این پست ۲۳هزار بازدید داشته. ممنون بابت بازنشر.

دولت انگلیس به شرکت‌های ساختمانی گفته می‌تونن به فعالیت‌شون ادامه بدن.
اینجا به یه نکته از مسخرگی برنامه‌ریزی‌های دولتی اشاره کرده.‌ کارگران ساختمانی عادت دارند موقع کار به رادیو گوش بدن.‌ اما باش مخالفت شد. حالا میگه: سر کار اجازه گوش دادن به رادیو نداریم، ولی اجازه داریم کرونا رو شیوع بدیم!
کاملا حق داره، اما تنها دلیلی که یک کارگر ساختمانی اصرار داره بره بشینه خونه اینه که میدونه دولت قابلیت چاپ پول و پرداخت درآمد مثلا یک ماهش رو داره. اگه مطمئن بود که دستگاه پرینتری وجود نداره، ازینکه از قرنطینه استثناء شده گله نمی‌کرد.

مقامات شهر لس‌آنجلس اعلام کردند هر بیزینسی که در لیست مشاغل ضروری نیست اگه در دکانش رو‌ نبنده آب و برقش رو قطع می‌کنند!
دولت‌ها دارند با دم‌شون گردو می‌شکنند. چون به خاطر کرونا از سطحی از «اعمال قدرت» به ارگاسم رسیدن که تا قبل ازین در یک کشور دموکراتیک فقط در حد یک ایده قلعه حیواناتی بود.
امیدوارم این مثل یک زنگ بیدارباش کسانی که در توهم «دولت خوب» بودند رو به راه راست و به طیف راست هدایت کنه.‌ دنیا هیچوقت به اندازه الان به شهروندان راستگرا نیاز نداشته.

ترامپ گفت ازین وابستگی که در تجهیزات پزشکی داریم درس‌های زیادی گرفتیم!
حتما می‌دونید دولت‌ها چجوری درس می‌گیرند. شاید الان که نیویورک به ۳۰ هزار ونتیلاتور نیاز داره اما دولت فدرال فقط ۴۰۰ تا میتونه بش بده، تولیدش رو بسپارند به فورد و جنرال‌موتورز. ولی تا همیشه نمیشه خودروساز رو معطل چیزی غیر از خودرو کرد. پس انتظار داشته باشید «پیمانکار تولید تجهیزات پزشکی استراتژیک» هم به لیست پیمانکاران دولت، و شاید پیمانکاران پنتاگون وارد بشه! شرکت‌هایی مثل لاکهید مارتین، اما در صنعت ماسک، ونتیلاتور، اکمو، و حتی دارو.
باز هم به جای اینکه در سطح محلی آماده بشن (و مثلا ثروتمندترین شهر دنیا دست گدایی جلوی پایتخت دراز نکنه) این دولت مرکزیه که خودش رو موظف می‌بینه که عوض همه آماده باشه. یعنی دم و تشکیلات بزرگتر و بودجه‌های کلفت‌تر.

