شاید چون هیچ کس در دنیا به اندازه ما درگیر معنویات نشد.‌ معنوی شدن با درگیر معنویات شدن خیلی فرق داره. این درگیری بود که باعث شد ادای معنویت دربیاریم. ادای تواضع به جای تواضع. ادای حیا به جای حیا. ادای زهد، به جای زهد. شاید درگیر معنویات شدیم چون دنیای مادی‌مون همواره کار نمی‌کرد! جاری بودن با کار کردن فرق داره. وسط جنگ هم زندگی جریان داره، ولی کار نمی‌کنه. مثل ماشینی که بنزین مصرف می‌کنه ولی راه نمیره.‌ وقتی تو یه زمین، همواره میبازی، طبیعیه که وارد یه زمین دیگه بشی. محیط مادی ما از ما بازنده میساخت. ما هم رفتیم تو یه زمین دیگه. به جای رقابت در تولید ثروت و ارزش افزوده، سر اینکه کی عارف‌تره رقابت کردیم.. اینجا دیگه می‌شد برنده شد، چون می‌شد ادا درآورد.

این تئوری شخصی منه، نتیجه یک تحقیق علمی نیست. جایی نگید.

ویدئو رقص مذهبی این پیرمردها که برای انواع و اقسام محتویات فکاهی استفاده میشه این روزها، خیلی جدی ابزاریه برای بیرون بردنم از زمان و مکان. یکجا نگهش داشتم، و گهگاه بش مراجعه می‌کنم. این حالت دوگانه‌ش پدیده عجیبیه. وقتی باش بخندی، برای لحظاتی از عالم فارغ میشی، و اگه کاملا جدی بش نگاه کنی، باز هم از عالم فارغ میشی.
انسان حقیقتا موجود پیچیده‌ایست.

ایلان ماسک در مراسم رونمایی از موشک جدیدش برای سفر به مریخ گفت زمان زیادی طول می‌کشه تا خورشید انقدر داغ‌تر بشه که زمین غیرقابل سکونت شه، اما مسیر آغاز حیات تا رسیدن به هوش خودآگاه هم خیلی طولانی بوده. اگه این مسیر با ۱۰ درصد تأخیر شروع میشد، شانس بوجود آمدن انسان از دست میرفت! (پس باید یه راه مفری داشته باشیم در مریخ یا هرجایی که این گوهر وجود رو از خطر عدم حفظ کنیم).

تلاش مهندسی که داره به خرج میده واقعا در خور تحسینه. تماشاچی‌ها و متوسط‌ها نمی‌تونند بش ایراد بگیرند. آدم‌هایی که حداکثر برای ۴۸ ساعت آینده‌شون فکر می‌کنند نمی‌تونند به کسی که برای ۴۸هزار سال آینده فکر می‌کنه ایراد بگیرند (هیچ‌کدوم ازین دو عدد اغراق نیست).

ولی در کمال تواضع و احترام دوست دارم بش بگم خانه اول ما کره زمین نیست، بدن ماست‌. و همین بدنه که اولین و مهم‌ترین مانع بقای ماست‌. قبل از مهاجرت از زمین، باید از بدن مهاجرت کرد. اگه این هوش خودآگاه مهم‌ترین چیز دنیاست، نباید معطل یک مکانیزم ارگانیک فوق‌العاده آسیب‌پذیر و موقتی باشه. شما میخوای بدن‌ها رو منتقل کنی.

«هرکس قراره پول بده، باید در قدرت سهیم بشه». همین یک جمله امپراطوری بریتانیا رو به زانو درآورد. اگه می‌دونست راه مالیات به کجا ختم می‌شه، انقدر اشتیاق نشون نمی‌داد تا تهش بره.

میگن سعد حریری به این دختر ۱۶ میلیون دلار پول داده. هیچ خبری از لبنان معتبر نیست مگر اینکه خودت با چشم ببینی، ولی فرض می‌کنم درست باشه. یعنی «آرزو می‌کنم» درست باشه. فارغ ازینکه درآمد طرف حلال بوده یا نبوده، اینکه انقدر پول بریزی پای یک دختر چون ازش خوشت میاد، یک کار قشنگ و دوست‌داشتنیه. فکر می‌کنند خاورمیانه مریضه چون سیاستمدارانش پول مفت میریزن پای عشق با زنان! ولی کاش اینطور بود. اما خاورمیانه مریضه، چون اگه سعد حریری این ۱۶ میلیون رو خرج گروه‌های اسلامگرای تروریست می‌کرد، انقدر در کانون توجه قرار نمی‌گرفت!

