در آمریکا دیگه به زحمت میشه راست و چپ رو از هم تشخیص داد. قاعدتا چپ باید ضد قدرت مستقر باشه، اما نه تنها ضد قدرت نیست بلکه خودشو میماله بش! و قاعدتا راست باید معتقد به حداقلی کردن تصدی‌گری و دخالت دولت باشه، اما دنبال بهانه‌ست تا دولت رو بزرگتر کنه! گاهی اینطور به نظر میاد که اختلاف بنیادی با هم ندارند، بلکه دغدغه هرطرف معطوف شده به ابعادی از زندگی که براش اولویت بیشتری داره. مثلا برای چپ، تجدد مهم‌تره، پس از دولت توقع داره سیاست‌های متجددانه اعمال کنه. و برای راست، سنت‌های تثبیت شده مهم‌تره، پس از دولت توقع داره پاسدار ارزش‌ها باشه! بهرحال نگاه هر دو به دولته، فقط توقعاتشون فرق داره.
یکی از موضوعاتی که اشتراک دو طرف رو لو میده، حفاظت کودکان از پورن و محتویات مرتبطه. بسیاری از راستگراها معتقدند این دولته که باید فیلترینگی چیزی ترتیب بده که بچه‌ها نتونن مثلا زن کاملا برهنه رو ببینند! در مخالفت با این موضع، دو استدلال مطرح میشه‌. اول اینکه: دولت بی‌کفایت است. و همونطور که در بهزیستی رفتار با کودکانی که دولت تشخیص داده قربانی هستند طوریه که اونجا هم میتونن آزار ببینند، دخالت دادن بیش ازین دولت می‌تونه دامنه این آزارها رو بیشتر کنه. اگه دسترسی بچه به پورن ممنوع بشه ولی به نحوی دسترسی پیدا کنه، لابد میرن یقه والدین رو می‌گیرند و این یعنی گرفتاری‌های فعلی در جدا کردن کودکان از والدین‌شون چند برابر میشه. دوم اینه: اگه قراره پورن رو چیزی معادل مواد مخدر در نظر بگیریم، چرا مجازات و تحدید فقط باید در سمت مصرف‌کننده باشه؟ همونطور که تولیدکننده و توزیع‌کننده مواد رو هم تحت پیگرد قرار میدن، باید تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان پورن هم تحت پیگرد قرار بدن. اینکه این ممنوعیت فقط متمرکز بر مصرف‌کننده‌ست نشون میده در این طرح‌ها صداقت وجود نداره.

اما در نگاهی کلان‌تر، سپردن حفاظت از کودکان در برابر پورن به دولت این ایراد اساسی رو داره که اولا قدرت دولت در انجام این وظیفه رو خیلی دست بالا می‌گیره. در فضای امروزی اینترنت، دیوارها به شدت سست هستند. این صرفا یک بحث اخلاقی نیست، یک بحث تکنیکی هم هست. باید چند میلیارد دلار خرج بشه تا یک کودک به جای ده بار مواجهه با یک عکس پورن، شش بار مواجه بشه؟ اون کاهش چهار موردی چند دلار میارزه؟ چه کسی تعیین می‌کنه؟ تأثیر نهاییش روی بچه چقدره؟ دوما، اگه قراره بنا رو بر این بذاریم در اینترنت چیزهایی هست که برای کودکان خوب نیست، اون چیزها فقط شامل پورن نمیشه. برای حفاظت کودکان از بی‌شمار ویدئو سربریدن، شکنجه، تصادفات دلخراش، و خشونت‌های کلامی، چه برنامه‌ای باید داشت؟ چقدر از اینترنت رو باید ممنوع کرد، و چطور؟ سوما، مگه هدف ازین ممانعت این نیست که حواس و تمرکز کودک از امورات کودکی منحرف نشه به سمت امورات بزرگسالی؟ مگه همین اتفاق نمیفته اگه با دیوارهای متعددی از ممنوعیت برخورد کنه؟ مگه مصرف الکل برای زیر هجده‌ساله‌ها ممنوع نیست؟ پس چرا هر آدم بزرگسالی اعتراف می‌کنه که اولین تجربه الکل رو مثلا در شانزده سالگی داشته؟ اگه قرار باشه خانواده حذف بشه و دولت جای پدر و مادر رو پر کنه، درکی که کودک از ممنوعیت خواهد داشت اینه که اینها موانعی بی‌معنی‌اند! مثل وقتی که در جاده جنگلی و در وسط راه می‌بینی یک درخت افتاده و راه رو بسته‌. ممنوعیت بی‌معنی بازدارندگی ایجاد نمی‌کنه. ممنوعیت رو باید اونی جلوی بچه بذاره که باش زندگی می‌کنه تا بتونه معنیش رو بفهمه. آیا همه والدین موفقند در ساختن معنی برای ممنوعیت‌ها؟ البته که خیر. ولی ناموفق بودن اون‌ها دلیلی ایجاد نمی‌کنه که دولت رو جایگزین‌شون کنیم.

