یه جوونکی تو یه ویدئو که خیلی بازدید گرفته میگه بیل گیتس میتونه تمام تیم‌های لیگ NFL رو بخره و بازم میلیاردر باقی بمونه!
چندتا ایموجی قهقهه باید گذاشت جلوش تا حق مطلب ادا بشه؟
فکر می‌کنند وقتی گفته میشه فردی ۹۰ میلیارد ثروت داره، این ۹۰ میلیارد تو کارتشه و میتونه بره فروشگاه کارت بکشه همه رو خرج کنه!
اما بمب خنده یه جای دیگه‌ست. فکر می‌کنه تیم ورزشی مثل توتون سیگاره که میخری، بعد دود می‌کنی میره! خب اون تیمی که ۵ میلیارد دلار میارزه، اگه بخریش یعنی یه تیم ۵ میلیاردی اومده تو ثروتت. سرمایه‌ت تبدیل میشه، کسر نمیشه.

صحنه‌گردانی بحث‌های سیاسی-اقتصادی جامعه آمریکا افتاده دست این اسگل‌ها.

یک سند داره پخش میشه که یک فایل اکسله تو گوگل‌داک آپلود شده که توش خبرنگاران و کارکنان رسانه‌ای درآمد سالیانه‌شون رو نوشتن. بد نیست یه نگاهی بندازید:

https://docs.google.com/spreadsheets/d/1SP3Sqqdv6R8chFamjtgdNlOrUar-hJXvkMSeha2mHQ8/edit?usp=drivesdk

چیزی که مشخصه اینه که خیلی‌هاشون خیلی کم دارند می‌گیرند. گزارشگری که داره ماهی ۳هزارتا درمیاره بین‌شون زیاد هست. البته ۵ هزارتایی و ۶هزارتایی هم وجود داره، اما اون‌ها کمترند و برای رسانه‌های تاپ کار می‌کنند، مثل وال‌استریت ژورنال. اما حتی همون ۶هزارتایی‌ها و ۷هزارتایی‌ها هم مثل بقیه‌شون دارن تو شهرهای گرون‌قیمتی مثل نیویورک زندگی می‌کنند. مبلغ اجاره یه آپارتمان تو محله‌های نه‌چندان پرت نیویورک رو ازین حقوق‌ها کم کنید تا به عدد واقعی برسید.

این واقعیته که وقتی جوان‌ها وارد دانشگاه میشن تا ژورنالیست بشن یا وارد کار مدیا بشن، کسی بشون نمیگه. این‌ها مشاغلی هستند که کلاس اجتماعی بالایی دارند، یا لاقل یه زمانی بالا بود. اما درآمدش همخوانی نداره با کلاسش. و این سرخوردگی ایجاد می‌کنه. مثلا سردبیر یه نشریه باشی که همه دنیا اسمش رو شنیدن، اما پول یک سفر تفریحی چندروزه هم نداشته باشی!
شما جای اون فرد باشید و یه شرکت چندملیتی یا یک سناتور بیاد بتون بگه اینجوری بنویس و انقدر پول بگیر، می‌گفتید نه؟ البته که من بودم می‌گفتم نه، ولی خیلی‌ها نمیتونن بگن نه.

میشه این نتیجه‌گیری رو کرد که این معضل که امروزه ژورنالیسم و مطبوعات، بازوی پروپاگاندای نیروهای سیاسی شدن، ازونجا آب میخوره که این مشاغل و این نوع بیزینس، موضوعیت اقتصادی خودش رو از دست داده، و این اسپانسرها هستند که سرپا نگهش داشته‌اند. و در فضای سیاسی آمریکا و انگلیس، بیشتر این نیروهای چپ و سوسیالیست و گلوبالیست هستند که حاضرند پول‌های کلان خرج کنند و اسپانسر زیرپوستی اهالی رسانه بشن.

