تست آنتی‌بادی که دولت اسپانیا انجام داده نشون میده فقط ۵ درصد جمعیت این کشور ایمن شده‌اند! (استان‌های مرکزی تا ۱۴ درصد، و استان‌های مرزی کمتر از از ۲ درصد). آمار مشابهی داره از بقیه کشورهای اروپایی میاد.

بعبارتی این دولت‌های فخیمه بدترین نتیجه ممکن رو گرفتند، هم تلفات زیاد دادند، هم اقتصادشون رو فلج کردند، هم به ایمنی مطلوب نرسیدند. از لحاظ خریت، این یک شاهکار بود.

دانشگاه‌های آمریکا موظفند به دولت اطلاع بدن که از یک کشور خارجی پول گرفتند. چه در قالب قرارداد باشه (مثل تبادل دانشجو یا پروژه‌های پژوهشی مشترک)، چه در قالب هدیه. در این فایل اکسل (که ۲۷ هزار ردیف داره!) می‌تونید ببینید چه کشورهایی دارند به دانشگاه‌ها پول میدن.
چیزی که احتمالا سوپرایزتون کنه سهم عرب‌های خلیج فارسه، مخصوصا در هدایا. خیلی‌ها باور نمی‌کنند، اما این قطر است که فضای آکادمیک آمریکا رو خریده، نه چین! چینی‌ها بیشتر دنبال انتقال تکنولوژی هستند. اما هدف عرب‌ها اینه که جانوران آکادمیک در جهت منافع سیاسی‌شون کار کنند.

بعد جمهوری اسلامی چهارتا آقازاده مفت‌خور میفرسته اونجا که به رسانه‌ها بگن مردم ایران خودشون حجاب رو انتخاب کردند! همینقدر ابتدایی و تابلو و سطحی و بی‌فایده.
ما خیلی بدشانس بودیم که گیر این‌ها افتادیم. اما خوش‌شانسیم که انقدر بی‌عرضه‌اند.

افسر سعودی که در پایگاه هوایی در خاک خود آمریکا همکلاسی‌ها رو به گلوله بسته بود، به گوشی آیفون خودش هم شلیک کرده بود تا نتونند اطلاعات ازش استخراج کنند. از خوش‌شانسی گلوله به جایی نخورده بود که چیپ حافظه از بین بره. اما مشکل این بود که اپل یه کاری کرده که اطلاعات قابل بازیابی نیست. بعدا اف‌بی‌آی مدعی شد بدون کمک اپل تونسته بازش کنه، اما ازین وضعیت ناراحتند. ازینکه مجبور باشند به یک شرکت التماس کنند، و اونهم همکاری نکنه. حالا ویلیام بار دادستان کل ایالات متحده میگه امنیت ملی ما نباید دست شرکت‌هایی باشه که براشون درآمد از امنیت مردم اولویت بالاتری داره!

این مصداق کامل توتالیتریسمه، که دقیقا از دل دمکراسی بیرون اومده. دولت با پررویی میخواد اینکه یک شرکت چطور یک کالا رو بسازه رو در کنترل خودش داشته باشه (مردم رأی میدن تا این کنترل به دولت اهدا بشه). مصادره، فقط تصاحب اموال و املاک و سوله و انبار نیست. گاهی تصاحب فرصت‌هاست. فرصت اینکه به مشتریت یک سرویس امنیتی خاص بدی رو مصادره می‌کنند.

اما توتالیترها حتی در امنیت (که محور ادعاشون در مشروعیته) هم صداقت ندارند. اطلاعات گوشی نشون میداد افسر نیروی هوایی عربستان که در اون پایگاه داشته آموزش میدیده سال‌ها با القاعده در ارتباط بوده! اونی که امنیت آمریکا رو به خطر انداخته اپل نیست. بلکه اون سیاستمدارها و بروکرات‌هایی هستند که توسط عرب‌ها خریده شدن (شاید از وقتی دانشجو بودن!)، تا بشون اجازه داده بشه در برابر اعمال عمدی و سهوی‌شون با «چشم‌پوشی استراتژیک» مواجه بشن. چطور القاعده تونسته به نیروی هوایی عربستان نفوذ کنه؟ و چطور ارتش آمریکا نمیتونه مانع ورود این نفوذی‌ها بشه؟ چون چندلایه از چشم‌پوشی به طرف کمک کرده تا به مرحله آخر که قتل عام دیگران بوده برسه. دادستان کل هیچ حرفی ازین فساد که مثلا وظیفشه پیگیری کنه نمیزنه، اما خیلی عجله داره تا کنگره رو وادار کنه برای مصادره فرصت‌های اپل.