ترامپ در ابتدا کرونا رو اونطور که باید جدی نگرفت، ولی زود متوجه شد که باید تغییر رویه بده و برخلاف توصیه به اصطلاح کارشناسان! پروازهای ورودی از چین رو تعطیل کرد، که تونست حداقل یک ماه براشون وقت بخره. اما مخالفانش حاضر نیستند بپذیرند که براشون وقت خریده. در طرف مقابل، فرماندار نیویورک که در گذشته رسما با خرید ونتیلاتور‌ بیشتر مخالفت کرده بود و سرانه‌شون رو بالا نبرده بود، حالا به عنوان قهرمان مقاومت معرفی میشه! در حالی که اگه نصف بودجه‌ای که برای ترویج فمنیسم در تونل‌های مترو رو خرج ونتیلاتور کرده بودند، الان با وخامت کمتری مواجه بودند. آنگلا مرکل میاد صادقانه درباره این وخامت با مردم صحبت می‌کنه، و رسانه‌ها به‌به‌کنان به عنوان «پیشوای دوران سخت» نشونش میدن. در حالی که اگه یک دهم پولی که خرج توربین‌های بادی کرد صرف پمپ‌های تنفس مصنوعی می‌کرد لازم نبود الان به مردمش بگه خودتون رو برای سخت‌ترین بحران بعد از جنگ‌جهانی آماده کنید! در واقع رسانه‌ها تعیین می‌کنند که چه گناهی بخشودنیه، و چه گناهی بخشودنی نیست. و تعیین می‌کنند گناه چه کسی، هرچقدر بزرگ، بخشودنیه، و گناه چه کسی بخشودنی نیست.
و درست متضاد با شرایط ایران که در هر شرایطی مردم مقصرند، و در لبه آن سرم بوم! در این جوامع در هر شرایطی فقط سیاستمدار مقصر است! سر اینکه گناه فرماندار بیشتر است یا رییس‌جمهور اختلاف دارند، اما در مورد اینکه صد در صد گناه متوجه مسئولین است، توافق حداکثری دارند. هیچ‌کس نمیگه این ایراد شهروند هم هست که برای یک ماه حالت اضطراری هم پس‌انداز نداره و کلا برای مطلقا هیچ‌چیز آماده نیست! رسانه تعیین می‌کنه که بی‌فکری چه کسانی باید پنهان بمونه و بش پرداخته نشه، و بی‌فکری چه کسانی دائما در معرض دید باشه.

حتی وقتی به زعم خودم با دقت تایپ می‌کنم هم باز مجبورم بعد از ارسال پست چندبار ادیت کنم. مشکل فقط غلط املایی و نگارشی نیست. کلمات رو جابجا می‌نویسم! یک قسمت از مغزم اصلا درست کار نمی‌کنه.

گله گاو متوجه افتادن یکی از گاوها نمیشه. یا اگه متوجه شد اهمیتی نمیده. تو گله گاوی که دارن با سرعت به یک سمت میتازند، شده که ببینید یکیشون بیفته و گاو کناریش بایسته؟ یا بکشه کنار؟
تو گله گاو «ارزیابی» معنی نداره. هیچوقت هیچکس نمیپرسه داریم چه غلطی می‌کنیم؟


https://t.me/irmed/16864

کرونا باعث شد مردم از بی‌کفایتی دولت‌ها مطلع‌تر بشن، که خیلی‌هاشون رو حتی شوکه کرده، اما این وسط بعضی چیزها رو با هم قاطی می‌کنند. یکیش «چابکی صنعتی» است. تایوان تا چند روز پیش روزی ۲ و نیم میلیون ماسک جراحی تولید می‌کرد، و الان تولید رو رسونده به ۱۳ میلیون در روز! صنعت تایوان قابلیت واکنش سریع داره. صنایع بقیه کشورها کندتره. عوامل مختلفی وجود داره که یکی تندتر از دیگری میشه، و اون عوامل لزوما به دولت مربوط نیست. مثل تمرکز زنجیره تأمین در یک منطقه جغرافیایی خاص. میشه دولت کند داشت و صنعت تند. میشه دولت تند داشت و صنعت کند.

«درسی که از بحران اقتصادی ۲۰۰۸ گرفته شد این بود که اگه شرکت‌هایی رو نجات بدی که بی‌پروا بودند، انتظار داشته باش که دفعه بعد که اوضاع خراب شد صدبرابر اون تعداد شرکت صف بکشن برای برنامه نجات مالی. در عرض ۱۵ سال آمریکا از حالا یه دفعه‌س دیگه، به همه به تریلیون‌ها دلار کمک نیاز دارن همین الان، رسید».

متوجه نیست که این درس، خودش در ذیل یک درس بزرگتره. تقصیر شرکته که بی‌پرواست و مدیرانش بی‌فکرند، اما تقصیر شرکت نیست که تا یک سفره پرنعمت می‌بینه شیرجه میزنه روش. تا وقتی شما یک دولت بزرگ دارید که مختاره هرکاری که دلش خواست بکنه بدون اینکه هزینه‌هاش رو بپردازه، کاملا طبیعیه که هرکاری دلش خواست بکنه، از جمله پول‌پاشی، و کاملا طبیعیه که شرکت‌ها مثل لاشخور ازش بکنند. الان هر دو حزب، عملا طبق منویات این شرکت‌ها عمل می‌کنند. و این ربطی به اینکه سناتورها شخصا مزدور شرکت‌ها هستند یا نیستند نداره. چون کل ساختار اجازه داره اینکارو بکنه، نهایتا اینکارو خواهد کرد. این یک قاعده‌ست. تا وقتی کنترل پولی که مردم ازش استفاده می‌کنند در مشت دولته، انتظار دارید چه اتفاقی بیفته؟ تقوا پیشه کنه؟

