یکی از هلی‌کوپترهای ارتش سوریه رو در ادلب زدند و وقتی افتاد جنازه‌ها رو بیرون کشیدند و بستند به موتور و روی زمین کشیدند. «قطب‌نماهای اخلاق» در توعیتر گفتند می‌بینید فرقی بین دولت سوریه و معارضان مسلح نیست؟ همشون وحشی هستند.

ولی فرق هست. اون خلبان داشت بمب بشکه‌ای می‌ریخت رو شهر که میدونست مخالف و غیرمخالف و نظامی و غیرنظامی رو می‌کشه. و با دستور هم اینکارو می‌کرد. اما کشیدن یک جنازه روی زمین فقط بی‌حرمتی به همون جنازه‌ست و نه دیگران، آسیبی هم به کسی نمیزنه، و یک رفتار هیجانی و شخصیه. لذا اون خلبان و اون موتوری در یک جایگاه نیستند.

چرا میخوان به شما القاء کنند که در یک جایگاهند و فرقی ندارند؟ برای اینکه اهمیتی ندید که چه اتفاقی میفته. اگه با بمباران این قطب‌نماهای اخلاق مغزتون اینطور شسته بشه که یک مشت وحشی به جون هم افتادند، بلافاصله این نتیجه‌گیری ازش بیرون میاد که «به درک، بذا همو پاره کنند».

در واقع از خود «حساسیت اخلاقی» استفاده می‌کنند تا عدم حساسیت رو موجه کنند! و در نتیجه، اونی که وانمود می‌کنه به مرده‌ها هم اهمیت میده، به زنده‌ها هم اهمیت نخواهد داد.

این هم یکی از تکنیک‌های رایج و ظریف مدیریت گناهانه.

«مردها طراحی نشدن که اختصاصا با زن‌ها زندگی کنند. برای همینه که زندگی‌های مشترک عذاب‌آور شده. مردها باید با همجنسان خودشون باشند و گهگاه به زنان‌شون خدمت کنند. این طبیعت انسانیه. به کشورهای فقیرتر که سنتی‌تر هستند نگاه کنید. یه بند ور دل زن نشستن به روان مرد آسیب میزنه».

افسانه مدرن برابری زن و مرد باعث شد زوج‌های تنها شکل بگیره. یعنی زن و مردهایی که فقط همدیگه رو دارند. در حالی که برای همدیگه کافی نیستند.

سه سال پیش اتحادیه اروپا با کانادا یک توافقنامه امضاء کرد برای تجارت آزاد. قرار بود پارلمان کشورهای اروپایی هم تصویبش کنند، اما هنوز خیلی‌هاشون نکردند با اینکه بخش بزرگی از توافق آلردی در حال اجراست، از جمله هلند. چون کشاورزان‌شون میگن ما داریم با استاندارد بالاتری گاو و خوک پرورش میدیم، گرونتر درمیاد و با واردات گوشت کانادایی نمیتونیم رقابت کنیم!
وقتی ترامپ از سیاست پروتکشنیسم استفاده می‌کنه، داد و هوار راه میندازن، اما خودشون بدتر از هر دولت آمریکایی هستند. اما مسئله مهم این نیست. چیزی که مهمه اینه که پارلمان اروپا گفته اگه پارلمان کشورها هم تصویبش نکنند تصمیم نهایی رو خودمون می‌گیریم!.. یعنی عملا دموکراسی محلی، کشک!
این نشون میده برگزیت چقدر مهم بود. دولت بوریس جانسون هم خیلی محافظه‌کار نیست و داره دستورات گلوبالیست‌ها رو اجرا می‌کنه. اما اگه قراره یک کشور اشتباه کنه، بهتره اشتباه خودش باشه. نه اینکه اشتباه رو از یه جای دیگه بش تحمیل کنند.

«تقریبا هر فیتنس‌کاری که تو انگلیس هست کوکائین مصرف می‌کنه. همه اون پسرای سیکس‌پکی که می‌بینید معتاد موادند. کسی درباره‌ش حرف نمیزنه».

