یکی از پروفسورهای دانشگاه تگزاس که اهل غواصی تحقیقاتیه محلی در محدوده فیلیپین پیدا کرده که از کف اقیانوس گاز دی‌اکسید کربن میاد بالا. البته ازین‌ چشمه‌های گازی زیاد دیده ولی نه با این ابعاد. میزان دی‌اکسیدکربن کربن در محیط رو که اندازه گرفته ۲۰۰ برابر مقدارش در اتمسفر بوده! که یک رکورده در طبیعت. البته بیشترش در آب حل میشه اما اونی که میرسه به سطح هم از میانگین بالاتره‌. خیلی سریع هم در پست‌هایی که خبرش رو زدن اشاره میکنن «این ربطی به گرمایش جهانی نداره‌ها».
اوکی، تأثیری نداره. ولی لاقل بپذیرند که در مدل‌هاشون چرخه آب و گاز رو ساده‌تر از چیزی که هست گرفتند‌. اون پایین هنوز خبرهای زیادی هست.

این مقایسه‌های نابجا و این انتظارات دور، شما را فرسوده خواهد کرد.‌ واقعیات مملکت ما با این آرزوها همخوانی نداره. حداقل تا پنجاه سال آینده هیچ اتفاق مبارکی نمیفته.

این اشتیاق دولت‌ها برای ساخت و راه‌اندازی ارز دیجیتال، اصلا عادی نیست. بعضی‌ها تصور می‌کنند زرنگ‌تر از دولت‌ها هستند و با رمزارزها جلوافتادند و این تنها چیزیه که توش از دولت سبقت گرفته‌اند.. و الان دولت‌ها متوجه شدند که نباید از قافله عقب موند و دارن خودشون رو تکون میدن! ولی اینطور نیست. سر و ته این قافله اونجوری نیست که به نظر میرسه.
البته نظریه توطئه‌ای که میگه بیت‌کوین پروژه پیچیده سازمان سیا بود رو نمی‌تونم بپذیرم ولی این اشتیاق از طرف بانک‌های مرکزی کشورها، یعنی همون‌هایی که مناسباتی مسموم در دنیای تجارت و اقتصاد ایجاد کردند، برای ارائه ارز دیجیتال، یک حرکت رو به جلو نیست. بلکه دقیقا یک توطئه خزنده‌ست برای تسلط بیشتر به مردم و گرفتن بیشتر آزادی‌های فردی، و علاقمندان رمزارزها ساده‌دلانه این تیترها رو به شکل خبر خوب می‌بینند! بی‌خبر اینکه دروازه‌ها داره باز میشه برای اسب تروا!

هدف دولت‌ها تسهیل تبادلات پولی مردم نیست. هدف‌شون اینه که مطلقا هیچ واحد پولی جابجا نشه مگر اینکه از ابتدا تا انتهای اون جابجایی برای چشمان ناظر بروکرات‌ها عیان باشه. تا هیچ احدی نتونه درآمد خودش رو پنهان کنه، و متعاقبا نتونه از مالیات فرار کنه. و هرچند این بزرگ‌ترین هدفه، دستاوردهای جانبی دیگه‌ای هم خواهد داشت. مثل محاصره مالی عناصر نامطلوب! که میتونه منجر به سانسور سیستماتیک بشه. اگه بشه کاری کرد هیچ کس نتونه پولی برای یک نویسنده واریز کنه، دیگه لازم نیست کتابش رو سانسور کنند. چون از فقر و نداری قادر به تولید محتوا نخواهد بود.

البته در تاریخ بازی‌های موش و گربه، جایی که باخت حکومت‌ها بیشتر از بردهاشون بوده حوزه تجارت بوده. ولی این نفی‌کننده این واقعیت نیست که از لحاظ آزادی داریم وارد دوره تاریک‌تری میشیم.


https://t.me/arzdigital/5403

دوستان در جواب به دغدغه توطئه دولت‌ها در مورد ارز دیجیتال، موضوع پول خصوصی و توکن رو مطرح کردند. یعنی پولی که یک بنگاه یا یک موسسه یا یک نهاد یک گروه و تیم و حتی یک خانواده تعریف می‌کنند، کاملا خارج از دایره اختیارات دولت.

