خبرنگار ان‌بی‌سی شنید جان کری میخواد نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری بشه. چون به نظر میاد برنی‌سندرز میتونه بقیه دموکرات‌ها رو شکست بده، و اگه این اتفاق بیفته کل حزب دموکرات رو با خودش می‌کشه پایین!.. جان‌کری اومد چیزی که گفته بود رو تکذیب کنه این توعیت رو زد که توش کلمه فاک داشت. زود پاکش کرد و نسخه بدون فاک رو پست کرد.
اگه از سندرز ببازند، یک دابل باخت خواهد شد. چون هم از ترامپ باختن، هم کنترل حزب از دست‌شون خارج میشه. این نامزدی یواشکی در واقع ارسال یک نوع پیام تهدید بود که «هر کاری لازم باشه می‌کنیم».

همون جسارت سی‌سالگی که بازار با آغوش باز می‌پذیره، در داخل دستگاه دولت تحمل نمیشه. همون نخبه‌هایی که رفاه رو برای مردم بالاتر می‌برند و ارزان‌تر می‌کنند و عملا زندگی شخصی و اجتماعی میلیاردها نفر رو تغییر میدن، اجازه تغییر در تشکیلات دولت رو پیدا نمی‌کنند. به تضاد شدید کارآفرین‌ها و نامزدهای انتخاباتی نگاه کنید. کارآفرین دنبال حذف زوائده تا ارزش افزوده ایجاد کنه (اسمارتفون شما خیلی از وسایل دیگه‌ای که داشتید حذف کرد)، اما نامزد انتخاباتی دنبال اضافه کردن زوائده! اضافه کردن پیچیدگی، اضافه کردن هزینه‌ها، اضافه کردن لایه‌های بروکراتیک، اضافه کردن راه‌حل‌های ملانصرالدینی، اضافه کردن عدم کارایی.

نمی‌دونم به دختری که در مصاحبه شغلی قبول شده و قرار شده استخدام شه و توقع داره بش تبریک بگم، چطور تبریک بگم وقتی چیز مبارکی توش نمی‌بینم. که قراره تا همین چندماه بعد ارزش حقوقی که باشون به توافق رسیده چهل درصد کمتر بشه، که قراره برای داشتن این شغل به بقیه آرزوهاش نرسه، که معلوم نیست در معرض چه آزارهای جنسی قرار بگیره، که دستش هم به جایی بند نباشه. اگه در کشتی در حال غرق باشید، اهمیتی داره که بتون زنگ بزنند و بگن یک میلیون دلار در قرعه‌کشی بخت آزمایی برنده شدید؟ تا وقتی همه داریم میریم پایین، هیچ خبری، خبر خوب نیست. فقط پوزیشن‌مون جابجا میشه. از موتورخانه به عرشه، از عرشه به بریج، و از بریج به کابین. چی رو تبریک بگم؟
اوکی. ورودتون به این قسمت کشتی، مبارک!

https://t.me/anarchonomy/3430

قبلا درباره زوال عقل سیستماتیک شبکه الیگارشی ایران نوشته بودم. همونطور که این‌ها انقدر عقل ندارند که سر طب سنتی روی جان خودشون قمار نکنند، انقدر عقل ندارند که کرونا رو جدی بگیرند. ما به عنوان ۸۵ میلیون ایرانی که اهمیتی نداریم و این برای همه روشن شده و بحثی توش نیست. موضوع اینه که در صورت شیوع احتمال داره خودشون هم بگیرن! نمیشه با اضافه کردن تعداد بادی‌گاردها با ویروس مقابله کرد.

متأسفانه درصدی از مردم هنوز به این قطعیت نرسیدند که این‌ها کفایت مراقبت از خودشون رو هم ندارند، چه برسه مراقب از جان و مال مردم رو.

ژورنالیست‌هایی که تعریف شغل‌شون انتقال اطلاعاتی به مردمه که صاحبان قدرت با انتقالش مخالفند، دقیقا دارند پیامی رو به مردم منتقل می‌کنند که اون صاحبان قدرت طراحی کردن! اما جالب‌تر اینه که ترجیح میدن روابط عمومی حکومت‌هایی باشند که به هیچ‌کس پاسخگو نیستند و هیچ خط قرمزی ندارند‌.