تعداد آلمانی‌هایی که میگن مهمه که با چین رابطه نزدیکی داشته باشیم به اندازه آلمانی‌هایی شده که میگن مهمه با آمریکا رابطه نزدیکی داشته باشیم!

آمریکایی‌ها بنا به جناح سیاسی‌شون به شکل متفاوتی این مسئله رو تفسیر می‌کنند‌. چپ‌ها ترامپ رو مقصر این روگردانی آلمان از آمریکا می‌دونند، و راست‌ها رسانه‌های لیبرال آمریکایی مثل سی‌ان‌ان که انحصار نمایاندن آمریکا به جهان بیرون رو در اختیار دارند رو مسئول می‌دونند.

اما این مسئله امروز و دیروز نیست. خیلی وقته که جریان ضدآمریکایی در اروپا و به خصوص آلمان (که خودش رو در هم در صنعت، و هم در اقتصاد، و هم در فرهنگ سرآمد دنیای غرب میدونه) شدت گرفته. و به نظرم یک روند طبیعیه. دولت‌پرستی نهادینه شده در اروپا، خود به خود این قاره رو به سمت بهشت دولت‌پرستی، یعنی چین می‌کشونه. خیلی از آلمانی‌ها مدل چین در اداره جامعه رو نه تنها ضدانسانی نمی‌بینند، بلکه موفق محسوب می‌کنند!

«همه عاشق دورکاری‌اند.. تا اینکه متوجه میشن به زودی ۷ میلیاردنفر سر شغلی که الان دارند رقابت خواهند کرد».


در شرایط فعلی هم کارمند و هم کارفرما تحت استرس‌تست قرار گرفته‌اند. قرنطینه باعث شده شرکت تحت فشار قرار بگیره تا با افراد کمتر همون کار قبلی رو انجام بده، یا اینکه ورشکست بشه. کارمند هم باید ثابت کنه کارش رو پشت کامپیوتر، بهتر از هندی‌ها و آلبانیایی‌های پشت کامپیوتر انجام میده.
بازنده‌های زیادی خواهیم داشت.

وقتی ترامپ، اوباما، بایدن، سندرز، و ترودو رمضان رو تبریک بگن.
از همه عالی‌تر بایدن بود 😂
#لبخند_شبانه

دو راه وجود داره که بفهمی کشورت با سبک کینزی اقتصاد به بن‌بست میخوره. راه اول از راه سنجش منطقی و راه دوم از راه تجربه دردناک. ژاپن هم مثل بقیه راه دوم رو انتخاب کرد، اما مورد عجیب کرونا باعث شد فرآیند تشدید درد سریعتر پیش بره. با اینکه دولت رفاه متعهده به تأمین زگهواره تا گور نیازهای شهروندان، و در این وانفسا مجبوره مالیات‌ها رو افزایش هم بده، اما دستش اصلا باز نیست. خودشون دارند می‌بینند که نه تنها این کار دیگه جواب نمیده، بلکه الان دقیقا وقت کاهش مالیات، رفع مقررات و عقب‌نشینی دولته.

خبر بستن قرارداد جو روگان با اسپاتیفای یک شوک به یوتیوب بود. هرچند امپراتوری گوگل با این کوچ‌ها به خود نمیلرزه، اما پادکست‌های روگان از برنامه‌های تلویزیون‌های سراسری پربیننده‌تره و قابلیت اینو داره که یک دومینوی مهاجرت شکل بده. اما حتی اگه اثرش فقط در حد ارسال سیگنال به بقیه تولیدکنندگان محتوا باشه که «یوتیوب جای ماندن نیست»، کافیه تا مدیران یوتیوب رو دچار نگرانی کنه. یوتیوب هیچی نبود اگه این محتواسازان نبودند، اما مدیریت گوگل طوری عمل کرد که انگار این محتواسازان هیچند اگه گوگل نباشه! و این رویکرد با عواقبی همراهه. اما این وضعیت فقط مختص یوتیوب نیست. توعیتر هم داره شامل حکم «جای ماندن نیست» میشه. علاوه بر همه سانسورهای رایج، به‌تدریج قصد دارند برای منشن و کوت هم محدودیت بذارند، به این معنی که نویسنده بتونه تعیین کنه که چه کسی حق داره روی توعیتش تعامل داشته باشه. به مرور به فضایی تبدیل میشه متشکل از حباب‌های پرتعداد، که هرکس در حباب خودش با همفکران خودش بحث میکنه.

الان وقت یک نوآوری در شبکه‌های اجتماعیه. ما نیاز به یک شبکه واحد داریم که بتونه سبک کوتاه‌نویسی توعیتر رو با میزبانی ویدئو به طور درهم‌تنیده و یک‌جا فراهم کنه. فیسبوک متوجه این نیاز هست، اما با اینستاگرام نمیتونه بش برسه.