اما اگه دقت کرده باشید در فیلم جان ویک، دقیقا چنین پول خصوصی در گردش بود، و اعضای شبکه تحت هر شرایطی به اعتبارش احترام می‌گذاشتند، حتی اگه حاملش یک عنصر نامطلوب بود. و غیرقابل ردگیری هم بود. نمی‌شد فهمید چه کسی توکن رو از جان گرفته. حالا با کل سناریو کار ندارم که حالا مجبوره کل شبکه یا حداقل مدیریتش رو از بین ببره. این روش دقیقا چیزیه که ما لازم داریم و اتفاقا به تقویت مهارت‌های اجتماعی‌مون هم کمک می‌کنه. مثلا ما امروز در ساخت چیزی شبیه شبکه مقاومت که در جنگ جهانی در فرانسه علیه نازی‌ها شکل گرفت ناتوانیم.‌ آدم‌های کاملا عادی در اون شبکه عضو بودند، یکی کتابفروش بود، یک عینک‌ساز، یکی مترجم.

اما نباید واقعیت شرارتی که قراره عملیاتیش کنند رو دست کم گرفت. با ممنوعیت پول کاغذی و ایجاد انحصار در ارزهای دیجیتال دولتی، زندگی مردم به سمتی خواهد رفت که زیرزمینی کردن فعالیت دشوارتر بشه، و در اون شرایط دشوار فقدان اعتماد و کار گروهی، عملا امکان رهایی از قفس رو نامحتمل می‌کنه. همین الان تصور کنید من بخوام از اکانت توعیترم به عنوان یک پول استفاده کنم، یعنی به شخصی تحویلش بدم تا اون کالایی به من بده، و خود او تحویلش بده به کس دیگه و کالایی بگیره. در حال حاضر شاید بتونم معامله خوبی باش انجام بدم.. اما اگه بفهمند من برای رهایی از مخمصه هیچ چاره‌ای جز استفاده از اکانتم به عنوان پول نداره چه معامله‌ای بام خواهند کرد؟ حتی این هم در جان ویک دیده شد.. وقتی در مخمصه بود مجبور بود توکن بیشتری بپردازه.

بنابراین مسئله تکنیک نیست که بگیم خب ارز فلان رمزگذاری شده‌ست و مخفیه و غیرمتمرکزه پس حله! مسئله تبعات اجتماعی تسلط دیجیتال دولته. نباید کار به جایی برسه که مثل جان، «مجبور» به نظر برسیم.‌ ما نمی‌تونیم جمجمه همه رو پخش کنیم رو زمین.



https://t.me/cryptoshenasi/3689

در حالی که دولت چین مردم رو با ساخت بیمارستان با یک بشکن! سرگرم کرده، در داخل ووهان واقعیت شکل دیگه‌ای داره. این شهروند چینی دل رو زده به دریا و داره میگه عملا در مدیریت بحران گند زدند، چون اصلا آمادگیش رو نداشتند.

میگه ایستکاه‌های اتوبوس رو بستن و پمپ بنزین‌ها رو هم تعطیل کردند تا ملت نتونن هجوم ببرن به سمت بیمارستان‌ها. به اون‌هایی هم که مراجعه کردند چون ازدحام بالاست درست رسیدگی نمیشه. و طبیعیه که نشه.
بهتر بود به جای جذب مردمی که هم ناقل ویروس هستند هم ناقل وحشت و اضطراب به چند بیمارستان بزرگ، توی هر محله یک بیمارستان صحرایی کوچک تعبیه می‌کردند.‌ شاید نمی‌شد باش پز داد ولی کار مردم رو بهتر راه مینداخت. ولی همین هم نیاز به برنامه‌ریزی از قبل داشت، که نبود.