بعضی‌ها معتقدند این پول‌ها که این بیزینس بلاموضوع رو به زور سرپا نگه‌داشته، در صورتی که دولتی وجود نداشت یا سایز دولت انقدر بزرگ نبود، انقدری نمی‌بود که بتونه صرف خریدن سیستماتیک و غیرسیستماتیک قلم اهالی رسانه بشه. اما منشأ خیلی ازین پول‌ها علاوه بر دولت، بخش خصوصی هم هست. و تنها دلیلی که یک سرمایه‌دار میتونه پول خودش رو صرف این کار بکنه که نه خروجی اقتصادی داره براش، و نه در دایره خیریه قرار می‌گیره، وجود رویاهای ایدئولوژیکه. اینکه عده‌ای با صرف پول و در اختیار گرفتن تشکیلات رسانه‌ای بخوان ذهنیت مردم رو پروگرام کنند، صرفا به خاطر منافع مادی نیست‌. بلکه دارند رویایی رو دنبال می‌کنند که در اون رویا مردمی وجود دارند که به صورت یک‌دست به شکل خاصی فکر می‌کنند که از نظر فرد رویاپرداز، یک ایده‌آل بشریه! fuck them all ولی باید درک کرد داستان داره چه‌جوری پیش میره.

یک نکته جالب درباره درآمد اهالی رسانه و حتی درآمد کلی نشریات اینه که در بحث مالیات بر ثروت گفته میشه اون‌هایی که بیش از حد ثروت دارند، می‌تونند با خریدن غیررسمی و غیرعلنی آدم‌ها و رسانه‌ها، روی جامعه تأثیربذارن، پس باید از ثروت‌شون مالیات بگیریم تا نتوانند!
همین اطلاعات درآمدی نشون میده که چقدر این استدلال پوچ و بی‌معنیه. برای جهت دادن سوگیری یک نشریه به نفع مواضع خودت، لازم نیست میلیاردر باشی، این بدبخت‌ها رو یک میلیونر عادی هم میتونه بخره‌.

دوستان میگن اون بوش، بوش واقعی نیست، در داخل تولید میشه. که بعید می‌دونم. اگه اینطور بود انقدر در کیفیت از بقیه بالاتر نبود، و اگه اینطور بود انقدر قطعات و لوازم جانبیش در بازار کمیاب و حتی نایاب نبود. اما در هر صورت، چه مونتاژ شده در داخل باشه چه مونتاژ شده در خارج، باز هم دارن به ما گران میدن. این دقیقا همون مدله، در شعبه مصر سایت سوق‌. به ۲۳۰۰ پوند مصر، که حتی شامل مالیات ارزش افزوده هم میشه. که میشه معادل ۷۰۰ هزار تومن ما. که همون ۲۳۰۰ پوند هم تخفیف زده که میشه تقریبا ۶۰۰ هزارتومن ما.
فقط به این مسئله توجه کنید، باقی حاشیه‌ست: حتی، و این حتی مهم است، حتی با ریالی که ارزشش رو سیفون کردند، میشد با یک‌سوم! قیمت کالای داخلی، یک جاروبرقی باکیفیت خرید. یک فاکینگ سوم. اگه محاصره نبودیم.

وقتی طرح مسکن ملی اعلام شد سرچ این عبارت در گوگل اوج گرفت. اما ظاهرا بعد ازینکه مردم شرایطش رو خوندن یا شنیدن جستجو به شدت افت کرد! این نمودار نمایی از بیچارگی یک ملته.