من بودم اینجوری می‌گفتم: بیشتر این تلاش عجیب که داره برای فیت کردن بدن‌ها انجام میشه به خاطر فیت نبودن مغزهاست.

شمارش صد در صد آراء انتخابات درون حزبی نیوهمپشایر تموم شد و ترامپ تمام ۲۲ دلیگیت رو بدست آورد. چیزی که بدیهی بود، چون عملا رقیب نداشت. اما چیزی که بدیهی نبود این بود که ۱۳۰ هزارنفر پاشدن رفتن بش رأی دادن! ترامپ باید خوشحال باشه که چنین طرفدارانی داره ولی من اینو از منظر رأی‌دهنده نگاه می‌کنم. اون رأی‌دهنده در ایالتی زندگی می‌کنه که میدونه ۱- چندساله داره رییس‌جمهور دموکرات انتخاب می‌کنه و ۲- میدونه که اکثریت آبی هستن و ۳- میدونه که ترامپ به هرحال دلیگیت کافی رو بدست میاره.‌ و با این حال پا میشه میره رأی میده!
این یک روحیه «من کاری ندارم بقیه چیکار می‌کنن» خاصی میخواد که تو ایران ضعیفه. هرچند که کارکردش اینجا متفاوته. این روحیه در اونجا منجر به مشارکت بالا در انتخابات میشه، و این روحیه اگه اینجا وجود داشت منجر به تحریم سراسری و همیشگی انتخابات، و تحریم خیلی چیزهای دیگه می‌شد. تازه نسبت ما با طرفداران نظام اصلا قابل مقایسه نیست با نسبت جمهوری‌خواهان نیوهمپشایر با دموکرات‌های نیوهمپشایر. اونا رقابت لب مرز دارن، یعنی اکثریت آبی، اکثریت مطلق نیست. اما طرفداران نظام در برابر ما اقلیت مطلقند.

یکی از دروغ‌هایی که چپ‌ها به ما فروختند و خوب هم فروش رفت و هنوز خیلی‌ها فریب‌خورده این دروغند، حتی دهه شصتی‌هایی که فکر می‌کنند بینش سیاسی بالاتری دارند! این بود که: «یه چیز دیگه فکر می‌کردیم درباره خمینی یه چی دیگه دراومد».
چرا باید از آخوندی که تمام عمرش فقط به شرعیات و بنیادگرایی اسلامی پرداخته بود و انتقادش از فقهای سنتی این بود که چرا دنبال قدرت نیستند؟! و همه این‌ها رو می‌دونستید، انتظار داشتید چیزی غیر ازین بتون بگه؟
این ادعای ما رو «سنگ روی یخ کرد» چنان غیرقابل باور و نپذیرفتنیه که مثل وقتیه که بچه لیوان شیشه‌ای رو از روی میز هل بده و بیفته پایین بشکنه بعد که سرتو برگردونی و بپرسی چی شد؟ بگه هیچی خودش افتاد!
چطور ممکنه که ندانسته باشی آخوند شیعه اگه قدرت سانسور داشته باشه ازش صرفنظر نمی‌کنه؟ مگه تکفیرهایی که حتی علیه همدیگه انجام دادند ندیده بودی؟ حتی برای هم‌کسوت خودشون آزادی قائل نبودند، برای توی توده‌ای قائل باشند؟
دو حالت داره. یا خیلی نفهم بودند. یا این «ما را سنگ روی یخ کرد» دروغه. من فقط دومی رو می‌پذیرم.

«چیزایی که برنی سندرز میگه:
۱- دانمارک یه جامعه الگوعه
۲- آمریکا نباید نفت صادر کنه

چیزایی که سندرز احتمالا نمیدونه:
دانمارک داره نفت خام صادر می‌کنه».

