و این خیلی عجیبه که هدف بولتن از نقل چنین گفتگویی اینه که بگه ترامپ شایستگی صندلی ریاست جمهوری رو نداره چون تهدیدات رو جدی نمی‌گیره! یعنی اصلا متوجه نیست که داره برای ترامپ تبلیغ می‌کنه، چون داره اهمیت دادن ترامپ به تلفات دشمن رو «مستند» می‌کنه، چیزی که قبلا «شنیده‌ها حاکی از آنست» بود و متوجه نیست که داره به مخاطب نشون میده خودش چه آدم مریضیه!

نه، دلیل مریض بودنش این نیست که بمباران رو راه حل همه‌چیز می‌بینه. خیلی از میلیتاریست‌ها همینطورند. دلیل مریض بودنش اینه که جدی گرفته شدن تلفات انسانی رو مسخره می‌کنه. یه وقت هست شما پیشنهاد میدی یه جا رو بزنن. بعد یه کارشناس میگه زدن اونجا انقدر خسارت ببار میاره.‌ و تو میگی حق با شماست، بیایید یه هدف دیگه رو انتخاب کنیم. یعنی هم راه حل خودت رو ادامه میدی هم مخالفت نمی‌کنی. یه وقت هم هست تا تخمین خسارت رو میشنوی میگی «چه اهمیتی داره؟».
بولتن حتی هوش کافی برای اینکه ادعای مریض بودنش رو در حد یک تهمت نگه داره هم نداشت. فقط دولت میتونه افرادی چنین مریض و چنین کم‌هوش رو انقدر بالا بکشه.

ازین کارها نکنید. سه تا عینک آفتابی روی همدیگه اثر فیلتر رو سه برابر نمی‌کنه. اکثر عینک‌های دودی کل اشعه ماوراء بنفش و آبی مضر رو به صورت ۱۰۰ درصدی فیلتر نمی‌کنند. بنابراین اگه ده تا ازین‌ها رو بذارید روی همدیگه هم باز رنجی از طول موج‌های مضر ازشون رد میشن. قیمت این عینک‌ها رابطه مستقیمی با درصدی که فیلتر می‌کنند نداره. شیشه‌های ارزانی وجود دارند که از برند ری‌بن بهتر فیلتر می‌کنند. بهترین فیلتر، از ۴۵۰ نانومتر کمتر رو باید به کلی فیلتر کنه‌. که بیشترشون اینطور نیستند. تولیدکننده‌گان معمولا تاریک شدن بیش از حد شیشه رو‌ بهانه می‌کنند. اما حساسیت چشم انسان به نور مرئی از ۴۳۰ شروع میشه، بنابراین اگه از ۴۵۰ به قبل رو پوشش بدن چشم ما چندان متوجه افت نور دریافتی نمیشه. دلیل اینکه این رنج رو به طور کامل پوشش نمیدن اینه که هر کدوم از موادی که در پلیمرهای این شیشه‌ها استفاده میشه در یک طول موج خاص جذب حداکثری داره، و لذا برای اینکه بتونیم یه محدوده بزرگ رو پوشش بدیم باید از ترکیب تعداد زیادی ازین مواد استفاده کنیم، و این ترکیب کردن کار آسونی نیست.
قرنیه و‌ ملتحمه طوری طراحی شدن تا بیشتر اشعه‌های بنفش و ماوراء بنفش رو جذب کنند. اما جذب، برخلاف انعکاس، یعنی دریافت انرژی و جمع کردنش. از یه حدی بیشتر انرژی دریافت کردن و جمع کردن همانا و از بین رفتن همان. چشم‌دردی که جوشکارها تجربه می‌کنند به خاطر همینه. اما حتی قرنیه تا یه طیفی رو جذب می‌کنه. آبی مضر میتونه ازش رد بشه، و وقتی رد شد به شبکیه میرسه که در انتهای چشم و همون سنسور چشم ماست. این آبی انقدر توان داره که سلول‌های شبکیه رو بسوزونه، و این در بیشتر موارد برگشت ناپذیره.


اگه مردم می‌دونستند چقدر شبکیه چشم به تف بنده، شاید از استرس در طول روز هم چشمان‌شون رو باز نمی‌کردند.


https://t.me/Aghmoallem/3362

Houston, do you copy?

