همشهری گل من، عباس عبدی اگر تره‌ای برای زندگی شما خورد می‌کرد، اول از سفارت‌نوردی ابراز ندامت می‌کرد. این کفتارهای اصلاح‌طلب یک استکان به نفع شما جابجا نمی‌کنند. اگه الان رهاشدگی مملکت در برابر کرونا رو برنامه دولت برای احیای برجام معرفی می‌کنه، صرفا با هدف تخریب روحانیه، و لاغیر. در شرایطی که حتی سگ‌های ولگرد هم از رییس‌جمهور منزجرند، لگد زدن بش هزینه‌ای نداره. این اراذل هم می‌دونند که بالاخره دیر یا زود باید ازش فاصله بگیرند.
این رهاشدگی میتونه دستاویزی برای گدایی از غرب باشه، اما فقط در صورتی می‌تونست برنامه‌ریزی شده باشه که گزینه متضادش هم موجود بود، یعنی گزینه «اداره مسئولانه اوضاع». این آپشن وجود نداره. ما به معنی عرفی، حکومت نداریم در ایران. چیزی که الان جریان داره خروجی کاملا طبیعی و کاملا پیش‌بینی‌پذیر مملکتی است که حکومت ندارد.

همون تئوری «گله گاو» بنده را دنبال کنید، به حقیقت نزدیک‌تر است.

گفتم دارن این وسط فاکتور اضافه پر می‌کنند، شاهدش رسید.
به جو بایدن اعتباری نیست، چون حتی نمیدونه امروز چندشنبه‌ست، و حتی در همین جملاتی که گفته هم خطای تاریخی داره، ولی نکته اصلی حرفش منظور مدنظرشه. میگه عیب نداره اگه ونتیلاتورها اضافه بیاد، اون زمان جنگ جهانی دوم که داشتیم با تعداد بالا ناوچه میساختیم که اروپا رو آزاد کنیم نگران نبودیم اضافه بیان!

همونطور که گفتم سنسور مردم عادی دقیق‌تر از کارشناسانه. اینایی که تو صف فروشگاه اسلحه ایستاده بودن می‌دونستند چرا باید تو صف بایستند. مسئولان لس‌آنجس اعلام کردند فروشگاه‌های اسلحه و مهمات جزء بیزینس‌های ضروری نیستند و باید کرکره رو پایین بکشن!
همیشه پیش‌فرضت باید این باشه که فردا صبح که از خواب پا شدی دولت حقوقت رو زیر پا میذاره و آزادیت رو سلب می‌کنه و تمام تصمیم‌گیری‌ها رو با همین پیش‌فرض انجام بدی.

هیچ‌کس از اینایی که وزارت بهداشت هرروز اعلام می‌کنه «بهبود یافتند و مرخص شدند» خبر نداره. در خیلی از موارد بهبودی فقط زنده ماندنه، نه برگشتن کامل سلامت.
این ریه یک مرد ۵۹ ساله‌ست که مبتلا شده بوده، و هیچ علائمی هم نداشته. زنده مونده ولی عکس سه‌بعدی نشون میده آسیبی به ریه وارد شده که برگشت‌ناپذیره.

یگان مهندسی ارتش آمریکا در عرض دو سه روز این تخت‌ها رو آماده کرده برای نقاهت. چیزهایی لحاظ شده که در بقیه کشورها کمتر دیده میشه. پارتیشن‌بندی شده، و پرده داره، و کد داره. همه کنار هم ولو نیستن. یه صندلی گذاشتن واسه همراه، یا هرکسی که باید بالاسرش باشه. هر اتاقک یه سطل آشغال داره. و یک آباژور! یه دستگاه بخور هست، و یک میز کوچک، که روی اون میز یه گلدون گذاشتن. و البته پرچم هم بالاست. خود تخت هم واقعا بیمارستانیه. تخت پادگان نیست.

مهمه که آدم‌ها رو مرغ حساب نکنیم.