حدود ۱ و ۴ دهم درصد صادرات دانمارک، از نفته، که این مقدار برای آمریکا ۱ و نیم درصده.
«الگوی اسکاندیناوی» مجموعه‌ای از افسانه‌های رسانه‌ای بود که خیلی تمیز به خورد مردم دنیا دادند.

زنانی که ۱۰ پارتنر جنسی یا بیشتر داشتن در دراز مدت، نسبت به زنانی که پارتنر جنسی نداشتن یا فقط یکی داشتند، ۹۱ درصد بیشتر احتمال وجود داشته که مشخص بشه سرطان دارند. در بین مردان، کسانی که ۲ الی ۴ پارتنر داشتند ۵۷ درصد و اون‌هایی که ۱۰ پارتنر و بیشتر داشتند ۶۹ درصد بیشتر از مردانی که پارتنر نداشتن یا فقط یکی داشتن احتمال داشته مشخص بشه که سرطان دارند.

اختلاف بین کسانی که پارتنر زیاد داشتند و کسانی که یک پارتنر داشتند یا اصلا نداشتند، بالاست. ولی مقدار بالاتر بودنش بین زنان و مردان یکی نیست. که علتش هم مشخص نیست، ولی شاید به این خاطر باشه که مردها کمتر میرن دکتر و چک‌آپ می‌کنند. ولی مهم اینه که اختلاف بالاست. ۷۰ درصد بیشتر و ۹۰ درصد بیشتر عددهای بزرگی هستند. دفعه بعد که کسی با افتخار از تعداد تجربیات «متنوع» سکس صحبت کرد، این اسکرین‌شات رو براش بفرستید.
(البته میشه ده‌ها پارتنر داشت و سالم هم ماند. ولی در دنیای واقعی بندرت شرایط ایده‌آلش بدست میاد).

معلوم نیست این کانال رو سپاهی‌ها مدیریت می‌کنند یا هرکی مدیرشه توسط سپاهی‌ها مجبور به اضافه کردن محتویات حکومتی شده. در مطلب بلومبرگ درباره گزارش مالی شرکت رنو و ضرری که امسال داده، مطلقا هیچ حرفی درباره ایران زده نشده، ولی این‌ها در ترجمه از خودشون قصه تعریف کردند و توقف فعالیت در ایران به خاطر تحریم رو هم یکی از عوامل کاهش شدید سود رنو معرفی می‌کنند!
البته دروغگویی و ترجمه‌های بی‌معنی این کانال اصلا چیز جدیدی نیست، ولی اینکه گردانندگانشون فکر می‌کنند اینجا هم یه رسانه‌ای مثل تلویزیونه و با مامان‌بزرگ‌ها و بابابزرگ‌ها طرفند و هرچی دلشون خواست میتونن بنویسن و کسی نمی‌فهمه و همه باور میکنند، یک پدیده عجیب و خنده‌داره. جا داره یکی که وقت آزاد داره بشینه این کانال رو سوژه یک برنامه مستند بکنه.


https://t.me/persianbloomberg/9713

گفته می‌شد تمهیدات امنیتی به جای اینکه ارتکاب به جرم رو کاهش بده، به مکان دیگه‌ای منتقلش می‌کنه. ولی شواهدی براش وجود نداشت. اومدند در ایتالیا به مدت یک دهه روی دزدی از بانک‌ها و اثر به کارگیری نگهبان در بانک‌ها تحقیق کردند. حضور نگهبان باعث شده دزدی ۴۰ درصد کاهش پیدا کنه، اما نیمی ازین چهل درصد منتقل شده به بانک‌های دیگه‌ای که نگهبان نداشتند. بعد نتیجه‌ گرفتند که «مصلحت جامعه» ایجاب می‌کنه که در توزیع نگهبان‌ها بازنگری بشه! که یعنی یه جاهایی ممنوعش کنیم و یه جاهایی الزامی!
هرجا بروکرات‌ها، یا جانوران آکادمیک که برای بروکرات‌ها هیزم تهیه می‌کنند، حرف از مصلحت اجتماع! زدند باید وحشت کرد. چون قراره باز تو کار و زندگی مردم دخالت کنند. چی تو ذهن طرف هست که به خودش اجازه میده این ایده رو مطرح کنه که باید حق استخدام نگهبان رو از یکی بگیریم و یکی دیگه رو مجبور کنیم نگهبان بذاره؟ وقتی تمام دوران تحصیلت با این افسانه بزرگت کرده باشن که «این دولته که مشکلات جامعه رو حل می‌کنه»، مغزت به چنین وضعی دچار میشه‌.

