلاص بشیم، این ویروس با ما خواهد بود. عین همین «تفریح کن اما تو سیاست و هدایت جامعه فضولی نکن» رو در حاکمیت بعدی ایران هم خواهیم داشت.

اومدم وزنه بزنم که دستام قوی بشه، دیدم نمیشه، قوز پشت پوزیشن کتف رو خراب کرده و مفصل تحت فشار قرار میگیره. اومدم قوز رو درست کنم، دیدم لازمه عضلات داخلی رو تقویت کرد، بعد دیدم بدون دلیل دارن ضعیف‌تر میشن، اونم تو سنی که نباید انقدر عجله داشته باشند برای تحلیل رفتن. بعد دیدم فقط از ورزش نکردن نبوده، مشکل اعصاب دارم. یه چیزی هست که مانعه حتی ورزش اثر حداکثری داشته باشه‌. ازینکه دکتر بگه درد معده‌ت از اعصابه خوشم نمیاد، با اینکه میدونم حتی گاهی زانوم درد می‌گیره چون متنی خوندم که نباید میخوندم! همینقدر نامربوط، و مربوط‌. اما خوشم نمیاد دکتر به روم بیاره. دکتر بهتره بگه «نمی‌دونم».
اینکه در ذهنم حوصله هیچ‌چیز و هیچ‌کس رو ندارم، نمودی فیزیکی در بدنم پیدا کرده. بدنم حوصله پایداری نداره. یه سری کد پیش‌فرض برای بقا هست، ولی نه بیشتر. بدنم، بدن ترامپ رو نمی‌فهمه. نزدیک چهل سفر ایالتی انتخاباتی در عرض چند ماه در هفتاد و اندی سالگی؟ ترامپ یه آدم خوشحاله. همیشه بوده. حتی وقت‌هایی که میبازه. حتی وقت‌هایی که ضرر می‌کنه. حتی وقت‌هایی که میترسه‌‌. اون دلیل نمیخواد که خوشحال باشه. چون زنده‌ست، خوشحاله. و بدنش متناسب با این خوشحالی متوقف‌ناشدنی فعالیت می‌کنه.


چه چیزی من رو خوشحال می‌کنه؟ چه چیزی جرئت داره من رو خوشحال کنه؟
بدنم جوابش رو میدونه که اینجوریه.

«آماده باشید برای دو سه تا سفر انتخاباتی ترامپ در هرروز! در دو هفته آینده. بعد یه وضعی هم هفته آخر خواهد بود. همون بهتر که نمی‌دونید هفته آخر قراره چه وضعی باشه».

آر اس بی ان شبکه‌ایه که تمام این سفرها و تجمعات رو پوشش میده. خبرنگاران و‌ فیلمبردارانش که اکثرا جوان هستند از پا افتادن!

That's what I'm talking about.

علاوه بر حداقل دستمزد، تعیین حداکثر دستمزد یکی از ایده‌های جدی کمونیست‌ها در نیمه دوم قرن بیستم بود. اینی که در مجلس ایران و در مورد کارمندان دولت مطرح و تصویب شد، در واقع یک طرح کمونیستی بود. البته هر یک ریالی که به کارمند دولت پرداخت بشه، اتلاف منابع کشوره. اما موضوع این بود که می‌تونستند به همه اقشار سرایت بدن. اما اینکه عملا به جایی نرسید، استثنائا به خاطر اون علت جنرال، یعنی بی‌کفایتی سیستماتیک نبود. بیشتر طرح‌های کمونیستی ممکنه اونجوری که مد نظر بروکرات‌هاست اجرا بشن، ولی هیچوقت اون‌جوری که مد نظر کمونیسمه اجرا نمیشن. مثلا تحت مدیریت بروکرات‌های دموکرات، حداکثر دستمزد در شرایطی اجرا میشه که برای همه نباشه، یعنی عده‌ای که قوی‌ترند، برای قشری که رقیب اجتماعی‌شون حساب میشن، سقف درآمدی تعیین کنند (در کشور ما که #گله_گاو حاکمند، نمیشه هویت خاصی برای «اقویا» قائل بود. مثلا در بین متصلان به حکومت، هم دست‌فروشی که عکس سلیمانی رو زده به چرخش وجود داره هم سلبریتی عیاش لندکروزسوار، و در بین مخالفان حکومت و محروم‌شدگان از فرصت‌ها، هم شاعر مرفه هست هم کارگر کابینت‌ساز مذهبی!). اون چیزی که مد نظر کمونیسمه اینه که همه با هم نخوان از یک سقفی بیشتر درآمد داشته باشند! و این همگی خاص، جایی یافت نشده تا الان.