حامد قدوسی یه مطلب گذاشت درباره اینکه تعیین نرخ مرگ و میر کرونا مشکله.
این تحقیق نشون میده که حتی در مورد شیوع آنفولانزا سال ۲۰۰۹ هم مشخص نیست نرخ مرگ و میر چقدر بود بالاخره!
از خیلی کم داره تا وحشتناک زیاد.

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3809029/

تماما بستگی داره چه کسانی رو بشماری، و چجوری بشماری.

اگه ۱۵ بهمن مریض کرونایی داشته، یعنی اون مریض اول بهمن آلوده شده بوده، در حالی که قزوین نقطه آغاز نبوده، یعنی نفر اول در قزوین خودش از کس دیگه‌ای در قم یا تهران یا رشت گرفته بوده. اول بهمن دقیقا تاریخیه که اولین بیمار کرونایی در آمریکا شناسایی شد که مستقیم از ووهان پرواز کرده بود. چطور ورود ویروس به ایران حتی از ورودش به آمریکا عقب‌تره در حالیکه مسافران بین چین و آمریکا چندده برابر مسافران ما هستند؟
اگه در مدل‌های شیوع که تا الان اجرا شدن نقطه آغاز رو انقدر ببریم عقب، تلفات در روزی مثل امروز باید به چندهزارنفر در روز می‌رسیده بود. آیا رسیده؟

Something is not right here.

https://t.me/VahidOnline/37858

یک پی‌نوشت برای این پست:

من خبر نداشتم که اگه کسی در آمریکا بخواد ماسک جراحی بزنه باید از هفت‌خوان رستم بگذره، و حتی باید ثابت کنه الیافش برای پوست صورت حساسیت ایجاد نمی‌کنه! در شرایط بحرانی چه اهمیتی داره حالا پنج درصد افراد هم صورتشون جوش بزنه؟ اف‌دی‌ای باید بتونه در عرض یکی دو روز هشتاد درصد مجوزهایی که تا الان لازم بوده رو لغو کنه.
بنابراین اون جمله رو تکمیل می‌کنم: حتی اگه صنعت تند باشه، دولت کند میتونه سرعتش رو کم کنه.

حالا اعتماد نداشتن به پدرسوخته‌ترین دولت اقتدارگرای جهان شده بنیادگرایی!

بعضی از کارخانجات چین دوباره بازشده. اما تا باز شده بخشی از کارگران رو اخراج کردند. چون تقاضای جهانی وجود نداره. چون دنیا بهم ریخته. کشوری که تا خرخره به صادرات وابسته‌ست، مشتریان خودش رو آلوده و خانه‌نشین کرد. به این میگید مدیریت؟ کشوری که نمیتونه بفهمه بومرنگ اعمالش تا کجاها میتونه بره، نمونه موفقیت در مدیریته؟ اینکه با مشت آهنین یه سری ممنوعیت‌های پادگانی اعمال کنیم رو ملت که اسمش مدیریت نیست. بله در چین اون کارها رو میشه خیلی وسیع و خیلی سریع انجام داد. اما اگه معیار این باشه برای یادگیری مدیریت باید بریم پادگان! چون همه سر ساعت ۴ بیدار میشن، وسط ظهر عین ملخ میتونن بریزن تو یک نقطه در بیابون یه چاله بکنن که فقط لودر میتونست بکنه، و برگردن و مثل زنبور آسایشگاه رو تمیز کنند و سر ساعت ۹ بخوابن، توپ هم این برنامه رو تکون نمیده. اینه اداره کردن جامعه انسانی؟
اما حتی در مورد عملکرد این پادگان یک و نیم میلیاردنفری هم نمیتونی نتیجه‌گیری‌ای داشته باشی. چون فقط یک دیتا وجود داره، و اون دیتای حکومتیه و دیتای حکومتی ابطال‌ناپذیره! اگه حکومت بگه ۴ تا، نه میتونی بگی ۵ تاست، نه میتونی بگی ۳ تاست! چون به هیچی دسترسی نداری. وقتی ابطال‌ناپذیره چطور میشه حرف زد که موفق بود یا نبود؟ اگه شما ندونی واقعا چندتا سرباز تو پادگان‌های ایران خودکشی می‌کنند، که نمی‌دونی، میتونی بگی ۰۵ از ۰۱ موفق‌تر بوده؟
چه مسائل واضحی رو باید توضیح داد.