برخلاف ام‌القرای اسلام، در مملکتی که شما هستید ۱۲۰ دلار ۱۲۰ برگه کاغذ همینطوری چاپ‌شده نیست، معادل مقدار واقعی از کاره که منابعی بابتش مصرف شده. در هر زمینه‌ای اگه دو گزینه باشه و یکی ارزونتر ازون یکی باشه و شما گرانتر رو انتخاب کنی، معنیش اینه که منابع رو هدر دادی، چون می‌تونست صرف چیز دیگه‌ای بشه. مگر اینکه مزیت خاصی در اون گرونتره وجود داشته باشه. مشکل اینه که مثل وعده‌های سرخرمن مذهبی، به شما میگن برق خورشیدی این مزیت رو داره که صدسال بعد دمای اقیانوس به جای ۳ درجه ، ۲ درجه گرمتر میشه! مثل اینه که یه زمین رو بت گرونتر بفروشن و بگن گرونتر میدم چون نود سال دیگه اینجا سیل نمیاد! به قول ترامپ این بدترین نوع معامله در بین بدترین معامله‌هاست!
تقوای مذهبی رو با تقوای سبز جایگزین، و شرع مقدس رو بر همه جاری کردند. هر که نپذیرد، حد می‌خورد!

عراقی‌ها، یا اگه دوست ندارید تعمیم بدم، اون بخشی از از عراقی‌ها که اهل ریختن به خیابون هستند، به حضور نظامی آمریکا در کشورشون انقدر اعتراض نکردند و شلوغ‌بازی در نیاوردند که الان دارند به حضور نیروهای سپاه در عراق اعتراض می‌کنند. و این باید آیتی باشد برای آنانکه می‌اندیشند. فعلا که کسی در ایران وقت خودش رو با اندیشیدن تلف نمی‌کنه. چه کاریه بشینی فکر کنی وقتی میشه تمام دنیا رو از پشت یک مشت موهومات ایدئولوژیک نگاه کرد؟

هرچند نسبت به سی سال پیش که حتی رفسنجانی هم قداست داشت تعداد ایرانیانی که خلاصه موضع‌شان «ننگ بر این آخوندها» است رشد تصاعدی داشته، اما اگر در یک موقعیت ایده‌آل ولی نه‌چندان دور این حرفِ تمام ۹۰ میلیون ایرانی هم شود، این ننگ از کشور پاک نخواهد شد. به هیولا هرچقدر بگویی پلید، خجالت‌زده نمی‌شود.
تکرار مداوم این واقعیت تلخ و تلخیِ واقعی که «زنان خوش‌صدای ما از خواندن محروم شدند» و متوقف ماندن در این افسوس، نه تنها بی‌فایده، که حتی خطرناک است. برخورداری از مولفه‌هایِ قدرتِ حداقلی، تضمین‌کننده تحمیل اراده به حاکمیت نیست، اما شرط لازم آن است. کسی که هیچ دارایی ندارد، چیزی برای پس گرفتن نخواهد داشت. مهارت، یکی از دارایی‌هاست که قدرت می‌سازد. زن مستعدی که اجازه ابراز وجود پیدا نکرده، لزوما از پس استبداد برنمی‌آید، هرچند که کمیت می‌تواند تعیین‌کننده باشد؛ تعداد زیادی زن مستعد که قدرت تجمیعی بیشتری دارند، شانس‌ بیشتری هم خواهند داشت برای پس زدن حرف زوری که از بالا آمده. اما زنی که به تاریکی یأس خیره شده و خودش را نپرورانده، همان حداقل شانس را هم نخواهد داشت، چون چیزی نداشته که از بروز نیافتنش شکایت کند. آنچه که مستبد می‌خواهد دقیقا همین است که کسی که می‌تواند خواننده شود، نشود! بنابراین دختری که در خود استعدادی سراغ دارد، علاوه بر مسئولیت فردی برای بالفعل‌سازی آن و تبدیل شدن به نسخه بهتری از خود، مسئولیت اجتماعی و سیاسی هم دارد برای کسب دارایی و متعاقبا کسب مولفه‌های حداقلی قدرت‌، تا کثرت و کیفیت مطالباتش بالا رود.‌ زنی که به خاطر ممنوعیت‌ها و افق رو به قهقرا، پیگیری استعدادش در هر زمینه‌ای را رها می‌کند، مرتکب خیانت به کشور است. همینقدر جدی و همینقدر واقعی.