همون‌طور که در سایت‌های رزرو اقامت، مردم به هتل‌هایی امتیاز بالا میدن که وقتی خودت یه شب توشون میخوابی تعجب میکنی که مردم چی دیده بودن که فکر کردند اینجا هتل خوبیه، در سایت‌های نوبت‌گیری پزشکان هم آدم کامنت‌های مثبتی می‌بینه که فکر می‌کنه فلان دکتر دیگه انتهای این رشته‌ست و وقتی خودش میره ویزیت میشه می‌بینه خیلی با دکتر داخلی سر کوچه‌شون فرقی نداشته: دکتر فلانی محشره/ با یک‌بار ویزیت پدرم درمان شد/ تشخیص‌شون حرف نداشت/ من داشتم میمردم به ایشون مراجعه کردم خیلی راضی‌ام/...
مردم ما در تشخیص خوب و بد ضعیفند، و برای این مردم تعیین «چقدر خوب؟» و «چقر بد؟» خیلی سخت‌تره. چون رنج‌ها براشون تعریف نشده. رنج بدترین هتل تا بهترین هتل و بدترین پزشک تا بهترین پزشک رو نمیشناسند. وقتی ازشون میپرسی کف اتاق تمیز بود یا نه، حتی یادشون نمیاد کف موکت بوده یا پارکت! یعنی دو شب اونجا خوابیده و کلا کف رو ندیده! یا کسی که توالت خونه خودش همیشه بوی نامطبوع جریان داره، وقتی تو توالت هتل بوی بد حس کرد با خودش فکر نمی‌کنه که الان من در پایین رنج قرار گرفتم. وقتی در خانواده‌ش عادات احمقانه رواج داره، وقتی میره پیش دکتر و میگه اینکارو می‌کنم و دکتر میگه خب این عادت رو ترک کن، و ترک می‌کنه و تازه بدنش حالت نرمال پیدا می‌کنه، فکر می‌کنه اون دکتر در بالای رنج قرار داره.

یکی از جملات طلایی ترامپ:
«میخوان افکار شما رو مجازات کنند. اما نه جرائم خشن خودشون رو».
این البته مختص چپ‌های فاشیست آمریکایی نیست. هرجا اثری از فاشیسم می‌بینید این قضیه برقراره.‌ رگبار بستن به معترضان پناه گرفته در نیزارها بدون مجازات مونده، و یه عده دیگه فقط چون افکار غیرمجاز دارند از حقوق اجتماعی محرومند.

نجاری در ایران در حال انقراضه، چون هرچیزی که نجار میساخت، آماده‌ش در بازار وجود داره و ارزونتره. حتی برای ساخت و نصب یک کابینت یا دکور بزرگ هم نیاز به نجار بودن نیست. دستگاه‌های اتوماتیک تخته‌هاش رو میسازند، دستگاه‌های نیمه اتوماتیک بر اساس طرح کامپیوتری برش می‌زنند، و یک نفر در انتها فقط پیچ‌ها رو می‌بنده. همه این خودکارسازی‌ها بمون اجازه داد تا به خوبی از مزیت تولید انبوه برای پایین آوردن قیمت استفاده کنیم. اما ساید افکت جانبیش این بود که دیگه نجار نداریم! البته هنوز هستند عده معدودی که از ۱ درصد بالای جامعه سفارش می‌گیرند و دستمزد نجومی دارند، اما این «نجار نداریم» که میگم درباره یک پسرفت اجتماعیه. وقتی مشاغلی که نیاز به خلاقیت فردی و گروهی در «ساختن» دارند از بین میرن، ظرفیت جامعه در سازندگی افت می‌کنه. شاید تقاضا برای تولیدات نجار پایین باشه، اما نباید گذاشت تقاضا برای خلق و خلاقیت پایین بمونه. یعنی حتی اگه دیگه لازم نبود دیگه کسی نجار باشه، باز هم باید حرفه‌هایی داشت که به اندازه نجار بودن کار ذهنی بطلبه.