تنها چیزی که برای طرفداران احمدی‌نژاد باقی مونده که به عنوان «جنبه مثبت» آن دوران ازش یاد کنند مسکن مهره، و ازین استدلال استفاده می‌کنند که فارغ ازینکه کیفیت کار نامطلوب بود و فارغ ازینکه هنوز نیم میلیون واحدش خالی مونده، یا به عبارتی بی‌مصرفه! اما بهرحال مردم در بیش از یک میلیون واحدش در حال سکوتند، پس خوب بوده، چون اگه نبود این یک میلیون و اندی خانواده آواره بودند!
این نوع استدلال رو درباره بقیه پروژه‌های دولتی و حاکمیتی هم می‌شنویم. مثل مترو. اول یک خط رو میسازند، بعد مردم هجوم میارن به اون خط، بعد نتیجه می‌گیرند که اگه این خط نبود این هجوم انتقال پیدا می‌کرد به خیابان و فاجعه میشد! یا سد میسازند و بعد میگن خوب شد ساختیمش‌ها، اگه نمیساختیم همتون غرق می‌شدید! جالبه که دولتی‌ها هر پروژه‌ای رو انجام میدن، بعدا اثبات میشه که اگه نبود فاجعه رخ میداد!
اگه هزینه ساخت مترو رو طوری تقسیم کنیم به عمر پروژه که سازنده در یک زمان معقول به سود برسه، و هزینه‌های جاریش رو با قیمت واقعی پرداخت کنیم، هر بلیت تک‌سفره مترو انقدر گران میشه که بسیاری از مردم دوباره تاکسی و اتوبوس رو انتخاب خواهند کرد! یا کلا قید شغلی که مکانش در مرکز شهره میزنند. در واقع این هجوم وجود نداشته یا می‌تونست وجود نداشته باشه، این هجوم با سوبسید نجومی بوجود اومده.

ساکنان مسکن مهر آواره نبودند، و آواره هم نمی‌شدند. در بدترین حالت در حاشیه شهر یک واحد غیراستاندارد و بدون جواز می‌ساختند و توش ساکن می‌شدند، همونطور که الان هم دارند همین کارو می‌کنند. حداقل در حاشیه شهر با موتور می‌تونستند زن‌شون رو خیلی سریع به درمانگاه برسونند اگه لازم شد.

با این نظر موافق نیستم. آرژانتین هم امروز یک کشور نرماله، یعنی زن‌ها به خاطر انتخاب نوع لباسشون تحت فشارهای روانی قرار نمی‌گیرند، و فعالان محیط زیست به اعدام محکوم نمیشن، اما ۵۰ درصد تورم دارند! شاهنشاه همایونی با ابرقدرت سرمایه‌داری بده بستان زیادی داشت، اما قربانش بروم یک پا سوسیالیست بود. از یک طرف فعالان چپ رو محبوس می‌کرد، از یک طرف طرح‌هایی اجرا می‌کرد که فقط در رویاهای یک کمونیست معنا پیدا می‌کرد. سیستماتیک شدن وابستگی ذهنی و معیشتی مردم ایران به هیولای دولت، که ریشه بیشتر مشکلات عمیق و گره خورده ایران امروزه، در دوره پهلوی و مخصوصا پهلوی دوم اتفاق افتاد.
وسط‌بازی امثال محسن نامجو اهمیتی نداره، ما واقعا راه سومی داریم. کشوری که نه فقط در مسائل ابتدایی نرمال باشه، بلکه در پایبندی به عقل سلیم هم نرمال باشه. برای من اینکه دولت در مهمونی‌هایی که میرم دخالت نکنه، اما در بیزینسی که راه میندازم دخالت کنه، وضعیت جالبی نیست. بهتر از وضعیت فعلیه، چون هر وضعیتی غیر از جنگ و قتل عام بهتر از وضعیت فعلیه، ولی همچنان وضعیت جالبی نخواهد بود.


https://t.me/ajibzad/642

شرکت هوافضای هانوا کره جنوبی قرارداد تأمین بخشی از قطعات موتورهای رولز رویس رو با این شرکت بست که فعلا ۸۵۰ میلیون دلار ارزش داره. نکته عجیب اینه که مدت قرارداد تقریبا به ۳۰ سال میرسه! بعضی از اون‌هایی که الان دارن کار می‌کنند در دو شرکت تا اون موقع فوت کرده‌‌اند حتما، و فقط استخوان‌شون باقی مونده (البته طرف کره‌ای استخوان هم نخواهد داشت، چون خاکستر میشن). قطعا این حد از اعتماد به ثبات، در کشوری که قصد بازپس‌گیری قدس‌ شریف رو داره رخ نمیده.
نکته عجیب دیگه اینه که رولز رویس برای تضمین کیفیت، بررسی‌هایی از شرکت تأمین‌کننده انجام میده که معمولا ۶ ماه طول می‌کشه، اما این بار در عرض ۱ ماه انجامش دادند!

