نماینده مجلس میگه امروز قراره ما بودجه‌ای رو به رأی بذاریم که ۱۳۷۰ میلیارد دلاره و همین دیشب به ما دادن که بخونیم و ۱۷۷۳ صفحه‌ست! مخارج دولت از کنترل خارج شده و هیشکی به هیشکیه!

هرچند این درباره آمریکاست و چون آمریکا غول است اعدادش هم بزرگند، اما در مورد بیشتر دولت‌ها صدق می‌کنه. شما وقتی از فروشگاه خرید می‌کنید و مثلا به جای ۱۰۰ دلاری که در ذهن داشتید در انتهای فاکتور میزنه ۱۱۲ دلار، میرید از صندوق‌دار می‌پرسید این ۱۲ تا از کجا اومد؟ کدومشون گرون شده که خبر نداشتم؟ اما ۱۳۷۰ میلیارد دلار برای مردم فاکتور میزنند و حتی فرصت نمیدن به لیست نگاه کنه.

عده‌ای تصور می‌کنند دولت مرکزی بزرگ فوایدی داره برای جامعه مدرن‌. اوکی، حالا فرض کنیم داره. سوال اینه که آیا اون فواید ۱۳۷۰ میلیارد دلار می‌ارزند؟ (البته کل بودجه چهار و خورده‌ای تریلیون دلاره. این یک و خورده‌ای رو اختصاص دادند که دولت بتونه سقف بدهیش رو بالاتر ببره و شات‌داون نشه).

ترامپ باز یک نامه تاریخی نوشت، و اتفاقا خودش هم ذکر کرد که فقط برای ثبت در تاریخ می‌نویسه، این‌بار خطاب به نانسی پلوسی و حزب دموکرات. کل نامه درباره بحث استیضاحه. دفاع از خود که عادیه، اما چنین حمله لفظی محکم و خشنی علیه یک حزب در یک سند رسمی دولتی، چیزیه که تا حالا اتفاق نیفتاده بود. اما این قسمتش خیلی خوب بود. به پلوسی میگه حزب شما توسط چپ افراطی گروگان گرفته شده. هر کدوم از نماینده‌های حزبت از یه رقیب سوسیالیست تو حوزه انتخابی‌شون می‌ترسن (چون امکان برنده شدن‌شون هست). حتی خودت هم همینطوری. کشور رو با خودتون پایین نکشید!

و این واقعیت ناراحت‌کننده‌ایه. در هر حوزه‌ای که دموکرات‌ها قوی هستند، اون نامزد دیوانه‌ای که سوسیالیسته شانس بیشتری داره. و چه کسانی بش رأی میدن؟ طبقه شهری متوسط رو به بالای دانشگاه رفته که تو دانشگاه یاد گرفتند میلیاردرها عامل تمام بدبختی‌های بشر هستند!

اتفاقات تاریخی ترامپ به حملات لفظیش ختم نمیشه. در پول جمع کردن هم داره رکورد میزنه. تا اینجا خودش و حزب تونسته ۳۰۰ میلیون دلار کمک برای ستاد انتخاباتیش جمع کنه. این حجم از جمع‌آوری در این مقطع زمانی و با این فاصله از انتخابات توسط هیچ رییس‌جمهور دیگه‌ای ثبت نشده.

و عزیزان لیبرال هم دارند صورت‌شون رو چنگ می‌زنند که «این کی بود دیگه خدایا؟».

تلویزیون رییس قوه قضاییه رو نشون داد که می‌گفت مردم درباره هوای پاک حقوقی دارند که حاکمیت باید رعایت کنه، یعنی باید جلوی آلودگی رو بگیرند و اگه نگرفتند باید بشه پیگیری قضایی کرد. ولی نگفت چجوری. بعد قطعه دیگه‌ای از فیلم صحبتش در همون مکان و همون رییس قوه رو نشون داد که از سرکوب معترضین آبان‌ماه دفاع می‌کرد که باید همشون مجازات بشن. و گفت چجوری! یعنی در یک جلسه هر دو مطلب رو بیان کرده بود.