و البته همه این‌ها با این فرضه که پورن برای کودکان خوب نیست. عده‌ای معتقدند این فرض نادرستیه. که پربیراه هم نیست. بچه‌ها با مصرف محتویات پورن ممکن است چیزی رو هوس کنند که نمی‌توانند تأمین کنند؟ خب این مشکل رو بزرگسالان هم دارند. اگر پورن بد است برای همه بد است و اگر بد نیست، باید برای همه بد نباشد. کسانی که در جبهه «پورن برای کودکان بد است» هستند، توضیح قانع‌کننده‌ای ندارند که چطور مضرات پورن از یک سنی به بعد متوقف میشه و چرا! اتفاقا پورن میتونه برای بزرگسالان متأهل آسیب‌زاتر باشه تا یک بچه هشت ساله‌. البته اگه فرض کنیم منشا اصلی اون آسیب، پورنه.




https://reason.com/2019/12/13/conservatives-pornography-families-child-services-cps/?amp&__twitter_impression=true

البته این اشتباهات استراتژیک تا حدی مربوط به تجربه زیستی نسل ما داره. ما آدم‌هایی بودیم که برای رهایی از انحصار روزنامه رسالت! می‌رفتیم شناسنامه گرو میذاشتیم و یک جلد نیوزویک تاریخ گذشته رو اجاره می‌کردیم تا بفهمیم خارج ازین اسارت‌خانه تاریک چی میگذره‌. برای ما سخته ریختن این اسامی بزرگ در سطل آشغال. امیدوارم نسل‌های آینده که تا چشم باز کردند اینترنت در دسترس بود، این مقاومت روانی رو نداشته باشند.

و دیری نخواهد پایید که وقتی سبک اجرایشان به مذاق عده‌ای دیگر که آن‌ها هم با بودجه دولتی و رانت به مقام «استاد تمام» رسیده‌اند خوش نیامد، اعلام کنند که بفرمایید.‌ این ابتذال هم نتیجه نئولیبرالیسم!


من فکر می‌کنم در باتلاقی فرو رفته‌ایم که تصور دقیقی از عمقش نداریم. تصور نجات ایران ازین تباهی داره هرروز تخیلی‌تر میشه.

پیودی‌پای اکانت توعیتر خودش رو بست، و در توضیحش این ویدئو رو گذاشته؛ هرچند که این ویدئو بیشتر توضیح موضوع خوشبختیه، چیزی که معتقده توعیتر، یا کاربران ریاکار داخلش، آدم رو ازش دور می‌کنه، تا درباره خود توعیتر. با محتوای ویدئو کار ندارم.. بالاخره ارسطو رو همه میشناسند و یه چیزایی مستقیم یا غیرمستقیم ازش خوندن، و اینکه این بچه تازه با میراث یونان آشنا شده و براش جالب اومده چیز مهمی نیست (همه در دوره‌ای از زندگی‌شون با یونان آشنا میشن و کف بالا میارن. یکی زودتر یکی دیرتر). اون چیزی که فوق‌العاده‌ست طرز بیانشه، که شامل تمام المان‌هایی میشه که متعلق به عصر شبکه‌های اجتماعی هستند. حتی اگه پدر من مسلط بود به زبان انگلیسی (چه رویای عجیبی)، اگه این ویدئو رو می‌دید متوجه نمی‌شد موضوع چیه. چون یک زبان دیگه‌ای غیر از انگلیسی هم در کنارش قرار گرفته که کسانی می‌فهمنش که داخل فضای اینترنت بزرگ شدن. کسانی که به رشته زبان رسانه علاقه دارند (این آدم داره افکار میلیون‌ها نفر رو هدایت می‌کنه) باید این ویدئو رو به شکل یک جواهر خوش‌تراش در نظر بگیرند‌. این ویدئو قابلیت این رو داره که اگه صدسال بعد، یا دویست سال بعد خواستند درباره زبان دوران ما تحقیق کنند به عنوان یکی از مدارک تاریخی ازش استفاده کنند.