https://t.me/mamlekate/43888

زورآزمایی ملت-دولت در آمریکا که به صورت تاریخی محدودسازی دولت و قدرتمندسازی شهروند جزء آرمان‌های ملیش بوده، امروز در مسئله حق حمل اسلحه خلاصه شده‌. و این خلاصه‌شدگی اصلا خبر خوبی نیست، هم برای خود آمریکایی‌های آزادی‌خواه و هم برای مردم جهان که به حق، آمریکا رو صحنه زنده چالش‌های «به‌روز» بشری و خط مقدم جبهه آزادی می‌دونند و پیگیرش هستند. با اینکه باید اسلحه رو سفت چسبید و تا آخرین نفس از قانون اساسی که به شهروند این حق رو میده که شبه‌نظامی باشه، دفاع کرد، اما زمین بازی در زمینه زیاده‌خواهی‌های دولت تغییر کرده. با اینکه دولت باید همواره از شهروند مسلح بترسه، اما شرایط زندگی به شکلی تغییر پیدا کرده که دولت اساسا نیازی به درگیری فیزیکی با شهروند نداره، چه مسلح باشه چه نباشه. امروز دولت میتونه به صورت قانونی یا غیرقانونی، بوسیله اینترنت و شبکه‌های ارتباطی، با تعرض به حریم خصوصی و البته تعرض به «حق مالکیت» اطلاعات شخصی، کل زندگی خصوصی و پابلیک شهروند رو زیر نظر بگیره، و از هر نوع فعلی که انجام میده بر علیه‌ش استفاده کنه، و در کنارش آزادی بیان رو با افسار زدن به شبکه‌های اجتماعی و شرکت‌های فن‌آوری محدود کنه، و در کنارش دستگاه پروپاگاندای خودش رو هم دقیق‌تر و کاراتر بکنه. امروز دولت‌ها میتونند دستور سه عمل کلیدی رو درباره کاربر فیسبوک به این شرکت تحمیل کنند:

- ببین داره چه می‌کنه و به ما بگو
- اینارو از تایم‌لاینش حذف کن
- اینارو بیشتر نشونش بده

و این تازه جدا از اهداف ایدئولوژیکیه که خود صاحبان فیسبوک دنبالش هستند.

در این مهلکه، قاعدتا شهروند باید مسلح باشه، و حداقل در حوزه رصد، مهم‌ترین سلاح، رمزنگاریه. و در حالی که به همت بیشمار مهندس توسعه‌دهنده نرم‌افزار که حاضرند مجانی کار کنند تا این سلاح، مدرن باقی بمونه، اکثریت قاطع شهروندان اهمیتی بش نمیدن. شهروندی که صدها گلوله که فیل رو از پا میندازه در انباری خانه‌ش دپو کرده برای روز مبادا برای جنگیدن با دولت، اما تمام اطلاعات زندگیش و حتی اینکه چه نقطه ضعف‌هایی داره، لخت و عیان در اختیار دولت و بروکرات‌های دولتیه. تناقضی ترحم‌برانگیز که نشان از حرکت خزنده افعی «دولت» داره. هیولایی که از در نمی‌تونست وارد شه، از دودکش وارد شد، و همه مست مزیت‌های تکنولوژی، متوجه ورودش نشدند، و هنوز هم نیستند.

در این تفکر سخیف، لازم است به زن هشدار داده شود که فلان جا، فلان‌طور است! این هشدار را به پسران هفده ساله‌ای که به آنجا می‌روند نمی‌دهد، چون شنوندگی ادبیات عامیانه و خیابانی را هم مانند گویندگی‌اش، فقط در طبیعت جنس مذکر می‌بیند!
جامانده‌هایی از ایرانِ ۷۰۰ سال پیش، که نپسندیدن خیابان‌دیدن زن را، فضل مردانه می‌پنداشتند.

