فاک فروید. و فاک هرکسی که شبه‌علم رو رنگ میکنه و به جای علم به مردم میفروشه.
ربطی به بورس نداره.. غیرتی که به اون قمارخانه دارید رو دی‌اکتیو کنید.
این درباره خالی شدن پشت سر نسل جوانه. پشتش هیچی نیست، فرقی نداره چه اقدامی کنه، و موفق بشه یا نشه. و این تخلیه هم فرهنگیه، هم فلسفی.

بورس‌بازان ایرانی وقتی از دور بو میشنون که یکی تو پستش کلمه «بورس» رو آورده و آماده میشن که برن بش توضیح بدن بورس چجوری کار می‌کنه

بعضی‌ها فکر می‌کنند من تازه یادم افتاده که اقتصادمون چقدر پرته چون فقط داریم برای واجبات خرج می‌کنیم. اینو دو سال و نیم پیش نوشته بودم، و الان درست همزمان با شرایطی که بورس همینطور داره سود میده، مردم در تهیه حتی همون واجبات هم به مشکل خوردن.


https://t.me/anarchonomy/258

تو توعیتر و اطراف دیدم می‌نویسند: تو ایران اگه عاشق نباشی نمیتونی چیزی رو تحمل کنی!

اگه سرنوشت جوانترها براتون مهمه از طرف من اینو بهشون بگید: زندگی معمولا کسل‌کننده‌ست، و این در مملکت بی‌آینده و در گل فرورفته ما که همه‌چی قفل شده، تشدید هم شده. بنابراین کاملا طبیعیه که تقاضا برای پایداری سراب بالا بره، و در این سراب زیاد پیش میاد که پشگل روی زمین رو گیلاس ببینند!

اصلا و ابدا عیب نداره که به کسی که خیره شده به یک گیلاس فرضی، تا بتونه شرایط ایران رو تحمل کنه، لگد بزنید تا به خودش بیاد.

یک نمونه دیگه. در اینجا قربانی دیگه از شادی کاذب خودش هم عبور کرده و شادی گیلاس مدنظرش رو جبران کننده شرایط نفس‌گیر ایران می‌بینه!

نمیخوام این بحث رو کش بدم ولی لطفا این رو هم اضافه کنید. پناه بردن به تله‌های عشقی، صرفا به خاطر فرار از شرایط اقتصادی نیست، میتونه به خاطر فرار از فرهنگ باشه‌. گیلاس مدنظر رو به عنوان چیزی که از بالای درخت افتاده پایین و اشتباها با پشگل‌ها بر خورده، می‌بینند. کسی که تابع فرهنگ عمومی نیست. برای همینه که جملاتی مثل «من دختر نرمال نمیخوام» یا «من دنبال پسر نرمال نمی‌گردم» رو بهمدیگه تحویل میدن.

اپوزیسیونی که بخواد با خودشیرینی برای «کارگر» به قدرت برسه، با قدرت همون کارهایی رو می‌کنه که می‌ترسیم بکنه.

این عبارت «اصلاح قیمت‌ها» خیلی چیز عجیبیه. مثلا ببینید من میخوام مک‌بوک بخرم، که شده ۵۰ میلیون، اما فقط ۵ میلیون پول دارم. اگه این عزیزان بتونند اندازه ۴۵ میلیون اصلاحش کنند خیلی عالی میشه مگه نه؟ ولی هیچوقت انقدر اصلاح نمی‌کنند، چه با کمپین چه با بخشنامه چه مصوبه چه جریمه. همیشه اصلاح، یکمی پایین‌تر آوردنه. نه خیلی پایین آوردن. و این خودش تناقض داره.
بذارید یه مثال بزنم. اینکه با زور یا تشر قیمتی که در بازار وجود داره رو بتونیم بیاریم پایین درست مثل اینه که یه مغازه‌دار رو خفت کنیم و بگیم پول توی صندوقت رو بده! تا اینجاش اوکی؟ خب، حالا بحث اینه.. اگه تفنگ رو گذاشتی روی سر طرف، چرا میگی ۵ هزار تومن بده؟ چرا نمیگی کل دخل رو بده؟ مسئله اینه: اگه میشه ازش ۵ تومن زد، باید بشه همشو زد، و اگه نمیشه همشو زد، نمیشه ۵ تومنش هم زد!
الان اونی که فکر می‌کنه با اقداماتش در فضای مجازی باعث شده قیمت فلان سرویس به قیمت ۵۰ روز پیش برگرده (با فرض اینکه این اتفاق افتاده)، چرا اقداماتش نتونست قیمتش رو به قیمت ۵ سال قبل برگردونه؟ حتما یه دلیلی داره. کاری نداریم اون دلیل چیه. اون دلیلی که باعث میشه هرچقدر هم که فعالیت کنه قیمت برنگرده به ۵ سال قبل، دقیقا همون دلیل میتونه مانع این بشه که برنگرده به ۵۰ روز پیش! پس اگه برگشت به ۵۰ روز پیش یعنی از یه جای دیگه باید کسر بشه!