ما تلاش‌مون رو می‌کنیم که نیروی شر در ذهن مردم پذیرفته نشه. که کار سختیه. برای خیلی‌ها همچنان همکاری با این سیستم یک امر عادیه و هیچ مشکل اخلاقی نداره! اما فرض کنیم که موفق بودیم و این سیستم توسط همه یا اکثریت مردم پس زده می‌شد. حتی در اون حالت، اگر توان پس زدن و حذف فیزیکیش رو نداشته باشیم، همچنان دچار خسران می‌شدیم. چرا که نیروی شر به خاطر در اختیار داشتن قدرت، قابلیت ایجاد جریان‌های مخربی داره که از کنترل افراد بیرونی خارجه. مثلا در محیط‌زیست؛ فرض کنیم همه ایرانیان بلااستثنا مخالف سرسخت حکومت بودند. فردا اگه یک نهاد دولتی یا نظامی برمیداشت نصف جنگل رو با خاک یکسان می‌کرد آیا کاری از دست ما بر می‌اومد؟ (دور نیست که بولدوزرهای قرارگاه خاتم مثل بولدوزرهای اسراییل در یکی دو دهه پیش، زره‌پوش بشن!). در حوزه قضایی هم دارند ذهنیت مردم ایران رو می‌برند به اون سمت که ملت در دراز مدت به این نتایج خطرناک برسند: قانون چیز بدی است، یا برای ما بد است.. دادسرا محل شکست خوردن ماست. ما حقوقی نداریم. یا اگر داریم باید به روش قبیله‌ای و بدوی آن را احیاء کنیم. مجازات وسیله‌ای است که با آن دیگران را از بین می‌بریم بدون اینکه خطری داشته باشد. اگر همسایه‌مان یا کارفرمایمان قدرت نداشت، عیبی ندارد غارتش کنیم!

البته در هنگام سقوط نمیشه پیش‌بینی کرد با صورت فرود میاییم یا اول دست‌‌ها به زمین برخورد می‌کنه، و نمیشه پیش‌بینی کرد این روند مخرب در زمینه قضایی دقیقا چه تبعاتی داره و ایرانی‌ها در سال ۱۴۱۰ چه تصورات خطرناکی در زمینه حقوق و قانون دارند (مخصوصا در فساد و نقض مالکیت)، ولی در کلیت میشه گفت که جامعه بدوی‌تر خواهد شد. چون اساسی‌ترین ستون تمدنی یک ملت، قانون و حد و حدود و حقوق و دستگاه قضا هستند. وقتی این ستون افتاد (یا میمون ازش بالا رفت و روش ادرار کرد)، دیگه بحث عقبگرد زیرساختی و تکنولوژی و اقتصادی و این‌ها نیست. بحث عقبگرد تمدنیه.

حضرات تصمیم گرفته‌اند که موانع ساخت واحدهای مسکونی ۲۵ متری را برطرف کنند!
ولی اگر هدف واقعا و صادقانه رفع موانع بود باید خبر شکل دیگه‌ای پیدا می‌کرد. باید می‌گفتند در حال کاهش هزینه‌های بی‌معنی دولتی و بانکی روی واحدهای ۵۰ متری هستیم. چون اگر این هزینه‌ها نبود، آدمی که قراره اجازه بدهند واحد ۲۵ متری بخره، همین الان می‌تونست واحد ۵۰ متری بخره. این بساز بفروش‌ها نیستند که مسکن رو گران‌تر از چیزی که باید باشد کرده‌اند.

