بایکوت انتخابات نظام کافی نیست، بایکوت منش نظام هم لازم است. و منش این نظام، گروگانگیری است. اینکه خود این تشکیلات گروگانگیر است، بر کسی پوشیده نیست و تعداد کسانی که متوجهش هستند و به روی خودشان نمی‌آوردند از آن‌هایی که متوجه نیستند بیشتر می‌شود. اما این منش تکثیر شده. من و شما و دیگران، صرفا گروگان حکومت نیستیم، گروگان دیگرانی هستیم که ربطی به نظام ندارند، اما خلق و خوی آن را گرفته‌اند. خلاصه این خلق و خو چیزی حول و حوش «بقیه شرایطی را که نمی‌خواهند تحمل کنند تا من شرایطی که می‌خواهم را داشته باشم» می‌تواند باشد. طبق این قاعده، ما امروز گروگان پزشکانیم، گروگان بساز بفروش هاییم، گروگان کشاورزانیم، گروگان موتورسوارانیم، گروگان اساتید دانشگاهیم، گروگان کارشناسان اقتصادی‌ایم، گروگان خانواده شهداییم، گروگان خودروسازانیم، گروگان طبقه روحانیونیم، گروگان سپاهیم، گروگان سلبریتی‌ها و هنرمندانیم، گروگان مذهبیونیم، گروگان روشنفکران مذهبی‌ایم، گروگان واردکنندگان و صادرکنندگانیم، گروگان پرچمیم. گروگان آن‌هایی هستیم که حساسند! آن‌هایی که رانت دارند! آن‌هایی که شانس دارند! آن‌هایی که وانمود می‌کنند مصلحت ما را بهتر از ما می‌دانند! خوب دقت کنید، توسط ده‌ها و صدها شخص یا نهاد گروگان گرفته شده‌اید. به خیلی‌هایشان انقدر عادت دارید که حس نمی‌کنید گروگانید.

براندازی این نظام، هدف من نیست. آرمان، برانداختن گروگانگیری در ایران است. تا این بساط شوم برچیده نشود، هر چیز دیگری که برچیده شود، همچنان اسیریم.

یه طرح سه بعدی فانتزی از نقشه ایران در نت پخش شد که کوه‌ها انقدر برجسته بودند که انگار برای کیک تولد طراحی شده بود و یک نفر زیرش نوشت عکس ناسا از ایران! و همه فکر کردند این یک عکسه، و واقعا ناسا تهیه‌ش کرده! هیچ‌کس نپرسید در ارتفاعی که هم میشه خلیج‌فارس رو دید هم دریای کاسپین رو، ارتفاع کوه‌ها باید چندصدکیلومتر باشه که انقدر برجسته دیده شه؟ زمان آتش‌سوزی استرالیا هم یک نفر طرحی مشابه زد برای نشون دادن عمق فاجعه که استرالیا شبیه یک سیب‌زمینی پخته بود که بیشتر جاهاش رو سس قرمز زده بودند، و یکی زیرش نوشت نقشه مناطقی که طعمه آتش شده! و همه فکر کردند این هم یک عکس هواییه. و هیچ‌کس از خودش نپرسید اگه ازین ارتفاع بشه چنین جریانی از مواد قرمز رو دید، یعنی زمین داره زیر مواد مذاب آتشفشانی دفن میشه قاعدتا، نه اینکه درخت‌ها سوخته باشند، نه؟
الان هم همون‌ها در تب رسانه‌ای کرونا دارند ویدئوهایی درباره چین می‌بینند و چیزهایی که زیرش نوشته شده رو باور می‌کنند که از مرز حیرت گذشته و دیگه خنده‌داره!

معمولا گفته میشه ما مشکل سواد داریم. ولی این چیزها خیلی ربطی به سواد نداره. کلا اون قسمت مغز که مسئول زیر سوال بردنه در این‌ها غیرفعال شده. میگن در مغز وقتی چیزی غیرفعال میشه که در دراز مدت ازش استفاده نمیشه.