سطح کیفیت زندگی نهایتا توسط بدن انسان تعیین میشه، نه توسط دارایی‌های مالی یا امکانات. وقتی با حالت تهوع سوار یک خودرو باشید، تنها چیزی که بش فکر می‌کنید پیاده شدن و بالا آوردنه. اینکه اون خودرو مدل ۲۰۲۰ باشه یا ۲۰۰۲ هیچ اهمیتی براتون نداره. این بدنه که باید اجازه بده چیزی از محیط بفهمید یا نفهمید.
شانس بقای بشر هم توسط سیستم ایمنی بدنش تعیین شده همیشه، نه ثروتش. ژن شما به امروز رسیده چون در نسل‌های گذشته ضعیف‌ها حذف شدند، نه فقرا.

بیمارستان مجهز خانگی نمیتونه شما رو نجات بده اگه بدنتون نتونه خودش رو نجات بده. یکی از توهماتی که در دوران مدرن ایجاد شد این بود که در این نجات، یه سهمی بدن داره یه سهمی هم علم پزشکی! بعضی چنان در این توهم فرو رفتند که این سهم رو پنجاه پنجاه در نظر می‌گیرند! اما همچنان سهم بدن صد درصده. نود و پنج درصد هم نیست عزیزان. کاملا صده. علم و امکانات پزشکی فقط به اون بدنی که میتونه خودش رو نجات بده، میتونه کمک کنه. اگه فردا یه ویروس ناشناخته جدید بیاد که بیمار رو نابینا کنه، اونایی که سیستم ایمنی‌شون قویه میتونند به تماشای دنیا ادامه بدن! تمام. این پایان داستانه. هیچ پاورقی‌ یا پیوستی نداره.

اما تا این لحظه نتونسته مانع مرگ ۱۰۰ هزار آمریکایی بشه. که بعضی‌هاشون انقدری تو حساب‌ خودشون و بچه‌هاشون پول بود که می‌تونستند کل خاندان شما رو بخرند و آزاد کنند. باور نکردنیه که حتی کرونا هم نمیتونه شما رو از توهمات بیرون بکشه.
این بی‌معنیه که بگیم عیب نداره صدهزارنفر مردند اما ازون طرف به کمک امکانات پزشکی مناسب دویست‌هزار نوزاد به دنیا اومدند که کسر از جمعیت جبران شد! این‌ها آماره. ربطی به زندگی شخصی شما نداره. شما نمی‌تونید بمیرید و دوباره از طریق اون نوزاد به دنیا برگردید. وقتی بدنتون باخت، تمومه.

یکی از بیماران کرونایی که اتفاقا جوان هم بود و رفته بود زیر ونتیلاتور به جو روگان می‌گفت وقتی زیر اون دستگاه بودم وضعیتم طوری بود که اگه زندگی یک کلید ایجکت داشت که در جا بکشدت، حتما فشارش میدادم.
وقتی بدنت ضعیفه یا ایراد داره یا آسیب‌پذیره، انقدر زود دستت میره رو ایجکت که فرصتی باقی نمیمونه که درباره «بهره‌مندی‌ها» صحبت کنید.

بله قوی نیست. ولی میتونم در مورد قسمت دوم حدس‌تون یه قمار آسون بکنم. یک حسابدار بیاد بدون اینکه هویت‌مون معلوم شه وضعیت مالی تمام اعضای کانال رو بررسی کنه. اگه کسی بود بین‌شون که از من ثروت بیشتری داشت، ۵ هزار دلار بدهی من به شما، ولی اگه کسی نبود، ۵ هزار دلار طلب من از شما. قبول می‌کنید؟
اصلا چیز غیرمتداولی نیست که اکثریت نتونه صلاح خودش رو تشخیص بده.

چندسال پیش نوشته بودم فقرا با هم فرق دارند. فقیر خسته با فقیر عادی فرق داره. فقرای ما اغلب
exhausted
هستند. یعنی شرایط اقتصادی- اجتماعی موجود شیره ذهن‌شون رو کشیده بیرون و دیگه جلوی پاشون رو هم نمی‌تونند درست ببینند. تقلای بی‌نتیجه برای بیرون کشیده شدن ازین سراب، تشنه‌ترشون کرده. بعبارتی حرص خوردن از فقیر بودن داره بیشتر اذیت‌شون می‌کنه تا خود فقیر بودن! انتخاب‌های چنین افرادی هم انتخاب‌های از روی استیصاله.. با اینکه ادا درمیارند که می‌دونند دارن چی میگن.

