اسکورسیزی گفته فیلم‌های مارول (مثل اونجرز، کپتن‌امریکا، دکتر استرنج، تور..)، سینما نیستند، تم‌پارک هستند. سینما به اون معنی که تجربیات و ادراکات احساس و روانی فیلمساز منتقل میشه به یک انسان دیگه.
نکته مهم اینه که برخلاف منتقدان دوزاری ما، نمیگه بدساخته شدن! اتفاقا خوب ساخته شدن و بازیگران هم گاهی خوب مایه میذارن، کارهای موفق وپولسازی هم هستند، اما با همه این‌ها، سینما این نیست.

احساس می‌کنم خیلی مودبانه داره میگه دارید برنامه کودک میسازید، اینا واسه سرگرم کردن بچه‌هاست!

یه چیزی رو کارآفرینان بلدند که هنرمندها دوست ندارن یاد بگیرند: الک کردن مشتریان!.. همونقدر که جذب مشتری مطلوب مهمه، پس زدن مشتری نامطلوب هم مهمه. همونطور که باید بدونی چه تیپ مشتری رو میخوای، باید بدونی چه مشتریانی رو نمیخوای (مثل اپل که مشتری‌ای که فقط حاضره ۲۰۰ دلار پول به گوشی موبایل بده رو نمیخواد). هنرمند هم باید بپذیره عده زیادی مشتری هنر نیستند، مشتری برنامه کودکند. و تمرکز کنه روی اون‌هایی که سینما رو میخوان. جذب حداکثری، کار ارتش و کشیشه، نه هنرمند.

چوبک ما رو یک دولت فخیمه به هدایت بدهکار میدونه. خود این توقع از بدبختی‌های ماست. «نخبه‌ای که آویزان از دولته، مردم رو بالا نمی‌کشه». این تضمین شده‌ست. مثل قوانین طبیعته. این فکر که مردم باید مالیات بدن تا عده‌ای بشینن تو خونه و کتاب بخونن و کتاب بنویسن، در نهایت منجر شد به این حوزه علمیه عریض و طویل که مستقلا یک چاله بزرگ در بیت‌المال مملکت ایجاد کرده‌، با خروجی صفر. دولت این‌ها رو با پول مردم فرستاد فرانسه و گفت برگشتید خودم تأمین‌تون می‌کنم، ولی خلف وعده کرد. دولت در حق‌شون نامردی کرد، ما نکردیم. اگه پول ما دست خودمون بود، نمیفرستادیم‌شون فرانسه ابتدا به ساکن (اگه دست ما بود می‌گفتیم بشینید در دکان پدرتان کاسبی کنید که مملکت تا خرخره در فقر بیشتر به تاجر نیاز دارد تا انتلکتوئل!). امروز میکروفون رو بگیری جلوی هنرمندان و الیت، چه سفیه باشند و چه واقعا از میانگین جامعه بالاتر باشند، اولین غری که می‌زنند اینه: «در ایران به ما بها داده نمیشه». و منظورشون از ایران بیشتر دولت ایرانه. دولت که از خودش پول نداره، پس منظورشون اینه که مردم باید مالیات بدن تا ما مطرح بشیم و مطرح بمانیم! هرکس مردم رو محتاج چیزی که داره خودش تولید می‌کنه می‌دونه. اما باید بازار تعیین کنه که مردم محتاج چه چیزی هستند. اگه محتویات تولیدی هدایت، و من، و تو، و هرکس، خریدار نداره، پس «باید» در فروش شکست بخوره. افسوس خوردن ازینکه مردم چرا اسپایدرمن رو می‌پسندند ولی فیلم یک فیلمساز آلمانی که ذهن آدم رو درگیر می‌کنه فقط دانشجوهای فیلمسازی در سالن‌های خصوصی دیده‌اند، یک موضوعه (من هم ازینکه در ایران همچنان موهومات کمونیست‌ها فروش بالایی داره افسوس می‌خورم)، اینکه اون فیلمساز آلمانی بگه چون مردم فیلم من رو نمی‌‌پسندند پس دولت باید ازم بخره، یک موضوع دیگه‌ست. اولی، یک دغدغه روشنفکریه، ولی دومی دزدی در روز روشنه. این‌ها رو باید تفکیک کرد. معلوم نیست هدایت به خاطر اولی از هم فروپاشید یا دومی یا هر دو با هم. اما سوء تفاهمی که نخبه نسبت به خودش و دیگران داره رو نباید در پرونده خطاهای یک ملت نوشت.