دولت ژاپن میخواد در آزمون ورودی دانشگاه‌ها اصلاحاتی انجام بده که شامل تست زبان انگلیسی هم میشه. معلم‌ها مخالفند چون این تست‌ها نمیتونه نشون بده مهارت طرف برای انگلیسی که در دنیای واقعی لازمه در چه حدیه، و چون قراره اجراش رو بسپارند به بخش خصوصی و نگرانند عدالت رعایت نشه!.. پیشنهاد دادند اگه واقعا میخوان سطح زبان بچه‌ها رو بالا ببرند باید این کار رو در مدرسه بکنند که لازمه تعداد معلم‌ها رو بیشتر کنند یا از خارج وارد کنند!

در واقع موضع معلمان خنده‌داره. از یک طرف دارند تلویحا میگن دولت کفایت و عرضه اجرای درست یک تست رو هم نداره، و از طرف دیگه از همون دولت میخوان سنگ بزرگ‌تری برداره و کار سیستماتیک و پیچیده‌تری انجام بده! خب اگه به دولت ایمان دارید، بذارید تستش رو طراحی و اجرا کنه‌ و اگه ندارید چه کاریه که یه طرح بزرگتر میذارید تو دستش؟
این بندگان خدا هم مثل ما عمریست داد عدالت آموزشی سر میدن، و نتیجه هم شده توزیع مساوی انگلیسی بلد نبودن بین همه!.. اگه پیگیر عدالت نبودند و شرکت‌های خصوصی کاملا ظالمانه! عهده‌دار آموزش می‌شدند احتمالا الان وضع زبان‌شون خیلی بهتر بود.

امیدی که از عقلانیت خالص حاصل نشده باشه، انسان رو طعمه پروپاگاندا می‌کنه. این ویدئو قسمتی از پروپاگاندای حزب کمونیست درباره ویروس کروناست. ابتدا تبدیل شدن ووهان به شهر ارواح رو نشون میده، سپس به «اقدام جهادی» و «همت ملی» میپردازه، که برای ما قربانیان علی خامنه‌ای مفاهیمی آشناست، و سپس وعده «همه‌چی خوب میشه باز» و گل و بلبل میده.
اما هنوز گرافیستی که کلیپ رو جمع و جور کرده دستمزدش رو نگرفته بحران از ووهان هم فراتر رفت و غیررسمی دارن شنزن رو هم قرنطینه می‌کنند!
پروپاگاندا از شما می‌خواد بیشعور باشید، چون میدونه قبلا خودتون رو با «امید» خر کردید. امیدی که از پشت بته دراومده.

ماموران دولتی چین که افراد مبتلا به کرونا رو به زور و کشان کشان از خونه‌هاشون میارن بیرون و میبرن، اصرار دارند که از وضعیت فیلم بگیرند و ابایی ندارند که فیلم‌ها منتشر بشه. خب قطعا دنبال اطلاع‌رسانی و ژورنالیسم نیستند. دارند دست پیش می‌گیرن که پس نیفتند. اگه فردا تعداد تلفات خیلی بیشتر ازونی شد که همه منتظرش بودند، این فیلم‌ها رو میارن جلو و میگن تقصیر شما مردم بود، همکاری نکردید! اگه عین بچه آدم حرف ما رو گوش می‌دادید اینجوری نمیشد.
یحتمل تو آلبومی که تا الان ضبط کردن، چندتا کلیپ هم هست که نشون میده مأمور اعزامی موقع درگیر شدن با بیمار و خانواده لجوجش به درجه رفیع شهادت نائل شده!

همه دیکتاتورهای توتالیتر بزدلند. هیچ استثنایی هم نداره.