https://youtu.be/1n_cPIhag28

احتمالا بعدها این برای محققان تاریخ به نقطه ابهام‌انگیزی تبدیل بشه که در دوران ما چرا دنیا انقدر نسبت به شیعیان متوحش سهل‌گیر بود. بلایی که داره سر جوانان این کشور میاد، مثل کشتن و رها کردن جنازه در دریاچه، و سکوتی که وجود داره رو مقایسه کنید با واکنش جهانی به اقدام متوحشانه داعش در زنده سوزاندن خلبان اردنی. مسئله فقط اطلاع‌رسانی نیست. اطلاع‌رسانی مسئله هست، ولی همه مسئله اون نیست. یک جای کار ایراد داره. انگار بعضی چیزها برای شیعه‌ها مجازتره.‌

مسئولان دولتی کالیفرنیا می‌خواستن بین اون‌هایی که آزاد کار می‌کنند و اون‌هایی که استخدام هستند اختلاف درآمدی وجود نداشته باشه تا عدالت علوی در جامعه برقرار بشه. اما نتیجه این شد که شرکت‌هایی که با نویسندگان آزاد کار می‌کردند بشون گفتند شرمنده، دیگه نمیتونیم ادامه بدیم، چون قانون جدید میگه باید استخدام‌تون کنیم و ما هم نمی‌تونیم استخدام کنیم. در نتیجه یکی مثل این خانوم بعد از ده سال کار ناگهان بیکار شد و نشسته گریه می‌کنه!
هوشمندانه‌ست نه؟ برای اینکه اختلافی بین درآمدکمترها و درآمدبیشترها وجود نداشته باشه یه کاری کنیم درآمدکمترها اصلا درآمدی نداشته باشند!

دولت همه‌چیز را به لجن می‌کشد.

در برنامه بودجه که دولت آمریکا تقدیم کنگره کرده حداقل سن قانونی برای خرید سیگار (سنتی و الکترونیکی) به ۲۱ افزایش پیدا کرده. همین دولت وقتی جوان‌ها به ۱۹ سال می‌رسند میگه بیاید به ارتش ملحق بشید تا بفرستیم‌تون به افغانستان و عراق و ازین قبیل شیت‌هول‌های جهنمی در گوشه گوشه جهان. بعبارتی دارند میگن بچه ۱۹ ساله میتونه تشخیص بده که ترکش مین و خمپاره چه خطراتی برای بدنش داره ولی نمی‌تونه تشخیص بده دود توتون چه خطری برای بدنش داره!

بله این وضعیت بی‌معنی رو فقط دولت‌ها می‌تونند ایجاد کنند، چون دولت همه‌چیز را به لجن می‌کشد.

اوباما: اصلا بحثی توش نیست که زنان بهتر از مردان هستند!

یکی از پدیده‌های تأسف‌برانگیز عصر ما اینه که کتاب‌ها هم مثل لبنیات صنعتی شده‌اند.. نه مزه دارند نه چربی نه خاصیت، بلکه سیستم گوارش رو هم بهم می‌ریزند. فقط دل خوش کردیم که بیشتر از تمام ادوار تاریخ در دسترس عموم قرار گرفته‌اند. ظاهرا «فیک همگانی» رو ترجیح دادیم به «اصل کمیاب». اگه کتاب‌ها فیک و بی‌خاصیت نبودند این آقا که در عمرش صدها کتاب خونده امروز چنین مهمل خجالت‌آور و کودکانه‌ای از دهانش خارج نمی‌شد. اگه قراره نسخه امروزت که چندصدمین کتاب عمرت رو خوندی با نسخه دیروزت که اولین کتاب عمرت رو به دست گرفتی فرقی نداشته باشه، یعنی حد فاصل این دو، حجم بزرگی از بیهودگی قرار گرفته بوده.

«یه داستان واقعی: یه روز چندتا روشنفکر مارکسیست از اسلو رفتن به میخونه‌ای که پاتوق کارگران بود تا به شاه که نماد ستمگری بود فحش بدن که مثلا بگن ما از یه طبقه دیگه‌ایم ولی بیایید متحد بشیم. کارگرها توهین به شاه رو که شنیدن ناراحت شدن و یه فصل کتک‌شون زدن و بعد انداختن‌شون تو برف‌ها. الان می‌فهمم که این اتفاق هیچ تأثیری در نگاه‌شون نداشته».