امروز خیلی چپ‌های آمریکا و خیلی راست‌ها بالاسر یک قبر گریه کردند. بدون اینکه اتحادی با هم داشته باشند، سر اینکه در برابر «نظم سیاسی مستقر» شکست خوردند، به درد مشترک رسیدند. محافظه‌کاران حامی ترامپ از یک طرف، و سوسیالیست‌ها از طرف دیگه، خون‌شون به جوش اومد که بزرگترین چاپ پول تاریخ جهان به نفع چند شرکت چندملیتی، با حداقل مخالفت در کنگره تصویب و به قلم رییس‌جمهور امضاء شد. چون دیدند که انگار فرقی نداره چقدر فریاد بزنند و چقدر کنش سیاسی نشون بدن، نظم مستقر بالاخره کار خودش رو می‌کنه. اوکازیو کورتس، مثل پرنده‌ای که بش داغ زده باشند پر پر می‌زد و به این غارت علنی که حزب خودش سهم بزرگی توش داشت اعتراض می‌کرد، با اینکه می‌دونست بی‌فایده‌ست. همه دیدند که وقتی پای پول در میان است، اختلافات دو حزب به کلی کنار میره و همه به صورت بدنه واحد عمل می‌کنند.
این درد مشترک، نظم‌مستقرستیزی رو تشدید می‌کنه، چه خیلی چپ‌ها و چه خیلی راست‌ها انگیزه بیشتری پیدا می‌کنند برای کنش جوکری علیه این سیستم. اما دالان سیاسی کاملا بسته‌ست. تنها راه از پا انداختن این هیولا اینه که انحصار پول رو ازش بگیرند. و نمیشه انحصار پول رو ازش گرفت مگر اینکه مردم از ارزهایی که خودشون ساختند استفاده کنند. اگه واقعا صادقند که با این سیستم مخالفند، باید دلار رو از زندگی‌شون حذف کنند. بهرحال مبارزه، زحمت میخواد. غر زدن و اعلام انزجار، دردی دوا نمی‌کنه.

دو روز پیش ممنوعیت تردد در استان هوبی چین برداشته شد. مردم استان طبیعتا میخواستن برن سر کارشون. خیلی‌هاشون تو استان مجاور یعنی جیانگ‌شی کار می‌کنند. پلیس جیانگ‌شی اجازه نداد وارد بشن، ملت عصبانی شدند. پلیس جیانگ‌شی که دید اینجوریه حمله کرد به ایستگاه پلیس هوبی که یعنی نذار مردم بیان سمت ما. پلیس هوبی هم لج کرد و گفت به ما مربوط نیست. و نتیجه شد این درگیری که می‌بینید. در برابر چشم پلیس یک استان، ماشین پلیس استان مجاور رو پشت و رو می‌کنند!

چیزی که می‌بینید انعکاسی از عقب‌افتادگی سیاسی اجتماعیه. اما به طور ضمنی یک واقعیت دیگه رو هم نمایش میده: اگه نظم چین تحت سلطه حداکثری و تحت نظارت حداکثری میتونه انقدر شکننده باشه، با اطمینان میشه گفت جمهوری اسلامی در خواب هم نمیتونه ببینه که این بحران رو بتونه مدیریت کنه.

- در حیرتم چجوری میشه که ۵ میلیون نفر از ۱۱ میلیون ساکنان ووهان از شهر در میرن و به جاهای دیگه چین نقل مکان می‌کنند و ویروس پخش نمیشه اما چندتا چینی که برای اسکی رفته بودن آلپ تونستن نصف اروپا رو آلوده کنند؟

- تو از معجزات حیرات‌انگیز سوسیالیسم در حیرتی.

این تصور غلط بوجود اومده که این گرفتاری صفر و یکیه، یعنی یا سیستم ایمنیت بلده ویروس رو شکست بده، یا بلد نیست. اما اینطور نیست. سیستم ایمنی هم مثل بیمارستان یه ظرفیتی داره، شاید صد مریض در روز رو بتونه درمان کنه، اما اگه یهو سیصد مریض بش مراجعه کنند دیگه نمیتونه کاری بکنه. حجم ویروسی که دریافت می‌کنید مهمه.
بعد سازمان بهداشت جهانی احمق همچنان داره میگه تا علائم نداشتید لازم نیست ماسک بزنید! در حالی که برای کاهش حجم دریافت، هر فیلتری که بشه بست دور صورت مفیده. شما خبر ندارید اون مرزی که سیستم ایمنی‌ خودتون و بغل دستی‌تون کم میاره کجاست.