https://t.me/philosopherin/1896

پرسیده به چه موضوع بحث‌برانگیزی اعتقاد دارید که مطمئنید بقیه مردم با شدت باش مخالفند؟ و بن اسکرن کشتی‌گیر و رزمی‌کار میگه «استعداد وجود خارجی ندارد. و حق با من است». بعد کایل اسنایدر، کشتی‌گیر المپیکی آمریکا و تعداد زیادی از افراد دیگه زیرش نوشتن که مخالفند! خود سوال فرض گرفته بود که همه با موضوع مخالفند، بعد در تیراژ انبوه مخالفت می‌کنند تا نشون بدن فرض سوال درست بوده! 😄


این ورزشکار با اینکه سواد بالایی نداره، اما در مورد این موضوع مثل فیلسوفان یونان باستان بحث می‌کنه: میگید استعداد وجود داره؟ بسیار خب، برام دقیقا تعریف کنید استعداد چیست؟! و هرچی که بگید، از تجربه حرفه‌ای خودش شواهد نقض‌کننده‌ای میاره که نشون میده دچار سوء تفاهمید!

توالی این دو خبر شتر را هم به خنده می‌اندازد. در تنفس مشکل دارند، اما دولت مشغول حل مشکلاتی است که مشکل خوزستان نیست. چون شنیده‌اند در کالیفرنیا کیسه پلاستیکی ممنوع شده!
نوشته بود در هند در جاهایی تابلو نصب کرده اند که «بطری پلاستیکی نیندازید» که کف خیابان پر از مدفوع است! و هیچ‌کس نمی‌گوید شما اول مدفوع را جمع کنید، بطری بماند برای بعد!
همه معضلات ضدحیات این استان فقیر را رها کرده‌اند و متمرکز شده‌اند روی کیسه پلاستیکی، که مصرفش در این استان از بعضی کشورهای اروپایی هم کمتر است!

اینکه گفته میشه هر پیامی که از غرب میاد رو به خودتون نگیرید، فقط مربوط به موضوعات محیط‌زیستی نمیشه. داریم به فازی وارد میشیم که لازمه زیر هر مطلب خارجی هشتگ بذاریم #با_تو_نیست_هموطن.

هربار که آپدیت‌های جدید تلگرام میاد (کاربر نسخه بتا هستم) مأیوس‌تر از قبل میشم.‌ از آپدیت‌ها اینطور برمیاد که از ذهن توسعه‌دهندگانش اصلا این مسئله عبور نمی‌کنه که محیط رو باید برای امثال من راحت‌تر کرد.. جامعه هدف همچنان چت‌کننده‌ها هستند. هنوز امکان درج عکس در بین متن رو نداریم، چون چنین چیزی در چت معنی نداره.‌ هنوز خواننده نمیتونه پست‌ها رو بر حسب سال، ماه و هفته جدا کنه.‌ چون چنین چیزی در چت روزمره معنی نداره. هنوز نمیشه در یک پست، تعیین کرد که پیش‌نمایش برای کدوم یکی از لینک‌های داخل متن ایجاد بشه، چون چنین چیزی در چت معنی نداره. هنوز روشی معقول برای بک‌اپ‌گیری و ساخت نسخه چاپی برای مجموعه پست‌ها وجود نداره. چون در چت چنین چیزی معنی نداره. فعلا در چت، تمرکز روی از بین بردنه، تا آرشیو کردن!
اما ظاهرا برای کسی مهم نیست، چون مصرف‌کنندگان محتوا بیشتر دنبال دیدن هستند تا خواندن، و این محیط همه امکانات لازم برای «فقط دیدن» رو داره.

میگه پیاده‌روی اربعین بین ایرانی‌ها و عراقی‌ها وحدت ایجاد کرده و چون این وحدت ایجاد شده پس دیگه بین دو ملت جنگی رخ نمیده!