فقط ۱۲ درصد آمریکایی‌ها از سطحی از سواد برخوردارند که مثلا بتونند یک مطلب در روزنامه بنویسند یا یک مقاله با لغات کم‌کاربرد که گاهی لینک بعضی از انواعش رو اینجا میذارم بخونند و متوجه بشن. ۴ درصد اصلا هیچی نمیتونن بخونن، و ۱۴ درصد در حد کلاس سوم ابتدایی بلدند.
فرض کنید یک شرکت خصوصی وجود داشت که پروژه سواددار کردن جمعیت رو بش محول می‌کردیم، و اون هم صدها میلیارد دلار ازمون می‌گرفت و این نتایج رو تحویل می‌داد. آیا اون شرکت رو به صلابه نمی‌کشیدیم؟ شگفت‌انگیزه که چون دولت داره کار اون شرکت فرضی رو انجام میده هیچ کس حرفی نمیزنه!

وقتی مهم‌ترین قسمت بدنت در اختیار خودت نیست، در اختیار اربابته.
وقتی مغزت، برچسب اموال خورده.

همون منتقدینی که بابت «خشونت» فیلم جوکر و «بدآموزی»هایی که ممکنه داشته باشه ابراز نگرانی می‌کنند، در مورد گان‌گرل می‌گفتند «وای چه شاهکاری..». چون اون کاراکتر بد و بیمار و خشن و روانی و ضداجتماع، برخلاف این کاراکتر بد و بیمار و خشن و روانی و ضداجتماع، مرد نبود!
#واژنیسم

یک مطالعه نشان داده ۶۰۰ دوره روان‌درمانی که حدود ۱۰ سال طول می‌کشه تا تکمیل بشه، ۳۸ درصد موفق بوده در بهبود حال فرد. اما ۶ دوره هیپنوتیزم‌درمانی ۹۳ درصد موفق بوده!

با قسمت دومش که مربوط به هیپنوتیزمه و اونم مزخرفی بیش نیست کار ندارم، بخش اولشه که یه ارتعاشاتی به فک آدم وارد می‌کنه.. ۱۰ سال بری بشینی جلوی میز مشاور و صحبت کنی، آخرش ۳۸ درصد! بچه‌ت هم جلو چشمت توسط خرس خورده بشه، بعد ده سال بالاخره یکم آروم میشی خب.

بعدها در کتاب‌ها می‌نویسند که ما یک روش کلاهبرداری رو به یک شغل رسمی تبدیل کرده بودیم.

یک توصیه برادرانه: برای خودشناسی به اهالی دانشگاه و فارغ‌التحصیلانش مراجعه نکنید. درستش این بود که دانشگاه مختص مهندسی باقی میموند.‌ اما قیمه‌ها رو ریختند تو ماست‌ها. و شما فکر می‌کنید چون هر دو دانشجوی علوم مهندسی و علوم انسانی دارند از یک گیت میان بیرون، پس مهندس انسان هم داریم، همونطور که مهندس الکترونیک داریم!

اینکه بخش بزرگی از پزشکان، بیمار رو به شکل گاو شیردهی می‌بینند که باید حتما دوشید، صرفا به طمع پول نیست. یک نوع انتقام از جامعه هم هست. جامعه‌ای که بش القاء کرده بود پزشکی بهترین شغل است! ولی درس خوند و واردش شد و کار کرد و دید نیست!
هیچ قشری به اندازه خلبانان دست به اعتصاب نمی‌زنند، در حالی که درآمدشون در جامعه کارگری در بالای هرم قرار داره. اینهم یه نوع دیگه از انتقام‌گیری، و بدون کسر شأن.

قصد کربلا کرده، اما استرس دارد، که ناآرامی‌های عراق مانع پیاده‌روی‌اش به سمت کربلا نشود، آرزو می‌کند «خدا کند مشکل زودتر حل شود». اینکه صدنفر به ضرب گلوله یا اجسام خنک‌تر دیگر کشته شده‌اند، برایش در حد «مشکل» است، مثل آبگرفتگی معابر، که کاش شهرداری و آبفا زودتر برطرفش کنند! می‌خواهد به عراق برود، ولی از عراق عبور نکند. به عراق برود اما حس نکند که عراقی هم هست، و تا گردن در معضل فرو رفته. همانطور که دوست دارند به حج بروند، اما حس نکنند عربستانی هم هست. می‌گویند کل ارض، کربلاست، اما از ارض کربلا فقط به فاصله هتل تا حرم بها می‌دهند.

