نه ژورنالیسم تحقیقی، نه تجسس قضایی، نه تحقیقات گروه‌های حقوق بشری، نه پیگیری دادگاه لاهه، بلکه حتی خاطره‌گویی‌ها هم این نظام رو رسوا می‌کنه. از خاطره‌هایی از خود انقلاب، تا خاطره‌هایی از جنگ، تا خاطره‌هایی از هر قسمتی از چهل سال گذشته. کافیه افرادی که در بطن ماجراها بودند لب تر کنند، تا بفهمیم که چقدر کم می‌دونستیم از ستمی که به ما شد، و می‌شود. کافیه افرادی که چند ماهی در یک دستگاه اجرایی مشغول بودند، بیان بیرون و چیزی که دیدن رو برای بقیه تعریف کنند. و کافیه افرادی که حتی دلشون نمی‌خواست چهره بشن، ولی به واسطه «کاملا رندوم، در تور دستگاه امنیتی افتادن»، چهره شدند، از سرنوشت کسانی که حتی شانس این رو نداشتند که شناخته بشن و غریبانه در زندان‌ها زیر شکنجه کشته شدند، خبر بدن. چنان در کثافت فرو رفته‌اند که هر خاطره‌ای تکان‌دهنده‌ست و هر حرف زدنی، رسوا کننده‌. و درست در این شرایط، دیپلمات انقلابی! ازینکه در نیویورک اجازه پیدا نمی‌کنه به همکار انقلابی بیمارش سر بزنه، آمریکا رو به زیر پا گذاشتن اخلاق متهم می‌کنه.‌ در این تناقض حقیقتی نهفته‌ست. شاید هم نهفته نیست دیگه و عیانه: بچه شیعه انقلابی، به سطحی تنزل کرده که آمریکایی‌ها رو خیلی انسان‌تر از خودش فرض می‌کنه. نه این که مقام آمریکایی‌‌بودن رو بالا برده باشه، بلکه مقام خودش رو خیلی خیلی پایین در نظر می‌گیره. ترجمه روانش اینه: اینکه ما مثل حیوونیم، برای اینه که حیوونیم، ولی تو آمریکایی هستی، تو انسانی، تو باید رعایت کنی!


از ظهر عاشورا، رسیدند به این.

این ویدئو یکم آزاردهنده‌ست، به خاطر رفتاری که یک عفریته دموکرات با یک مأمور قانون داره، اما حتما ببینید، چون آخرش عالیه.
توماس هومن، که یه مدت رییس سازمان اعمال قانون مهاجرت بود، سازمانی که وظیفه داره با مهاجران غیرقانونی مبارزه کنه، به عنوان شاهد باید به سوال نمایندگان مجلس درباره وضعیت مرز که بیشرمانه ادعا می‌کنن مثل اردوگاه نازی‌ها اداره میشه! پاسخ بده. و وقتی میگه ما دو ساله بتون میگیم خلاء قانونی کجاست هیچ‌کاری نمی‌کنید بعد ریاکارانه خودتون رو نگران وضعیت مهاجرت نشون میدین، خانوم عصبی میشه و جلوی حرف زدنش رو می‌گیره، بعد هومن بش میگه: تو برای من کار می‌کنی، من مالیات میدم.. تو برای من کار می‌کنی!.. زنیکه لال میشه بعد این جمله.
این حرفیه که همه ما باید به دولت‌ و بروکرات‌هایی که فکر می‌کنند ارباب ما هستند بگیم. تو برای من کار می‌کنی، نه برعکس.

این نمودار نشون میده ۱۰۰ دلار همه‌جای آمریکا ۱۰۰ دلار نیست.. تو کالیفرنیا ۸۷ دلاره، و در جایی مثل میسی‌سی‌پی ۱۱۵ دلار! یعنی برای همون کالا یا خدماتی که تو میسی‌سی‌پی باید مثلا ۵۰ دلار خرج کنی، تو یه جایی مثل نیویورک باید ۶۰ یا ۷۰ دلار پیاده شی!
اطلاعات بر مبنای هزینه‌های زندگیه. این البته واسه سال ۲۰۱۴ بود، ولی ۲۰۱۷ رو هم چک کردم نسبت‌ها تغییر چندانی نداشت. کاملا واضحه هرچه سیاست‌های ایالت سوسیالیستی‌تر، هزینه‌ها بیشتر. چوبش هم طبقات ضعیف‌تر می‌خورند.