ولی اینکه نیاز به واحد ۲۵ متری رو نشانه آغاز سقوط کشور معرفی کنند، پوپولیسم اقتصادیه. متراژ محل سکونت نشانه خاصی از روز قیامت نیست. در توکیو خوابیدن در محفظه‌‌ای که اندازه یخچاله کاملا عادی شده. حتی عده‌ای برای فرار از دردسرهای حمل و نقل عمومی، ماشین اجاره می‌کنند و به جای اینکه باش رانندگی کنند، جایی پارکش می‌کنند و بعدازظهر رو توی همون ماشین چرت میزنند. هرچند شخصا این سبک از معیشت رو در کتگوری «زندگی سگی» قرار میدم، اما در جغرافیایی که سرمایه‌ها در منطقه‌ای خاص متمرکز شده کاملا طبیعیه.

https://t.me/maktubmed/16633

فرماندار هلمند میگه آمریکایی‌ها یهو تصمیم گرفتند به کشاورزها تراکتور بدن. من بشون گفتم ندید، به صلاح نیست، اینجا فرهنگ خاصی داره، معلوم نیست تراکتور دست کی میفته، سرش دعوا میشه، آخرش هم از بین میرن. ولی به حرفم گوش ندادند و توزیع کردند. یک ماه نگذشته بود که یکی اومد گفت تراکتور من رو آتش زدند، اون یکی اومد گفت مال من خراب شده بیاید تعمیرش کنید، اون یکی اومد گفت مال منو دزدیدن!

بروکرات‌های دانشگاهی، مردم کشور خودشون رو هم درست نمیشناسند. حالا تصور کنید درک‌شون از یک جامعه خارجی که علاوه بر بیگانه بودن، بدوی هم هست، چقدره!

کسی که در افغانستان خدمت می‌کرده میگه از واشنگتن پول میفرستادن و فقط می‌پرسیدند تونستید خرج کنید؟ روزی چقدر خرج می‌کنید؟ کمه بازم بدیم! هیچ سوالی پرسیده نمی‌شد که کجا خرج کردید و چرا خرج کردید. هدف فقط خرج کردن بود، ما هم همین کارو می‌کردیم. تو یه مقطعی داشتیم ماهی ۴۰۰ میلیون دلار خرج می‌کردیم. اسمش توسعه افغانستان بود، ولی هیچ طرح و برنامه‌ای وجود نداشت. فقط می‌خواستن پول تزریق بشه!


واقعا حیرت‌انگیزه که دولت انقدر راحت میتونه پول مالیات‌دهنده‌ها رو به معنی واقعی کلمه آتش بزنه و هیچ عواقبی براش نداشته باشه. سلاطین دوران قدیم تو خواب هم نمی‌دیدند که بتونند چنین راحت ثروت‌سوزی کنند و چنین راحت قسر در برن.

بروکرات دانشگاهی که فقط اعداد رو میشناسه (تازه در اون هم «نه کاملا») اگه هزاران میلیون دلار بودجه هم دریافت کنه، در نهایت هدایتش می‌کنه به سطل آشغال! میگه مکان پروژه‌های توسعه‌ای‌مون رو انداختم رو نقشه، نقاطی که محل جنگ و درگیری بودند هم اضافه کردم، و در کمال تعجب همپوشانی داشتند! یعنی ما رفته بودیم جایی سرمایه‌گذاری کرده بودیم که هنوز ملت زیر بمباران هستند! در یک مورد ۵۰ مدرسه ساختند، ولی معلم کافی وجود نداشت که بچه‌ها رو جمع کنه اونجا. یعنی ۵۰ تا معلم هم پیدا نمیشد. در نتیجه ساختمان‌شون متروکه موند، و حتی یکیشون به محل ساخت بمب توسط طالبان تبدیل شد!