مستأجر نیویورکی که تمام عمر مستأجر بوده و در یک جا مستأجر بوده از تغییر شهرش دلخور و عصبانیه، چون مستأجرهای جدید فقط یک‌سال در یک جا ساکنند و بعد نقل مکان می‌کنند، و چون فقط یک ساله «خانه مشترک» که بش میگن آپارتمان رو مثل مسافرخانه می‌بینند، و طبیعیه آدمیزاد به مسافرخانه عرق و تعلقی پیدا نکنه، و اگه ساکنان به سکونتگاهی حس تعلق نداشته باشند همسایگی و آشنایی و محله‌سازی رخ نمیده. مستأجر قدیمی داره حس می‌کنه داره وطن محلیش رو از دست میده و اینو میندازه گردن صاحب‌خونه‌ها!
اونی که مدت زیادیه که اونجاست، به خاطر پشتیبانی مقررات و دخالت دولت تونسته بود اونهمه سال اونجا بمونه. و با اینکه دولت و قانون طرفش بود باز صاحب ملک رو به مثابه یک ستمگر اجتماعی می‌دید. میشه اسم این رو گذاشت «لاکشری مظلومیت». یعنی انقدر تأمین باشی که فرصت کنی حس کنی مظلومی! در این فضا شما کار زیادی علیه ظالم نمی‌تونی انجام بدی، اما فاصله ایمنت انقدری هست که بتونی سال‌ها با خیال راحت بش فحش بدی. این فاصله امن، برای خیلی‌ها یک نقطه دنج محسوب میشه هرچند که ماروخیستی به نظر بیاد. خیلی‌ها هستند که دوست داشتند یک پدر سرمایه‌دار می‌داشتند تا خرج‌شون رو بده تا بتونند بدون دغدغه کار و مخارج، آثار هنری علیه سرمایه‌داری خلق کنند! مستأجر فعلی از مستأجرهای جدید عصبانیه که خیلی احساس مظلومیت نمی‌کنند، با اینکه فقط یک سال وقت دارند ساکن باشند. مستأجر جدید کلا در یک فضای دیگه‌ست که از فضای مستأجر قدیمی هم مدرن‌تره. خود مستأجر قدیمی علیه شهرنشینی سنتی شوریده بود و میخواست همون مناسباتی که در محله‌های افقی وجود داشت رو در «محله عمودی» هم با تغییراتی برقرار کنه و نسخه خاص خودش از جامعه محلی رو شکل داد. اما همون نسخه هم امروز «سنتی» دیده میشه. مستأجر جدید سرش تو گوشیه، همسایه‌های واقعیش فالوعرهاش هستند، اگه کمک بخواد ازونایی که سابسکرایب کانالش هستند می‌خواد، اگه بخواد حرف بزنه با اون‌ها میزنه، و حتی اگه بخواد دعوا کنه اونجا می‌کنه. برای مستأجر جدید «واحد بغلی» انگار وجود نداره، و حتی واحد خودش هم موضوع مهمی نیست، و برای همین ازینکه فقط یک سال بش وقت بدن احساس مورد ستم واقع‌شدن بش دست نمیده. مستأجر قدیمی ازینکه فرصت مظلومیت داره از دست میره، ناراحته.