بیشتر مردم ایران نمی‌دانند لردگان کجاست، حتی اگر نقشه ایران که فاقد اسامی استان‌هاست روی میزشان باشد نمی‌توانند با انگشت یک دایره فرضی بکشند و بگویند «باید در این محدوده باشد». حالا توابع لردگان می‌شود کجا؟ اگر عکس‌های تمام قد مردم کم‌تعداد و کم برخوردار و کم‌سواد این توابع را به پایتخت‌نشینان نشان دهی و بپرسی آیا این‌ها می‌توانند انقلاب کنند؟ حتما می‌خندند.‌ اما همین‌ها تا همین الان چند ساختمان دولتی را به آتش کشیده‌اند و حتی سپاه اکراه دارد برای درگیر شدن. تهرانی‌ها دفعه قبل توسط توابع کازرون سوپرایز شدند.
برای طبقه شهری نزدیک به مرکز، چیزی که از انقلاب باقی مانده، و چیزی که از انقلاب می‌فهمد، فقط تصویر است.‌ تصاویر نابودی، که همزمان حماسه‌اند! از انقلاب، موقعیت‌های فوتوژنیک می‌طلبد که به صفحه اول واشنگتن‌پست بیاید! که ترند توعیتر شود. زیر بال‌های احمد باطبی همین باد رفت و بالا رفت. طبقه شهری نزدیک به مرکز، «تعیین کلاس» را از حکومت به ارث برده، حتی اگر متوجه نباشد. حکومت تعیین کرده بچه شیعه انقلابی باید در چه کلاسی باشد، و طبقه شهری تعیین کرده معترض برانداز باید در چه کلاسی باشد. و به کلاس کم‌سوادهای توابع لردگان نمی‌خورد انقدر گستاخی علیه حکومت!

طبقه شهری نزدیک به مرکز ادعا می‌کند مردم ایران عرضه بهم ریختن همه‌چیز را ندارند. اما گهگاه معلوم می‌شود که دارند، اما دلیل گستاخی‌شان چیزهایی نیست که مرکزنشینان می‌خواهند دلیل اصلی باشد! آن‌ها برای چیزهایی خیلی عادی‌تر و خیلی روزمره‌تر و خیلی نزدیک‌تر گستاخی می‌کنند. مرکزنشینان وانمود می‌کنند مشکل ایران ساکت بودن‌مان است. اما در واقع امر، مشکل‌مان این است که در مورد اینکه باید درباره چه‌چیز سکوت نکرد، توافق نداریم.

©Stefan Forster

میگن اگه میخوای از حیوونا پرتره بگیری، برو باغ‌وحش شهرت، لازم نیست بری آفریقا. ولی این پرتره رو چجوری میشه تو باغ‌وحش گرفت؟

اسکورسیزی گفته فیلم‌های مارول (مثل اونجرز، کپتن‌امریکا، دکتر استرنج، تور..)، سینما نیستند، تم‌پارک هستند. سینما به اون معنی که تجربیات و ادراکات احساس و روانی فیلمساز منتقل میشه به یک انسان دیگه.
نکته مهم اینه که برخلاف منتقدان دوزاری ما، نمیگه بدساخته شدن! اتفاقا خوب ساخته شدن و بازیگران هم گاهی خوب مایه میذارن، کارهای موفق وپولسازی هم هستند، اما با همه این‌ها، سینما این نیست.

احساس می‌کنم خیلی مودبانه داره میگه دارید برنامه کودک میسازید، اینا واسه سرگرم کردن بچه‌هاست!

یه چیزی رو کارآفرینان بلدند که هنرمندها دوست ندارن یاد بگیرند: الک کردن مشتریان!.. همونقدر که جذب مشتری مطلوب مهمه، پس زدن مشتری نامطلوب هم مهمه. همونطور که باید بدونی چه تیپ مشتری رو میخوای، باید بدونی چه مشتریانی رو نمیخوای (مثل اپل که مشتری‌ای که فقط حاضره ۲۰۰ دلار پول به گوشی موبایل بده رو نمیخواد). هنرمند هم باید بپذیره عده زیادی مشتری هنر نیستند، مشتری برنامه کودکند. و تمرکز کنه روی اون‌هایی که سینما رو میخوان. جذب حداکثری، کار ارتش و کشیشه، نه هنرمند.