گذاشتن سقف درآمد برای دولت بهتر از محدود کردن وظایف دولته. اگه بگیم سالی فقط صد میلیارد تومن یا درهم یا دلار یا لیر داری، خود به خود خدمات خودش رو قیچی می‌کنه. اما اگه سقف نذاریم و بگیم فقط ارتش رو اداره کن، اون ارتش رو جوری اداره می‌کنه که از لحاظ مخارج عوض تمام خدمات دیگه رو دربیاره.
گذاشتن سقف درآمد در دراز مدت برای تقویت گرایش به محلی‌گرایی هم مفیده، چون معلوم میشه که خیلی از کارها رو با دولت مرکزی نمیشه انجام داد. پول برای آموزش مجانی همه نداریم، پول برای درمان مجانی همه نداریم، پول برای خانه‌دار کردن مجانی همه نداریم، پول برای جابجا کردن مجانی مسافران مترو نداریم، و خیلی چیزهای دیگه. حتی روی توزیع جمعیت هم میتونه تأثیر بذاره. اگه پولی برای اداره امورات تهران باقی نمونه، به وضعیتی دچار میشه که ممکنه تخلیه ناگهانی جمعیت رو تجربه کنه.

در مورد هنرمندان جشنواره‌ای-حکومتی که ناگهان یادشون افتاده باید به «مردم» نشون بدن که به مردم اهمیت میدن، دو نوع برخورد دیده میشه. عده‌ای میگن باید این‌ها رو در هر صورت از تیربرق آویزان کرد، و عده‌ای دیگه میگن مهم یارگیریه، و هر یاری غنیمته و باید آغوش‌مون رو باز کنیم برای این‌ها و فلان.

امیر فرمود جایی که همه بدند اگه خوشبین باشی، ابلهی! ما هم با یک قبیله مواجهیم که توشون آدم سالم نیست، لذا گروه اول کاملا حق دارند، حتی اگه گروه دوم کاملا ابله نباشند (خدا کند).

یک گروه حاشیه‌ای هم وجود دارند که میگن نمیشه از هرکسی انتظار داشت یک برانداز سکولار باشه!
بله خب. هشتاد درصد مردم ایران مسلمانند ظاهرا. من از منظر بچه مسلمانی این مطلب رو بیان می‌کنم:

نشانه‌های تفرعن در این سیستم فراوانه. همه خصوصیات فرعون رو در کلیت این گنگ شیعی-توتالیتر به صورت جمعی، و در مقاماتش به صورت شخصی، می‌بینید. اما این تفرعن نه فقط شخصی، و نه فقط جمعی، که حتی سیستماتیکه. به عنوان مثال: طبق قانون، ما حق اجرای رفراندوم برای تغییر حاکمیت رو نداریم! یعنی فندانسیون این تشکیلات روی این فکر فرعونی بنا شده که «ما درست و غلط را طوری تعیین کردیم که نه تنها گذشتگان بهتر از ما تعیین نکردند، که آیندگان هم بهتر از ما تعیین نخواهند کرد». هیچ‌کس انقدر احمق نیست که فکر کنه هیچوقت نمیمیره، ولی یک فرعون انقدر خود در مرکز جهان بین هست که فکر کنه ایده‌ها و ارزش‌هاش جاودانه هستند.

قرآن در مورد فرعون به جای استفاده از کلماتی مثل کافر یا مشرک یا منافق و مانند این‌ها، از کلمه طاغوت استفاده می‌کنه. طاغوتی، یعنی کسی که طغیان کرده. از حد خودش. حد این آدم این نیست که به ملت بگه چی خوبه چی بده. حدش این نیست که چیزی رو بشون تحمیل کنه‌. حدش این نیست که هدایتگر باشه. از همه‌ مهمتر: حدش این نیست که زندگی مردم خرجش بشه.