https://t.me/sut_tw/15306

عنوان بی‌تعارفی هم انتخاب کردن. «نوبت ما کی» که دزدی کنیم؟

با تیراژی که دانشگاه‌های ما دارند اگه سن بازنشستگی رو به ۳۸ سالگی هم برسونند باز جا برای همه اینا باز نمیشه 😄
ولی خیلی هم فوکوس نکنید روشون. اینا فرقی با بقیه ندارند. فکر می‌کنید هدف این همه پشت کنکوری که حاضرند در حالی که کپسول اکسیژن بشون آویزونه برن سر جلسه امتحان چیه؟ اینا فقط رک و روراست‌ترند، همین.

تنهایی یک سم مهلکه. اما حس عجیبی داره که بفهمی تنها چیزی که میتونی هضم کنی همون سمه! جمله کنفوسیوس که میگه هر انسانی دوبار زندگی می‌کند، دفعه دوم از زمانی آغاز می‌شود که می‌فهمد فقط یک‌بار زندگی می‌کند! رو باید تا حدی تغییر بدم: هر انسانی دو خوراک دارد. دومی بلعیدن این حقیقت است که تنها خوراکش سم است! دقیقا برنامه همینه که همون چیزی که میخوری تا زنده بمونی، بکشدت! همون کاری که اکسیژن با بدن‌مون می‌کنه، تنهایی با روح‌مون هم خواهد کرد.

البته ببخشید که ضمیر جمع استفاده کردم.. منظورم خودم بود.

چه دلیلی داره که معترضین با دیدن صف در حال پیشروی پلیس شیکاگو، پا به فرار میذارن؟ اونجا که حکومت اسلامی نیست که به سر طرف شلیک کنند. اونجا که حکومت اسلامی نیست چندنفری بریزن سرش و انقدر بزنند تا فلج بشه. اونجا که حکومت اسلامی نیست که ببرنش بازداشتگاه و بشون تجاوز کنند. اونجا که حکومت اسلامی نیست که ببرنش و جنازه‌ش رو تحویل مادرش ندن. تازه خود دادستان دموکراته. رییس پلیس دموکراته. قاضی دموکراته. شهردار دموکراته. که همشون از اعتراضات حمایت کردن. پس نگران چی هستن؟ فوقش یه ساعت بازداشت میشن، یه عکس پرتره ازشون گرفته میشه، یه وثیقه مختصر میذارن و میان بیرون.

دلیلش دقیقا همون یک ساعت بازداشته. وقتی پرونده تشکیل شد و اسمت رفت تو لیست مجرمان، دیگه یه «شهروند خوب» نیستی. هیپی‌های آنارشیست که از هفت دولت آزادند، خیال‌شون نیست. ولی بچه‌ای که پدر مادرش هرسال اندازه پول یه ماشین خرج دانشگاهش می‌کنند، حق داره که ازین انگ بترسه.
یکی از شرارت‌های دولت بزرگ و توتالیتر اینه که وجاهت و مشروعیت و اجازه تعیین اینکه چه کسی آدم خوبی است و چه کسی نیست رو پیدا می‌کنه‌.