این مهملات با باورهای خرافی آدم‌های بیسواد قدیم که فکر می‌کردند کف صابون جمع شده روی آب میتونه بیماری‌های عفونی رو درمان کنه فرق چندانی نداره. تنها تفاوتش اینه که اون بندگان خدا بیسواد بودند و چیزی نمی‌دونستند، ولی این مهملات رو افراد تحصیلکرده پخش و پلا می‌کنند.

همه می‌دونند که قطعات بی‌ام‌و گرونه، همه میدونند که به سرعت قیمت ماشین افت می‌کنه، همه می‌دونند که با استفاده نه چندان زیاد حتی زیر هشتادهزار کیلومتر ممکنه با هزار و یک مشکل فنی مواجه بشن، اما باز هم ب‌ام‌و خریداری میشه. چرا یک فرد با وجود همه این دانسته‌ها این ماشین رو میخره؟ چون با آگاهی کامل، برای اینکه نشون بده آخرین مدل بی‌ام‌و رو سواره ارزش زیادی قائله و حاضره برای این ارزش، پول پرداخت کنه. مکانیزم روانی این مسئله قبل از تبلیغات بی‌ام‌و وجود داشته، بعد از تبلیغات بی‌ام‌و بوجود نیومده. فراهم بودن چیزهای بیشتری برای خرید، ارزش‌گذاری‌های شخصی افراد رو بیش از قبل برملا می‌کنه، ارزش‌گذاری جدیدی خلق نمی‌کنه.

طراحان مدارات الکترونیکی میدونند که قطعاتی که برای کار در دمای بالا ساخته نشدند رو نباید بذارن کنار منبع تغذیه که حرارت ایجاد می‌کنه، اما طراحان مدارات الکترونیکی تنها تصمیم‌گیرندگان طراحی محصول نیستند. وقتی تقاضای بازار به سمت تلویزیون‌های باریکتره، تولیدکننده مجبوره به مهندسان خودش فشار بیاره تا طرح‌شون رو کامپکت‌تر کنند، و در این کامپکت‌سازی‌ها همیشه جاگذاری‌های ایده‌آلی رخ نمیده. اگر توطئه‌ای در کار بود چرا سازنده قبل ازینکه حتی همه متوجه بشن که ایرادی وجود داره، در مدل‌های بعدی این نقص جاگذاری رو رفع کرد؟

کندسازی عمدی آیفون‌ها اتفاقا به خاطر عمر بالای این گوشی‌ها بود. با آپدیت‌هایی که اپل هرسال میسازه، مدل‌های قدیمی‌تر برای یک‌سال دیگه به روز باقی میمونند، لذا دست مردم مدل‌هایی وجود داره که خیلی کار کردند، در حالی که باتری اون گوشی‌ها به خاطر محدودیت‌های فیزیکی اونقدر عمر ندارند. بنابراین کارکرد پردازنده رو میاورد پایین تا متناسب با یک باتری کهنه کار کنه. این یک راه حل غیر ایده‌آل بود برای مشکلی که ممکن بوجود بیاد، نه برای ایجاد مشکل.

موتورهای خودروهای هوندا این روزها با مشکلات عدیده‌ای مواجهند و هوندا سیویک امروزی اصلا به اندازه هوندا سیویک دهه نود عمر نمی‌کنه. چون یک موتور درون‌سوز قابل اطمینان، محدودیت‌هایی داره برای افزایش قدرت. ولی مردم موتورهای قوی‌تر می‌خواستن، چون میخواستن تو اتوبان سریعتر از دیگران سبقت بگیرن، و با شاسی‌بلندها قایق‌های بزرگتری رو دنبال خودشون بکشن. تولیدکننده مجبور شد از انواع و اقسام روش‌ها برای افزایش حجم تراکم استفاده کنه تا گشتاور بیشتر بشه. و موفق هم بودند. تراکم و فشار رو انقدر بالا بردند که گاهی قبل ازینکه جرقه زده بشه، انفجار اتفاق میفته! و این ترتیب احتراق رو بهم میریزه، سرسیلندرها دارند زودتر خراب میشن، روغن‌ به همه‌جا نشت می‌کنه، و کربن بیشتری پشت وَلوها جمع میشه. چون مردم خواستند.


https://t.me/barahoot_TV/33

شما روتون نمیشه اینارو بشون بگید. من پرروام. من جای شما میگم.