احمق بروکرات فکر می‌کرده اینا چون ساختمان ندارند برای مدرسه، سواد ندارند! فکر می‌کرده بین این همه زن باید ۵۰ تا معلم بشه پیدا کرد. بعد که این وضعیت رو دیدند فهمیدند مشکل فقط سواد هم نیست، نمیذارن زن بره تو مدرسه کار کنه. بعد گفتند مشارکت زنان کمه، باید بیاریمشون بیرون. کلی ازون کمک‌های مالی رو خرج توسعه مشارکت زنان کردند! و انقدر شعور نداشتند که بپرسند برای مردمی که شام ندارند بخورند و صبح ممکنه پاشون بره رو مین، عدالت جنسیتی چه مفهومی داره؟ چی هس؟

طرفداران ترامپ انقدر از وزارت خارجه بدگویی کردند که آدم فکر می‌کنه همشون عشاق اوباما هستند. اما اینطور نیست. این عشق به جنگه که در نسج دولت آمریکا نفوذ داره، چه اوباما باشه چه ترامپ. یکی از کارکنان همون وزارت‌خانه همون موقع نوشته مشکل اوباما اینه که نمیتونه بپذیره دنیا نیاز به رهبری ما داره حتی اگه خودمون نخوایم! اروپایی‌ها از پسش برنمیان، حتی اگه پول داشته باشند. تو اون‌ها سربازان استونی به طور غیرمنتظره‌ای خوب میجنگن (پنتاگون بعدا متوجه این واقعیت شد و الان رابطه خوبی دارند).

درسته از منظر جنگ‌طلبانه و مداخله‌جویانه و «ما پلیس دنیاییم» از اوباما ایراد می‌گیره ولی ایراد درستیه. اوباما نتونست نسبت خودش رو با این نگاه غالب تعریف کنه. یا باید تسلیمش می‌شد، یا باید جلوشون می‌ایستاد. اما عملا در میانه ایستاد و هیچ‌کاری نکرد. در کاخ‌سفید مواضع صلح‌طلبانه می‌گرفت اما ژنرال‌هایی رو میفرستاد افغانستان که عاشق این هستند که جنگ و پخش پول‌های هنگفت پیرامونش همیشه جریان داشته باشه.

من هم قبلا چنین نظری داشتم، ولی نظرم عوض شد. دولت‌ها و بروکرات‌ها هیچ‌کاری رو درست انجام نمیدن. مخصوصا جراحی‌های بزرگ اینچنینی رو. چطور از کسی که میتونه روزی ۱۰ میلیون دلار رو بریزه دور و محاکمه نشه و حتی اسمش رو هم کسی ندونه انتظار دارید دفع شر کنه؟ خودش شره!

ساخت مدرسه‌ای در افغانستان که در سال ۲۰۰۵ نزدیک ۲۵۰ هزاردلار خرج برمیداشته، ۶ سال بعد دو برابر یعنی نیم میلیون دلار هزینه می‌برده.. چون دلیلی نداشت با پیمانکار چونه بزنند. هیچ‌کس هم این کار رو نمی‌کرد. چون بودجه بهرحال می‌رسید. هر کسی جای پیمانکار بود هر عددی دلش می‌خواست می‌نوشت. رامسفلد معتقد بود نباید زیاد خرج کرد چون افغان‌ها وابسته میشن، ولی پترائوس ملعون معتقد بود تا پول خرج نکنیم نمی‌تونیم دل این‌ها رو بدست بیاریم! احمق بیشعور فکر می‌کرد این مردم که چندهزارساله به خاطر مذهب و تعصب بدوی هر کاری که میشده کرد رو کرده با یک مشت دلار شیفته ارزش‌های لیبرال آمریکایی میشه! فکر می‌کرد همه عین خودشن که تا یه دختر سکسی بشینه جلوشون همه‌چی رو وا بدن. نحوه اختصاص منابع مالی دقیقا با همین توهم بدست آوردن دل افغان‌ها تنظیم شد، و به خاطر همین بعضی نواحی کاملا محروم شدند و نواحی دیگه انقدر دلار بدست‌شون رسید که همدیگه رو به خاطرش به کشتن دادند.