پنجاه سال پیش که استفاده از مواد پلاستیکی داشت اوج می‌گرفت، دولت و شرکت‌های بیمه و خود مردم نگران اشتعال‌زایی این مواد شدند. نتیجه این شد که تولیدکننده‌ها مجبور شدند موادی بسازند که سرعت شعله‌ور شدن رو بگیره. امروزه داره هزاران تن ازون مواد تولید و در مواد پلاستیکی ترکیب میشه. فقط یک مشکلی هست. خود این مواد سرطان‌زا هستند! یکی از شاخص‌ترین‌ها، ماده‌ایه به نام تریس کُلری شده، که سال‌ها پیش استفاده ازش در لباس کودکان ممنوع شده، اما هنوز در خیلی چیزهای دیگه استفاده میشه. از جمله؟ فوم سرد صندلی خودروها!
غلظت ماده متصاعد شده در هوا خیلی کمه، اما میچسبه به ذرات غبار و از طریق تنفس وارد بدن میشه. این ماده در واقع یه جور گاز اعصابه! یعنی نشستن در داخل ماشین یعنی در معرض یک حمله شیمیایی قرار گرفتن!.. این فوم در مبلمان خانگی هم زیاد استفاده میشه، و بچه‌ها که بیشتر به سطح زمین نزدیکند و غبار بیشتری می‌بلعند در معرض ریسک بالاتری قرار دارند.

بهتر نبود خطر آتش‌سوزی رو به جان می‌خریدیم؟

«باورم نمیشه داریم تو جامعه‌ای چنان آلوده به خودخواهی و خودمحوری زندگی می‌کنیم که بعضی از زن‌ها معتقدند در شأن‌شون نیست یه فنجون قهوه برای شوهرشون درست کنند! مگه این جزیی از ادب و احترام نیست؟ اگه شوهره کار می‌کنه، قبض‌ها رو میده، که تو خونه بمونی، خب یه قهوه بده دستش».

دلیلی که برای موجه بودن خدمت به شوهر میاره، نان‌آور بودنشه. خب مگه این نوعی خودخواهی نیست که به کسی خدمت کنی که نانت رو تأمین می‌کنه؟ بی‌احترامی به کسی که تأمینت می‌کنه نشانه بیشعوریه (نه فقط به خاطر اخلاق، بلکه به این دلیل که ممکنه از دستش بدی)، اما احترام گذاشتن بش هم نشانه از خودگذشتگی نیست.
اما در حالت کلان، حد احترام در گذشته یک استاندارد بیرونی بود‌. یعنی دیگران تعیین می‌کردند که قهوه دادن دست شوهر لازمه یا نه. مثل ایشون که داره برای زوجین حد تعیین می‌کنه. اما امروز خود طرفین تعیین می‌کنند که حد کجاست. و ازونجایی که فکر می‌کنند «سنت بد بود»، حد رو میبرند عقب‌تر تا حس کنند آزادترند. که البته خوب جواب نداده. هنوز اونی که نان‌آوره، چه مرد باشه چه زن، چه لیبرال باشه چه نباشه، دوست داره رفتار کسی که سرپرستشه، قدردانی رو نشون بده.

جواب بعضی نظرسنجی‌ها تو نظرسنجی‌های دیگه‌ست. چند روز پیش نظرسنجی گذاشتم که در صورت برداشته شدن فیلترینگ و افزایش سرعت اینترنت در حد سنگاپور، تغییری در وضعیت فکری و سواد و فرهنگ مردم ایجاد میشه یا نه. در آخرین نظرسنجی که در ژاپن درباره مجازات اعدام انجام شده، ۸۰ درصد ژاپنی‌ها با اعمال این حکم موافق بودند! این آمار چنددهه‌ست که تکون نخورده! یعنی بیست سی سال پیش هم ۸۰ درصد مردم معتقد بودند اعدام لازمه! یعنی ظهور اینترنت، اونم از نوع آزادش، و گسترش ارتباطات، اونم از نوع پر سرعتش، و مواجهه با آراء مختلف در شبکه‌های اجتماعی و مصرف محتویات غربی که حقوق بشر فردگرایانه رو ترویج می‌کنند، مطلقا تأثیری در نظر مردم نداشته!