و همون قرآن در مورد طاغوت، نمیگه بجنگ، یا خفه‌ش کن یا یه بلایی سرش بیار.. بلکه از کلمه اجتنبوا استفاده می‌کنه. یعنی اول ازش دوری کن. فاصله بگیر. فرق است بین «زورت بش نمیرسه؟ پس حداقل فاصله بگیر». و «به جای زورآزمایی، اول یاد بگیر فاصله بگیری». این دومی خیلی مهمه. این فاصله گرفتن یک آپشن از روی ناچاری نیست. یک مرحله کلیدی در ارتقاء ذهنیه. حتی به موسی میگه حواست باشه درست حرف بزنی. هدف، دعوا نیست. دعوا رو با کس دیگه هم میشه تست کرد. هدف یه حرکت دراز مدت و پیچیده‌ست که قدم اولش فاصله گرفتنه. و این پله اول رو نمیشه پرید یا به زمان دیگه‌ای موکول کرد. کریتیکاله.

می‌خواید باور کنیم اتفاقی برای ذهن این سلبریتی‌ها افتاده؟ نشون بدید از فراعنه فاصله گرفته‌اند. فاصله واقعی و قابل شهود و قابل استناد.
دکلمه رو همه بلدند اجرا کنند.

شهوت عجیب بومی‌سازی رو حتی در برنامه‌هایی مثل گات تلنت هم میشه دید. البته این شهوت رو فقط ایرانی‌ها ندارند.‌ مثلا نمونه‌های غیر آمریکایی-انگلیسی رو که می‌دیدم اولین سوالم این بود که «چرا؟». طرف واقعا مستعده؟ بذارید بره به همون مراجع غربی مراجعه کنه (خواننده کانتری که بچه ناف تگزاسه تا یکم کارش می‌گیره نقل مکان می‌کنه به لس‌آنجلس. بعد این‌ها انتظار دارن بچه جهان‌سومی مقصد نهاییش لس‌آنجلس نباشه!). اما در ایران غلظتش بیشتره. طوری که علاوه بر ایرانیان داخل سرزمین، ایرانیان خارج از سرزمین هم براش آستین بالا می‌زنند. ایرانی هرجا میره این شهوت هم باش میره.‌

نمی‌دونم چطور باید برای مردم جا انداخت که اصلا عار نیست خیلی از کارها رو خودمون انجام ندیم و اصلا عیب نیست که برای خیلی چیزها نمونه داخلی نداشته باشیم و اصلا یک ضعف نیست که خیلی چیزها برای همیشه خارجی بمونند.

یعنی اینکه شاه حتی در حین پیاده‌رویش هم دخالت کنه در زندگی و بیزینس مردم نشانه فرهنگه؟
کمترین اثر این فاشیسم زبانی این بود که امروز شرکت‌های ایرانی نمی‌تونند اسمی برای بنگاه‌شون انتخاب کنند که مضحک نباشه!

https://t.me/naqdemosaddeq/1080

یک نکته فنی در مورد تلگرام
وقتی پست غلط املایی داره و فوروارد میشه جایی، اصلاح اون غلط در پست اصلی، پست فوروارد شده رو اصلاح نمی‌کنه. بعبارتی پست که از مبدأ اصلیش خارج شد، فریز میشه. اما در گروهی که به کانال لینک کردم و پست‌ها به صورت خودکار فوروارد میشن، اصلاح در پست اصلی پست داخل گروه رو هم اصلاح می‌کنه. یعنی تلگرام اگه بخواد میتونه پست رو در همه‌جا زنده نگه داره، ولی هنوز اینکارو نکرده.

صراحتا داره میگه نمی‌تونم قول بدم دست به خشونت نزنم!
این صدای ضبط شده آدم رو اذیت می‌کنه. با لحنی میگه دست خودم نیست انگار انتظار داره ازش بپذیره که دست خودش نیست، و انگار بارها همین رو گفته بوده و بارها پذیرفته شده بوده و دلیلی نمی‌بینه که فکر کنه اندفعه فرق داره و برای همین با خیال راحت تکرارش می‌کنه.

این وقاحت رو تنهایی به دست نیاورده. ساپورت جامعه مبتلا به #واژنیسم رو پشت سرش داشته، و الان هم داره.