اینکه طالبان تونست جایگاه خودش رو تثبیت کنه به این خاطر نبود که افغانستان دولت نداشت. به این خاطر بود که دولت داشت و فشله. میگه طالبان هیچ سرویس خاصی نمیدادند که کسی طرفدارشون بشه، مثلا خبری از پخش پول و این‌ها نیست. اما یک کار رو درست انجام میده: اعمال قانون! تو مناطق تحت تسلط طالبان تکلیف معلومه که خلاف چیست و چه مجازاتی در انتظار خلافکاره. که اغلب بدوی و وحشیانه‌ست، ولی شفافه، و اجرا میشه. اما در مناطق تحت تسلط دولت چنین وضعی نیست، بلکه چیزی شبیه هرج و مرجه. هر کسی رو میشه خرید، مخصوصا قاضی‌ها رو. اما هیچ‌کس قاضی طالبان رو نمیتونه بخره.

آمریکایی مدرن فکر کرد این مردم هم لنگ دولت مدرن هستند. در حالی که دولت مدرن اینجا کار نمی‌کنه. این ملت باید توسط دولت‌های محلی اداره می‌شد، اما لوکالیزم چنان دور از ذهن و غریب شده برای آدم مدرن که نه میتونه برای خودش تعریفش کنه نه برای دیگران.

بقیه قسمت‌های جالب این اسناد اخیرا منتشر شده در واشنگتن‌پست رو می‌تونید تو این رشته توعیت بخونید. یکم طولانیه، بالای ۱۲۰ تا توعیت.

https://twitter.com/RichardHanania/status/1204166495074304000?s=19

پیودی‌پای حق داشت که بگه توعیتر جای خجالت‌آوریه، ولی وضعیت توعیتر حاصل وضعیت مغزی آدم‌هاست. آدم‌ها همینند. مثلا این دوتا اسگل رو نگاه کنید که افتاده‌اند به جدل. از بن شاپیرو که انتظاری نمیره، اما این یارو ادیتور مجله تایمزه! میگه: «توضیح بده چرا تبادلات بازار آزادی خیلی بیشتر و موفق‌ترند در اقتصاد خیلی مقرراتی آمریکا تا در اقتصاد خیلی‌کمتر مقرراتی سومالی!»

چه فعل و انفعال شیمیایی تو مغزش اتفاق افتاده که فکر کرده این یه دفاعیه مناسب برای دفاع از مقررات بیشتره؟ واقعا باورش شده «خوب حالشو گرفتم». و حیرت‌آوره که عده زیادی زیر توعیتش چیزهایی نوشتند که نشون میده اون‌ها هم فکر میکنند خوب حالش رو گرفته!

نمیدونم چی باید گفت. طرف مغز نداره انگار. راستش باید ترسید که داریم در دنیایی زندگی می‌کنیم که عده‌ای کلا مغز ندارند. ولی نشریه دارند 😱

«واقعیتش اینه که اونا دنبال من نیستند، دنبال شما هستند، من فقط سر راهشون قرار گرفته‌م».

در انتخابات قبلی ترامپ به خودی خود شانس زیادی نداشت، اما رقبا به مردم نشون دادند که «نیروی سیاسی-اقتصادی-رسانه‌ای خارج از چارچوب دموکراسی» که کشور رو کنترل می‌کنه، یک نظریه توطئه نبوده، یک واقعیت بوده. با استیضاح ترامپ دوباره همون اشتباه رو تکرار کردند و دوباره نشون دادند اگه کسی بخواد خلاف جریان اون نیرو حرکت کنه، حسابش رو می‌رسند. ترامپ همونطور که دفعه قبل فرصت‌طلبانه ازین خودرسواسازی اون‌ها حداکثر استفاده رو کرد، این دفعه هم خواهد کرد. پیام واضحه و خوب فروش میره: «اینا که منو اینجوری گاز می‌گیرند، شما مردم زبون‌بسته رو درسته می‌بلعند». ممکنه پرسیده بشه آیا طرف مقابل عقل نداره؟ البته که داره، ولی نگران نیست، چون در دنیایی با دولت‌های غول‌پیکر که برای ما ساختند، برای کارهایی که می‌کنند هیچ هزینه‌ای پرداخت نمی‌کنند. نانسی پلوسی میلیون‌ها دلار از پول مردم خرج این نمایش کرد تا فقط بگه «همانا من آن شیرزنی بودم که دونالد شیردل را به پای استیضاح کشاندم». چرا باید بترسه از اشتباه وقتی یک سنتش هم پس نخواهد داد؟