هرچه مصیبت داریم از تمرکزگراییه.

یک مجرم در آمریکا پس از اینکه پنج شش سال حبس گرفت وارد زندان میشه اما کارمند زندان موقع تفتیش متوجه نمیشه یه گوشی هوشمند همراهشه. البته بی‌کفایتی بالایی میخواد یک گوشی با اون صفحه بزرگ رو نبینن، ولی به هرحال اتفاق افتاده. و این بدبخت هم فکر کرده مملکت امام زمانه و گوشی تو زندان ممنوع نیست. یه روز خیلی خجسته گوشی رو آورده داده نگهبان گفته اینو بزن به شارژ! نگهبان هم گرفته ازش و گفته اینو از کجا آوردی پدرسوخته و فلان و کار به دادگاه میکشه. قاضی ۱۲ سال حبس اضافه براش میزنه! چرا؟ چون تو بند قانونی که این جرم رو تعریف کرده، حمل اسلحه و چاقو و قمه و وسایل الکترونیکی در زندان در یک جمله اومده و تخلف رو مرتبه‌بندی نکرده. بنابراین همون حبسی که برای حمل تفنگ میزنن برای این هم زدن! در حالی که خطا رو نگهبان مرتکب شده! اصلا قاضی میفهمه ۱۲ یعنی چی؟

وقتی ارزش کلمات از ارزش انسان بیشتر شد، این اتفاقات عادی میشه‌. کلمات قانون برای صیانت از انسان هستند، اما انسان داره قربانی اون کلمات میشه.

جورجیو‌ گابر چه کار تمیزی انجام داده بوده اون زمان درباره کانفورمیست‌ها.
کاش ما هم هنرمندانی داشتیم تا اثری مشابه درباره استمرارطلبان بسازند.

«رویاهایش از خواب دیگران بیرون می‌آید!».

چه سوزوند این خط.

صحبت جان بولتون شده
قبلا خدمت‌تون عرض کردم چجور آدم‌هایی هستند این‌ها


https://t.me/anarchonomy/2684

رشته توعیت سینا درباره سرنگون کردن هواپیمای اوکراین مطالب مفیدی داره که کاش میشد به سمع و نظر عموم مردم ایران رسوند. البته از منظر خودم هم پنهان بود چون من رو بلاک کرده بود! (معتقد بود یک ترول هستم! البته گاهی هستم ولی نه در اونجایی که فکر کرد هستم. به هرحال نمی‌دونم چه شد که یادش رفت و از بلاک خارج کرد). اما نتیجه‌گیری کلی ایشون اینه که این فاجعه از ترکیبی از بی‌کفایتی سیستمی و بی‌کفایتی پرسنلی اتفاق افتاده. که به نظر من درست نیست. بی‌کفایتی در بخش رزمی ماجرا نبود، در بخش استراتژی بود که در مورد برنامه سپر انسانی عجله کرد.
البته دیگران می‌تونند تحلیل‌های دیگه‌ای داشته باشند از علت این عمد. مهم اینه که تقلیل داده نشه به یک «افسر نفهمید داره چیکار می‌کنه».
آیا برای این عمدی‌پنداری مستنداتی داریم؟ نه کاملا. بیشتر شواهد سلبی هستند، یعنی خطا «نبودن» رو اثبات می‌کنند. که باید کافی باشه. اما آیا این مستندات واقعا لازم بود؟ نه لزوما‌.