اینکه یه عده دارند به عنوان دانشجو زیر دست این‌ها تربیت میشن کمی ترسناکه. ترکیبی کامل از جهل و تجاهل، که منجر به خطاهای محاسباتی پرهزینه میشه. اگه با راهپیمایی میشه وحدت ایجاد کرد، چرا داخل خود عراق ایجاد نشد؟ سنت پیاده‌روی به سمت کربلا از خیلی قبل‌تر از اینکه ایرانی‌ها بزرگش کنند در عراق وجود داشت، اما این کشور گهواره زشت‌ترین تفرقه‌‌ها و کینه‌توزی‌ها شد. امروز نه تنها بین شیعه و سنی عراقی وحدتی نیست، بلکه بین شیعه و شیعه هم وحدت وجود نداره. فکر می‌کنند با چند موکب و چند میلیون پرس نذری دولتی، میشه کمبودهای تمدنی، فرهنگی و سیاسی رو جبران کرد. این دقیقا ادامه همون تجاهل قدیمی شیعی است که وانمود کرد و می‌کنه که یک قطره اشک در مجلس روضه، انسان بدکردار رو به انسان فاضل تبدیل می‌کنه!


https://t.me/khabaronline_ir/244584

Relax the midsection
#لبخند_شبانه

انقدر گذاشتم تکرار شه و‌ انقدر خندیدم که برای چند دقیقه تمام مسائل خودم و مسائل خاورمیانه یادم رفت. عاشق لهجه بریتیش این مربی فیگور بدنسازی‌ام.. حالا خنده‌های از ته دل زنانه هم با این لهجه ترکیب شد. و خیلی خوبه که میشه به شکم یک خانوم خندید، وقتی خودش هم بش میخنده.
خدا حفظ‌شون کنه.

«در دهه‌های آینده وقتی که پاداش ماینرها خیلی کم شود، کارمزد تراکنش جایش را پر خواهد کرد. مطمئنم در ۲۰ سال آینده یا حجم زیادی تراکنش خواهیم داشت، یا خبری از تراکنش نخواهد بود»

ساتوشی ناکاموتو


کسانی که به بیت‌کوین علاقه دارند باید حتما این مقاله رو بخونند.

https://elidourado.com/blog/bitcoin-fee-market/

در موقعیت فوق‌العاده جالبی قرار داریم، سال بعد در ماه می، پاداش ماینینگ نصف میشه. و این یعنی برای خیلی‌ها دیگه نمیصرفه انجامش بدن. برنامه دراز مدت اینه که افزایش کارمزد تراکنش (انجام عمل تأیید امنیتی) ماینرها رو ترغیب کنه به ادامه فعالیت. اما به دلایلی که توضیح داده «جور درنمیاد». به نظر میرسه بیت‌کوین باید از سه خصلت ذاتی خودش یعنی امنیت، ثابت بودن مقدار پول، و کارمزد، قید یکی رو بزنه. سال ۲۰۲۰ سالیه که میشه به طور زنده تماشا کرد تئوری چطور در عمل جواب میده، یا نمیده.

به پسرها میگم در مسئله خدمت سربازی همه مقصریم. اگه همه نمی‌رفتند، از صحنه زندگی ایرانی حذف می‌شد. اما مشکل اینه که عده‌ای نمیرن، و بیشتر پسرها میرن. دانشگاهی که نه تنها به جای علم، مروج موهومات کهنه‌ست، بلکه علفی‌جات رو ناموس خودش قرار داده، باید خالی از دانشجو می‌بود. اما مملو از دانشجوعه! اونایی که زحمت می‌کشند تا دقیقا وارد همین دانشگاه بشن هم مقصرند.


https://t.me/Mohammadmosaed/34

در حکومت شوروی، بسیاری از مردم توسط غیرعادی بودن وضع غافلگیر می‌شدند، چون تصور این بود که باید وارد حوزه‌های خاصی شده باشی که دردسر سیاسی-امنیتی وارد زندگی‌ات شود، اما درست در لحظه‌ای که دچار دردسر می‌شدند متوجه می‌شدند که اصلا نیازی نبوده تا وارد حوزه‌های خاصی شده باشند. حتی اینکه فقط یک لوله‌کش باشی هم کافی نبود تا از دردسر دور بمانی. قسمتی ازین پراکندگی دردسر محصول هرج و مرج سیستمی بود. مثل اینکه یک بطری حاوی اسید خورنده که نشتی دارد را به پره پنکه سقفی ببندند و روشنش کنند. حتی در دور کند هم هیچ‌جا امن نیست، حتی زیر میز. اما قسمت بزرگ‌تری ازین پراکندگی ازین جا نشأت می‌گرفت که حکومت همه‌جا بود، و پای خود را در هر حوزه‌ای وارد کرده بود، و هر کس هر قدمی برمی‌داشت محتمل بود که پای حکومت را لگد کرده باشد! حتی با مربی جودو بودن می‌شد به تهدید سیاسی تبدیل شد. حتی به کسی که مایل نبود بپذیر حکومت مزاحم زندگی است، فشاری وارد می‌شد که حتما و قطعا مزاحمت را لمس کند.



https://t.me/mamlekate/43920

- اَه.. انقدر گیر نده به مردم. اونا فقط یه زندگی ساده میخوان. درگیری با یک مشت تبهکار اسلامگرا توقع بیجاییه.
- حرفی ندارم به خدا. فقط اونجا ادای «برافراشته نگه داشتن پرچم شرافت و انسانیت» رو درنیارن با کودتا علیه «ترامپ تبهکار».