سندرز ۶۴ تا رأی بیشتر داشت نسبت به پیت بودجج، اما فرمول اینه تعداد رأی رو ضربدر تعداد دلیگیت‌ها می‌کنند، که ۶ تاست، و تقسیم بر تعداد حضار، که دویست و خورده‌ای بودند. عدد سندرز درمیاد ۲ ممیز ۴۴، عدد پیت درمیاد ۱ ممیز ۷۷. چون اون کمتر از دو و نیمه و این بیشتر از یک و نیمه، رند جفت‌شون میشه ۲! یعنی هر سه نامزد ۲ دلیگیت به دست میارن.

این بابا میگه چطور کسی که ۶۴ تا رأی بیشتر داشته همون تعداد دلیگیت بش میرسه؟ باورنکردنیه!
اینم بش گفته به سوسیالیسم خوش اومدی!
این منشن نبود دیگه، هدشات بود.
سوسیالیست‌ها ازین فرمول‌ها برای بالاکشیدن ثروت دیگران استفاده می‌کنند، اما وقتی با همین فرمول رأی‌شون خورده میشه ناگهان فکر می‌کنند باورنکردنیه!

جناب خالقی به خوبی جواب مهملات تکراری قطعه‌ساز رو داده، اما چند نکته هم من اضافه می‌کنم:

- درسته هزینه‌های مالی در ایران بالاست، اما انحصار، امکانات مالی دیگه‌ای براشون بوجود آورده. مثلا میتونند پول ساخت محصول رو از یکسال قبل از تولید از خریدار بگیرند! و حتی اگه خواستند یه محصول دیگه با یه مشخصات دیگه تحویلش بدن. چنین امکانی رو هیچ تولیدکننده‌ دیگه‌ای در هیچ یک از سیارات منظومه شمسی نداره.

- هزینه‌های مالی جزء هزینه‌هاییه که تولیدکننده کنترلی روش نداره. اما اگه واقعا براشون هزینه مهم بود، باید اون هزینه‌هایی که در کنترل خودشونه رو کاهش می‌دادند. این‌ها برای تولید تعداد مشخصی خودرو مثلا ۵۰ هزارنفر در استخدام خودشون دارند، در حالی که کارخانجات مدرن دنیا برای تولید همون تعداد خودرو فقط ۲۵ هزارنفر و حتی کمتر لازم دارند. اگه دردشون هزینه‌ست، چرا ریخت و پاش داخلی خودشون رو جمع نمی‌کنند؟

- این قضیه دلالی که انقدر ازش مینالند دقیقا محصول انحصاریه که ازش بهره‌مند هستند. این وضعیت وقتی بوجود میاد که عرضه‌کننده از پس تقاضا برنمیاد. اگه ما مختار بودیم عرضه‌کننده‌های دیگه‌ای وارد بازار کنیم، دلالی خود به خود بلاموضوع میشد. حالا بگذریم که در این ناله‌ها هم صادق نیستند. تولیدکننده‌ای که سایت فروشش فقط برای ۵۰ میلی ثانیه باز میمونه و خودش دلالی می‌کنه، در جایگاهی نیست که از فعالان غیررسمی بازار گله کنه.

- ازین ۳ میلیون شغلی که دائم به عنوان قرآنی که به سرنیزه‌ها زده شده ازش استفاده میشه، درصد ناقابلی مستقیما وابسته به شرکت‌های خودروساز هستند. در صورتی که تولیدکننده‌های خارجی بتونند وارد بازار بشن (و ازشون باجگیری نشه) بسیاری ازین‌ها میتونن براشون کار کنند و عملا هیچ اتفاقی نمیفته.