خبرنگار ان‌بی‌سی شنید جان کری میخواد نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری بشه. چون به نظر میاد برنی‌سندرز میتونه بقیه دموکرات‌ها رو شکست بده، و اگه این اتفاق بیفته کل حزب دموکرات رو با خودش می‌کشه پایین!.. جان‌کری اومد چیزی که گفته بود رو تکذیب کنه این توعیت رو زد که توش کلمه فاک داشت. زود پاکش کرد و نسخه بدون فاک رو پست کرد.
اگه از سندرز ببازند، یک دابل باخت خواهد شد. چون هم از ترامپ باختن، هم کنترل حزب از دست‌شون خارج میشه. این نامزدی یواشکی در واقع ارسال یک نوع پیام تهدید بود که «هر کاری لازم باشه می‌کنیم».

همون جسارت سی‌سالگی که بازار با آغوش باز می‌پذیره، در داخل دستگاه دولت تحمل نمیشه. همون نخبه‌هایی که رفاه رو برای مردم بالاتر می‌برند و ارزان‌تر می‌کنند و عملا زندگی شخصی و اجتماعی میلیاردها نفر رو تغییر میدن، اجازه تغییر در تشکیلات دولت رو پیدا نمی‌کنند. به تضاد شدید کارآفرین‌ها و نامزدهای انتخاباتی نگاه کنید. کارآفرین دنبال حذف زوائده تا ارزش افزوده ایجاد کنه (اسمارتفون شما خیلی از وسایل دیگه‌ای که داشتید حذف کرد)، اما نامزد انتخاباتی دنبال اضافه کردن زوائده! اضافه کردن پیچیدگی، اضافه کردن هزینه‌ها، اضافه کردن لایه‌های بروکراتیک، اضافه کردن راه‌حل‌های ملانصرالدینی، اضافه کردن عدم کارایی.

نمی‌دونم به دختری که در مصاحبه شغلی قبول شده و قرار شده استخدام شه و توقع داره بش تبریک بگم، چطور تبریک بگم وقتی چیز مبارکی توش نمی‌بینم. که قراره تا همین چندماه بعد ارزش حقوقی که باشون به توافق رسیده چهل درصد کمتر بشه، که قراره برای داشتن این شغل به بقیه آرزوهاش نرسه، که معلوم نیست در معرض چه آزارهای جنسی قرار بگیره، که دستش هم به جایی بند نباشه. اگه در کشتی در حال غرق باشید، اهمیتی داره که بتون زنگ بزنند و بگن یک میلیون دلار در قرعه‌کشی بخت آزمایی برنده شدید؟ تا وقتی همه داریم میریم پایین، هیچ خبری، خبر خوب نیست. فقط پوزیشن‌مون جابجا میشه. از موتورخانه به عرشه، از عرشه به بریج، و از بریج به کابین. چی رو تبریک بگم؟
اوکی. ورودتون به این قسمت کشتی، مبارک!

https://t.me/anarchonomy/3430

قبلا درباره زوال عقل سیستماتیک شبکه الیگارشی ایران نوشته بودم. همونطور که این‌ها انقدر عقل ندارند که سر طب سنتی روی جان خودشون قمار نکنند، انقدر عقل ندارند که کرونا رو جدی بگیرند. ما به عنوان ۸۵ میلیون ایرانی که اهمیتی نداریم و این برای همه روشن شده و بحثی توش نیست. موضوع اینه که در صورت شیوع احتمال داره خودشون هم بگیرن! نمیشه با اضافه کردن تعداد بادی‌گاردها با ویروس مقابله کرد.

متأسفانه درصدی از مردم هنوز به این قطعیت نرسیدند که این‌ها کفایت مراقبت از خودشون رو هم ندارند، چه برسه مراقب از جان و مال مردم رو.

ژورنالیست‌هایی که تعریف شغل‌شون انتقال اطلاعاتی به مردمه که صاحبان قدرت با انتقالش مخالفند، دقیقا دارند پیامی رو به مردم منتقل می‌کنند که اون صاحبان قدرت طراحی کردن! اما جالب‌تر اینه که ترجیح میدن روابط عمومی حکومت‌هایی باشند که به هیچ‌کس پاسخگو نیستند و هیچ خط قرمزی ندارند‌.

سندرز ۶۴ تا رأی بیشتر داشت نسبت به پیت بودجج، اما فرمول اینه تعداد رأی رو ضربدر تعداد دلیگیت‌ها می‌کنند، که ۶ تاست، و تقسیم بر تعداد حضار، که دویست و خورده‌ای بودند. عدد سندرز درمیاد ۲ ممیز ۴۴، عدد پیت درمیاد ۱ ممیز ۷۷. چون اون کمتر از دو و نیمه و این بیشتر از یک و نیمه، رند جفت‌شون میشه ۲! یعنی هر سه نامزد ۲ دلیگیت به دست میارن.