در دموکراسی غربی، قوای مقننه و مجریه رو ناظر بر همدیگه قرار دادن تا هیچ‌کدوم به سمت اقتدارگرایی نره. ولی این تمهیدات خودش به یک معضل تبدیل شده: این دو قوه دارن همدیگه رو میدرند! در حالی که کنگره آمریکا علنا در حال برکناری زورکی رییس‌جمهور منتخب مردمه (و نیمی از مردم ازین عملیات غیردموکراتیک حمایت می‌کنند)، پارلمان انگلیس هم تمام توانش رو به کار گرفته تا تصمیم مردم به جدایی از اتحادیه به سرانجام نرسه (و نیمی از مردم هم ازین لجبازی سیاسی حمایت می‌کنند). اما این کودتاهای قانونی منحصر به کشورهای توسعه‌یافته نیست. در پرو وضع به مراتب بدتره، ولی مورد توجه رسانه‌ها نیست. ریاست جمهوری چندبار! مجلس رو منحل کرده، و مجلس چندبار! رییس‌جمهور رو فاقد مشروعیت اعلام کرده! رییس‌جمهور فعلی که حمایت مردمی بیشتری پشتش هست دوباره مجلس رو منحل کرد، اما مجلس نه تنها نمی‌پذیره بلکه از ارتش خواسته رییس‌جمهور رو دستگیر کنند! و همزمان معاون رییس‌جمهور به رییس خودش پشت کرده و رفته در همون مجلس به عنوان رییس‌جمهور موقت قسم خورده! یک خر تو خر تمام عیار. داستان، خیلی طولانیه و مربوط میشه به فساد، و مبارزه با فساد، و دعواهای خانوادگی. اما فعلا همه‌چیز قفل شده، و هیچ‌کس نمیدونه کار درست چیه. البته فکر می‌کنند می‌دونند چون اینکه کار درست چیه رو جبهه سیاسی که توش هستی تعیین می‌کنه. چیزی به عنوان خرد جمعی وجود نداره دیگه.
همزمان چین، در باثبات‌ترین وضع چند قرن اخیر خودش، داره این جهان «دموکراتیک» آشفته رو تماشا می‌کنه، و ازینکه فقط در اقتصاد به حرف‌های غربی‌ها گوش داد، و نه در سیاست، احساس خرسندی می‌کنه.

زنی که مورد آزار شوهرشه، خودسوزی می‌کنه، و به جای اینکه عواقبی گریبان شوهر رو بگیره، طلبکار هم هست که مجبور شده برای مراسم ختم همسرش به هزار و دویست نفر شام بده!

وضعیت مملکت رو فقط با کلمه فاکدآپ میشه توصیف کرد، اون هم
Fucked up in so many levels

از طرفی دست زن به هیچ نهادی بند نیست، چه نهادهای محلی، چه نهادهای قانونی حاکمیتی، و از طرفی فرهنگ منحط بومی برای هر مشکلی خودکشی رو پیشنهاد می‌کنه، طوری که در موقعیتی عجیب و ابنرمال، و برخلاف رویه‌ای که در همه‌جای جهان جریان داره، به جای قتل ظالم، مظلوم رو به قتل می‌رسونه! و از طرفی ظالم به پشتوانه قوانین منحط میتونه آزادانه بچرخه، و از طرفی با اینکه از پیگرد قضایی آزاده، از فرهنگ نفاق و ریا که مجبورش می‌کنه به یک ایل شام بده آزاد نیست!
لایه‌های متعددی از تباهی بین همدیگه ساندویچ شده. اینکه سر خاک شیون سر داده بشه و به شیون سر دهنده‌ها غذا داده بشه، از حفظ حیات مرحومه مهم‌تره! معلوم نیست این ملت چه مرگشه.. نه شبیه همسایه‌هامون هستیم نه شبیه غربی‌ها. پدر و مادر افغان که دختر نوجوان‌شون در بمب‌گذاری کور تکه تکه شده، با وقار و طمأنینه جنازه‌ش رو دفن می‌کنند و بی سر و صدا اشک می‌ریزند. اما ناله و شیون ایرانی برای آدم هشتاد ساله‌ای که ده ساله درگیر سرطان بوده، کل فضای قبرستان رو پر می‌کنه، و سپس در هر شرایطی از صاحب عزا توقع غذا و مراسم مفصل داره، حتی اگر صاحب عزا عامل اصلی مصیبت بوده باشه!
چطور میشه انقدر تباه بود و متوجه نشد؟