به یکی گفتم «اونایی که بیمه درمان ندارند، مثل یه بندباز می‌مونند که هرلحظه ممکنه بیفتند». بعد که گذشت از چیزی که گفتم خجالت کشیدم. هرچند بیمه حکم عقله، اما تغییری در اصل قضیه ایجاد نمی‌کنه که هممون هرلحظه ممکنه بیفتیم‌، فارغ ازینکه چی و کی پشتوانه باشه. بقیه که بیمه دارند، در سایه امنیت نیستند. چون تا وقتی جبر زندگی (و مرگ) هست، هیچ‌کس امن نیست‌. چرا چنین جمله جاهلانه‌ای از دهانم بیرون پرید؟ باید خودم رو فیکس کنم. و نمیشه تعمیراتی انجام داد قبل ازینکه قبلش تشخیصاتی داشت‌. یحتمل عیب ازونجاست که خودم به چیزی که می‌دونستم عمل نکردم. وقتی یکی از دوستان مشتاق به خودکشی (که تعدادشون داره زیاد میشه) از فشار روانی لحظات نهایی این عمل قبیح پرسید، گفتم «هیچ فشاری بالاتر از حس دلسوزی برای خود نیست‌. حتما بارها شده که دلت برای خودت بسوزه، اما همه اون‌ها رو بذار کنار. دلسوزی‌ای که در اون لحظه حس می‌کنی قابل مقایسه با هیچ‌یک از تجربیات قبلت نیست. مردم متوجه نیستند، کسی که دچار آتش‌سوزی شده و دست و پا میزنه، صرفا از درد سوختن نیست، داره میگه من حیفم. اگه بقیه انواع مرگ رو هم می‌تونستیم مثل آتش‌سوزی کند کنیم، در اون‌ها هم این دست و پا زدن‌ها دیده میشد. وقتی تو آب میفتی، قبل ازینکه آب خفه‌ت کنه، فکر اینکه حیفه که از بین بری، خفه‌ت می‌کنه. و این دردش از هر نوع درد فیزیکی بالاتره. اگه میخوای از پس اون لحظه بربیای، باید از قبل بپذیری که حیف نیستی. اهمیتی نداره با چه هدفی. یکی نگاه نیهیلیستی داره، یکی نگاه آرمانگرایانه. تنها چیزی که بین یک ویت‌کنگ انتحاری و مثلا امام حسین مشترکه اینه که هر دو از قبل پذیرفته بودند که حیف نیست از بین برن».
خودم اینارو می‌دونستم و خودم به همه میگم، اما عملا نسبت بش بی‌تفاوتم. کسی که فکر می‌کنه خودش بندبازه و بقیه طناب ایمنی دارن، یعنی هنوز زیادی نگران خودشه، و هنوز خیلی خودشو حیف میدونه! گفتنش آسونه ولی عبور از گیت «حیف نیستم» آسون نیست، مخصوصا اگه همزمان برای زندگی هم ارزش قائل باشی.

«من حیفم» که در پست قبل گفتم در نسخه سبک‌تری، میتونه تبدیل میشه به «تو حیفی». حیفی اگه بکوب کار کنی و حداقل حقوق رو دریافت کنی. حیفی اگه به خاطر کار کردن فرسوده بشی. انگار اگه نمی‌کردی، قرار بود مثل فرعون زندگی کنی! و البته در همین حیف‌پنداری دیگران هم دچار تبعیضند. مثلا یک فروشنده که زیر کولر گازی سرپاست حیف‌تر است از کشاورزی که تمام روز زیر آفتاب است و کمرش خم شده. یا کارگر مردی که دقیقا برای همین مبلغ باید فعالیت فیزیکی سنگین انجام بده.

معلوم نیست چرا از لفظ برده‌داری استفاده می‌کنند. میشه در دنیای امروز هم مثل برده بود، ولی برده‌داری معنی دیگه‌ای داره. برده‌داری بدون مجبور کردن، معنی نداره‌. کسی مجبورش کرده در پالادیوم کار کنه؟ البته که نه. این‌ها شکاف زیاد بین سهم رو با برده‌داری اشتباه می‌گیرند. سهم برده‌ای که در مزرعه پنبه‌ کار می‌کرد، از سود پنبه‌کاری، قابل مقایسه با سهم صاحب سفیدپوست مزرعه نبود. منظور ایشان اینه که چون اختلاف سهم فروشنده از سود مغازه با سهم صاحب فروشگاه خیلی زیاده، پس برده‌داریه! اما این یک قرار و مدار شفاف بوده: من از هر هزار ریالی که سود کنیم ده ریال به تو میدهم، حاضری برای من کار کنی؟ و مختار بوده که بگه نه. چرا نمیگیم نه؟ چون نمیخوایم کار دیگه‌ای بکنیم. وقتی تعداد زیادی آدم داوطلب باشند که کار خاصی رو انجام بدن، ارزش ریالی اون کار میاد پایین. خیلی طبیعیه. خباثتی در کار نیست.
نصاب کفپوشی رو دیدم که ازینکه کسی نبود کمک‌دستش باشه نالان بود. می‌گفت ازینکه کاردک دستشون بگیرن و کف اتاق مردم رو آماده کنند برای نصب، ازینکه همه‌جاشون چسبی بشه خوششون نمیاد.
چند نصاب پارکتِ زن دیدید تا حالا؟ شده برای سرویس دستگاه تصفیه آب، یک زن بیاد؟