در بین اون اقلیتی که مخالف هستند، اکثرا دلیل‌شون رو برگشت‌ناپذیر بودن اعدام عنوان کردند. من هم دلیل مخالفتم همین بوده همیشه، اما یک پیوست بش ضمیمه کردم: این دولته که تعیین می‌کنه کی مستحق اعدامه، و من به دولت اعتماد ندارم.

یعنی اگه تو کنفرانس خبری هم با چادر و حجاب اسلامی حاضر میشد معنیش این بود که تراکم استخوان جمهوری اسلامی بالاست؟ بی‌کفایتی سیستماتیک این نظام رو با طاغوتی بودنش نباید خلط کرد. اگه عرضه داشت که بازیگرهایی وفادار به ارزش‌های خودش تربیت کنه هم باز طاغوت بود.


https://t.me/mamlekate/47843

ولی آهنگی که روش گذاشته عالیه.

@scdlbot got it from SoundCloud

بروکرات‌های اتحادیه اروپا پیشنهاد دادن تا تردد ماشین‌های شاسی‌بلند در شهرهای این قاره ممنوع بشه، چون به نظرشون باعث مرگ دوچرخه‌سواران میشن، چون سنگین هستند!
فکر می‌کنم یک بچه دبستانی هم میتونه بفهمه سرعتی که در تصادفات منجر به فوت عابر پیاده یا دوچرخه‌سوار میشه، انقدری هست که عملا بین پراید و پرادو تفاوتی ایجاد نمی‌کنه. نه دو تن، نه یک تن، نه حتی پانصدکیلو، که یه دوچرخه‌سوار دیگه که با دوچرخه‌ش مجموعا هشتاد کیلو وزن داره هم با سرعت پنجاه کیلومتر بخوره به یک عابر میتونه بکشدش.
شاسی‌بلندها تازه امکان این رو دارند که تلفات رو کمتر کنند، چون وقتی دوربین‌ها رو در لبه سقف اتاق این‌ها قرار میدن، زاویه دید بهتری پیدا می‌کنه و ترمز اتوماتیک میتونه بهتر عمل کنه.

آیا واقعا نمی‌دونند؟ آیا واقعا نمیفهمند؟

در مورد قاتلان سریالی هزاران مقاله تحقیقی روانشناختی نوشته شده و صدها پروژه تحقیقاتی با همین موضوع در سراسر جهان انجام شده‌. به نظرم وقتشه «بروکرات دولت متمرکز» هم به عنوان یک بیمار، سوژه تحقیقات روانشناسی و روانپزشکی قرار بگیره. چون به نظر میرسه این‌ها از محروم کردن مردم از چیزهایی که دارند، و چیزهایی که دوست دارند، و چیزهایی که میخوان بدست بیارن، لذت می‌برند! شاید حتی یه ایرادی در مغزشون هست. چرا از همه دولتی‌ها یک اسکن MRI نگیریم؟

این دفعه اولی نیست که چینی‌ها با این وضع از خونه خودشون بیرون کشیده میشن. برنامه کنترل جمعیت و تک‌فرزندی هم دقیقا چنین وضعیتی داشت. در اون مورد زنان باردار رو به زور از خونه‌ش بیرون می‌کشیدند تا ببرند جایی سقط کنه. فقط فرقش این بود که ازین لباس‌های سفیدرنگ تنشون نبود، و اسمارتفون وجود نداشت و توعیتری در کار نبود. مردمی که حاضر نیستند خونه‌شون رو ترک کنند قبلا چیزهایی دیدند و شنیدن که ما ندیدیم و نشنیدیم. اونا میدونن که قرنطینه یعنی مرگ تدریجی به دور از خانواده.