همه اون‌هایی که به اطلاعم میرسونند قصد خودکشی دارند، دست به این کار نمی‌زنند. خوشبختانه ایشون تصمیم درست‌تری گرفت (نمی‌دونم من نقشی داشتم یا نه). همیشه برای خودکشی وقت هست، ولی برای ایرانگردی و جهانگردی وقت کمه.
خوش بگذره.

تجربه به من هم ثابت کرده در مورد خودکشی هیچ قاعده‌ای وجود نداره و همه فرمول‌های «اگه بخواد X کند، دست به Y نمی‌زند» می‌تونن غلط در بیان.
باید همه رو جدی گرفت. غیر از وابستگان جمهوری‌اسلامی، که اگه تصمیم به خودکشی گرفتند باید وسایل لازم رو براشون فراهم کرد.

وقتی از مردم محلی میپرسه این توالت عمومی که دولت تو پارک ساخته ۲ میلیون دلار هزینه در بر داشته هیچ‌کس باور نمی‌کنه. ولی واقعا همینقدر از بودجه رو خرجش کردند. در حالی که یک توالت معمولیه و خبری از شیرآلات و تجهیزاتی از جنس طلا نیست! ادعا می‌کنند از مصالح باکیفیت که از پس استفاده زیاد بربیان استفاده شده، اما یک توالت دیگه که بخش خصوصی ساخته رو مثال میزنه با همون ظرفیت، و با ده‌ها برابر مصرف روزانه، اما فقط ۲۷۰هزار دلار خرج شده براش.
نکته شگفت‌انگیز اینه که مسئول مربوطه که باش مصاحبه می‌کنه نه تنها کوچکترین احساسی از تأسف در چهره‌ش و حرفاش دیده نمیشه، بلکه منت میذاره که می‌تونست ۳ میلیون بشه، ما آوردیمش به ۲ میلیون برید خداتونو شکر کنید! انگار یک دزد همه اقلام ارزشمند ماشینت رو بدزده بعد بگه «می‌تونستم خود ماشین هم ببرم ولی نبردم». بله دولت همینقدر وقیحه.

دقیقا همون رسانه‌های آمریکایی که سر داستان خاشقچی چنان روایت ترکیه رو می‌پذیرفتند که انگار اردوغان «پیک حقیقت» است یا چه، حالا که ترامپ با پیگیری خروج از سوریه به ترکیه اجازه داده وارد فقط ۱۷ مایلی داخل شمال سوریه بشن، دقیقا همون‌ رسانه‌ها اردوغان رو به شکل هیولای خونخوار تصویر می‌کنند! واقعا این حجم از دورویی و نفاق، حیرت‌انگیزه.

هیمن سیدی به همه واقعیت‌ها اشاره نمی‌کنه. استفاده از کلمه «کردها» برای دو گروه شبه نظامی که خودشون هم کم خرابکاری نکردن، به دور از صداقته. متأسفانه یا خوشبختانه این دو گروه، نماینده دموکراتیک کردها نیستند، هرچند که واژه دموکراتیک در عنوان گروه‌شون باشه، و متأسفانه یا خوشبختانه آمریکا با این گروه‌ها قرار و مدار نانوشته‌ای داشت، نه «کردها»، که حالا کردها احساس کنند بشون کم‌لطفی شده.
واقعیت اینه که این گروه‌ها ذاتا توان به عهده گرفتن مسئولیت‌های بزرگ رو ندارن. پوسترهایی از زنان چشم‌روشن مسلح، برای این مسئولیت‌های بزرگ کافی نیست. «کردها» نیاز دارند امروز هم مثل همه تاریخ‌شون، راهی برای کنار اومدن با قدرت‌های اطراف‌شون پیدا کنند، چون بهرحال نمی‌تونند جایگزین‌شون بشن. این واقعا خوبه که جرئت دارند در برابر ترک‌های زیاده‌خواه مقاومت کنند، اما در نهایت باید به سیاست برگردند. کلاشینکف تا یه جایی کاربرد داره.

https://t.me/HemnSeyedi/2883