- و اما اگه تولیدکننده انقدر نگران از بین رفتن فرصت شغلی بود چرا از ماشین‌آلاتی استفاده کرد که شغل‌هایی رو از بین برد؟ چرا رفتند از آلمان ربات‌های جوشکاری خریدند و در خط تولید قرار دادند که کار صدها نفر رو انجام میدن؟ چطور تولیدکننده یک شغل رو حذف کنه حلاله، ولی مشتریان با انتخاب‌شون یک شغل رو حذف کنند حرامه؟

- وقتی از ۱۵ میلیارد ارز لازم برای واردات خودرو صحبت می‌کنند، ارز لازم برای تولید داخل رو صفر در نظر می‌گیرند! در حالی که خود خودروسازان یکی از مکنده‌های بزرگ ارز هستند. مگه به همین خاطر نبود که تا دلار سه برابر شد، این‌ها هم قیمت‌شون رو سه برابر کردند و می‌گفتند حتی پراید هم ارزبری داره؟ برای اینکه هزینه واقعی واردات به دست بیاد، این ۱۵ میلیارد رو منهای ارز لازم برای تولید بعلاوه هزینه‌های تورمی کمک‌های حاتم‌طایی‌طور بانک مرکزی به این شرکت‌ها بکنید. احتمال داره همه نیاز کشور هم از خارج بیاریم باز یه چیزی ته جیب‌مون بمونه!

- اگه دیدیم ارز کشور جوابگوی واردات خودروی صفر کیلومتر نیست، میشه خودروی دست‌دوم وارد کرد. در فیلیپین با ۶۰ میلیون تومن، میشه تویوتا کمری ۲۰۱۲ که ۵۰ هزارتا کار کرده خرید. چرا اینجا نشه؟ خودروساز داخلی با این پول داره تیبا میده دست مشتری!


https://t.me/RahbordChannel/1596

متأسفانه با جامعه پزشکی‌ای مواجهیم که حتی پول شارژ ساختمانی که توش مطب دارند رو هم نمیدن، و یه روز آسانسور کار نمی‌کنه، یه روز لامپ‌ها سوخته، یه روز نگهبان نیست، یه روز راهروها کثیفه. با این که مبلغ شارژ ماهیانه ساختمان شاید اندازه مبلغ دو تا ویزیت‌شون هم نیست.
بعضی‌ها این وضعیت رو بهانه می‌کنند برای اینکه ثابت کنند قاعده عرضه و تقاضا در حوزه سلامت و درمان، یا کار نمی‌کنه یا خطرآفرینه!.. مثلا فرض کنید تمام متخصصان ارتوپد کشور در طبقه چهارم ساختمانی مطب دارند که آسانسور ندارد! مشتری چون کارش لنگه، و چون بحث سلامته، حاضر میشه مریضش رو کول کنه و چهارطبقه رو ببره بالا. بنابراین نمیتونه پزشکی که به نیاز مشتری اهمیت نمیده رو با «مراجعه نکردن» تنبیه کنه!
بله دست ما در تنبیه این‌ها بسته‌ست. اما چه کسی دست ما رو بسته؟
اگه ما اجازه داشتیم علاوه بر واردات خودرو، پزشک هم وارد کنیم دست‌مون انقدر بسته نمیموند. بذارید همه‌چیز آزاد باشه، اونوقت اگه بازار جواب نداد، شکایت کنید‌.

به عقل کسانی که وضعیت‌های آخرالزمانی رو خیلی دور و نامحتمل می‌بینند شک کنید. کسی که مغزش فعالیت نرمالی داره، باید همه اون احتمالات رو جدی بگیره و تا حدی که از دستش برمیاد آماده باشه.

در ووهان چین که مردم در خانه‌ها حبسند، تهیه غذا هم به معضل تبدیل شده، چون حتی فرستادن پیک‌موتوری هم میتونه باعث انتقال ویروس بشه. باید راهی پیدا کنند که بدون حضور یک انسان، غذای سفارش داده رو تحویل میلیون‌ها مشتری بدن.
این مسئله بهانه‌ای شد تا ازین به بعد دولت چین، سرویس‌های پهپادی و اتومبیل‌های خودران رو نه صرفا یک توسعه تکنولوژیک، بلکه بخشی از امنیت ملی خودش تعریف کنه.