این انقدری نیست که بشه بش گفت «هزاران نفر»، ولی بهرحال بخشی از یک پروژه سیاسیه و همینکه همین تعداد هم کاملا عروسک دست‌آموز یک حزب شدن تأسف‌باره. مطمئنم توشون کارمندانی از مایکروسافت هم پیدا میشه. همون مهندسانی که گفتم نه خودآگاهی دارند، نه آگاهی محیطی!
خلاصه این پروژه سیاسی اینه: رأی‌گیری پستی رو سوژه می‌کنیم. اگه از طریق اداره پست، که کارمندانش دموکراتند و علنا از جو بایدن حمایت کردند (مسخرگی این قسمتش رو داشته باشید فقط. اونی که مسئول انتقال رأی مردمه، علنا از یکی از نامزدها حمایت می‌کنه!) تونستیم تقلب کنیم در انتخابات، که فبها، و اگه نشد میگیم ترامپ تقلب کرده و مشروعیتش رو زیر سوال میبریم.
یعنی در هر صورت این افراد فاقد آگاهی، حق بخشودگی میدن به سیاستمداران. اگه با تقلب ببره، دیگه کسی نمیگه چه خبط و خطاهایی کردید، چون برنده شدند و برنده شدن در دموکراسی یعنی رضایت مردم! و اگه برنده نشه کسی نمیگه چه خبط و خطاهایی کردید، چون طرف مقابل ظلم کرد!

داداش جهان‌سومی ما که خسته شده از ناکارآمدی دولت کشور خودش، فکر می‌کنه هر کاری که «دولت کارآمد» می‌کنه، کار درستیه، و چون اون دولته که مرجع مشروعیت‌بخشی به افعاله، پس همین که فعل «بی‌آبرو کردن یک متجاوز» رو انجام میده، پس این فعل رو ما هم باید انجام بدیم. چون اگه درست نبود که دولت انجامش نمیداد! 😄
گاهی ازینکه ممکن بود مغز من هم انقدر ضعیف باشه وحشت می‌کنم.
زیر همین توعیت چندنفر آدرس خودشون رو سرچ کردن و دیدن همسایه‌شون متجاوزه! یه هدف جانبی این شرارت هم اینه که چنان متجاوزان رو در مجاورت خودت حس کنی که همه مردها رو هیولا ببینی!

وقتی از شیعیان می‌پرسی مختار در روز عاشورا چه غلطی می‌کرد جواب می‌دهند «خب در زندان بود»، و همان شیعیان به شعبانی که بیشتر ساعات ۲۸ مرداد در زندان بوده می‌گویند عامل کودتا!
گناه این آدم این بود که گفتند دلار گرفته! شیعه باور نمی‌کند پول آمریکا بیاید روی میز و آثار و افکتی نداشته باشد. برخلاف فحش و لیچاری که بار کدخدای عالم می‌کنند، برکات و کرامات خاصی برای «دلار» قائلند.
https://t.me/sahandiranmehr/25695

چند روز پیش جو روگان یه وکیل رو آورده بود تو پادکستش که توضیح میداد حجم زیادی از تحقیقات جنایی که داره انجام میشه برمبنای شبه علم و مزخرفاته، نه علم. از جمله نحوه پاشیدن خون، یا اثر انگشت، یا زخمی که با گاز گرفتن ایجاد شده. خدا داند چندنفر بر مبنای همین قواعد غیرعلمی محکوم شدن و به زندان افتادن. اون هم در مورد جرائم خشن که آثار مشهود داره! چه برسه تجاوز و تعرض که در بیشتر موارد فقط در حد ادعا باقی میمونه.
من به دولت اعتماد ندارم، مخصوصا وقتی عده‌ای «تشنه کنترل» پشت فرمانش قرار گرفتن. اینکه شما نگران پدوفیل بودن همسایه‌ای یعنی متوجه نیستی چه خبره. شما باید نگران باشی که فردا به خودت بگن پدوفیل.