این بابا میگه چطور کسی که ۶۴ تا رأی بیشتر داشته همون تعداد دلیگیت بش میرسه؟ باورنکردنیه!
اینم بش گفته به سوسیالیسم خوش اومدی!
این منشن نبود دیگه، هدشات بود.
سوسیالیست‌ها ازین فرمول‌ها برای بالاکشیدن ثروت دیگران استفاده می‌کنند، اما وقتی با همین فرمول رأی‌شون خورده میشه ناگهان فکر می‌کنند باورنکردنیه!

جناب خالقی به خوبی جواب مهملات تکراری قطعه‌ساز رو داده، اما چند نکته هم من اضافه می‌کنم:

- درسته هزینه‌های مالی در ایران بالاست، اما انحصار، امکانات مالی دیگه‌ای براشون بوجود آورده. مثلا میتونند پول ساخت محصول رو از یکسال قبل از تولید از خریدار بگیرند! و حتی اگه خواستند یه محصول دیگه با یه مشخصات دیگه تحویلش بدن. چنین امکانی رو هیچ تولیدکننده‌ دیگه‌ای در هیچ یک از سیارات منظومه شمسی نداره.

- هزینه‌های مالی جزء هزینه‌هاییه که تولیدکننده کنترلی روش نداره. اما اگه واقعا براشون هزینه مهم بود، باید اون هزینه‌هایی که در کنترل خودشونه رو کاهش می‌دادند. این‌ها برای تولید تعداد مشخصی خودرو مثلا ۵۰ هزارنفر در استخدام خودشون دارند، در حالی که کارخانجات مدرن دنیا برای تولید همون تعداد خودرو فقط ۲۵ هزارنفر و حتی کمتر لازم دارند. اگه دردشون هزینه‌ست، چرا ریخت و پاش داخلی خودشون رو جمع نمی‌کنند؟

- این قضیه دلالی که انقدر ازش مینالند دقیقا محصول انحصاریه که ازش بهره‌مند هستند. این وضعیت وقتی بوجود میاد که عرضه‌کننده از پس تقاضا برنمیاد. اگه ما مختار بودیم عرضه‌کننده‌های دیگه‌ای وارد بازار کنیم، دلالی خود به خود بلاموضوع میشد. حالا بگذریم که در این ناله‌ها هم صادق نیستند. تولیدکننده‌ای که سایت فروشش فقط برای ۵۰ میلی ثانیه باز میمونه و خودش دلالی می‌کنه، در جایگاهی نیست که از فعالان غیررسمی بازار گله کنه.

- ازین ۳ میلیون شغلی که دائم به عنوان قرآنی که به سرنیزه‌ها زده شده ازش استفاده میشه، درصد ناقابلی مستقیما وابسته به شرکت‌های خودروساز هستند. در صورتی که تولیدکننده‌های خارجی بتونند وارد بازار بشن (و ازشون باجگیری نشه) بسیاری ازین‌ها میتونن براشون کار کنند و عملا هیچ اتفاقی نمیفته.

- و اما اگه تولیدکننده انقدر نگران از بین رفتن فرصت شغلی بود چرا از ماشین‌آلاتی استفاده کرد که شغل‌هایی رو از بین برد؟ چرا رفتند از آلمان ربات‌های جوشکاری خریدند و در خط تولید قرار دادند که کار صدها نفر رو انجام میدن؟ چطور تولیدکننده یک شغل رو حذف کنه حلاله، ولی مشتریان با انتخاب‌شون یک شغل رو حذف کنند حرامه؟

- وقتی از ۱۵ میلیارد ارز لازم برای واردات خودرو صحبت می‌کنند، ارز لازم برای تولید داخل رو صفر در نظر می‌گیرند! در حالی که خود خودروسازان یکی از مکنده‌های بزرگ ارز هستند. مگه به همین خاطر نبود که تا دلار سه برابر شد، این‌ها هم قیمت‌شون رو سه برابر کردند و می‌گفتند حتی پراید هم ارزبری داره؟ برای اینکه هزینه واقعی واردات به دست بیاد، این ۱۵ میلیارد رو منهای ارز لازم برای تولید بعلاوه هزینه‌های تورمی کمک‌های حاتم‌طایی‌طور بانک مرکزی به این شرکت‌ها بکنید. احتمال داره همه نیاز کشور هم از خارج بیاریم باز یه چیزی ته جیب‌مون بمونه!