اما این تکنولوژی نیست که مانع وقوع فجایع مشابه میشه. مشکل چین، تمرکز بیمارگونه، دولت بیش از حد بزرگ، بی‌کفایتی سیستماتیک، و از همه مهم‌تر بیشعوری مدرنه. بیشعوری مدرن همون چیزیه که باعث میشه آدم تحصیلکرده بگه «چیزی نیست، بیخود گنده‌ش کردن». بیشعوری مدرن همون چیزیه که دو روز تمام مثل بز به دروغ حکومت درباره سرنگون کردن هواپیما گوش میداد و تأییدش می‌کرد و با مثلثات میخواست ثابت کنه این سقوط کار موشک نیست! بیشعور مدرن آدمیه که لبه پرتگاه رو جایی خیلی دور می‌بینه که پاهامون بش نزدیک نخواهد شد. آدمیه که قدرت طبیعت و عمق حماقت آدم‌ها رو دست‌کم می‌گیره، و روی ثبات روزگار و منطقی بودن آدم‌ها زیادی حساب باز می‌کنه.‌ بیشعور مدرن نمیتونه بفهمه چقدر سریع یک شعله کوچک تبدیل به یک جهنم میشه و نمیتونه بفهمه چقدر زود میتونه دیر بشه. و وانمود می‌کنه تمامیت این نگاه احمقانه‌ای که داره پشتوانه علمی داره!

مطلقا تضمینی وجود نداره که ما قربانی بعدی حماقت‌هایی که دیگران مرتکب شدن نباشیم.‌ اگه روزی چیزی مشابه بحران ووهان برای ایران پیش بیاد، باید منتظر بی‌کفایتی‌های بیشتر و دروغ‌های بیشتر و هرج و مرج بیشتر و مرگ‌های بیشتر باشیم. عقل سلیم حکم می‌کنه برای حداقل یک ماه عدم امکان جابجایی، باید آماده بود. و این یعنی باید برای حداقل یک ماه مصرف خانواده‌تون، غذاهایی با ماندگاری بالا رو جایی در خونه نگه داشته باشید.

سرنوشت ما واقعا دست یک مشت نئاندرتاله. شما ازون بیشعورهایی نباشید که فکر می‌کنند این اغراقه.

دستگاهی رو برای خدمات گارانتی بردم شرکت نمایندگی، پونزده دقیقه طول میدادند تا دستگاه هر مشتری رو تحویل بگیرند! بروکراسی و کاغذبازی در دولت غیرمنتظره نیست، ولی در شرکت خصوصی چه معنی داره؟ کد ملی رو بده، عکس کارت ملی رو هم بده، این جا رو پر کن، اینجا رو امضاء بزن، اونجا رو مهر بزن، شماره بده، آدرس بده. فقط مونده بود نمونه ادرار بگیره. و بعد همه اینارو اسکن کرد، و فایل رو نگه داشت، و یه کپی گرفت، و کپی رو هم نگه داشت، بعد از روی فرم اسکن شده یه فرم دیگه داخل نرم‌افزار رو پر کرد!
گفتم کاسب‌های هفتادسال پیش بازار که یک پنجم شما هم سواد نداشتن کل این کار رو با یک دفتر و یک مداد انجام میدادند، هم سریع و خلاصه بود، هم آشفتگی بوجود نمی‌اومد.

مغزها خشک شده. فکر می‌کنند کار بدون پیچیدگی، متعلق به گذشته‌ست، و اگه ساده‌ش کنیم یعنی کهنه‌پسندیم! اگه خشک نشده بود سادگی و سرراستی رو وابسته به زمان نمی‌دید.

از پینکر خوشم نمیاد، ولی این یکی رو حق داره. ژاپن به بهانه حادثه فوکوشیما برق هسته‌ای رو تعطیل کرد، که خب باید از یک منبع دیگه جایگزین می‌شد. مثل ما گاز که ندارند‌. میمونه چی؟ بله، ذغال‌سنگ!
معلوم نیست اگه واقعا معتقدند گرمایش جهانی یک فاجعه بزرگه و همه رو خواهد کشت، چرا باید برقی که حتی اگر دچار حادثه بشه هم تعداد کمی از مردم رو می‌کشه رو کنار بذارن و برقی رو جایگزین کنند که همه رو خواهد کشت!

این عکس من است.
این عکس، من است.

جرد کوشنر: «یکی از مذاکره کنندگان بم گفت هدف مذاکرات فقط اینه که به ملت امید بدیم! اونجا بود که فهمیدم انگار این فقط من بودم که انقدری احمقه که فکر می‌کرد بعنوان مذاکره‌کننده قراره تلاش کنی تا مسئله حل بشه».