اینکه این‌ها میتونن این سطح از فلاکت و بهم‌ریختگی رو در کشورشون تحمل کنند و شادتر از بقیه کشورها باشن اینه که این توانایی رو دارن که دنیاشون رو کوچک کنند. کسانی که آموزش‌های سخت کماندویی دیدن این رو می‌دونند که اگه کسی دنیاش رو کوچک نکنه نمیتونه از پس این دوره‌های آموزشی بربیاد. تو دنیای کوچک، اگه قراره بری تو صف کپسول گاز بایستی، فقط به کپسول فکر می‌کنی، و وقتی گرفتیش دیگه بش فکر نمی‌کنی. در مقابل کسی که دنیاش بزرگه، به کپسول فکر می‌کنه، به اینکه چرا اونجاست، بقیه چرا اونجان، قراره چی بشه؟ فردا کپسول میرسه بمون؟ چرا زندگی‌مون اینجوریه؟ اگه یه جا دیگه بودیم بهتر نبود؟ داریم حیف میشیم، چجوری میشه ازین وضعیت رها شد؟ هم فکر می‌کنه‌‌. تو دنیای کوچیک، فاصله‌ت رو اونجایی که میگن اجباریه رعایت میکنی، اما جای دیگه نه‌‌. چون به اینکه «قراره چی به سرمون بیاد؟» فکر نمی‌کنی. هیچ‌وقت به «کل» فکر نمی‌کنی.

عزیزان، خودم خبر دارم که پست‌های من داره هرروز دزدیده میشه و در کانال‌های دیگه می‌بینید. اما لزومی نداره بم اطلاع بدید. هیچ کاری از دستم برنمیاد پس دونستنش هیچ فایده‌ای نداره. انقدر این کپی‌پیست‌ها رو برام فوروارد نکنید.
باتشکر.

هیچوقت به حرفام «اعتقاد» نداشته باشید. عقل‌تون رو به کار بگیرید، اگه منطقی به نظر می‌رسید به بقیه هم بگید. اگه یه چفیه ببندید دور صورت‌تون و برید بیرون چه ضرری بتون تحمیل میشه؟
واقعا عبرت‌آموزه که در هند با اون وضعیت اسف‌بار فرهنگی، خیلی از مردم به صورت کاملا خودجوش هر دستمالی گیرشون اومده بستن دور صورت‌شون بعد تحصیلکرده‌های اینجا رو باید با مقالات علمی بمباران کنیم تا مسئله به این سادگی رو بپذیرند.
در وضعیت جنگی، مسخره‌ست دنبال راه‌حل‌های صددرصدی بودن. مثل اینه که تو جنگ کسی کلاه محافظ نذاره رو سرش و بگه «فایده نداره، اگه گلوله به چشمم بخوره هم میمیرم». چون ممکنه گلوله به چشمت بخوره باید کله‌ت بی‌حفاظ بمونه؟

محققان دانشگاه هاروارد میگن قرنطینه کلی شهرها باعث میشه روند انتقال به شدت کند بشه، که فشار روی بیمارستان رو کم می‌کنه اما از طرفی درصدی از جمعیت که ایمن میشن پایین میاد. در حالی که ما میخوایم همه در دراز مدت ایمن بشن. وقتی قرنطینه باز شد، میلیون‌ها نفر که هنوز ایمن نشدن میریزن تو خیابون و روز از نو و روزی از نو. بنابراین پیشنهاد دادن به جای طولانی‌تر کردن قرنطینه، کوتاهش کنند و دفعاتش رو بیشتر کنند. یعنی شهر دو هفته بسته، دوباره دو هفته باز، دوباره دو هفته بسته.
البته مشکل ایده‌شون اینه که اجرای این کار زیرساخت نظارتی بزرگی میخواد.