می‌گفتند درسته بودجه نظامی چین پایین‌تر از بودجه نظامی آمریکاست اما نباید بودجه معیار قضاوت درباره توانایی باشه، چون در چین به خاطر نظام توتالیتر و مشت آهنین دولت خیلی از کارها خیلی ارزانتر تمام میشه و لازم نیست پول زیادی خرج‌شون کرد. متوجه نبودند که اگه فاکتور «انسان» رو وارد معادله کنیم، دیگه ارزان نخواهد بود. بله اینکه مبتلایان رو بریزیم در یک استادیوم و محبوس کنیم تا اونایی که ضعیف‌ترند بمیرند و اونایی که قوی‌ترند باقی بمونند، از لحاظ لجستیکی ارزانه.
جمله آخر این پست رو تصحیح می‌کنم: دموکراسی مهم نیست، به جامعه‌ای که انسان در معادلاتش به حساب نمیاد اعتماد نکنید.



https://t.me/RahbordChannel/1600

گزارش مالی شرکت‌ها نشون میده تعطیلی شهرهای چین به خاطر ویروس کرونا قراره وضعیت تولیدشون در سه‌ماهه آینده رو به شدت تحت تأثیر قرار بده. آدم عاقل میپرسه: چرا ابتدا به ساکن فعالیت‌تون رو به سرزمینی انتقال دادید که توش مردم خفاش و پنگولین و مار میخورند و ناف دولت حاکم بر اون سرزمین هم با دروغ بریدن؟
این هم یکی از عواقب منفی دموکراسیه. بسیاری ازین شرکت‌ها که الان به خاطر این ویروس دچار مشکل شده‌اند، شرکت‌هایی هستند که سهام‌شون در بازار بورس خرید و فروش میشه‌. در بین جمع سهامداران‌شون یک نوع دموکراسی مینیاتوری جریان داره‌. اون روزی که «انتقال فعالیت به چین» یک گزینه بود، «اکثریت» سهامداران باش موافق بودند. بعضی‌ها میگن اجتناب‌ناپذیر بود. ولی مهمل است. برای کسی که بینش نداره اجتناب‌ناپذیر بود. در پیش‌بینی ریسک، بینش مهم‌تر از سواد، مهم‌تر از ریاضیات، و مهم‌تر از اطلاعات خامه.‌
میگن رییس یک کاروان به یک نوجوان اعتماد ویژه‌ای داشت و همیشه در سفرها در کنارش بود. بقیه بزرگترها می‌پرسیدند علتش چیه این ارادت تو به این پسر؟ گفت صبر کنید نشون‌تون میدم. در یکی از سفرها در وسط برهوت یک کاروان دیگه رو از دور دیدند. رییس به چندنفر ازون بزرگسالان نوبتی دستور داد که برن بپرسن مقصد کاروان کجاست. رفتند پرسیدند و سریع برگشتند و جواب رو تحویل رییس دادند. بعد به اون نوجوان گفت برو بپرس کجا میرن. پسره رفت و کمی طول کشید تا برگرده. وقتی برگشت گفت از فلان‌جا میان، به فلان‌جا میرن، انقدر نفر تعدادشونه، انقدر نفر تعداد شترهاست، فلان چیزها بارشونه، انقدر روزه در راهند، اسم رییس‌شون فلانه، کمی تندمزاجه، انقدر تعداد شمشیرزن دارند، و به نظر میاد خیلی قابل نیستند، و امشب قراره در فلان‌جا اطراق کنند! رییس گفت حالا متوجه شدید اینو چرا با خودم میارم؟
پسره می‌دونست ما چیزهایی بیشتر از اونچه ازمون سوال شده نیاز داریم که بدونیم! از اکثریت سوال شد چین اررانتر درمیاد، پس بریم؟ گفتند بله! پس اوکی.
هرجا ازین تک‌سوال‌ها تصمیمات رو شکل می‌داد، بعدش موجی از مکافات راه افتاده. رفراندوم سال ۵۸ هم در عینیت و در ماهیت یک تک‌سوال بود.‌ نه؟