یا خنگ هستند این‌ها، یا مسئله به یک لجبازی کودکانه تنزل پیدا کرده. از یک طرف ادعا می‌کنند سوئد سیاست ایمنی گله‌ای رو اجرا کرد، از یک طرف میگن چون فقط ۷ درصد آنتی بادی دارند پس این سیاست کار نکرده!
فقط یکی ازین دو میتونه درست باشه. اگه دومی درسته یعنی سوئد ایمنی گله‌ای رو اجرا نکرده بوده، و این هوچی‌گری رسانه‌ها بوده که ما فکر کردیم اجرا کرده. در عمل مردم سوئد مستقل از سیاست دولت فاصله‌گیری و خانه‌نشینی رو رعایت کردند. و گرنه الان تعداد خیلی بیشتر ایمن شده می‌داشتند. (حالا بگذریم که این ادعا که حتما ۷۰ درصد لازمه برای ایمنی گله‌ای هم دیگه فرض درستی نیست). نمیدونم متوجه ابعاد مضحک بودن قضیه هستید یا نه.. خودشون یک گزینه‌ای رو بولد کردند که اصلا وجود نداشته و اتفاق نیفتاده، و خودشون میگن دیدید معلوم شد اون گزینه اشتباه بوده؟

این گزینه اگه هم جایی آزمایش شده باشه جاهایی مثل ایران و پاکستان و بنگلادش و مصر و این‌هاست. و جالبه که این مقالات هیچ اهمیتی به این کشورها نمیدن.

این مقایسه با همسایه هم نمی‌دونم از کجا دراومده. چون فقط سوئد رو با همسایه‌هاش مقایسه می‌کنند. کسی هلند رو با آلمان مقایسه نمی‌کنه!


https://t.me/irsarscov2/608

بعضی‌ها میگن عیب نداره اگه بدنت ایراد داشته باشه، اگه ثروتمند باشی میتونی بری مجهزترین و پیشرفته‌ترین بیمارستان‌ها و بیماریت رو کنترل کنی!
حقیقتی که این عزیزان هنوز درک نکرده‌اند اینه که هیچ‌ بازیگر بیرونی نمیتونه جای مکانیزم بدن انسان رو بگیره، چون بدن شما حاصل چند میلیون سال تجربه زیستیه.
این غذاییه که در بیمارستان گذاشتن جلوی بیمار دیابتی که ۵ روز بعد از پذیرش هنوز نتونستن قندش رو کنترل کنند. وقتی مدت‌هاست که علم تکلیف قند و کربوهیدرات رو مشخص کرده، این رژیم غذایی برای یک بیمار دیابتی نوعی خریت حساب میشه. اما بازیگران بیرونی ازین خریت‌های سیستماتیک زیاد مرتکب میشن. چون کنترل کردن همه اتفاقات و رفتارها برای هماهنگ‌کردن‌شون با دانسته‌ها، یا خیلی سخته یا غیرممکنه.
بنابراین این جبران‌ناشدنی بودن دولایه‌ست. هم تجربه بازیگر بیرونی بسیار کمتر از تجربه تکاملی بدنه، و هم بازیگر بیرونی نمیتونه همه تجربیاتی که داره رو در مقام عمل استفاده کنه. برای همینه که گاهی خوش‌شانسی فرد در اینه که فرصت نکرده از دخالت بیرونی استفاده کنه. خیلی از «خودش خوب شد»‌ها ترجمه‌ایه از «کسی بدترش نکرد».

نمی‌دونم چرا مدافعان حقوق حیوانات به این واقعیت شوکه‌کننده اشاره نمی‌کنند که باستان‌شناسان از روی استخوان حیوانات اهلی می‌تونند بفهمند که برای چه کاری ازشون استفاده شده! تصور کنید ما از گاو برای شخم‌زدن و آسیاب استفاده کردیم و این کار کشیدن چنان روی استخوان‌های حیوان بدبخت اثر گذاشت که ششصدسال بعد میشه تشخیصش داد!

چرا نمی‌تونید بفهمید این دو متناظر همدیگه نیستند؟ اونی که بچه‌ش گرسنه‌ست بچه‌ش رو از کجا آورده؟ سالم بوده که ازدواج کرده و تولید مثل کرده و بچه رو بزرگ کرده و رسونده به اونجا. اگه قرار بود در ۲۳ سالگی به خاطر یک شوک به سیستم ایمنی بستری بشه و فرداش با مشقتی که قابل توصیف نیست بمیره، به این مرحله نمی‌رسید اصلا که بخواد یک کودک گرسنه داشته باشه!
طرف در ۷۵ سالگی فوت می‌کنه و میگن خیلی فقر چشید، مرد راحت شد خدا بیامرز!.. عه؟ پس فقر چیزی بوده که میشده ۷۵ سال باش زندگی کرد! اما اینو مطمئنیم با بدنی که نمیتونه زنده‌ت نگه داره نمیشه زندگی کرد.
Its fucking obvious.