وقتی اعلام شد جف اپستین خودکشی کرده، درست زمانی که نگهبان جابجا شده، و دوربین‌ها هم کار نمی‌کردند، نسیم طالب گفت در این موارد که مجهولات زیادند و حادثه باور پذیر نیست، بی‌کفایتی رو در بالای لیست دلایل احتمالی قرار بدید، چون معمولا مردم بی‌کفایتی موجود رو دست‌کم می‌گیرند. یعنی باور نمی‌کنند پلیس نیویورک یا نگهبانان یا هر مسئولی در هرجایی انقدر بی‌عرضه باشه. ولی معمولا است!
طالب در این مورد یکی از حرف‌های مهم خودش رو یادش رفت که خیلی‌ها heuristic ها رو هم دست‌کم می‌گیرند، و خودش هم دست‌کم گرفت.
هیوریستیک یعنی شناختی که از اکتشافات شخصی و تجربی بدست اومده و لزوما قابل توضیح یا اثبات علمی نیست. مثل وقتی که یک راه‌بلد بومی به شما میگه امروز از فلان دره برای عبور استفاده نکنید. نه اطلاعات ماهواره‌ای داره نه دیتا داره نه علم غیب داره نه به تله‌پاتی مجهزه نه چیزی در اطراف دیده میشه که خطرناک به نظر بیاد، اما میدونه که الان اونجا امن نیست، و نمیتونه بگه چرا.
مردم آمریکا انکار نمی‌کردند که بی‌کفایتی در مسئولان زندان میتونه وجود داشته باشه، اما هیوریستیک‌هایی که داشتند می‌گفت «تابلوعه کار خودشونه».
و حق با اون‌ها بود. کالبد شکافی نشون داد کاملا حرفه‌ای خفه‌ش کردند.‌


https://twitter.com/SinaNoorikhani/status/1217053883345915904?s=19

قبلا نوشته بودم تنها و تنها و تنها دلیلی که عملی به نام سقط جنین وجود داره اینه که جنین نیش نداره و نمی‌تونه از خودش دفاع کنه. مثلا اگه مثل عقرب یا بعضی حیوانات دریایی به محض اینکه در معرض نابودی قرار می‌گرفت به وسیله یک سم، مادر رو از پا در می‌آورد، مسئله سقط به کلی از دستور کار تمام زنان جهان خارج می‌شد. چون کسانی که حتی فحش رو هم نمی‌تونند تحمل کنند، در برابر حتی «احتمال» نیش کشنده قطعا تسلیم می‌شدند.

بارداری ناخواسته چیست؟ مگه نوعی از بارداری نیست که برای هزینه‌های بچه برنامه‌ریزی صورت نگرفته؟ چرا نباید بشه این هزینه‌ها رو به کسی سپرد که از پسش برمیاد؟

آیا امروز یک آمریکایی میتونه بیاد ایران و یک بچه یتیم رو به فرزندخواندگی بپذیره و با خودش ببره؟ خیر. یعنی حاضرند بچه‌های یتیم بی‌سرپرست بمونند و بی‌خانواده و بی‌محبت و در فلاکت زندگی کنند، اما به دست خارجی‌ها نیفتند! البته این فقط یک سیاست حاکمیتی نیست، فرهنگ عمومی هم ساپورتش می‌کنه. همونایی که حاضر نیستند بچه‌های یتیم رو به فرزندی بگیرند، همزمان با اینکه خارجی‌ها بیان و ببرنشون هم مخالفند!

دقیقا به خاطر همین ذهنیت‌ها، فروختن نوزاد ممنوعه! در حالی که نباید باشه. برای بچه‌ای که در شکم دارید برنامه‌ریزی نکرده بودید؟ خب بفروشیدش. شاید همه نوزادان در این مارکت مشتری پیدا نکنند، اما میشه خیلی‌هاشون رو زنده نگه داشت.
به جای اینکه به زن بگیم «عیب نداره قاتل باشی»، بهتر نیست بگیم «عیب نداره مادری نکنی»؟ هر دو، شکستن سنت‌های چندهزارساله‌ست، اما چرا شکستنی که خسارت کمتری به بار میاره رو انتخاب نکنیم؟

طرح صلح ترامپ که به زودی ازش رونمایی میشه طرحی برای پذیرفته شدن نیست.‌ انقدر به نفع اسراییل خواهد بود که طرف فلسطینی، حداقل در سطح روابط عمومی، مجبور باشه نپذیره. ترامپ صراحتا گفت اگه بپذیرند که عالیه، اگه نپذیرند هم اوکیه!
این طرح برای تغییر دادن واقعیته.