نگاهم که به کفشداری خالی مسجدی دورتر از محله خودمون که دوباره بش سر زدم افتاد یاد روزهایی افتادم که یک پیرمرد خونگرم خوش برخورد همیشه اونجا می‌ایستاد و هربار ورود من رو چنان گرامی می‌داشت انگار اتفاق مبارک جدیدی افتاده. وقتی از دنیا رفت کفشداری هم تعطیل شد و ازین قفسه‌های کلیددار گذاشتند. نه آدمی، نه سلامی، نه کلامی، نه خوش و بشی، نه خنده‌ای. عین ربات‌های نمازخوان وارد می‌شوند و صم و بکم خارج میشن. اون روحیه که من سرپا وایسم و به همه خوشامد بگم و از وسایل‌شون مراقبت کنم تا بقیه نمازشون رو بخونند، از بین رفت. کلا روحیه من به زحمت بیفتم تا بقیه احساس بهتری داشته باشند، از بین رفت.

خط یک متروی شهر هوشی‌مین ویتنام که فقط بیست کیلومتره، با ۳۴۱۳ روز تأخیر به بهره‌برداری خواهد رسید. اگه برسه. که یعنی هرسال فقط ۲ کیلومتر. ۱ میلیارد و ۸۸۰ میلیون دلار خرج میبره، که هر کیلومتر میفته ۹۵ میلیون دلار! مثل اینه که هر نیم متر یک شمش طلا مصرف کنیم!
این باید چقدر کرایه بگیره از مسافرش که قراره سال ۲۰۲۲ سوارش بشه که این پول دربیاد و هزینه‌های جاریش هم تأمین کنه؟ اگه بخواد در عرض ۲۰ سال فقط هزینه ساخت رو برگردونه باید ماهی ۷ میلیون و هشتصدهزار دلار دربیاره. میگن قراره روزی ۱۶۰ هزارنفر مسافر جابجا کنه. پس باید بابت هر سفر ۱ دلار و ۶۰ سنت بگیره. اما قراره چقدر بگیره؟ ۱۶ سنت! دقیقا یک دهم! کدوم دیوانه‌ای ثروت رو در چنین سرمایه‌گذاری احمقانه‌ای دور می‌ریزه؟

دیوانه‌ای به نام دولت!

کسانی که بر ما حکومت می‌کنند به ۷۰۰ سال پیش تعلق دارند و راه اندازی یک کسب و کار در قرن بیست و یک که هر لحظه در معرض دخالت و سنگ‌اندازی‌های آدم‌هایی متعلق به ۷۰۰ سال پیشه، کاملا غیرمنطقیه.

شبکه خبر یک برنامه داره به نام «در میان مردم..». با دوربین می‌افتند دنبال یک مسئول بلندپایه (و کوتاه‌فکر) مثل استاندار که وارد اداره‌جات میشه و در یک دوقطبی جعلی کارمند-مردم، مثلا طرف مردم رو می‌گیره و کارمند رو مورد عتاب قرار میده که یعنی داریم به مسائل مردم رسیدگی می‌کنیم و جدی هستیم! آخرش هم به عنوان دسر این آش بدمزه، تقدیر از یک کارمند که در لیست «خوب‌ها» قرار گرفته بوده رو اضافه می‌کنند که یعنی ما خصومتی نداریم با کارمند، اگه خطا نکنه همانا بخشنده و مهربانیم!