وقتی متوجه این دغدغه میشید که از نزدیک چند مرد بالغ رو دیده باشید که همه توان ذهنی‌شون رو گذاشته باشند روی هم و اراده کرده باشند قسمتی از دیوار کوچه رو سیمان کنند، و نتیجه این تلاش انقدر افتضاح باشه که به این نتیجه برسند که باید به شهرداری مراجعه کرد تا بیاد درستش کنه!
ما با انبوهی از شهروندان مواجهیم که در ساختن و بهبود دادن اشیاء و محیط، یا هیچی بلد نیستند، یا خیلی کم بلدند، و نهایتا به مرحله آخر که همون مراجعه به یک نهاد بالاسره میرسه. البته قرار نیست همه هم نجار باشند هم بنا هم آچارفرانسه. ولی وقتی توانایی‌های هر فرد به حداقل میرسه، توانایی جمع هم میاد پایین. در یکی از شهرک‌های حاشیه‌نشین کرج مشکل جمع‌آوری زباله پیش اومده بود.. وقتی خبرنگار شبکه استانی مراجعه کرد تا از شکایات اهالی گزارش تهیه کنه همه ازینکه بوی بد محله رو در نوردیده و «بچه‌هامون آسم گرفتن» و مسئولان کاری نمی‌کنند، می‌نالیدند. بعد دوربین چرخید تا جایی که زباله‌ها جمع شده رو نشون بده. تو همون چند ثانیه از ویدئو مشخص بود که ۹۰ درصد مشکل اینا اینه که مخزن‌هایی که آشغال‌ها توش ریخته شده در ندارند! هیچ کس در اون منطقه به ذهنش نرسیده بود که اینجا که پر ورق ضایعاتیه، بیاییم چندتا در درست کنیم برای این‌ها که وقتی باد میاد، که زیاد هم میاد چون حاشیه بیابانه، حداقل بو رو به همه‌جا منتشر نکنه. بعد یه فکری برای انتقالش بکنیم.

وقتی مراجعه به نهاد بالاسر عادت میشه، هیچی بلد نبودن هم عادت میشه، به هیچی اهمیت ندادن هم عادت میشه، منتظر منجی دولتی ماندن هم عادت میشه. گاهی این نهاد بالاسر خانواده‌ست. که می‌بینید چطور همه چنان بش وابسته هستند که میل به استقلال به صفر میل می‌کنه (اینکه یک زن بعد از طلاق گرفتن دوباره به خونه باباش برگرده یه پدیده عجیبه، ولی این پدیده عجیب برای ما عادی شده). گاهی شهرداریه. گاهی پلیسه. گاهی هم خود دولت. و گاهی ازون کلان‌تر میشه: امام زمان!

خودم هم تا مدت‌ها متوجه این روند قهقرایی نبودم و خوشدلانه فکر می‌کردم درصورت دسترسی آزادانه مردم به یوتیوب که عظیم‌ترین منبع مجانی درباره ساختن و بهبود دادن چیزهاست، مجموع توانایی‌های جامعه بالاتر میره. دسترسی آزاد نشد ولی فشار فیلترینگ مثل گذشته نیست و نمیشه گفت کاملا ازش محرومیم. اما جامعه در اون حوزه هیچ تکونی نخورد! همه فقط تماشاگر ساخته‌شدن‌هایی هستند که بقیه انجامش دادن! و این پدیده تأسف‌بار و قابل تأملیه. ساختن و بهبود دادن و خلاقیت، به یک شاخه سرگرمی‌ساز تبدیل شده به جای اینکه انگیزه‌ساز باشه. لش می‌کنیم روی مبل تا تماشا کنیم نتیجه لش نکردن روی مبل چه چیزهای جالبی میتونه باشه!

این رو فقط از من می‌شنوید. ولی بهتره بشنوید.

۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ این عکسو گرفتم تا برای یه نفر بفرستم و زیرش کپشن بزنم: «یعنی چی میشه با این وضع؟».

این مقاله از تلگراف توضیحات خوبی داده که این باور عمومی که بریتانیا و بقیه قدرت‌های استعماری، ثروتمند شدند چون بقیه کشورها رو استعمار کردند، یک ذهنیت غلطه و هیچ ربطی به واقعیت نداره. چون اگر اینطور بود در بقیه اشغالگری‌ها و غارتگری‌ها و استعمارگری‌ها و برده‌داری‌های تاریخ هم باید شاهد افزایش رفاه و ثروت طرف پیروز می‌بودیم. ولی نبودیم. حتی همین الان در بعضی مناطق دنیا هنوز برده وجود داره، ولی اون مناطق جزء فقیرترین قسمت‌های دنیا هستند. این استعمار و غارت و جمع‌کردن غنیمت نیست که ملت‌ها رو ثروتمند می‌کنه. بریتانیا رو تجارت و بازار آزاد ثروتمند کرد.