لینک مقاله:
https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.03.22.20041079v1

یه عده دیگه پیشنهاد میدن به جای بیشتر کردن تعداد قرنطینه، به صورت تدریجی بازش کنیم. یعنی اصناف به طور نوبتی اجازه پیدا کنند فعالیت رو از سر بگیرند. مثلا خیاط‌ها و کابینت‌سازها، اول، بعد تزئینات‌فروشی‌ها، و در انتها رستوران‌ها و گیم‌نت‌ها. هرچه مراجعه‌کننده یک صنف کمتر، زودتر، و هرچه بیشتر، دیرتر.
ایده بهتریه ولی این هم مشکل نظارتی رو داره. چجوری میشه تو یه خیابون به سه تا مغازه اجازه فعالیت داد، و پنج‌تا رو تهدید به پلمپ کرد؟ (یک نکته بامزه اینه که نظام حاکمیتی با خود صاحب بیزینس تماس مستقیم نداره. مثلا الان مکانیزمی وجود نداره که به طرف زنگ بزنند بگن شما فعلا باز نکن، یا شما میتونی باز کنی. با طرف به صورت حضوری برخورد می‌کنند، وقتی که اومد جلوی محل کارش! که معمولا دعوا راه میفته).

به کسی که رهبری مبارزه رو به عهده داره، ایده‌های متنوعی ارائه میشه که هر کدوم هزینه‌هایی داره. و اون رهبر باید یکی ازون‌ها رو انتخاب کنه و هزینه‌هاش رو بپذیره. در واقع ما رهبر انتخاب می‌کنیم (اگه بذارن انتخاب کنیم البته) که هزینه‌ها رو بندازیم گردنش.

بخشی از یک اسلاید آموزشی
میگه دقت تست‌های کرونا بین ۶۰ تا ۷۰ درصده. یعنی بین ۳۰ تا ۴۰ درصد ممکنه مثبت باشند ولی مثبت نشون نده، و فقط با سی‌تی‌اسکن مشخص بشه که درگیرند. یعنی اگه حتی وزارت بهداشت دروغ هم نمی‌گفت، باز آمار واقعی اونی نبود که صرفا از تست‌ها بدست می‌اومد. حالا حساب کنید چه حجاب ضخیمی هست بین ما و واقعیت.

گویا دولت هند معتقده ویروس در صف نانوایی و بقالی منتقل میشه اما در صف اتوبوس شرم می‌کنه و سرجاش میمونه!

سلبریتی‌های تولیدی جمهوری اسلامی حتی وقتی الکل می‌خورند واقفند که شوخی‌های اینستاگرامی‌شون با به اصطلاح مقدسات، باعث برافروختن لشکر سایبری سپاه و مقلدین وحید خراسانی میشه، اما همین برافروختن‌های موقتی رو لازم دارند برای مطرح ماندن. کل این قضایای تکراری مبتذل‌تر ازونیه که بش پرداخته بشه. اما همیشه تعدادی «نخودیِ ناظر» وجود دارند که با غفلت ازینکه کرم‌ریزنده و عربده‌کش هر دو در یک تیم هستند (و رزق و روزی‌ هردو لنگ تشکیلات طاغوته) واقعا این بازی‌های دوزاری رو باور کرده و احساس می‌کنند نباید بی‌تفاوت باشند. اما دقیقا همین بی‌تفاوت نبودنه که اون‌ها رو به ورطه پریشانی میکشونه. اگه کسی واقعا اعتقاد داره به حقانیت امام صادق، باید در برابر این شخصیت متواضع باشه. و این تواضع مجیزگویی نیست. تواضع یعنی پذیرفتن این اصل که «من در حدی نیستم که وکیل وصی آن حضرت باشم». تمام کسانی که وکالت ایشون و بقیه شخصیت‌های تاریخ اسلام رو به عهده گرفته‌اند، خودبرتربیند. و این خودبرتربینی اون‌ها رو پریشان‌خاطر و پریشان‌حال و پریشان‌گو و پریشان‌رفتار کرده. دنیای اسلام پر از مختارهاییه که از خود امام امضاء ندارند.