این شهادت کوشنر از واقعیت سیاست‌مدارانی که داخل قضیه فلسطین هستند نشون میده کل این دعوا یک کلاهبرداری رسانه‌ایه. البته ما می‌دونستیم ولی خیلی خوبه که عملگرایان آمریکایی هم متوجه شدند و دارند به بقیه میگن.

بایکوت انتخابات نظام کافی نیست، بایکوت منش نظام هم لازم است. و منش این نظام، گروگانگیری است. اینکه خود این تشکیلات گروگانگیر است، بر کسی پوشیده نیست و تعداد کسانی که متوجهش هستند و به روی خودشان نمی‌آوردند از آن‌هایی که متوجه نیستند بیشتر می‌شود. اما این منش تکثیر شده. من و شما و دیگران، صرفا گروگان حکومت نیستیم، گروگان دیگرانی هستیم که ربطی به نظام ندارند، اما خلق و خوی آن را گرفته‌اند. خلاصه این خلق و خو چیزی حول و حوش «بقیه شرایطی را که نمی‌خواهند تحمل کنند تا من شرایطی که می‌خواهم را داشته باشم» می‌تواند باشد. طبق این قاعده، ما امروز گروگان پزشکانیم، گروگان بساز بفروش هاییم، گروگان کشاورزانیم، گروگان موتورسوارانیم، گروگان اساتید دانشگاهیم، گروگان کارشناسان اقتصادی‌ایم، گروگان خانواده شهداییم، گروگان خودروسازانیم، گروگان طبقه روحانیونیم، گروگان سپاهیم، گروگان سلبریتی‌ها و هنرمندانیم، گروگان مذهبیونیم، گروگان روشنفکران مذهبی‌ایم، گروگان واردکنندگان و صادرکنندگانیم، گروگان پرچمیم. گروگان آن‌هایی هستیم که حساسند! آن‌هایی که رانت دارند! آن‌هایی که شانس دارند! آن‌هایی که وانمود می‌کنند مصلحت ما را بهتر از ما می‌دانند! خوب دقت کنید، توسط ده‌ها و صدها شخص یا نهاد گروگان گرفته شده‌اید. به خیلی‌هایشان انقدر عادت دارید که حس نمی‌کنید گروگانید.

براندازی این نظام، هدف من نیست. آرمان، برانداختن گروگانگیری در ایران است. تا این بساط شوم برچیده نشود، هر چیز دیگری که برچیده شود، همچنان اسیریم.

یه طرح سه بعدی فانتزی از نقشه ایران در نت پخش شد که کوه‌ها انقدر برجسته بودند که انگار برای کیک تولد طراحی شده بود و یک نفر زیرش نوشت عکس ناسا از ایران! و همه فکر کردند این یک عکسه، و واقعا ناسا تهیه‌ش کرده! هیچ‌کس نپرسید در ارتفاعی که هم میشه خلیج‌فارس رو دید هم دریای کاسپین رو، ارتفاع کوه‌ها باید چندصدکیلومتر باشه که انقدر برجسته دیده شه؟ زمان آتش‌سوزی استرالیا هم یک نفر طرحی مشابه زد برای نشون دادن عمق فاجعه که استرالیا شبیه یک سیب‌زمینی پخته بود که بیشتر جاهاش رو سس قرمز زده بودند، و یکی زیرش نوشت نقشه مناطقی که طعمه آتش شده! و همه فکر کردند این هم یک عکس هواییه. و هیچ‌کس از خودش نپرسید اگه ازین ارتفاع بشه چنین جریانی از مواد قرمز رو دید، یعنی زمین داره زیر مواد مذاب آتشفشانی دفن میشه قاعدتا، نه اینکه درخت‌ها سوخته باشند، نه؟
الان هم همون‌ها در تب رسانه‌ای کرونا دارند ویدئوهایی درباره چین می‌بینند و چیزهایی که زیرش نوشته شده رو باور می‌کنند که از مرز حیرت گذشته و دیگه خنده‌داره!