نویسنده با وضعیت فعلی ایران آشنایی نداره وگرنه ازینجا هم مثال می‌آورد. چون بدون وجود یک نظام حقوقی مدرن (چه چپ باشه در قالب سندیکا و چه راست باشه در قالب حق مالکیت) خیلی از افراد با شرایط برده‌داری در حال گذران زندگی هستند، اما ثروت کشور بیشتر که نشده هیچ، روز به روز در حال ضعیف‌تر شدنه. (فرض کنید ایرانی‌هایی که دارند در شرایط برده‌داری زندگی می‌کنند خارجی‌هایی هستند که به عنوان اسیر وارد کشور شدن. حضور این‌ها و کاری که دارن انجام میدن، چقدر سهم داره در جی‌دی‌پی؟).

عین همین توهم رو سیاهان آمریکایی هم دارند که چون اجدادشون یه زمانی یه مدت تو مزارع پنبه بیگاری کشیدند ادعا می‌کنند آمریکا رو ما آباد کردیم!


https://www.telegraph.co.uk/news/2020/06/20/slavery-plunder-do-nothing-create-wealth-liberty-can-achieve/

چای «منابع» هند نبود. انگلیس به یکی از منابع هند تبدیلش کرد. این انگلیسی‌ها بودند که فهمیدند هند پتانسیل کشت این گیاه رو داره. این انگلیسی‌ها بودند که بذر چای رو قاچاقی به هند آوردند. این انگلیسی‌ها بودند که چای بومی هند رو توسعه دادند، و همون‌ها بودند که انحصار چین رو شکستند. اما حتی اگه چای تولید بومی خود هند هم بود، باز هم هندی‌ها نمی‌تونستند از پس چین بربیان، چون مدیریت انگلیسی‌ها داشت اون تجارت رو هدایت می‌کرد.
در مورد الماس آفریقا هم داستان مشابهی وجود داره. حالا بگذریم که کلا درباره سهم همه این محصولات در ثروت کشور استعمارگر اغراق شده. بسیاری از فعالان اقتصادی هیچوقت رنگ اون الماس‌ها رو هم نمی‌دیدند در عمرشون. ولی فرض کنیم یه مشت الماس وارد کشور شد، وقتی نیروی مولد وجود نداره چیکار میتونی باش بکنی جز اینکه تو صندوقچه‌ت قایمش کنی؟ من الماسی به اندازه یک گردو هم داشته باشم و حاضر باشم بدم به یک تعمیرکار، نمیتونم تو تهران کسی رو پیدا کنم که گیربکس بی‌ام‌و M8 رو باز کنه، عیب‌یابی‌کنه، عیبش رو برطرف کنه، و دوباره ببندتش.

صرف منابع مفت کشوری رو ثروتمند نمی‌کنه. مثالی غول‌پیکرتر از ایران لازم دارید؟

اخبار پر شده از تیترهایی مثل «مسیر مرگبار سوئد».. یا «دولت سوئد عذرخواهی کرد»..

آخرین داده‌ها نشون میده نرخ تلفات کرونا در بین سوئدی‌های زیر ۷۰ سال، ۹ صدم درصده! (تازه نگران موج دوم و سوم هم نیست چندان). یعنی بعبارتی اگه کشورهای اروپایی می‌تونستند از آسایشگاه‌های سالمندان مراقبت کنند، کرونا براشون چیزی بدتر از یک فصل تند آنفولانزا نمی‌شد. یعنی همون چیزی که مدت‌ها قبل گفتم باید انجام بشه: ایزوله‌سازی سالخوردگان (البته با حفظ شرایط انسانی، نه اینجوری که الان هست) و بقیه ماسک بزنند و به حالت عادی برگردند. نه نیازی به پلیس‌بازی بود، نه بیکار کردن میلیون‌ها نفر، نه پولدارتر کردن وال‌استریتی‌ها با تریلیون‌ها دلار بسته حمایتی!

کاش آیندگان به مستندات این روزهای ما دسترسی داشته باشند و بفهمند چه پدرسوختگی جهانی بزرگی رو درست جلوی چشمان‌مون دیدیم.

و ای پیامبر، بگو چه کسی در صحرایی که آب نمیافتید گروه گروه از پرندگان در اختیارتان قرار داد که طول‌شان از صد اسب بیشتر و جهازشان از هزارشتر بیشتر بود؟ بگو چه کسی شما را به پرواز درآورد تا در هرجا که اراده کردید سکونت کنید و از نعمت‌های ما بهره بجویید؟ باز هم آیات کاپیتالیسم را انکار می‌کنند؟

گویا همونایی که درباره کرونا مهملات زیادی تحویل‌مون دادن، قبلش مهملات بیشتری درباره هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی تحویل‌مون داده بودند اما چون خیلی ازش سر در نمی‌آوردیم متوجه نمی‌شدیم. در یک مورد، الگوریتمی که قرار بوده از روی رزومه‌های متقاضیان کار اون‌هایی که بهترند رو دستچین کنه، دو عامل تعیین‌کننده رو پیدا کرده: اینکه اسم متقاضی جرد باشه و تو مدرسه، لاکراس بازی کرده باشه! همینقدر مسخره و پرت. مثل اینه که بگیم متولدین آبان حسابدارهای خوبی میشن!