همچنان در حال وانمودند که امروز در آستانه سال ۲۰۲۰ نیستیم، یه جاهایی حول و حوش ۱۳۰۰ میلادی هستیم.. که نشانه «حکمرانی خوب» اینه که یه میرغضب پاشه بره بالا سر فرد ایکس و ایگرگ و گوش‌شون رو بپیچونه و کار ارباب رجوعی که کاملا رندوم در اون موقعیت باش مواجه شده رو یا با تهدید و ارعاب و یا با گرو گذاشتن ریش، راه بندازه! دقیقا مثل حکایت‌های فولکور ما که ساختار کلی‌شون اینه که سلطان فلان‌الدین داشت از ده‌کوره‌ای رد می‌شد و پیرزنی گفت لعنت به کارگزارت! و سلطان از اسب پیاده می‌شد و می‌گفت کی بود لعن کرد! بعد پیرزنه که از جونش سیر بود می‌اومد جلو و می‌گفت من بودم، و سلطان که می‌خواست بگه جوانمرده و چنگیز نیست ازش می‌پرسید چه شده که آشفته‌ای مادر؟ و پیرزنه تعریف می‌کنه و آخرش سلطان دستور میده کارگزار رو از تخم آویزان کنند و پنجاه سکه طلا به پیرزن بدن!

باید به مردم آگاهی دات این بزمجه درجه‌داری که امروز کت‌شلوار پوشیده و اگه دستگاه فاسدی به نام دولت نبود الان باید نظافتچی همین اداره می‌شد، تا وقتی تغییرات سیستماتیک ایجاد نکرده نه تنها کار راه‌انداز ما نیست، بلکه خودش مقصر گره‌های زندگی روزمره ماست. حتی اگر با توصیه‌ای کار شخصی ما رو راه انداخت، که البته همونشم هم صحنه‌ای از یک تئاتره و نه بیشتر، باید از خودمون و دیگران بپرسیم «تکلیف نفر بعدی که میاد اینجا و کارش دقیقا به همین مانع میخوره چیه؟»، یا «خود خودم اگر یکسال بعد دوباره کارم به این خرابه افتاد، بر چه مبنایی قراره کارم راه بیفته؟». اگر جواب این سوالات، مشخص و شفاف نیست یعنی اون میرغضب‌باشی بازیگر، حلال هیچ مشکلی نیست، بخش از مشکله.

درست وقتی که ترامپ در حال استیضاح شدن بود، داشت در بین هوادارانش استنداپ کمدی اجرا می‌کرد، و سوژه کمدیش ماشین ظرفشویی بود. ازونجایی که مخالفینش همیشه گیجند، ایندفعه هم سخنانش رو دست‌کم گرفتند.. یکی گفت الان چه وقت این حرف‌ها بود؟ یکی گفت مردک سکسیست هنوز شستن ظرف‌ها رو کار زن‌ها میدونه!

در این مطلب اشاره می‌کنه که ترامپ در هر دو مورد حق داشت. هم باید درباره معضل ماشین ظرفشویی حرف زد، و هم میشه ظرف شستن رو کار زنانه دانست، چون همین الانش در آمریکا، با تمام داستان‌هایی که فمنیست‌ها راه انداختند در دهه‌های گذشته، ۷۰ درصد کار ظرفشویی روی دوش زن‌هاست عملا. و اتفاقا به همین خاطر پرداختن به معضل ماشین ظرفشویی، پرداختن به کیفیت زندگی زن‌هاست.

اما معضل کجاست؟ ماشین‌های ظرفشویی قدیمی، برای شستن ظرف‌ها ۵۵ لیتر آب مصرف می‌کردند، اما در ۱ ساعت کار رو تموم می‌کردند. ماشین‌های جدید، ۱۲ لیتر مصرف می‌کنند اما ۳ الی ۴ ساعت طول می‌کشه تا کار رو تمام کنند! و عجیب اینه که ماشین ظرفشویی قدیمی ظرف‌ها رو بهتر تمیز می‌کرد! این اتفاق چرا افتاد؟ چون دولت به بهانه حفاظت از محیط‌زیست در این صنعت دخالت کرد و به تولید امر و نهی کرد که چقدر باید آب مصرف بشه، یا چه مواد شیمیایی در ترکیب شوینده نباشه! با ۱۲ لیتر واقعا نمی‌شد اون همه ظرف رو شست، در نتیجه سازنده مجبور شد ترفندهای مختلف رو ابداع کنه تا مسئله فقدان آب جبران شه. و این ترفندها هم تایم بیشتری می‌گرفتند هم برق بیشتری مصرف می‌کردند. ماده شوینده هم به خاطر نداشتن فسفات و ترکیبات ممنوعه، کفی ایجاد می‌کرد که روی ظرف باقی میموند و لک ایجاد می‌کرد! برای پاک کردن اون لک هم مجبور شدند ترفندهایی به کار بگیرند که باز به تایم و مصرف برق اضافه می‌کرد! در واقع ماشین‌ظرفشویی جزء دستگاه‌هایی بود که به جای پیشرفت هم‌راستا با توسعه تکنولوژی، پسرفت کرد! فقط کلیدها و صفحات دیجیتال لاکشری‌‌تر شدند.