کنگره به اوباما اجازه نمیداد توافقی رو با ایران امضا کنه که نشه با یه سوئیچ خاموشش کرد. جان کری ممکنه امروز انکار کنه که تن به اون سوئیچ داده، ولی داده. ظریف هم میتونه انکار کنه که با شرط کری برای تن دادن به اون سوئیچ کنار اومده، ولی کنار اومده. هر دو طرف می‌دونستند که کنترل کاملی روی چیزی که امضا کردند ندارند، اما فکر می‌کردند نیازی نیست کنترل کاملی داشته باشند. این حرف‌ها که «پیش‌بینی نمی‌کردند کسی مثل ترامپ به پست‌شون بخوره» خیلی دقیق نیستند. اونی که الان خیلی مایله ایران رو خفه کنه، تد کروزه، نه ترامپ. با یا بدون ترامپ، این عدم کنترل کامل، بالاخره مورد استفاده قرار می‌گرفت. اختلاف نظر در غرب درباره اینکه «با ایران چه کنیم؟» یک دعوای زرگری نیست، یک اختلاف واقعیه. اما بین چپ و راست نیست. بین سنتی‌هاست، و خسته‌ها. سنتی‌ها مایلند وضعیت خاورمیانه با همه ترکیباتی که داشت، به همون شکلی که هست باقی بمونه. سنتی حتی وقتی از «خاورمیانه جدید» حرف می‌زد، منظورش خیلی جدید نبود. جریان خسته‌ها، از کل این بساط ناراضی‌اند. اون‌ها ازینکه مجبور باشند مواظب همه باشند خسته‌اند. برای همین جوانکی که به عمرش در عالم سیاست نبوده یهو یکی از بزرگترین توافقات صلح منطقه رو بین اسراییل و یک کشور عربی جفت و جور می‌کنه. کل سیاست خارجی خسته‌ها در این جمله خلاصه شده: شرتون رو کم کنید! شر دعواهاتون، و هزینه‌هاتون، و سر و صداتون.
چیزی که جمهوری اسلامی نتونست پیش‌بینی کنه ترامپ نبود. اونو هیچ‌کس نمی‌تونست پیش‌بینی کنه. چیزی که باید پیش‌بینی می‌کردند و نکردند این بود که ممکنه طرف مقابل زودتر خسته بشه. و این حکومت بدون یک دعوای بزرگ، هویت خودش رو از دست میده.

این خیلی خوبه

«چه هولناک است دوست داشتن چیزی که از مرگ مصون نیست».

با این فرمول، دوست داشتن خودمون هم هولناکه، و با این فرمول خود زندگی هولناکه. و شاید موضوع همینه. به دنیا میای که وحشت رو تجربه کنی.

این چت من نیست، ولی حرف من هست. و خوشحالم که دیگه حرف فقط یک نفر نیست.‌

باید این سوال رو حتما پرسید که مگه در آمریکا هم قحط‌الرجاله که دموکرات‌ها در مهم‌ترین جلسه تبلیغاتی-سیاسی‌شون کالین پاول رو میارن سخنرانی کنه که چپ و راست آمریکا ازش منزجرند؟
مشابهات این سوال رو میشه در مورد کشورهای عقب‌افتاده و استبدادزده‌ای مثل ایران هم پرسید. و با اینکه تفاوت شرایط ایران با هر کشور غربی زمین تا آسمانه، جواب مشترکی میشه به هر دو داد. اینکه به نظر میرسه هم اونجا قحط‌الرجاله هم اینجا، معنیش اینه که چه مردم ایران و چه مردم آمریکا بهتر ازونی هستند که سیاستمدار اصرار داره باور کنیم هستند. اینکه پاول بعد از بیست سال و اونهمه خرابکاری و خیانت و هدر دادن خون جوانان آمریکایی، هنوز روی صحنه‌ست، یعنی دستگاه قدرت میدونه که نمیتونه قلاب رو بندازه توی دریاچه «ملت» و خیلی راحت یه ماهی دیگه مثل پاول رو بکشه بیرون! پس باید نگهش داره. یعنی اون جامعه، هی کالین پاول نمیزاد، و این خیلی مثبته.
اگه ما هم اونطور که رهگذران غربی قرن نوزده و بیست درباره‌مون گفتند «خائن‌پرور» بودیم، جمهوری اسلامی مجبور نمی‌شد نخاله‌هاش رو انقدر توی شیشه الکل نگه داره.
باید ضمن اشراف به واقعیت‌های تأسف‌بار جامعه، مراقب پروپاگاندای حکومتی «به شما نمیشه جور دیگه‌ای حکومت کرد» هم بود.

در ایران «دموکراتیک» هم ممکنه روابط عادی با اسراییل، در حد یک فانتزی باقی بمونه. روابط عادی با اسراییل، یک کار درست است، حتی اگه اکثریت هموطنان عزیز علیه‌ش رأی بدن. یاد بگیرید از درستی یک کار درست، به خاطر درست بودنش دفاع کنید، نه به خاطر مقبولیتش.