https://t.me/neychabouriat/835

هرچی دیتا درباره کرونا تا الان دیدید رو بذارید کنار. حتی اون‌هایی که از اروپا میاد. در حال حاضر فقط به دیتای آمریکا باید توجه کرد. تنها فضایی که ذاتا شفافه، آمریکاست. اگه قرار باشه نتیجه بدی بگیریم، باید با دیتای آمریکا بگیریم‌. اگه قرار باشه نتیجه امیدوارکننده بگیریم، باید با دیتای آمریکا بگیریم. بحث‌های فرادیتایی و انسانی هم فقط در آمریکاست.. اینکه آزادی مهم‌تره یا قرنطینه. اینکه حریم خصوصی رو تا کجا باید صیانت کرد. اینکه تا چه حد برای نجات اقتصاد باید هزینه داد. اینکه نقش مردم باید چی باشه. نقش بخش خصوصی باید چی باشه. نقش فدرالیسم و لوکالیسم باید چی بشه. «بحث انسان» فقط در آمریکاست. بقیه دنیا یا خوابن یا همه‌چی رو باختن. جنگ خوب و بد و خیر و شر و نور و ظلمت، فقط در آمریکاست. تنها لابراتور علوم انسانی که ارزش توجه و مطالعه داره آمریکاست. همه خبرها اونجاست. فقط به اونجا توجه کنید.

با تست IQ مخالفم. چون اصلا منعکس‌کننده قدرت ذهنی واقعی افراد نیست. باید معیارهای جدیدی تعریف بشه برای هوش و جدا کردن کودکان عقب‌افتاده. بعضیا هستن که میتونن سریع حساب کنن تو یه بیضی چندتا قطعه L شکل میشه جا داد، ولی یه غریبه بشون بگه یک میلیون تومن بده در عرض یک ماه سی میلیون تومن بت سود میدم، قبول می‌کنند!

۲۹ ژانویه npr داشته به مردم می‌گفته انفولانزا خطرناک‌تره!
رسانه تعیین می‌کنه گناه چه کسی بخشودنیه و گناه چه کسی بخشودنی نیست، اما در مورد گناهان خودش، لال و کر و کوره. در واقع اصلا قائل نیست به اینکه گناهکاره!
آسیبی که به مردم از جانب «منابع رسمی» خبر وارد شد، به مراتب بدتر از آسیبی بود که احتمالا از منابع غیررسمی وارد شده.
بامزه اینه که npr با بودجه دولتی سرپاست، در عین حال که لیبرال و ضدترامپه. یعنی در برابر رییس‌جمهور تفکر انتقادی دارند، اما در مورد پندمیک، ندارند!

دکتر برکس در کنفرانس خبری کاخ‌سفید گفت «عددهایی که مدل‌ها می‌دادند بیشتر در مورد شرایطی بود که مردم هیچ کاری نکنند، اما مردم آمریکا دارند یک کارهایی می‌کنند. پس عددها اونقدر هم وحشتناک نمیشه».