«اون روز یکی بم گفت تو با فاصله زیاد، مشهورترین آدم دنیایی! بش گفتم نه، نیستم. گفت پس کیه؟ گفتم عیسی مسیح!».

Learn to communicate with people like Trump.

اوائل که نرخ ابتلای کرونا در آلمان پایین‌تر از همه اروپایی‌ها بود می‌گفتند کاش آمریکا رو هم میدادن مرکل اداره کنه‌.
حالا همون مرکل به آلمانی‌ها هشدار میده که فاجعه نزدیکه!
این ویروسه داره به همه میخنده‌.

بنتون اومده بود تهران و شهرهای بزرگ‌ چندتا شعبه زده بود. اون موقع دلارهای نفتی بیشتر بود و مردم می‌تونستن پلیور بنتون بپوشند. داشت باورمون می‌شد که نمادهای سرمایه‌داری دارن ظاهر میشن. اما همین نمادها، محرم می‌شد سریعتر از بقیه کسبه، یه پرچم «باز این چه شورش است که در خلق عالم است.. » رو میزدن تو ویترین، یا پشت شیشه. بعضی وقتا نواری می‌پیچیدن دور مغازه. هنوز حاجی بازاری‌های هیئتی، فرش تکیه رو جارو نزده بودن پرچم اینا رفته بود بالا. یه «شیشه ما رو نشکن، من مخلص انقلاب‌تون هم هستم» واضحی توش بود.
فروشگاه‌های آمریکایی که از ترس جان یا مال‌شون تابلوی بی‌ال‌ام رو میزنند بالای در، آدم رو یاد پرچم محرم میندازه. پرچم‌های سیاهی که قراره کار پرچم سفید رو بکنند.

در جایی که ثروتمندان دارند ماست‌شون رو میخورن و حکومت نهادی گسسته از جمع اون‌هاست، بله هجمه‌ها علیه‌شون غیراخلاقی و حتی یک خطای استراتژیکه. اما نه لزوما در جایی که طبقه ثروتمند و الیت حاکم، رفیق گرمابه و گلستان همدیگه هستند. ثروتمندانی که شیره شرکت‌ها رو می‌کشن و به سهامداران، که جزء طبقه خودشون هستند تحویل میدن و بعد ازینکه شرکت به مشکل خورد دولت رو وادار می‌کنند که پول چاپ کنه و بشون کمک بلاعوض بده، چرا نباید مورد هجمه قرار بگیرند؟
البته نباید قاتل اصلی رو رها کرد و یقه شریک رو گرفت. وقتی دولتی متمرکز، بزرگ، با کلکسیونی از قدرت‌های انحصاری وجود داره، بدیهیه که یه عده ازش استفاده خواهند کرد، و بدیهیه که اون یک عده ثروتمندان باشن. اما این یک اشتباه بود که اجازه داده شد هجمه به ثروتمندان در انحصار کمونیست‌ها بیفته، که بعد ازش به عنوان یک سکوی پوپولیستی برای تصاحب قدرت استفاده کنند. جریان راست تصور می‌کرد با دفاع از ثروتمندان در برابر هجمه‌های کمونیستی، از سرمایه‌داری دفاع می‌کنه! اما عملا باعث شد روایت‌سازی در دستان کمونیست‌ها بیفته. و اون‌ها هم موفق شدند روایت‌ فریبنده‌شون رو قالب کنند: پولدارها عامل همه مشکلات جامعه هستند!

ولی روایت درستی که باید الان وجود می‌داشت و نداره این بود که: پولدارهای ما پایبند به بازار آزاد نیستند! طبقه ثروتمندی که به خاطر بازار آزاد صاحب ثروت شده، از طریق دولت و قانون‌گذاری، دیگران رو از بازار آزاد محروم کرده.