«جایی خواندم»..
تکیه کلام کسانی که کلا قید فکر کردن رو زدن! بنتلی نبود، رولز رویس بود. و هیچ‌کس با رولزرویس یونجه حمل نکرده بود، کل اون قضیه یه فیک‌نیوز چیپ بود. اما چرا شما باور کردی؟ چون دیفالت مغزت روی همون «عرب سوسمارخور» قفل شده. اما چی شد فکر کنی میشه کسی رو به خاطر چنین چیزی به دادگاه کشوند؟ چون اصلا نمی‌دونی دادگاه نرمال چجور جاییه. مگه شرکت‌های اسلحه‌سازی می‌تونند از کسی که با محصول‌شون یه بچه رو کشته شکایت کنند؟ مگه اپل می‌تونه از نیروی هوایی عربستان شکایت کنه که افسر رادیکال شده‌شون که تو پادگان آمریکایی همکلاسی‌ها رو به رگبار بست آیفون داشته و وجهه این برند رو خراب کرده؟ مگه تویوتا تونست درباره استفاده داعش از وانت‌های صفرکیلومترش اقدام حقوقی انجام بده؟

چجوری میشه یه اخبارگو رو ملزم کرد که بعد از اخراج شدن یا بازنشستگی برای اجرای برنامه‌های تلویزیونی با کارفرمای قبلیش هماهنگ کنه؟ مگه میشه به طرف بگی بعد از اتمام یا فسخ قرارداد هم باید به مفاد قرارداد پایبند باشی؟ فقط در صورتی میشه اینکارو کرد که طرف رو اسیر گرفته باشی! (تازه اسیرگیری با استانداردهای ماقبل جنگ جهانی دوم. چون با استاندارد الان با اسیر هم حق نداریم اینکارو بکنیم).

چیزهایی به ذهن فاشیست اصلاح‌طلب میرسه که هیچوقت به ذهن فاشیست حزب‌اللهی خطور نمی‌کنه.




https://t.me/sahandiranmehr/25140

به خاطر کرونا انقدر برای راه‌اندازی این ابرکامپیوتر عجله داشتن که هنوز کامل نشده شبیه‌سازی‌ها رو روش ران کردند. مثل اینکه ماشین رو از کارخونه تحویل بگیری و بگی شیشه نمیخواد خودم بعدا میندازم! (البته از خودروسازان ایرانی بعید نیست به زودی به اون مرحله هم برسیم) و یکی از نتایجی که گرفتن این بوده که لازم نیست حتما سرفه کنیم، حتی حرف زدن عادی هم تا فواصلی که اصلا بش نمیاد به اونجاها برسه، میتونه ویروس رو منتقل کنه. چیزی که ننه‌بزرگ ما هم می‌دونست و وقتی وارد اتاقی می‌شد که احتمال می‌داد توش مریض هست به طور خودکار روسریش رو می‌کشید دور صورتش. البته همه این تحقیقات رو زیر سوال نمی‌برم ولی جانوران آکادمیک برای بعضی چیزهای ساده زیادی خرج میذارن رو دست مردم. اینا مثل بچه‌هایی هستند که هوس هر اسباب‌بازی‌ پیشرفته و لوکسی که بکنند، هیچ‌کس بشون نمیگه نه! و کسی نمیگه می‌ارزید یا نه. به قیافه اون استاد ژاپنی که این سیستم رو بش دادن نگاه کنید برق ذوق رو تو چشماش می‌بینید. انگار مثل کارتون ترانسفورمرز واقعا یه تریلی هجده چرخ بش دادن که بلند میشه می‌ایسته و تبدیل میشه به اپتیموس‌پرایم!

https://t.me/bbcpersian/70783

من باب اسباب‌بازی‌های گرانقیمت علمی، این هم یک نمونه دیگه‌ست.. آزمایشگاه سرن دنبال احداث یه شتاب‌دهنده دیگه‌ست که این یکی صد کیلومتر طول خواهد داشت!