بارها اینجا نوشتم که حکومت فعلی ایران متعلق به هفتصدسال پیشه. در حوزه فرهنگی میشه دایناسورها رو تا حدی زنده نگه داشت، ولی حداقل در حوزه اقتصادی نمیشه با زمانه شوخی کرد. هفتصدسال پیش اگه شاه در اخذ مالیات زیاده‌روی می‌کرد، مالیات‌دهنده کار زیادی از دستش برنمی‌اومد. اما الان میتونه جمع کنه بره!
شاید با پرزورتر کردن سمبه مالیات اون قضیه «هیچ‌جا مثل ایران نمیشه پول درآورد» هم کنسل بشه، و حتی نوکیسه‌ها هم همه‌چی رو بریزن تو کیسه و ببرند. مردمی که آلردی ۹۰ درصدشون یارانه بگیرند و اگه بتونن نیازهای سوپرمارکتی ماهانه‌شون رو تأمین کنند حس موفقیت در زندگی بشون دست میده، توان سرمایه‌گذاری در هیچ‌چیز رو ندارند. ما حتی به نوکیسه‌ها هم نیاز داریم.. که بمونند.

الان وقت ایده‌های خلاقانه برای زیرزمینی کردن فعالیت‌های اقتصادیه. حتی در حوزه درمان.
وقتی حکومت با شما سر جنگ داره، شما هم باید آرایش جنگی بگیرید. و مهم‌ترین قسمت جنگ، مخفی‌کاریه.

یک واقعیت جانبی رو از من بپذیرید. آخوند نه فقط در تفکر، که در فیزیک بدنی هم یک موجود آکواریومیه. این‌ها بیش از دو قرنه که کار نکردن و نمیدونن فعالیت بدنی چیه و بنیه فیزیکی چیه. یک آخوند رندوم رو انتخاب کنید و بندازینش تو قفس تا با یک چوپان رندوم گلاویز بشه‌. سخته پیش‌بینی اینکه کدوم‌شون با دهان پر از خون میاد بیرون؟
اینها سر فتواهایی که میدن نمیتونن شرط ببندن. مثل گیاهخواران که نمیتونن سر مسابقه با یک گوشتخوار شرط ببندن و مثل فمنیست‌ها که نمی‌تونن سر مبارزه بین یک زن و یک مرد شرط ببندند.
شما بین یک نروژی ۱۹۰ سانتی و یک تایلندی که در تمام عمرش فقط برنج شفته خورده شرط می‌بندی؟

شرکت فوجی‌فیلم برای تبلیغ دوربین عکاسی جدیدش از تاتسو سوزوکی، یکی از عکاسان مطرح ژاپن در ژانر عکاسی خیابانی استفاده کرد. اما سبک عجیب و زننده این عکاس صدای خیلی‌ها رو درآورد و مجبور شدند تبلیغاتی که ایشون توش بود رو حذف کنند. سبکش اینه که میپره جلوی مردم و به صورتی که انگار یک مزاحم دیوانه‌ست از ملت عکس می‌گیره. می‌تونید تو این ویدئو که مربوط میشه به زمانی که در آلمان بود کارش رو ببینید:
https://youtu.be/707nMSGq_R8

عکساش عالی هستند. و کسانی که مخالف این سبکند باید بگن چه راه دیگه‌ای هست برای خلق این عکس‌ها بدون زننده بودن.
عجیبه که مردم ناراحت میشن یک عکاس اینجوری ازشون عکس می‌گیره، ولی اگه دولت به شکلی زننده‌تر مزاحم‌شون بشه و ازشون اطلاعات جمع کنه و حتی علیه‌شون استفاده کنه، حس بدی پیدا نمی‌کنند! حالا که بدبختانه دارند دولت رو می‌پرستند، خب فکر کنند این هنرمند هم مأمور دولته!

خواهر هموطنم، آماده باش. در این مملکت سلبریتی سالم نداریم.
(پوزش بابت غلط املایی. تقصیر کیبورد گوگله).