لیبرال‌ها سر بنادر لس‌آنجلس موندن چه موضعی بگیرند. بندرها میخوان استفاده از اتوماسیون و ربات‌ها رو جایگزین کارگران بارانداز کنند و این یعنی از بین رفتن تعداد زیادی شغل. اما راننده کامیون‌ها که اغلب مهاجران لاتین‌تبار هستند دوست دارن این اتفاق زودتر بیفته چون در حال حاضر خیلی معطل میشن در صف‌های بندر، و حقوق‌شون رو با تناژ بار می‌گیرند نه با تایم صرف شده، که یعنی اگه ساعت‌ها تو صف بمونند پولی بابتش نمی‌گیرند و فقط ضرر می‌کنند. با وجود ربات‌ها، خیلی سریع‌تر تخلیه می‌کنند و برمی‌گردند برای بار بعدی‌.
اگه دموکرات‌ها از ربات‌ها دفاع کنند، یه عده بیکار میشن و عصبانی میشن، اگه از ربات‌ها دفاع نکنند، راننده‌های مهاجر عصبانی میشن. در هرصورت یه عده عصبانی میشن.

عقل سلیم میگه تو بکش کنار و دخالت نکن بذار هر کی خواست عصبانی بشه. فردا تریلی‌های خودران هم میاد و همین راننده‌ها هم بیکار میشن‌. نمیشه که هردفعه هرکی عصبانی میشه تکنولوژی رو بایکوت کنیم.
ولی خب عقل سلیم مطرح نیست. قدرت سیاسی مطرحه. دو دوتای چهارتای این‌ها درباره انتخابات‌هاست. باید ببینند طرف کی رو بگیرند رأی کمتری از دست میدن.

چون قرآن واسه مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هاست، واسه قدیمی‌هاست، همونایی که همش بمون گیر میدادن. واسه زنت ترانه خوندن یه اِفه مدرنه، پس قداستش معتبره، اما قرآن مثل عطر مشهدی میمونه: یه چیزشر که کهنه‌پسندا دوسش دارن! پس قداستش بی‌اعتباره. امثال این بچه شیعه‌ها، اگه قداست‌شکنی هم بکنند، که البته بیضه کافی برای علنی انجام دادنش هم ندارند (میگن محفل خصوصی بود، اونی که ضبط کرد و پخش کرد رو گیر بیارم مادرشو فلان می‌کنم) برای اینه که از نسل گذشته خودشون متنفرند، نه اینکه عقل‌شون یه عقل قداست‌ستیز باشه.
بعضی‌ها نسبت به گذشتگان جسورند، و فکر می‌کنند این ته شجاعته! اما شجاعت در اینه که نسبت به خودت جسور باشی.

بالاخره یک نفر از یک تریبون با مخاطب میلیونی حرف من رو زد
مالکوم گلادول، نویسنده و ژورنالیست کانادایی، تو برنامه جو روگان گفت جامعه ما مواد مخدر رو به این ترتیب چیده از لحاظ خطر: اول سیگار، بعد ماریجوانا، بعد الکل. در حالی که اگه صدماتی که هر کدوم به جامعه میزنند رو در نظر بگیریم باید اینجوری می‌شد: اول الکل، بعد سیگار، بعد ماریجوانا. اگه شما بفهمی من دارم برای یک شرکت معروف تولیدکننده سیگار کار می‌کنم برام اظهار تأسف می‌کنی که دارم چنین جایی کار می‌کنم، اما اگه بگم تو یه شرکت مشروب‌سازی معروف کار می‌کنم هیجان‌زده میشی! سیگار تو دانشگاه‌ها یه تابوعه، اما الکل نیست. الکل نه تنها ممنوع نیست بلکه برندهای مشروب‌سازی اسپانسر کالج‌ها و دانشگاه‌ها هستند.