تو اینستاگرام، از عکس‌هایی که برای ولنتاین گذاشتن پیداست که همه از پارتنری که دارند راضی‌اند. پس اینهمه طلاق و جدایی داره از کجا میاد؟ به این دلیل ساده که کسی عکس پارتنرش رو که پریده رو کولش نمیذاره که زیرش بنویسه «اینو می‌بینید؟ این آدم، اشتباه منه و دارم با اشتباهم زندگی می‌کنم». کامنت‌ها فریبنده هستند. وقتی برای یک مطلب بیست تا کامنت مخالف میاد فکر می‌کنیم همه مخالفند. ولی طرف چون مخالف بوده کامنت داده. اگه نبود، دلیلی نداشت بده. همونطور که درباره ناکامی‌های زندگیش کامنت نمیده. رییس شرکت معظم اوراکل تصمیم گرفته به کمپین انتخاباتی ترامپ کمک مالی کنه. جناب خبرنگار رفته با ۵ نفر! مصاحبه کرده که یکی‌شون هم قبلا از شرکت رفته بیرون و نظرش مهم نیست، و گفتند با این کارش مخالفند! بعد ازین یه مقاله درآورده و منتشر کرده. این ۵ نفر رو میکنند نماینده‌ای از چندهزارنفر کارمند که بیشترشون اصلا براشون مهم نیست رییس پولش رو چجوری خرج می‌کنه. همونطور که اینستاگرام دویست سیصدنفر رو می‌کنه نماینده همه، که رمانتیک‌بازی هیچ جایی تو زندگی‌شون نداره، ولی ما خوشمون میاد ازین دروغ‌ها، همونجور که کار غیرحرفه‌ای جناب خبرنگار هم طالب زیاد داره.

نشستم یه لیست تهیه کردم از چیزهایی که نمی‌تونم با پول تهیه کنم.. انقدر طولانی شد که گذاشتمش کنار. داشت ترسناک می‌شد.

یکی از تکنیک‌های سیاسی خر کردن مردم در غرب و مخصوصا آمریکا اینه که خودشون رو مدافع کم کردن بودجه نظامی و اضافه کردن به بودجه رفاهی جا می‌زنند. حالا ازینکه وقتی به قدرت می‌رسند عملا این کارو نمی‌کنند بگذریم. حتی در تئوری هم این حرف فریبکارانه‌ست.
اگه دولت پول هنگفت رو در بخش نظامی صرف جنگ بیهوده می‌کنه و هدرش میده، چرا نباید در بخش رفاهی هدرش بده؟ چطور ممکنه دولت در یک بخش هدردهنده باشه و در بخش دیگه پاسدار بیت‌المال مثلا؟ تو پنتاگون عمروعاص استخدام کرده و در بخش بهداشت، ابوذر غفاری؟
از طرفی میگن اگه در بخش آموزش و رفاه فساد باشه بهتر از اینه که در بخش نظامی فساد باشه چون لاقل منجر به کشتار نمیشه! مگه همین‌هایی که جنگ‌های فعلی رو راه انداختن خروجی سیستم آموزش دولتی نبودن؟ دولت اگه بلد بود آدم تربیت کنه که اینهمه جنگ‌طلب تحویل نمی‌داد.