اگه مدام به این فکر کنی که «من حیفم»، همه‌چیز رو پلید می‌بینی. صاحب‌کارت رو، مشتریت رو، محیطت رو، حتی زمان رو، که داره پیرت می‌کنه. همزمان اگه برای زندگی ارزش قائلی، باید ارزش خودت رو ببری بالاتر. دیگران نمیان به مزایده بذارنت.



https://t.me/twitter_farsi/74430

یکی از خبرهای بامزه دیروز این بود که در فنلاند که حداقل حقوق تعیین نمی‌شد تا الان، تصمیم دارند که که ازین به بعد تعیین کنند. فکر می‌کنید چه کسانی مخالفت کردند؟ کارفرمایان؟ نه. اتحادیه‌ها اعتراض کردند. گفتند ما تا الان با کارفرما چونه میزدیم و کف حقوق رو تا جایی که می‌شد می‌بردیم بالا. اگه دولت کف رو تعیین کنه قدرت چانه‌زنی‌مون رو از دست میدیم!
وظیفه دولت دفاع از حقوق کارگر نیست، هرجا هم وظیفه خودش تلقی کرده، به جای درست کردن ابرو، چشم رو کور کرده.
و البته در همون فنلاند هم اگه تعداد زیادی از افراد متقاضی انجام کار خاصی باشند، ارزشش میاد پایین، و اتحادیه هم نمی‌تونه براش چونه بزنه.

یادتونه بیشترشون کارشناس مسائل خاورمیانه بودن؟ منم یادمه.

کره جنوبی. یک تانکر نفت در بندر منفجر شده، در حالی که دوربین عقب یک خودرو در حال ضبط بوده. صحنه از چیزهایی که فیلمسازها با کامپیوتر میسازن بهتر دراومده.
دوربین دیجیتال دنیای ما رو متحول کرد، اما انقلاب بعدی، بیشمار شدن دوربین‌ها بود. اون‌ها همه‌جا هستند و دارند همه‌چیز رو می‌بینند. به قول روس‌ها، کمیت میتونه به نوعی از کیفیت تبدیل بشه. چون داریم کیفیتی از «تماشای دنیا» رو تجربه می‌کنیم که تا قبل ازون ممکن و متصور نبود. و بواسطه این تماشا، داریم به یک درک همگانی می‌رسیم که دنیای واقعی هم میتونه خیلی عجیب و افسانه‌ای باشه‌.

چیزی هم که شما متوجه نمیشید اینه که فرصت شغلی یه چیزی مثل عنصر اکسیژن نیست، که از میلیون‌ها سال قبل از ما بوده و الان هم هست و میلیون‌ها سال بعد از ما هم خواهد بود. استخدام و اجیر کردن، وظیفه هیچ انسانی نیست، یک اتفاق ثابت هم نیست. اون مغازه‌دار در پالادیوم هر لحظه ممکنه به خاطر حرف‌های زوری که بش میزنن تصمیم بگیره کل بساطش رو جمع کنه، در اون صورت درباره یک میلیون و ششصدهزارتومان بحث نمی‌کردیم، درباره صفر تومان بحث می‌کردیم.
آمازون میخواست در قبال معافیت مالیاتی در نیویورک دفتر دستک بزرگی راه بندازه. گفتن معامله خوبی نیست. اونم گفت باشه، نمیام! متوجهید؟ نمیان، یا میذارن میرن. چون دیوانه نیستند.

یکی از دوستان این عکس رو برام فرستاده، مرتبط با موضوع ژیلت در سراشیبی، که یه پست درباره‌ش نوشته بودم.
همونطور که می‌بینید یک بسته چهار تایی سه تیغه ژیلت، ۶ دلار و پنجاه سنت، و یک بسته چهارتایی سه تیغه برند شیک ۲ دلار و پنجاه سنت! حتی بیش از دو برابر!
یکی می‌گفت «وفاداری مشتری» مثل یک بشکه مشروبه. میشه خیلی ازش خورد، ولی بالاخره خالی میشه. نوشیدن رو استعاره‌ای گرفته از لم دادن و عمل نکردن ولی همچنان پول درآوردن! یعنی وفاداری مشتریان بت اجازه میده بدون تلاش کافی، در صدر بازار باقی بمونی. اما یهو اثر الکل میپره و می‌بینی بشکه خالیه (دیگه کسی به برندت وفادار نیست) و رقبا جلو افتادن.