معمولا گفته میشه ما مشکل سواد داریم. ولی این چیزها خیلی ربطی به سواد نداره. کلا اون قسمت مغز که مسئول زیر سوال بردنه در این‌ها غیرفعال شده. میگن در مغز وقتی چیزی غیرفعال میشه که در دراز مدت ازش استفاده نمیشه.

دولت ژاپن میخواد در آزمون ورودی دانشگاه‌ها اصلاحاتی انجام بده که شامل تست زبان انگلیسی هم میشه. معلم‌ها مخالفند چون این تست‌ها نمیتونه نشون بده مهارت طرف برای انگلیسی که در دنیای واقعی لازمه در چه حدیه، و چون قراره اجراش رو بسپارند به بخش خصوصی و نگرانند عدالت رعایت نشه!.. پیشنهاد دادند اگه واقعا میخوان سطح زبان بچه‌ها رو بالا ببرند باید این کار رو در مدرسه بکنند که لازمه تعداد معلم‌ها رو بیشتر کنند یا از خارج وارد کنند!

در واقع موضع معلمان خنده‌داره. از یک طرف دارند تلویحا میگن دولت کفایت و عرضه اجرای درست یک تست رو هم نداره، و از طرف دیگه از همون دولت میخوان سنگ بزرگ‌تری برداره و کار سیستماتیک و پیچیده‌تری انجام بده! خب اگه به دولت ایمان دارید، بذارید تستش رو طراحی و اجرا کنه‌ و اگه ندارید چه کاریه که یه طرح بزرگتر میذارید تو دستش؟
این بندگان خدا هم مثل ما عمریست داد عدالت آموزشی سر میدن، و نتیجه هم شده توزیع مساوی انگلیسی بلد نبودن بین همه!.. اگه پیگیر عدالت نبودند و شرکت‌های خصوصی کاملا ظالمانه! عهده‌دار آموزش می‌شدند احتمالا الان وضع زبان‌شون خیلی بهتر بود.

امیدی که از عقلانیت خالص حاصل نشده باشه، انسان رو طعمه پروپاگاندا می‌کنه. این ویدئو قسمتی از پروپاگاندای حزب کمونیست درباره ویروس کروناست. ابتدا تبدیل شدن ووهان به شهر ارواح رو نشون میده، سپس به «اقدام جهادی» و «همت ملی» میپردازه، که برای ما قربانیان علی خامنه‌ای مفاهیمی آشناست، و سپس وعده «همه‌چی خوب میشه باز» و گل و بلبل میده.
اما هنوز گرافیستی که کلیپ رو جمع و جور کرده دستمزدش رو نگرفته بحران از ووهان هم فراتر رفت و غیررسمی دارن شنزن رو هم قرنطینه می‌کنند!
پروپاگاندا از شما می‌خواد بیشعور باشید، چون میدونه قبلا خودتون رو با «امید» خر کردید. امیدی که از پشت بته دراومده.

ماموران دولتی چین که افراد مبتلا به کرونا رو به زور و کشان کشان از خونه‌هاشون میارن بیرون و میبرن، اصرار دارند که از وضعیت فیلم بگیرند و ابایی ندارند که فیلم‌ها منتشر بشه. خب قطعا دنبال اطلاع‌رسانی و ژورنالیسم نیستند. دارند دست پیش می‌گیرن که پس نیفتند. اگه فردا تعداد تلفات خیلی بیشتر ازونی شد که همه منتظرش بودند، این فیلم‌ها رو میارن جلو و میگن تقصیر شما مردم بود، همکاری نکردید! اگه عین بچه آدم حرف ما رو گوش می‌دادید اینجوری نمیشد.
یحتمل تو آلبومی که تا الان ضبط کردن، چندتا کلیپ هم هست که نشون میده مأمور اعزامی موقع درگیر شدن با بیمار و خانواده لجوجش به درجه رفیع شهادت نائل شده!

همه دیکتاتورهای توتالیتر بزدلند. هیچ استثنایی هم نداره.