یکی از چاله‌هایی که برای پول مالیات‌دهنده‌ها می‌کنند و تولسی خانوم پیشنهاد می‌کنه بودجه پنتاگون رو بگیریم و بریزیم تو اون چاله، کنترل بحران اعتیاد به مواد مخدره! همه چاله‌ها فریبکارانه هستند اما این یکی شباهت جالبی داره با فعالیت‌های پرخرج و بی‌نتیجه پنتاگون در افغانستان که ایشون منتقدشه. در افغانستان یک نیروی نظامی مدرن، داره سعی می‌کنه با سخت‌افزار مشکل عقیدتی قسمت بزرگی از مردم که از لحاظ فکری در هزارسال قبل زندگی می‌کنند رو حل کنه. که همه دارن متوجه میشن که نمیشه. دخالت دولت در دود و دم مردم هم دقیقا همین حالت رو داره، چون میخواد با یه سری امکانات سخت‌افزاری و تمهیدات مالی، مشکلی که مستقیما به ذهن افراد مربوط میشه رو حل کنه. روانشناس‌ها و جامعه‌شناسان درباره «شرایط محیطی» زر زیاد میزنند، اعتیاد در نهایت به انتخاب افراد مربوط میشه، و هیچ برنامه دولتی نمیتونه وجود داشته باشه که تصمیم‌های بد رو از زندگی آدم‌ها حذف کنه. بعضی‌ها بهرحال ابلهند، بعضی‌ها بهرحال ترسوئند، بعضی‌ها بهرحال ضعیفند. تنها نهادی که میتونه ابله ترسوی ضعیف رو از شر خودش علیه خودش محافظت کنه، خانوادشه. اگه خانوادش نتونست هیچ کس دیگه‌ای نمیتونه (مگر در موارد نادر که در یک معضل کلان، تعیین‌کننده نیستند). و بعضی‌ها خانواده ندارند یا خانواده خوبی ندارند، و قربانی خودشون میشن، و بله از بین میرن. دنیا رو نمیشه ازین ازبین‌رفتن‌ها تطهیر کرد. یکی از مصادیق بیشعوری مدرن اینه که فکر می‌کنند میشه شر و بدبیاری و تلخی‌های دنیا رو با تخصیص بودجه حذف کرد!
آدم‌هایی که بشون بد میگذره، وجود خواهند داشت، همونجور که آدم‌هایی که اصرار دارند در هزارسال پیش باقی بمونند وجود خواهند داشت. و یک بروکرات نمیتونه این واقعیت رو تغییر بده.

مدل‌های جدید ماشین‌های اسپورت یا شاسی‌بلند که میاد، با دو نسخه میاد. نسخه آمریکایی و همه‌جایی، و نسخه اروپایی. نسخه آمریکایی آخرین مدله و موتور قوی‌تر توش نصب شده. نسخه اروپایی موتور ضعیف‌تر داره چون اجازه نداره مصرفش از یه حدی، که حد خیلی پایینیه، بالاتر باشه. عملا مردم اروپا هم دارند یک نوع تحریم رو تجربه می‌کنند. کسانی که تعیین می‌کنند چقدر حق داری از لذت رانندگی بهره ببری، چرا یه روز نگن که لذت رانندگی یک لذت ممنوعه است؟ چی مانعشونه؟ و وقتی چیزی مانع‌شون نبود خود رانندگی هم تحریم میشه، و همه فقط حق خواهند داشت از خودروهای خودران اشتراکی برقی استفاده کنند. (ازونجایی که حتی اگه معضل ظرفیت باتری‌ها حل بشه، معضل شارژ سریع به راحتی حل نخواهد شد، باید یک شارژ طولانی رو به شارژهای متعدد کوتاهتر تقسیم کرد. و چون مردم حوصله ندارند روزی یکی دوبار به ایستگاه شارژ مراجعه کنند، دلیل موجهی ایجاد خواهد شد که بگن «اوبر بگیر تا اونی که شارژه بیاد پیشت»). اما اگه برای گسترش تحریم مانعی جلوشون نباشه چرا به این مقدار اکتفا کنند؟ چرا خود سفر رو هم ممنوع نکنند؟ چه مانعی هست که برای هر شهروند «حد مجاز مسافت طی‌شدنی در یک شبانه‌روز» تعیین نکنند؟ چه مانعی هست که نگن اگه در طول یک روز بیش از ۳۰ کیلومتر از محل اقامتت دور بشی باید ۵۰ یورو مالیات بدی؟ چه مانعی هست که دولت برای همه وقت «هواخوری» تعیین نکنه؟