نمونه‌ای دیگر از اینکه: دولت همه‌چیز را به لجن می‌کشد!
(که با هیچ شوینده‌ای تمیز نمی‌شود).



https://www.aier.org/article/lets-talk-about-ghastly-dishwashers/amp/?__twitter_impression=true

این یه سالن اوپرا تو هانگ‌ژو چینه. اگه ننویسم یه سالن اوپرا تو هانگ‌ژو چینه می‌تونستید حدس بزنید یه سالن اوپرا تو هانگ‌ژو چینه؟ از کجا می‌خواستید بفهمید یه سالن اوپرا تو دوسلدورف نیست؟ از کجا می‌خواستید بفهمید تو دوسلدورفه ولی سالن اوپرا نیست، سالن سینماست؟
گلوبالیست‌ها در یکدست کردن جهان موفق شدند و این بازی رو باید باخته حساب کرد.‌

استان البرز در طول یکسال ۵ و نیم میلیارد مترمکعب گاز مصرف می‌کنه. اگه درست متوجه شده باشم سوختن هرمترمکعب گاز طبیعی ۱۸۰۰ گرم دی‌اکسیدکربن منتشر می‌کنه. ماشین‌های سواری که مردم سوارند به ازای هر کیلومتر ۱۵۰ گرم دی‌اکسیدکربن منتشر می‌کنه (البته اگه نو باشه و درست کار کنه). پس سوزاندن هر مترمکعب گاز معادل ۱۲ کیلومتر رانندگیه. ۵ و نیم میلیارد ضربدر ۱۲ میشه ۶۶ میلیارد کیلومتر. اگه فرض کنیم هر خودرو به طور متوسط هر روز ۵۵ کیلومتر طی کنه، میشه سالی ۲۰ هزار کیلومتر. ۶۶ میلیارد تقسیم بر ۲۰ هزار، میشه ۳ میلیون ۳۰۰ هزار! یعنی گازی که استان مصرف می‌کنه حجمی از دی‌اکسیدکربن رو وارد جو می‌کنه که معادل خروجی دی‌اکسیدکربن از ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار خودروعه؟ جمعیت استان حدود ۳ میلیون نفره و ازونجایی که متوسط جمعیت خانوار حدود ۳ نفره میشه گفت ۱ میلیون خانوار در استان زندگی می‌کنند، و ازونجایی که ۵۳ درصد خانوارهای شهری ایران صاحب خودروی شخصی هستند میشه گفت کمی بیش از ۵۰۰ هزار خودرو متعلق به ساکنان خود استانه. پس خروجی دی‌اکسید کربن گاز طبیعی که استان مصرف می‌کنه ۷ برابر خروجی خودروهاشه؟ نیمی از مصرف گاز استان مربوط به بخش خانگیه. پس دی‌اکسید کربن مصرف خانگی هر خانوار معادل ۳ و نیم خودروعه؟ یعنی از لحاظ آلایندگی دی‌اکسیدکربن، انگار هر فرد خانواده یک خودرو داره و هرروز داره باش ۵۰ کیلومتر میچرخه؟

What the hell is going on?