- اگه دیدیم ارز کشور جوابگوی واردات خودروی صفر کیلومتر نیست، میشه خودروی دست‌دوم وارد کرد. در فیلیپین با ۶۰ میلیون تومن، میشه تویوتا کمری ۲۰۱۲ که ۵۰ هزارتا کار کرده خرید. چرا اینجا نشه؟ خودروساز داخلی با این پول داره تیبا میده دست مشتری!


https://t.me/RahbordChannel/1596

متأسفانه با جامعه پزشکی‌ای مواجهیم که حتی پول شارژ ساختمانی که توش مطب دارند رو هم نمیدن، و یه روز آسانسور کار نمی‌کنه، یه روز لامپ‌ها سوخته، یه روز نگهبان نیست، یه روز راهروها کثیفه. با این که مبلغ شارژ ماهیانه ساختمان شاید اندازه مبلغ دو تا ویزیت‌شون هم نیست.
بعضی‌ها این وضعیت رو بهانه می‌کنند برای اینکه ثابت کنند قاعده عرضه و تقاضا در حوزه سلامت و درمان، یا کار نمی‌کنه یا خطرآفرینه!.. مثلا فرض کنید تمام متخصصان ارتوپد کشور در طبقه چهارم ساختمانی مطب دارند که آسانسور ندارد! مشتری چون کارش لنگه، و چون بحث سلامته، حاضر میشه مریضش رو کول کنه و چهارطبقه رو ببره بالا. بنابراین نمیتونه پزشکی که به نیاز مشتری اهمیت نمیده رو با «مراجعه نکردن» تنبیه کنه!
بله دست ما در تنبیه این‌ها بسته‌ست. اما چه کسی دست ما رو بسته؟
اگه ما اجازه داشتیم علاوه بر واردات خودرو، پزشک هم وارد کنیم دست‌مون انقدر بسته نمیموند. بذارید همه‌چیز آزاد باشه، اونوقت اگه بازار جواب نداد، شکایت کنید‌.

به عقل کسانی که وضعیت‌های آخرالزمانی رو خیلی دور و نامحتمل می‌بینند شک کنید. کسی که مغزش فعالیت نرمالی داره، باید همه اون احتمالات رو جدی بگیره و تا حدی که از دستش برمیاد آماده باشه.

در ووهان چین که مردم در خانه‌ها حبسند، تهیه غذا هم به معضل تبدیل شده، چون حتی فرستادن پیک‌موتوری هم میتونه باعث انتقال ویروس بشه. باید راهی پیدا کنند که بدون حضور یک انسان، غذای سفارش داده رو تحویل میلیون‌ها مشتری بدن.
این مسئله بهانه‌ای شد تا ازین به بعد دولت چین، سرویس‌های پهپادی و اتومبیل‌های خودران رو نه صرفا یک توسعه تکنولوژیک، بلکه بخشی از امنیت ملی خودش تعریف کنه.

اما این تکنولوژی نیست که مانع وقوع فجایع مشابه میشه. مشکل چین، تمرکز بیمارگونه، دولت بیش از حد بزرگ، بی‌کفایتی سیستماتیک، و از همه مهم‌تر بیشعوری مدرنه. بیشعوری مدرن همون چیزیه که باعث میشه آدم تحصیلکرده بگه «چیزی نیست، بیخود گنده‌ش کردن». بیشعوری مدرن همون چیزیه که دو روز تمام مثل بز به دروغ حکومت درباره سرنگون کردن هواپیما گوش میداد و تأییدش می‌کرد و با مثلثات میخواست ثابت کنه این سقوط کار موشک نیست! بیشعور مدرن آدمیه که لبه پرتگاه رو جایی خیلی دور می‌بینه که پاهامون بش نزدیک نخواهد شد. آدمیه که قدرت طبیعت و عمق حماقت آدم‌ها رو دست‌کم می‌گیره، و روی ثبات روزگار و منطقی بودن آدم‌ها زیادی حساب باز می‌کنه.‌ بیشعور مدرن نمیتونه بفهمه چقدر سریع یک شعله کوچک تبدیل به یک جهنم میشه و نمیتونه بفهمه چقدر زود میتونه دیر بشه. و وانمود می‌کنه تمامیت این نگاه احمقانه‌ای که داره پشتوانه علمی داره!