و این یعنی عملا نمیشه تخمینی زد. چون نمی‌دونیم مردم دارند دقیقا چقدر رعایت می‌کنند که به مدل بگیم با این مقدار رعایت حساب کن یک هفته بعد با چه تلفاتی مواجهیم. مسئله قدرت پردازشگرها و پیشرفته بودن مدل‌ها نیست. این ابزار هرچقدر هم قوی، قرار نیست کار بکنه. چیزی که تکرار ماقبل خودش نیست رو نمیشه با مطالعه ماقبلش پیش‌بینی کرد. بعضی وقت‌ها با ندانستن باید کنار اومد.‌

اشپیگل نوشته بود ۶ میلیون ماسک جراحی که ارتش آلمان سفارش داده بود در یکی از فرودگاه‌های کنیا ناپدید شد!
اما در واقع ناپدید نشده بود، مصادره شده بود. طبق حکم حکومتی رییس‌جمهور کنیا جلوی صادرات ماسک ر‌و گرفتن.
احتمالا الان کارد بزنی به ناسیونالیست‌های آلمان خونشون درنمیاد. آلمان که قلب صنعت دنیاست (یا شاید مغزش)، تولید ماسک رو سپرده به کارگاه‌های تولیدی در کنیا! و هیچ مکانیزمی طراحی نکرده که در زمان بحران که خود تولیدکننده هم ماسک رو لازم داره، دستش خالی نمونه.

تیلور سوئیفت هم یک دعوای زرگری جدید راه انداخته.
سلبریتی‌ها ناراحتند. چون توجهات جهانی از صنعت سرگرمی برگشته به سمت مسائل جدی‌تر. این‌ها عادت داشتند دائما در معرض دید باشند. اما حالا مردم فقط به یک ویروس فکر می‌کنند.
کنفرانس‌های خبری روزانه کاخ‌سفید بیش از ۱۲ میلیون تماشاگر تلویریونی داشته، یعنی بیش از مسابقه‌های NFL. و این جداست از تمام میلیون‌ها بازدیدی که در سرویس‌های آنلاین وجود داره. عاشق ترامپ که نشده‌اند. موضوع فرق کرده.
کرونا نشون داد که بیشتر این سلبریتی‌ها وزنه اجتماعی ندارند. تا الان جز خوندن یک آهنگ در اینستاگرام، که به طرز مفتضحانه‌ای اجرا شد، هیچ کار دیگه‌ای برای مردم نکردن. هیچ کمپینی راه ننداختن، حتی خبری از کمک‌های مالی هم نیست. سلبریتی‌های واقعی این روزها، کارآفرینانی هستند که دنبال افزایش تولیدند، یا راه‌اندازی خط تولید ونتیلاتور، یا هر اقدامی که کار مردم رو راه بندازه.

۳ میلیون و ۳۰۰ هزارنفر اعلام بیکاری کردن در آمریکا که رکوردیه در نوع خودش. اما باز برای روزنامه‌نگار آتلانتیک راضی‌کننده نیست و میگه «بهتر بود» این عدد بیشتر بود. چون اگه بیشتر بود یعنی مردم بیشتری نشستن تو خونه!
این پیام «همه باید خانه‌نشین شوند» رو بیشتر از همین قشر برج عاج‌نشین می‌شنوید. سلبریتی‌های یوتیوبی و اینستاگرامی که با فیلمبرداری از زندگی روزمره‌شون میلیونر شدن و روزنامه‌گارهایی که پول می‌گیرند تا فقط اظهارنظر کنند! این جماعت اصلا درک نمی‌کنند که افراد زیادی هستند که شغل‌‌شون هیچ شباهتی به شغل خودشون نداره. این‌ها همون احمق‌هایی هستند که هر کارگری که بیکار می‌شد می‌گفتند «خب برو برنامه‌نویسی یاد بگیر». پیشنهاد فعلی‌شون برای بیکارسازی همه و پرینت پول بی‌پشتوانه و پرداخت به عنوان یونیورسال اینکام هم در همون راستاست: کاملا جدامانده از واقعیت.

در قسمت‌های ایتالیایی زبان کشور سوئیس، نرخ مرگ و میر کرونا تقریبا ۵ برابر این نرخ در قسمت‌های آلمانی‌زبانه! و در قسمت‌های فرانسوی زبان یه چیزی بین این دو.
با سوئیس آشنایی ندارم و نمی‌دونم آلمانی‌زبان‌ها دارن چجوری زندگی می‌کنند ولی ۵ ایکس اختلاف نشون میده مرز خارجی که وجود فیزیکی داره، کار نکرده، و مرز داخلی که وجود فیزیکی نداشته، کار کرده. و در این آیاتیست برای آنان که به لوکالیسم ایمان دارند.