وقتی طبقه کارگر سوسیالیست‌ها رو پای صندوق رأی کتک می‌زنند، به جای اینکه بگن «مثل اینکه مردم از ایده ما خوششون نمیاد، باید یه تجدیدنظری بکنیم»، میگن «حالا عب نداره.. دفعه بعد دوباره امتحان می‌کنیم».

آن حضرت فرموده «یک ساعت عدالت...» این نادان میگه چرا برنامه تلویزیونی یک ساعته برای عدالت نداریم؟! چرا خفه‌خون نمی‌گیرند انصافا؟ پیامبر میگه یک ساعت زندگی در شرایطی که بت اجحاف نمیشه بهتر ازینه که بت اجحاف بشه اما یک سال عبادت کنی، چون خدا دنبال آدم همیشه مظلومِ یک‌بند سجده‌کننده نیست، آدمی رو ترجیح میده که فرصت شکوفا شدن پیدا کرده، و تفاوت بین این دو نسخه از انسان، نجومیه. میخوای این تفاوت نجومی رو با یک تی‌وی شو ایجاد کنی بـز اخفش؟


https://t.me/maktubmed/16598

قبل انقلاب می‌گفتند اگه صداسیما رو بدن به ما ایران رو کن‌فیکون می‌کنیم. چهل و یک سال بعد از تسخیر صداسیما میگن اگه برنامه‌های صداسیما رو یکم تغییر بدیم ایران کن‌فیکون میشه!

اون‌ها که چیزی نمی‌فهمند، ولی ما یک چیز رو فهمیدیم: آخوند جماعت، ول کن نیست! آخوند شیعه یک سیاهچاله‌ست که اگه تمام فرصت‌های جهان هستی رو هم ببلعه باز میگه فرصت کافی به ما داده نشد!

یک شهر کوچک زیر ده هزارنفر هست در ایالت کنتاکی که ریل قطار درست از وسط شهر عبور می‌کنه.‌ چون از دورانی که تو فیلم‌های وسترن و لوک خوش‌شانس دیدیم و طرفین ریل یک ردیف خونه و مغازه و این‌هاست تغییر عمده‌ای نداشته. دفعات عبور هم زیاده، تقریبا روزی ده پانزده بار!.. و گاهی دو قطار رو بهم وصل می‌کنند که خیلی طولانی میشه. تو این ویدئو عبورش رو نشون میده. اگه درست شمرده باشم ۱۴۵ واگن و کانتینر و تانکر بود! اگه هر واحد رو ۱۲ متر در نظر بگیریم طول قطار از ۱۷۰۰ متر هم تجاوز می‌کنه!. با این حال مردم کاملا عادت کردن به وضعیت و مثل یک اتفاق عادی باش برخورد می‌کنند. مثلا در اینجا درست موقع افتتاح آذین‌بندی شهر به مناسبت کریسمس قطار وارد میشه و همه مجبورند ده دقیقه تمام صبر کنند تا خیابون باز بشه.

اگه این تقاطع در ایران بود، دو اتفاق محتمل بود. یا کل شهر رو با خاک یکسان می‌کردند تا صورت مسئله پاک بشه. یا اینکه روی ریل داخل شهر آسفالت می‌ریختند و برای قطار یک کمربندی که کل شهر رو دور بزنه میساختند. هر دوی این‌ها هزینه‌های مالی و اجتماعی زیادی می‌داشت. در جامعه‌ای که درباره هزینه‌ها سوال پرسیده نمیشه، خیلی راحت یکی ازون دو اقدام انجام میشه دیر یا زود. ولی در جامعه‌ای که قبل از خرج کردن پرسیده میشه «مگه سرمون درد می‌کنه؟»، اوضاع به همون شکلی که هست باقی میمونه. حتی اگه از ۱۸۴۰ اونجوری مونده باشه.