قصه‌‌های کوتاه و بلندی که در دوران پهلوی نوشته شده رو میخونم برای خودمون که در دوره جمهوری اسلامی به هرز رفتیم دلم میسوزه. کل آثار این نویسنده‌ها رو جمع کنی از لحاظ فنی و محتوایی در حد یک وبلاگ امروزیه. چه بسا داریم وبلاگ‌ها و کانال‌هایی رو میخونیم که به مراتب کیفی‌ترند، و انقدر زیادند که باید خیلی خلاق بوده باشند که حوصله کنم پست بلندشون رو تا انتها اسکرول کنم.
این نویسنده‌ها یک مشت کمونیست بودند که همزمان به حضرت ابوالفضل هم ارادت داشتند. عرق‌خورهایی که به تمام سنت‌های آئینی ایران حس نوستالژیک داشتند. دانشجوهایی که در دانشگاه شاه درس خوندن تا از همه‌چیز «ایرانی که شاه ساخت» غر بزنند! قصه‌ها بی‌نهایت ساده، و فاقد عمق. بعضی‌هاشون در حد گزارش روزانه خاله‌بازی‌های عوام هستند. قصه‌هایی چیپ، که با «روایت فلاکت» کادو پیچ شده بود تا «متعهدانه» به نظر بیاد. بی‌عرضگی شاه فقط در تربیت ارتشی وفادار نبود. در تربیت محتواسازان وفادار هم ناتوان بود.
اما فارغ از توانایی‌های حاکم وقت، باید به این آگاهی برسیم که خیلی از چیزهایی که به ما انداختند، بنجول بودند. فکر می‌کنیم پشت سرمون خبری بوده، ولی نبوده. و این ترسناکه.

جناب فرهاد جعفری نوشته بعد از مطلع شدن از حکم ۱۳ سال حبس و قبل از پرواز به ترکیه لای قرآن باز کردم و آیه‌ای اومد که خطاب به نوح میگه جمع کن برو اینا آدم نمیشن!
یه نگاه به دب اکبر بندازید. کجاش شبیه خرسه؟ ولی هزاران سال پیش بعضی‌ها شکل خرس دیدنش!
منم زمانی خیلی اهل لای قرآن باز کردن بودم. خیلی خوب هم جواب میداد. اما بی‌رحمی زننده‌ای که نسبت به خودم داشتم باعث شد حس کنم «انقدر خوب جواب دادن مشکوکه». یه جای کار میلنگه. مخصوصا اینکه چندبار در زمان‌های مختلف یک صفحه خاص باز شده بود.
باور نکردنی بود، حتی وقتی که ناخنم بلند نبود، حسگرهای نوک انگشتم می‌تونستن اون صفحه رو پیدا کنند! میخواستم اون آیه بیاد، و می‌اومد. و می‌خواستم خرس ببینمش، و خرس دیده می‌شد.

در موقعیت مشابه، من امکان خروج ندارم، و باید می‌رفتم خودم رو به زندان معرفی می‌کردم، ولی اگه داشتم استخاره نمی‌کردم و می‌رفتم. نوح هم بدون استخاره می‌رفت. ما همینیم، و طبیعیه از فلاکت بی‌نتیجه فرار کنیم. نیاز به تأیید آسمانی نیست. اگه هم نیاز داشت نباید استعلام می‌کردیم. چون من رو چه به اون بالاها؟ نه؟ منظورم اینه که کام آن من! چرا باید یکی که مثلا تمام هستی تو دستشه به استعلام ما اهمیت بده؟ ما همه‌مون بچه مذهبی بودیم و هستیم و ازمون کنده نمیشه. بخشی ازون تربیت، القای این توهم بود که برای خدا مهمیم!

انقدر که روراست شدن با خودم وقتم رو می‌گیره به هیچ کار دیگه‌ای نمیرسم. شما هم وقت بذارید براش.