https://youtu.be/tRafKxFKWnQ

جناب آملی ابایی ندارند ازینکه بگن ۹۵ درصد روایات مربوط به طب و سلامت، بی‌اعتبارند. اما نوبت به محتویات اعتقادی و تاریخی که میشه معتقدند ۹۵ درصد روایات مربوطه معتبرند! البته علتش مشخصه، بود و نبود روایت طبی برای یک روحانی اهمیتی نداره، چون روی قدرت و تسلطی که میتونه روحانیت روی مردم داشته باشه تأثیر چندانی نداره. این‌ روایات بی‌پدر و مادرند. به راحتی میندازنشون دور، چون شرشون بیشتر از منفعتشونه. شرشون اینه که سر و صدای منفی ایجاد می‌کنه علیه مذهب. مخصوصا اینکه طرف مقابل، صنف گردن‌کلفت پزشکی باشه.
اما جناب آیت‌الله ناخواسته در حال نمایش یک تناقضه. همون مکانیزم تاریخی که باعث انتقال این ۶ هزار حدیث طبی به ما شد، دقیقا همون مکانیزمیه که بقیه روایات رو منتقل کرد. در واقع شما فقط ۹۵ درصد محتوا رو زیر سوال نمی‌بری، داری مکانیزم رو زیر سوال میبری. که البته باید هم زیر سوال بره. به فارسی ساده میپرسم: اون‌هایی که می‌تونستند درباره خواص یک علف دروغ ببافند و به نسل‌های بعد منتقل کنند، چرا نباید تونسته باشند درباره چیزی مثل عاشورا دروغ بافته باشند؟ چرا نباید تونسته باشند درباره تولد پسر امام حسن عسگری دروغ بافته باشند؟ اگه چیزی مانع‌شون نبود که از توصیه‌های امام صادق قصه بسازند، چه چیزی مانع‌شون بود که درباره زندگی پیامبر قصه بسازند؟

https://t.me/sahandiranmehr/21710

ناسا اسم سیارکی که تا همین دیروز بش میگفت اولتیما ثولی و تا الان هزاران هزاران متن و‌ عکس و فیلم با این اسم منتشر شده رو حذف کرد و یه اسم سرخپوستی گذاشت روی سیارک! چرا؟ چون یه عده چپ ایراد گرفتند که این اسم مربوط به نازی‌هاست! حالا چطور مربوطه؟ یه گروه نژادپرستی بود در آلمان به نام جامعه ثولی، که اینا از حزب نازی حمایت کردند! خب فیلسوف‌های آلمان هم حمایت‌‌هایی کرده بودند، اون موقع چیز عجیبی نبود. حالا اونا اسم ثولی رو از کجا آورده بودند؟ در افسانه‌های یونانی ثولی جایی بود دورتر از همه مرزهای شمالی. یعنی یه جایی که خیلی دور از دسترسه. این نژادپرست‌ها ازین مفهوم سوء استفاده کردند و گفتند منشأ قوم آریایی اونجا بوده!
یعنی جامعه علمی و مردم مسخره شدند چون چهارتا دیوانه گفتند اینکه چهارتا دیوانه در هشتاد سال پیش از یک کلمه باستانی سوء استفاده کردند دلیل کافیه برای تغییر نام!
خوب شد هیتلر جایی نگفت به اشعار سعدی علاقه داره، و گرنه اینا گلستان و بوستان رو در میادین شهرها آتش می‌زدند.