مطلقا تضمینی وجود نداره که ما قربانی بعدی حماقت‌هایی که دیگران مرتکب شدن نباشیم.‌ اگه روزی چیزی مشابه بحران ووهان برای ایران پیش بیاد، باید منتظر بی‌کفایتی‌های بیشتر و دروغ‌های بیشتر و هرج و مرج بیشتر و مرگ‌های بیشتر باشیم. عقل سلیم حکم می‌کنه برای حداقل یک ماه عدم امکان جابجایی، باید آماده بود. و این یعنی باید برای حداقل یک ماه مصرف خانواده‌تون، غذاهایی با ماندگاری بالا رو جایی در خونه نگه داشته باشید.

سرنوشت ما واقعا دست یک مشت نئاندرتاله. شما ازون بیشعورهایی نباشید که فکر می‌کنند این اغراقه.

دستگاهی رو برای خدمات گارانتی بردم شرکت نمایندگی، پونزده دقیقه طول میدادند تا دستگاه هر مشتری رو تحویل بگیرند! بروکراسی و کاغذبازی در دولت غیرمنتظره نیست، ولی در شرکت خصوصی چه معنی داره؟ کد ملی رو بده، عکس کارت ملی رو هم بده، این جا رو پر کن، اینجا رو امضاء بزن، اونجا رو مهر بزن، شماره بده، آدرس بده. فقط مونده بود نمونه ادرار بگیره. و بعد همه اینارو اسکن کرد، و فایل رو نگه داشت، و یه کپی گرفت، و کپی رو هم نگه داشت، بعد از روی فرم اسکن شده یه فرم دیگه داخل نرم‌افزار رو پر کرد!
گفتم کاسب‌های هفتادسال پیش بازار که یک پنجم شما هم سواد نداشتن کل این کار رو با یک دفتر و یک مداد انجام میدادند، هم سریع و خلاصه بود، هم آشفتگی بوجود نمی‌اومد.

مغزها خشک شده. فکر می‌کنند کار بدون پیچیدگی، متعلق به گذشته‌ست، و اگه ساده‌ش کنیم یعنی کهنه‌پسندیم! اگه خشک نشده بود سادگی و سرراستی رو وابسته به زمان نمی‌دید.

از پینکر خوشم نمیاد، ولی این یکی رو حق داره. ژاپن به بهانه حادثه فوکوشیما برق هسته‌ای رو تعطیل کرد، که خب باید از یک منبع دیگه جایگزین می‌شد. مثل ما گاز که ندارند‌. میمونه چی؟ بله، ذغال‌سنگ!
معلوم نیست اگه واقعا معتقدند گرمایش جهانی یک فاجعه بزرگه و همه رو خواهد کشت، چرا باید برقی که حتی اگر دچار حادثه بشه هم تعداد کمی از مردم رو می‌کشه رو کنار بذارن و برقی رو جایگزین کنند که همه رو خواهد کشت!

این عکس من است.
این عکس، من است.

جرد کوشنر: «یکی از مذاکره کنندگان بم گفت هدف مذاکرات فقط اینه که به ملت امید بدیم! اونجا بود که فهمیدم انگار این فقط من بودم که انقدری احمقه که فکر می‌کرد بعنوان مذاکره‌کننده قراره تلاش کنی تا مسئله حل بشه».

این شهادت کوشنر از واقعیت سیاست‌مدارانی که داخل قضیه فلسطین هستند نشون میده کل این دعوا یک کلاهبرداری رسانه‌ایه. البته ما می‌دونستیم ولی خیلی خوبه که عملگرایان آمریکایی هم متوجه شدند و دارند به بقیه میگن.