https://youtu.be/FQkv35RrABY

قاعدتا وقتی یک بیزینس جدید شکل می‌گیره، مخصوصا در حوزه تکنولوژی، تلاش کارکنانش متمرکز میشه روی مقولاتی مثل دست و پنجه گرم کردن با قوانین فیزیک برای ساختن محصولی جدید (مثل باتری‌ سدیم)، کنکاش در ابعاد روانشناختی زندگی مصرف‌کننده برای ایجاد رضایت روانی در استفاده از محصول جدید (مثل اپل‌واچ)، تأمین مالی، طراحی تبلیغات قبلا ارائه نشده، فرهنگ‌سازی در بین مردم برای پذیرش محصول و تغییراتی که ایجاد می‌کنه (مثل اوبر)، و رقابت با شرکت‌های دیگری که ممکن است به هرنحوی این محصول جدید را به محض ورود به بازار، به حاشیه ببرند.‌ اما عملا علاوه بر همه این‌ها با چه چالشی مواجهند؟ دولت! یک استارتاپ در آمریکا به نام نیواسکیل قصد داره راکتورهای هسته‌ای خیلی کوچک بسازه. سایزشون در حد اینه که دو اتوبوس رو از سر و ته بچسبونند بهم. توان؟ ۶۰ مگاوات. ازونجایی که توانش کمه لازم نیست خیلی از شهرها دور باشه، و اگه نزدیک باشه تلفات انتقال برق هم کمتر میشه. تکنولوژی هست، دانش فنی هست، توان ساخت هست، اما انقدر قوانین و مقررات برق هسته‌ای زیاده که معلوم نیست چه زمانی شهرها بتونند این استوانه‌های هسته‌ای رو سفارش بدن. نه تنها این مقررات دست و پا گیر، پرتعداد هستند، بلکه با فرض اینکه راکتورها خیلی بزرگ هستند و خواهند بود تنظیم شدن. قانون‌گذاران معمولا درباره تکنولوژی به روز هم اشراف کاملی ندارند چه برسه به اینکه بتونند افق سی چهل ساله رو در نظر بگیرند. بنابراین نه تنها لازمه که تعدادشون کم بشه، بلکه لازمه که موضوعاتش هم تغییر کنه. اما دولت‌ها برای انجام هر دو به شدت لاک‌پشت هستند. و جالب اینه که بهانه پشت همه این مقررات «حفاظت از ایمنی شهروندان» بوده. همون طور که درباره تروریسم و حق حریم خصوصی نوشتم دولت‌های مدرن به عنوان حاکم، حقوق متقابل شهروند نسبت حاکمیت رو متوازن تعریف نمی کنند. در ساختار سنتی و لوکال قدیم، اگر وظیفه‌ای به عهده حاکم قرار می‌گرفت، باید فقط خودش بارش رو به دوش می‌کشید. در مورد این کیس خاص، باید می‌پذیرفت که امنیت مردم رو تأمین کنه بدون اینکه اون‌ها رو از نعمت برق هسته‌ای محروم کنه. اما دولت مدرن میگه من به شرطی می‌تونم امنیت شما رو در برابر حوادث هسته‌ای تأمین کنم که قید برق هسته‌ای رو بزنید! و عملا هم این کار رو کرد.


تصور کنید هر ایستگاه شارژ خودروهای برقی در زیرزمین خودش یکی ازین راکتورهای مینیاتوری رو جاسازی کنه. با ۶۰ مگاوات میشه ۸۰۰ خودروی مدل۳ تسلا رو شارژ کرد! فقط و فقط اگه پاشون رو از گلوی بخش خصوصی بر می‌داشتند.



https://www.wired.com/story/the-next-nuclear-plants-will-be-small-svelte-and-safer/

تماشای نفهمیدن دیگران گاهی دردناکه، و گاهی مفرح. در این کیس خاص حالت دومه. چون یک نفهمیدن دو لایه‌ست. واقعیت رو نمی‌فهمند و همزمان متوجه نیستند نمایشی که اجرا کردند نمادی از نفهمیدنشونه. طرف رو نبردند جایی که برگ به طور طبیعی هست، برگ‌ها رو آوردند جایی که طرف هست! یعنی نئولیبرالیسم و بحث‌های مربوطه، هرچه که هست، تو محیط ما نیست، به جامعه ما هم مربوط نیست، باید از بیرون بیاریمش بذاریم اینجا! و کجا بذاریم؟ در دانشگاه! یعنی این بحث‌های بی‌معنی، فقط در دانشگاه امکان حیات دارند، نه در زندگی عمومی! حالا این پلتفرم برگ که ساختیم زیر پای چه کسی قرار میدیم؟ سیاستمدار! یعنی همون بحث‌های بی‌معنی که راه انداختیم و فقط در آکواریوم آکادمیک خودمون امکان حیات داره رو به سفارش دولت انجام میدیم! نه به تقاضای عمومی! و راه پیمودنش رو چطور مستندسازی می‌کنیم؟ با صوت! که قابل تمییزدهی از صدای راه رفتن یک گور خر در پارک ملت نخواهد بود! یعنی حرف‌ها و بحث‌های بی‌معنی که راه انداختیم که فقط در آکواریوم دانشگاه امکان حیات داره و به سفارش دولته، چیزی بیشتر از یک نویز نیست!