یکی از قابلیت‌های ترامپ و دولتش، موضوع‌سازی و تغییر واقعیته (حتی کشتن سلیمانی هم به صورت کلان در همین راستاست. واقعیت، با سلیمانی، و واقعیت بدون سلیمانی، متفاوتند. حتی واقعیت چین هم تغییر کرده، حتی اگه دست از به چالش کشیدن هژمونی آمریکا برنداره). اما تغییر واقعیت چطور رخ میده؟ مسئله به حاشیه بردن چیزی و به متن آوردن چیزهای دیگه نیست. اینو که رسانه‌ها همیشه انجام میدن. در تغییر واقعیت، یک متن با یک متن دیگه تعویض میشه، و شما رو وادار میکنند جور دیگه‌ای به معضل نگاه کنی.
بعد از ارائه این طرح هم حتی یک قدم به صلح نزدیک نخواهیم شد، و هیچ منظره‌ای از فلسطین گل و بلبل به روی ما باز نخواهد شد. اما موضوعات رو تغییر خواهد داد. در واقعیت تعریف شده جدید، فلسطینی‌ها باید سر زندگی آینده چانه بزنند، نه خاک آینده.

جوادی آملی داشت می‌گفت حقوق بشر را خالق بشر تعیین می‌کند، نه عمرو و زید!.. و در انتها با روضه‌ای درباره ارث فاطمه و اینکه گفت کافر از مسلمان ارث نمی‌برد مگر مسلمانی من را قبول ندارید که ارث پدری‌ام را نمی‌دهید، کلام رو ختم کرد!

مرد مومن یه نگاهی به اول و آخر منبرت بنداز.. چطور به خنده نمی‌افتی؟ حقوق بشری که خدا تعیین کند میشه همین دیگه، که یک بدبختی چون الله رو قبول نداشته از ارث پدرش محروم میشده! و برای «سرور بانوان دو عالم» کاملا اوکی بوده که چنین باشه! شکایتش این نبوده که چرا با کافر چنین می‌کنید.‌ شکایتش این بوده که چرا با من مثل کافر برخورد می‌کنید.‌ حالا کافر هم که بود به این معنی نبوده که به چیزی اعتقاد نداشته، فقط خدای نامعتبری داشته! حقوق بشری که منوط به حقوق خداست که دیگه حقوق بشر نیست، همون حقوق خداست.
همون ژنرالی که رفت سوریه تا مردم معترض رو با «توپ» سرکوب کنه برای پول که نرفته بود، برای دریافت تشویقی هم نرفته بود. داشت برای «حقوق الله» آدم‌ها رو به گوشت‌های متلاشی‌شده تبدیل می‌کرد.. و شما نبودی که بش گفتی سرباز اسلام؟ بشر باید از شما فرار کنه. اونایی که فرار کردن الان زنده هستند و دارن از «صلیبی‌ها» مستمری می‌گیرند!

نمی‌بینی دست ما به کجا بنده؟ به حقوق بشر الهی که بند نیست. وقتی جنازه قربانیان رو هم گروگان می‌گیرند و مراسم تدفینش رو هم مصادره می‌کنند، کاری که اوس و خزرج هم نمی‌کردند، باید دست به دامن نهادهای حقوق‌بشری لائیک بشیم که صدای ما رو به دنیا برسونند.. چون لائیسیته اون‌ها درباره «انسان» بود، و اسلام شما فقط درباره قدرته! اون‌ها به پول هم آلوده بشن میشه بشون امید بست. شما به ایمان خالص هم مجهز باشید باید ازتون ترسید.