افسانه «کار هست، کار بکن نیست» که در گفت و شنود بازنشستگان نیمکت‌نشین پارک‌ها به حیات خودش ادامه می‌داد، حالا داره از دهان مقامات عالیرتبه حکومتی و دولتی بیرون میاد.
چیزی که این افراد هیچ‌وقت درباره‌ش صحبت نمی‌کنند، عدد و آماره. خیلی از فرصت‌های شغلی که ادعا می‌کنند وجود داره اما داوطلبش وجود نداره، مشاغلیه که کافرما میخواد یک نفر بیاد کار دو سه نفر رو براش انجام بده ولی حقوق یک نفرو بگیره! (و از مدتی که درخواستش رو زمین مونده میشه فهمید چقدر واقعیه. کسی که میگه یک‌ساله واسه کاری دنبال یک نفر می‌گردیم اما کسی نمیاد، یعنی بیزینسش نیازی به اون فرد نداره، و گرنه یکسال نمی‌تونست تحمل کنه. اگه واقعا نیاز داشت به اون فرد، دستمزد رو بالاتر می‌برد، اگه بازم کسی پیدا نمی‌شد باز هم بالاتر می‌برد، تا اینکه بالاخره یکی حاضر شه بپذیره. اگه پیشنهاد امروزش کپی پیشنهاد یک سال پیشه، یعنی به اون کارگر نیاز نداره). ولی فرض کنیم اتفاق خاصی بیفته و همین فردا صبح به طور ناگهانی عده‌ای حاضر بشن همه این فرصت‌های شغلی رو بپذیرن. چندتا ازین‌ها وجود داره؟ اونایی که دنبال «کار بکن» هستند و پیدا نمی‌کنند، کلا چندنفرند و کلا چند نفر میخوان؟ هزارتاست؟ دو هزارتاست؟ در منطقه‌ای که پنجاه شصت هزارنفر بیکار داره بود و نبود این فرصت‌ها، تازه در صورتی که واقعی باشند، چه توفیری در کلیت مشکل ایجاد می‌کنه؟

سن‌آنتونیو، تگزاس. خبرنگار ساعت ۵ صبح رفته ایستگاه اتوبوس، و یه عده منتظرن تا اتوبوس بیاد تا برن سر کار! یه خانوم که باش مصاحبه می‌کنه می‌گه من ۳ شب پا میشم از خواب! خیلی وضعیت جالبیه که تو یک شهر، شبانه‌روز عده‌ای درست ساعتی شروع میشه که شبانه‌روز یه عده دیگه تموم شده. چون خیلی‌ها که مشغول اینترنت هستند تازه ۳ خوابشون میبره.
همونجا دو تا پیرمرد هم هستند که همون ساعت پنج اومدن تبلیغات مذهبی انجام میدن. به طرز بامزه‌ای عنوان تراکت‌هایی که پخش می‌کنند بیداریه! خبرنگاره میگه اینا میخوان ذهن آدم‌ها رو زمانی باز کنند که چشم‌هاشون به زحمت بازه!

مردم چنان مقاومتی در برابر اندیشیدن دارند که انگار هر یک ثانیه تفکر باعث کسر یک چهارم از مانده حساب‌شون در بانک میشه! که یعنی چهارثانیه فکر کردن مساوی است با تخلیه حساب و بیچارگی!
یکی از دلایلی که حرکت بشر رو فقط حرکت می‌دونم، نه حرکت لزوما رو به جلو همین بی‌شعوری‌های روانه. منظور از روان اینه که از بالادست (قدیم) اومده و اینجا هست و در پایین‌دست (آینده) هم خواهد بود. اگه با تمام مواهبی که بدست آوردیم نشد مانع انتقال این سبک از بیشعوری از گذشته به حال باشیم، هیچ سطحی از مواهب و امکانات و توسعه در آینده هم مانعش نخواهد بود.

استدلال رایج اینه که کسانی که بیشتر بنزین مصرف می‌کنند باید کمتر برخوردار بشن از سوبسید. اما کدوم احمقی برای تفریح روزی هشتاد کیلومتر رانندگی می‌کنه؟ تعدادشون انقدر کمه که قابل اغماضه. یک مسیر رفت و برگشت از کرج به تهران به راحتی می‌تونه به هشتاد کیلومتر برسه، و همه اونایی که چنین مسیرهایی رو هرروز طی می‌کنند، برای «کار» طی می‌کنند نه برای تفریح. در واقع حمایت سوبسیدی دولتی، اون مرد بازنشسته و اون زن خانه‌داری که ماشین رو میاره بیرون تا نون سنگگ بخره و برگرده رو در اولویت قرار میده نسبت به اونایی که دو سه ساعت از وقت روزانه‌شون رو در مسیر شغل‌شون می‌گذرونند.
حالا به من ثابت کنید اون‌هایی که از دولت‌ها انتظار دارند عدالت ایجاد کنند کودن نیستند.