همون ساده‌لوحانی که کف بریده بودند از ساخت بیمارستان در عرض ده روز، و حالا که معلوم شده چه کیفیت اشک‌آوری داشته لال شده‌اند، الان هم کف بریده از قدرت بسیج مردمی حزب کمونیست می‌پرسند: اگه دولت توتالیتری وجود نداشت و بسیجی هم نبود واقعا چه فاجعه‌ای رخ می‌داد؟
خود این دولت متمرکز اقتدارگرا عامل اصلی این بلاهاست، و حالا که خودش دست و پا میزنه تا گندکاری خودش رو جمع کنه ازش متشکرند! مثل اینه که آقای دزد شیشه ماشینت رو بشکنه و کیفت رو برداره اما شیشه‌هایی که زمین ریخته رو جارو کنه که زیر لاستیک بقیه ماشین‌ها نره بعد بپرسی اگه کسی خیابون رو جارو نمیکرد چه وضعی میشدا!

وقتی انجمن جی‌اس‌ام که برگزارکننده نمایشگاه سالانه موبایل بارسلونه از روی ناچاری تصمیم گرفت برنامه امسال رو به خاطر ویروس کرونا تعطیل کنه، به دولت اسپانیا گفت وضعیت اضطراری اعلام کنید تا ما بتونیم از بیمه خسارت بگیریم، ضرر و زیادی به ما و اقتصاد شهر وارد میشه، دولت هم گفت به خاطر دو سه مورد ابتلا نمی‌تونم وضعیت اضطراری اعلام کنم.
اصلا اون قضیه که باید جدی گرفته بشه این خطرات و بروکرات‌ها چقدر کوته‌بین و ابلهند در دست‌کم گرفتن‌شون، بره کنار.. اون یک بحث کاملا جداست. مسئله شگفت‌آور در اینجا این بود که یک نهاد خصوصی میاد به دولت میگه از کیسه خلیفه خرج کن برای وضعیت اضطراری، که میتونه به صدها میلیون یورو برسه، تا ما بتونیم از بیمه صدها میلیون یورو بِکنیم! انتظار داشتم حداقل چپ‌ها که دائم روضه «سرمایه‌داری خون ما رو کرده تو شیشه» می‌خونند این گستاخی رو بولد کنند، اما ظاهرا همه چنان بی‌حس و سر شدن که این چیزها کاملا عادیه براشون. البته اگه هم بولد می‌کردند و ازش بهانه‌ای می‌ساختن برای کوبیدن سرمایه‌داری باید بشون جواب داده می‌شد که اتفاقا چون یک زگیل بزرگ به نام دولت هست این گستاخی به یک نُرم تبدیل میشه. وقتی یک منبع مصنوعی از ثروت و قدرت درست می‌کنی که اجازه داره با اون ثروت و قدرت هرکاری بکنه، کاملا طبیعی و بدیهیه که همه به اون چیزی که در اون منبع ذخیره شده طمع کنند. حالا یه عده میتونن با این طمع‌شون چیزی ازون منبع بیرون بکشن، بعضی‌ها هم نمی‌تونن. بستگی به دسترسی‌شون به اطلاعات داره.

معنی نداره برای سلب آزادی دیگران رفراندوم برگزار بشه. خوشتون میاد در خاورمیانه درباره عقیم کردن شیعیان رفراندوم بذارن؟ چون ازین منطقه هیچی بعید نیست، ممکنه ۸۹ درصد رأی آری بدن!
در مورد آلایندگی میگن اتمسفر جزء مشاعاته پس بقیه حق دارن توش! میدونید یه جا دیگه که این بحث مشاعات مطرح شد کجا بود؟ در جمهوری‌اسلامی و امارت اسلامی طالبان، وقتی ممنوعیت بی‌حجابی رو شروع کردند. گفتند خیابان هم از مشاعاته، و آلوده کردنش به «برهنگی» حق دیگران رو ضایع می‌کنه!
اکثریت ممکنه هرروز یه خرگوشی از تو کلاهش دربیاره.
نه برادر، من گول این دوز و‌ کلک‌ها رو نمی‌خورم، و لذا موافق نیستم.