که البته تو درباره اون جنازه‌ها جیک هم نزدی.

بیدار شو مرد.. ریشت از عمامه‌ت سفیدتر شده.

همونطور که انتظار می‌رفت این پلن صلح برای پذیرفتن نبود، برای تغییر واقعیت بود‌. اینکه در مراسم هیچ نماینده‌ای از سمت فلسطین وجود نداشت، و این طرفی‌ها چنان به هم تبریک می‌گفتند انکار کار تمام شده، خود بصری‌ترین گواه بر این بود که این برنامه جدید اسراییل برای دهه آینده‌ست. این اعلام «این برنامه ماست، یا همراه می‌شوید، یا همراه نمی‌شوید» بود‌. قطعه‌ای از برهوت رو بتون میدیم تا سرریز جمعیت‌تون رو به اونجا منتقل کنید، بین کرانه باختری و غزه هم تونل می‌زنیم که رفت‌وآمد کنید، هرکی هم خواست میتونه بیاد تو اورشلیم نمازشو بخونه برگرده. همینه که هست. اگه همراه بشید برنامه سمت شما و برنامه سمت ما اجرا میشه، اگه همراه نشید فقط برنامه سمت ما اجرا میشه. دیگه خود دانید.


اما سه نکته داشت این مراسم که به زعم من مهمه

- ترامپ در مورد آینده فلسطین از کلمه «کشور» استفاده کرد ولی براش وعده «شکوفایی» داد، و نتانیاهو از کلمه استیت یا کشور استفاده نکرد اما وعده «شأن ملی» داد. این زاویه آمریکا و اسراییل رو نشون میده. آمریکایی‌ها فلسطین رو یک کشور-شهر میخوان، یه چیزی در حد دبی (البته نه به اندازه اقتصاد دبی). ولی اسراییلی‌ها فلسطین رو در حد یک سلسله جزایر میخوان که جایگاه‌شون مثل کردها در عراق باشه. در کردستان هم بالای ساختمان‌ها پرچمی متفاوت از پرچم عراق برافراشته‌ست اما کشور نیستند.

- ترامپ چندبار به جوانان فلسطین و‌ منطقه اشاره کرد، که باید ازین وضعیت نجات‌شون داد. اولین باره که در این مناقشه تاریخی درباره سرنوشت جوانان صحبت میشه. چون این دعوا، دعوای پیرمردها بوده، با اینکه جوانان به خاطرش کشته می‌شدند. در طرف مقابل، نتانیاهو با هیجان از کنترل مراکز زیارتی و سرزمین‌های انجیلی! صحبت می‌کرد، یعنی دقیقا دغدغه پیرمردها. کنتراست بین این دو نگاه نشون میده فلسطینی‌ها اگه بخوان تنهایی با اسراییل معامله کنند، دعوا همون دعوای پیرمردها باقی میمونه. آویزان شدن از دامن آمریکا، یک آپشن نیست براشون، یک ضرورته. اگر بفهمند.

- ترامپ جمله‌ای به زبان آورد که تا حالا در این مناقشه از دهان هیچ‌کس خارج نشده بود. گفت «اورشلیم آزاد شده». اون قدسی که عربستان و ایران میخواستن آزاد کنند ما آزاد کردیم. اگه آزادی این بود که مسلمون‌ها بش دسترسی داشته باشند، خواهند داشت. هر دو طرف با تشویق حضار به کشته شدن سلیمانی اشاره کردند. چون مهم بود. در سرکوب محور مقاومت، حذف سلیمانی، عبور از یک تابو بود. اگه میشه سلیمانی رو حذف کرد، پس هرکسی رو میشه حذف کرد. پس هر بلایی میشه سر محور مقاومت آورد. ترامپ با اعلام اینکه بازی «آزادسازی قدس» رو ما بردیم، این پیام رو داد که وقت‌تون رو تو خاکریز جنگی که قبلا تموم شده هدر ندید.