پنجاه سال پیش که استفاده از مواد پلاستیکی داشت اوج می‌گرفت، دولت و شرکت‌های بیمه و خود مردم نگران اشتعال‌زایی این مواد شدند. نتیجه این شد که تولیدکننده‌ها مجبور شدند موادی بسازند که سرعت شعله‌ور شدن رو بگیره. امروزه داره هزاران تن ازون مواد تولید و در مواد پلاستیکی ترکیب میشه. فقط یک مشکلی هست. خود این مواد سرطان‌زا هستند! یکی از شاخص‌ترین‌ها، ماده‌ایه به نام تریس کُلری شده، که سال‌ها پیش استفاده ازش در لباس کودکان ممنوع شده، اما هنوز در خیلی چیزهای دیگه استفاده میشه. از جمله؟ فوم سرد صندلی خودروها!
غلظت ماده متصاعد شده در هوا خیلی کمه، اما میچسبه به ذرات غبار و از طریق تنفس وارد بدن میشه. این ماده در واقع یه جور گاز اعصابه! یعنی نشستن در داخل ماشین یعنی در معرض یک حمله شیمیایی قرار گرفتن!.. این فوم در مبلمان خانگی هم زیاد استفاده میشه، و بچه‌ها که بیشتر به سطح زمین نزدیکند و غبار بیشتری می‌بلعند در معرض ریسک بالاتری قرار دارند.

بهتر نبود خطر آتش‌سوزی رو به جان می‌خریدیم؟

«باورم نمیشه داریم تو جامعه‌ای چنان آلوده به خودخواهی و خودمحوری زندگی می‌کنیم که بعضی از زن‌ها معتقدند در شأن‌شون نیست یه فنجون قهوه برای شوهرشون درست کنند! مگه این جزیی از ادب و احترام نیست؟ اگه شوهره کار می‌کنه، قبض‌ها رو میده، که تو خونه بمونی، خب یه قهوه بده دستش».

دلیلی که برای موجه بودن خدمت به شوهر میاره، نان‌آور بودنشه. خب مگه این نوعی خودخواهی نیست که به کسی خدمت کنی که نانت رو تأمین می‌کنه؟ بی‌احترامی به کسی که تأمینت می‌کنه نشانه بیشعوریه (نه فقط به خاطر اخلاق، بلکه به این دلیل که ممکنه از دستش بدی)، اما احترام گذاشتن بش هم نشانه از خودگذشتگی نیست.
اما در حالت کلان، حد احترام در گذشته یک استاندارد بیرونی بود‌. یعنی دیگران تعیین می‌کردند که قهوه دادن دست شوهر لازمه یا نه. مثل ایشون که داره برای زوجین حد تعیین می‌کنه. اما امروز خود طرفین تعیین می‌کنند که حد کجاست. و ازونجایی که فکر می‌کنند «سنت بد بود»، حد رو میبرند عقب‌تر تا حس کنند آزادترند. که البته خوب جواب نداده. هنوز اونی که نان‌آوره، چه مرد باشه چه زن، چه لیبرال باشه چه نباشه، دوست داره رفتار کسی که سرپرستشه، قدردانی رو نشون بده.

جواب بعضی نظرسنجی‌ها تو نظرسنجی‌های دیگه‌ست. چند روز پیش نظرسنجی گذاشتم که در صورت برداشته شدن فیلترینگ و افزایش سرعت اینترنت در حد سنگاپور، تغییری در وضعیت فکری و سواد و فرهنگ مردم ایجاد میشه یا نه. در آخرین نظرسنجی که در ژاپن درباره مجازات اعدام انجام شده، ۸۰ درصد ژاپنی‌ها با اعمال این حکم موافق بودند! این آمار چنددهه‌ست که تکون نخورده! یعنی بیست سی سال پیش هم ۸۰ درصد مردم معتقد بودند اعدام لازمه! یعنی ظهور اینترنت، اونم از نوع آزادش، و گسترش ارتباطات، اونم از نوع پر سرعتش، و مواجهه با آراء مختلف در شبکه‌های اجتماعی و مصرف محتویات غربی که حقوق بشر فردگرایانه رو ترویج می‌کنند، مطلقا تأثیری در نظر مردم نداشته!

در بین اون اقلیتی که مخالف هستند، اکثرا دلیل‌شون رو برگشت‌ناپذیر بودن اعدام عنوان کردند. من هم دلیل مخالفتم همین بوده همیشه، اما یک پیوست بش ضمیمه کردم: این دولته که تعیین می‌کنه کی مستحق اعدامه، و من به دولت اعتماد ندارم.