دقت کنید که چطور طبقه فقیر که شامل درصد بالایی از سیاهان میشه رو فرستاده‌اند دنبال نخودسیاه. از یک طرف مدام توی گوش‌شون می‌خونند که تحت ستمید، داره علیه‌تون تبعیض اعمال میشه، بریزید خیابون.. اما کوچکترین قدمی مثلا در مقررات‌زدایی انجام نمیدن که یک سیاهپوست نوعی با هزینه‌های کمتری کسب ‌و کار ایجاد کنه.

https://t.me/IIFOM_CO/37

در دهه ۳۰ حزب کمونیست آمریکا، برای اولین بار یک سیاهپوست به نام جیمز فورد رو به عنوان نامزد معاون معرفی کرد. اون زمان شعارشون این بود که مناطق جنوب شرقی آمریکا که سیاه‌ها اکثریتند باید خودمختار بشن! سفیدپوست‌های کمونیست قصد چنین کاری نداشتند، فقط می‌خواستند از جمعیت سیاهان برای خودشون سیاهی‌لشکر بسازند.
اتفاقات این روزها، داستان‌های طولانی‌ای پشت سرشون داره.

اره دستاوردی که افتادن دنبال کمونیست‌ها برای سیاهان داشت همین بود. ایالت خودمختار گیرشون نیومد، حکومت بر دیکشنری رو بشون دادن.

ثروتمندی که بازار آزاد رو فقط برای خودش میخواد و نه برای توده مردم، مثل ایرانی‌هاییه که وقتی مهاجرت کردند به غرب به ایرانی‌های جامانده در ایران میگن: کجا میخواین بیایین؟ اینجا همه‌چی گرونه، باید جون بکنی کار کنی، هیشکی برات دلسوزی نمیکنه، بعد غربت، دلتنگی.. اینا. ایران به اون خوبی. همه‌چی مفت. تاکسی مفت. من اینجا یه امپول مسکن زدم پونصد دلار. اونجا چی؟ بیست تومن! بعد صفا صمیمیت هست. جاده چالوس. قرمه‌سبزی. لواشک. بازار تجریش‌.

خب طبیعیه که هر دو فحش بخورند. و باید بخورند.

در فرانسه یک معلم اومد تست کنه چقدر «امنیت پس از بیان» در کشورش وجود داره، و جواب تست نشون داد که زیاد نیست‌، و جانش رو از دست داد. پلیس هم قاتل رو کشت. هم از لائیک‌های آزادی‌خواه یک نفر قصاص شد، و هم از جامعه مسلمانان. حالا این دو قصاص برای کدوم‌طرف بازدارندگی ایجاد می‌کنه؟ مسلمان بعدی که آماده‌ست تست‌کننده بعدی رو مجازات کنه، بهیچوجه منصرف نشده. اما بقیه کسانی که ممکن بود بعدا تست‌های مشابه رو انجام بدن، حالا ممکنه در مورد برنامه‌شون تجدید نظر کنند. بنابراین چون توازن وجود نداره، دلیلی وجود نداره مسلمانان جلوتر ازین نیان.‌ تا وقتی جبهه‌ای که جلوشون قرار داره، به ایمان مجهز نیست، مانع جدی‌ای براشون وجود نداره.
در مورد پستی که درباره نجفی نوشتم بعضی از دوستان گفتند احساسات ناسیونالیستی هم می‌تونه به اندازه ایمان مذهبی قدرت داشته باشند. خب بشینیم ببینیم ناسیونالیست‌های فرانسوی چه می‌کنند. من که وقتی برفک تلویزیون رو نگاه می‌کردم خوابم میبرد، شما رو نمی‌دونم.

این حقیقتا تأسف‌بار نیست که در یک جامعه علمی به وسعت کل جهان، تقریبا همه اشتباه کردند و همه باهم در تصورات غلط، هم‌داستان بودند؟ همیشه یکی از دستاویزهای عقل ما در اعتمادکردن به دانسته‌ها این بوده که «نمیشه اینهمه آدم باسواد و باهوش همه با هم اشتباه کنند».

شاید روزی آیندگان به این روزهای ما بخندند.