میگه اگه بولتون رو نگه می‌داشتم و به حرفاش گوش میدادم الان تو جنگ جهانی ششم بودیم! :-)

سوال اینه که.. خیلی‌ها این رو می‌دونستند و می‌گفتند، چرا ابتدا به ساکن آوردیش کاخ سفید؟

به یک دلیل ساده: فشار نئوکان‌های ضدترامپ. البته این واژه نئوکان ابداع لیبرال‌هاست تا وانمود کنند این افراد فقط در جبهه محافظه‌کار هستند، ولی عملا گردانندگان اصلی تشکیلات سیاسی که شامل هر دو‌حزب میشه، همین نئوکان‌ها هستند.

زورشون و نفوذشون و پول‌شون انقدری هست که نشه به هر درخواستی که دارند نه گفت. پس بهتر نیست کسی که سفارش شده رو بپذیریم بعد اجازه بدیم تا خودش رو برای افکار عمومی برملا کنه؟ به جای اینکه شعار بدیم و ادعا کنیم این افراد فاسد و بی‌لیاقت و خطرناکند، و خیلی‌ها باور نکنند، بهتر نیست مردم خودشون ببینند؟

دوره ترامپ یک فرصت طلاییه تا در یک لابراتوار زنده همه ببینند دولت‌ها داشتند توسط چه جانوران بروکراتی اداره می‌شدند. و ازین به بعد هم خواهند شد متأسفانه. ولی استانداردها داره تغییر می‌کنه. بوش می‌گفت شاید من آخرین رییس‌جمهور جمهوری‌خواه باشم. که حق داشت‌. اون حزبی که خروجیش جان بولتون باشه دیگه نمیتونه انتخابات رو ببره.

- وقتی در سال ۲۰۲۰ صحبت از سواد می‌کنیم یعنی فرد بلد باشه جواب چیزی که نمیدونه رو در اینترنت پیدا کنه، و اگه پیدا نکرد بلد باشه در جای درست و از کاربران درست بپرسه. منطق، درک مطلب، توانایی استدلال، جزء سواد نیستند.

- شهروند با فرهنگ بالاتر، در مقایسه با شهروند با فرهنگ پایین‌تر نیاز به راهنمایی کمتری داره. لازم نیست بش بگی در صف نوبتت رو رعایت کن، لازم نیست بش بگی گل‌های باغچه رو نکن، لازم نیست بش بگی نظر چند نفر رو بشنو بعد قضاوت کن، فقط روزنامه ورزشی نخون، به هجویات بها نده، بین آدم فهیم و نفهم فرق بذار، شرارت رو عادی نبین. به آزادی حساس باش.

- در جامعه‌ای که بینش سیاسی در رتبه ده از صده، مردم رو میشه با کباب کوبیده‌ای که بیشترش پیازه به پای صندوق رأی کشوند. و در جامعه‌ای که در رتبه شصت از صده، نمیشه کسی رو پای صندوق کشوند مگر با تکیه بر ابرداده‌ها، نظرسنجی‌های دقیق و جامع، پیدا کردن دغدغه‌ها، و ارائه حل‌های شفاف، که نیاز به جامعه‌شناس، روانشناس، جمعیت‌شناس، تحلیلگر داده، متخصص آمار، متخصص رسانه، ریاضیدان، اقتصاددان داره، حتی اگه برنامه غلطی ارائه بدن.