اگر به من می‌گفتند یک پرفمنس طراحی کن که تباهی این جماعت رو نمایش بده نمی‌تونستم انقدر بی‌نقص و سمبلیک نمایشش بدم که خودشون انجام دادند، و خودشون متوجه نیستند که چقدر خوب خودشون رو نمایاندند! و همین دو لایگی مفرحش کرد.


https://t.me/RahbordChannel/1553

نماینده مجلس میگه امروز قراره ما بودجه‌ای رو به رأی بذاریم که ۱۳۷۰ میلیارد دلاره و همین دیشب به ما دادن که بخونیم و ۱۷۷۳ صفحه‌ست! مخارج دولت از کنترل خارج شده و هیشکی به هیشکیه!

هرچند این درباره آمریکاست و چون آمریکا غول است اعدادش هم بزرگند، اما در مورد بیشتر دولت‌ها صدق می‌کنه. شما وقتی از فروشگاه خرید می‌کنید و مثلا به جای ۱۰۰ دلاری که در ذهن داشتید در انتهای فاکتور میزنه ۱۱۲ دلار، میرید از صندوق‌دار می‌پرسید این ۱۲ تا از کجا اومد؟ کدومشون گرون شده که خبر نداشتم؟ اما ۱۳۷۰ میلیارد دلار برای مردم فاکتور میزنند و حتی فرصت نمیدن به لیست نگاه کنه.

عده‌ای تصور می‌کنند دولت مرکزی بزرگ فوایدی داره برای جامعه مدرن‌. اوکی، حالا فرض کنیم داره. سوال اینه که آیا اون فواید ۱۳۷۰ میلیارد دلار می‌ارزند؟ (البته کل بودجه چهار و خورده‌ای تریلیون دلاره. این یک و خورده‌ای رو اختصاص دادند که دولت بتونه سقف بدهیش رو بالاتر ببره و شات‌داون نشه).

ترامپ باز یک نامه تاریخی نوشت، و اتفاقا خودش هم ذکر کرد که فقط برای ثبت در تاریخ می‌نویسه، این‌بار خطاب به نانسی پلوسی و حزب دموکرات. کل نامه درباره بحث استیضاحه. دفاع از خود که عادیه، اما چنین حمله لفظی محکم و خشنی علیه یک حزب در یک سند رسمی دولتی، چیزیه که تا حالا اتفاق نیفتاده بود. اما این قسمتش خیلی خوب بود. به پلوسی میگه حزب شما توسط چپ افراطی گروگان گرفته شده. هر کدوم از نماینده‌های حزبت از یه رقیب سوسیالیست تو حوزه انتخابی‌شون می‌ترسن (چون امکان برنده شدن‌شون هست). حتی خودت هم همینطوری. کشور رو با خودتون پایین نکشید!

و این واقعیت ناراحت‌کننده‌ایه. در هر حوزه‌ای که دموکرات‌ها قوی هستند، اون نامزد دیوانه‌ای که سوسیالیسته شانس بیشتری داره. و چه کسانی بش رأی میدن؟ طبقه شهری متوسط رو به بالای دانشگاه رفته که تو دانشگاه یاد گرفتند میلیاردرها عامل تمام بدبختی‌های بشر هستند!

اتفاقات تاریخی ترامپ به حملات لفظیش ختم نمیشه. در پول جمع کردن هم داره رکورد میزنه. تا اینجا خودش و حزب تونسته ۳۰۰ میلیون دلار کمک برای ستاد انتخاباتیش جمع کنه. این حجم از جمع‌آوری در این مقطع زمانی و با این فاصله از انتخابات توسط هیچ رییس‌جمهور دیگه‌ای ثبت نشده.

و عزیزان لیبرال هم دارند صورت‌شون رو چنگ می‌زنند که «این کی بود دیگه خدایا؟».