مجموع مارکت کپ سه شرکت اپل، مایکروسافت و آمازون به ۲۰ درصد جی‌دی‌پی اقتصاد آمریکا رسیده! اونم وسط رکود! که یعنی این حباب از کره ماه هم بزرگتره. مابقی شرکت‌ها زیر آبند و بورس فقط با شرکت‌های دره سیلیکون به نظر میاد که حالش خوبه! درست مثل وضعیت سال ۲۰۰۰. با این فرق که اندفعه حباب رو خود فد ایجاد کرده. نسبت بدهی آمریکا به تولید ناخالص به بیشترین میزان از ۱۹۴۳ رسیده! یعنی زمانی که هیتلر در اوج قدرت بود.

فرش زیر پاتون هم بفروشید و بیت‌کوین بخرید.

کسانی که میخوان همه مردم دنیا رو نجات بدن، در بدترین حالت به همشون خیانت می‌کنند، و در بهترین حالت هیچ‌کاری براشون نمی‌کنند. تنها اتفاقی که نمیفته نجات‌یافتگی اون‌هاست. پربازده‌ترین خدمت به خلق‌الله اینه که به فکر همشون نباشی. هرچه ابعاد جامعه هدف کوچکتر، مفیدتر. وقتی از طریق یک پل طنابی داری از بالای یک دره عبور می‌کنی باید جلو رو نگاه کنی، نه پایین رو. هرچیزی که می‌تونیم ببینیم و میشه دید رو نباید دید. درصد بزرگی از مردم دنیا و مردم کشور و مردم شهر رو نباید دید تا بشه به مردم کمک کرد. در دوران ما، همه صرفا خبردارند. از همه‌کس و از همه‌چیز. اما به هیچ دردی نمی‌خورند. چون تمام وقت و تمرکز و ظرفیت روانی‌شون خرج خبردار شدن میشه. لوکالیسم فقط درباره اقتصاد نیست، در مورد مدیریت ذهن هم هست.

چطور یک کارگاه در یک شهرک صنعتی از کارگران افغان غیرمجاز استفاده می‌کنه اما یک شرکت در داخل شهر از پسران جوانی که کارت پایان خدمت ندارند استفاده نمی‌کنه؟ هر دو غیرقانونی‌اند، و اتفاقا جریمه استفاده از افغان‌ها بیشتره، و اینکه یک میرغضب دولتی وارد بشه و تفتیش کنه، که هرچند نادره، ولی احتمالش برای اون کارگاه خیلی بیشتره.
با کمی دقت در احوالات کسانی که دارند این دو بنگاه رو اداره کنند میشه علت رو فهمید. صاحب اون کارگاه اونجا رو راه انداخته تا کار کنه، تا سرپا بمونه، که در شرایط جاری مملکت مثل شکستن شاخ غوله. در راستای این هدف دست به هرکاری میزنه. اما صاحب اون شرکت، که رفته جایی یک واحد تجاری خریده که جای پارک ماشین نداره ولی قیمتش دو برابر میانگین بقیه جاهاست و هزینه‌ای برای دکوراسیون داده که اگه اینفوسیس هند اینجا نمایندگی داشت ممکن بود اونقدر خرج کنه، برای کار اونجا نیست. برای این اونجاست که معلوم باشه یه شرکت داره! و برای همین براش مهم نیست که سهمش از بازار بشه ۱۰ درصد یا همون ۱ درصد باقی بمونه.
همین حوالی وقتی مالیات مغازه‌ها رو بدون توضیحی بالا برده بودند، چندنفرشون کرکره‌ها رو پایین کشیدن و یک بنر چسبوندن روش که نوشته بود تا اطلاع ثانوی که قراره اینطور مالیات بنویسند، تعطیلیم! از همسایه‌ها که می‌پرسیدی چرا فقط همین چندتا اعتصاب کردند؟ یعنی بقیه با مالیاتی که براشون تعیین شده مشکلی ندارند؟ منتظر بودی که بگن: نه بابا، این‌ها یا پارتی دارند یا رشوه میدن رقم رو براشون میاره پایین!.. ولی جواب‌ این نبود. می‌گفتند: بله این‌ها مشکلی ندارند، چون این مغازه‌ها براشون تفریحه!.. برای همین بود که اگه یک شبه خفت‌گیری دولتی دو برابر هم می‌شد، خیال‌شون نبود، چون به شکل هزینه‌های تفریح بش نگاه می‌کردند. همونطور که اسکی و گلف هزینه داره.

بعد ما عادت داریم که به دستفروشی بگیم شغل کاذب!

یک بیوگرافی خلاصه از لودویگ فون میزس.