درِ بیشتر سازمان‌های جهانی باید گل گرفته بشه، و ساختمون‌های گرون‌قیمت‌شون به مزایده گذاشته بشه. سازمان بهداشت جهانی در اعلامیه خودش که وضعیت رو اضطراری دونسته، چندبار اشاره می‌کنه که یک وقت فکر نکنید از عملکرد چین ناراضی هستیم‌ها، چین عالیه، دولتش هم عالیه، همه بروکرات‌ها کارشون درسته، ما نگران کشورهای عقب‌افتاده‌ایم! یعنی همونجاهایی که «دولت» ضعیف‌تره! دیگه حتی تعارف هم نمی‌کنند و خیلی واضح گفت دولت‌ها دارند جون مردم رو نجات میدن! یه چیزی هم طلبکار شدیم! دقیقا یاد افاضات برادران ارزشی افتادم که میگن اگه سپاه قدس نبود الان داعش با خواهرتون فلان می‌کرد! چون همینقدر وقیحانه‌ست.
عملا سازمان‌های بین‌المللی، حتی اون‌هایی که اصلا سیاسی نیستند رو باید نهادهای دولتی بدون مرز دونست. نه فرا دولتی.

و این در حالیه که دولت‌ها دقیقا دارند احمقانه‌ترین رفتار رو نشون میدن. تقریبا نمیشه حرف دولت محلی وددولت مرکزی چین رو درباره آمار تلفات باور کرد. یا اروپا همچنان اصرار داره شهروندانی که اونجا داره رو برگردونه. دولت آمریکا با این همه رفت آمد مسافری به چین، هنوز مسئله رو جدی نگرفته، که اگه گرفته بود الان فرودگاه‌های بین‌المللیش یه وضعیت دیگه‌ای داشت. سرعت انتقال این ویروس، یک سرعت قابل اغماض نیست، که معنیش اینه که خیلی زود دیر میشه. و هیچ‌کدوم دولت‌ها کفایت لازم برای هندل کردن وضعیت دیر شدن رو ندارند.

تا اینجا ۳۶ درصد نظرشون این بوده که اینترنت بدون فیلتر و با سرعت، روی سواد و فرهنگ و بینش سیاسی تأثیر می‌ذاره!
بد نیست اگه این دوستان بمون توضیح بدن چطور این اتفاق میفته؟ بحث دوگانه فقدان اینترنت و اینترنت سنگاپور نیست، بحث تفاوت وضع فعلی، و سنگاپوره. مثلا اگه همین فردا فیلترینگ برداشته بشه مصرف من چه تغییری می‌کنه که سوادم بیشتر شه؟ چه مکانیزمی داره که بینش سیاسیم رو تغییر میده؟
توجه داشته باشید که اینستاگرام مسدود نیست. و حتی امکان کامنت پابلیک هم داره، که تا همین چند روز پیش که گروه رو ایجاد کردم، اینجا که فیلتره نداشت‌‌. اینترنت سنگاپوری چه تفاوتی در اینستاگرام فارسی ایجاد خواهد کرد؟ موضوع ما اعداد نیست‌. مثلا تماشای پنج استوری از یک سلبریتی تبدیل بشه به تماشای صد استوری از بیست سلبریتی!

بذارید یه جور دیگه بپرسم: آیا در همین لحظه، با همین فیلترشکن‌ها و با همین کندی و با همین قطعی‌های مکرر، مانعی وجود داره تا کسی از جنایات جنگی سلیمانی در سوریه مطلع بشه؟

در جامعه‌ای که همه در لجن بی‌اخلاقی فرو رفتن، ادابازی اخلاقی بیش از جاهای دیگه دیده میشه. مثل اینه که تعداد پرایدهای خزی که آرم سایپا رو برداشته و به جاش آرم آئودی گذاشتن، بیشتر از پرایدهایی شده باشه که آرم سایپا داره!
بروکرات‌ها و سیاسیون به مالکیت خصوصی و آزادی من احترام بذارن، جلو پام سنگ نندازن، ازم دزدی نکنند، برن هرچقدر خواستن در خفا و پابلیک شوخی زیر شکمی بکنند. نه تنها توقع ندارم یک مسیح در کاخ ریاست جمهوری نشسته باشه، بلکه نمیخوام که اونجا نشسته باشه.