مصاحبه موسسه هوور با پیتر تیل، برای کسانی که علاقمند هستند


https://youtu.be/iRleB034EC8

خیلی تو نخ زندگی پورن‌استارها نیستم، اما اگه چیزی بنویسند سعی می‌کنم بخونم. البته معمولا خودشون نمی‌نویسند، بلکه مجموعه‌ای از افراد تحت عنوان یک اسم می‌نویسند. این مقاله هم یکی ازون‌هاست، هرچند که یک «من» داره روایت می‌کنه، نه «ما». یکم طولانیه، میتونم خلاصه‌ش کنم: ما کارگران جنسی وسط دو نگاه غالب در جامعه گیر کردیم، که یکیشون توسط چپ‌های فمنیست ترویج میشه، با این عنوان کلی که «ما عاشق این کاریم، انتخاب آزادانه خودمونه و خیلی داریم حال می‌کنیم با شغلی که داریم»، و یکیشون که بیشتر توسط راست‌ها ترویج میشه با این عنوان کلی که «ما یه مشت بیچاره‌ایم که از بی‌پولی و تنهایی افتادیم تو این کار و دائم داره بمون تجاوز میشه یا هممون رو قاچاقی از خارج آوردن و میفروشن!». بیشتر ما داخل هیچ کدوم از دو کتگوری نیستیم. در کار ما تجاوز و تعرض هست، ولی نه همیشه، و میشه با قانون کنترلش کرد، و بیشتر ما عاشق و شیفته این کار نیستیم، ازش متنفر هم نیستیم، مثل خیلی مشاغل دیگه. این دو طیف همیشه عوض ما حرف می‌زنند و نمیذارن صدای خودمون در بیاد. اگه صدای خودمون دربیاد خواهیم گفت که ما دلسوزی شما رو لازم نداریم، فقط ما رو غیرقانونی نکنید تا هم بتونیم کار رو به صورت استاندارد انجام بدیم، هم اگه بمون ظلمی شد بتونیم از خودمون در دادگاه دفاع کنیم.

(مشکلی که این‌ها دارند شبیه مشکلیه که جمهوری‌اسلامی با سربازان فراری داره. بسیاری از کسانی که کارت پایان خدمت ندارند، گواهینامه رانندگی هم ندارند، ولی پشت فرمان می‌نشینند بهرحال، و این مشکلاتی رو بوجود میاره. مجلس می‌خواست در محدودیت‌های موجود برای سرباز غایب استثنایی قائل بشه تا بتونند گواهینامه داشته باشند، اما نیروی انتظامی مخالفت کرد، چون به زعم‌شون یک تناقض بزرگ بود. چطور میشه گواهینامه کسی رو امضاء کنم که موظفم دستگیرش کنم؟ کارگران جنسی اگه مورد تجاوز قرار بگیره یا بعد از کار پولش رو ندن یا کتکش بزنند باید به پلیس مراجعه کنه، ولی چطور میشه به پلیسی مراجعه کرد که بازداشتت خواهد کرد؟)

یکی از خجالت‌آورترین مصادیق نفاق و دورویی در دنیای سیاست اینه که نه فقط الان، بلکه از گذشته‌های خیلی دور، سیاستمداران و سیاست‌گذاران از مشتری‌های ثابت خدمات جنسی بود‌ه‌اند، و دقیقا خودشون این صنف رو تقبیح و فعالیت‌شون رو با موانع قانونی محدود و زیرزمینی نگه داشته‌اند.

یک قسمت جالب اونجاست که درباره طرح قانونی‌ای صحبت می‌کنه که دولت رو مسئول تست سلامت این کارگران می‌کنه. و ایشون میگه ما خودمون رفتیم تظاهرات کردیم تا بگیم ما نمیخوایم این طرح رو. خودمون بهتر میتونیم سلامت همکاران‌مون رو کنترل کنیم. شما دخالت نکنید بهتره! حتی با طرحی که استفاده از کاندوم رو در فیلم‌ها اجباری می‌کرد مخالفت کردیم!

برای کسانی که میخوان مصادیقی از دوستی خاله خرسه که با دخالت‌های دولتی انجام میشه رو برای کسی نام ببرند، این صنف بهترین مثال‌ها رو در اختیار داره.

https://nplusonemag.com/issue-35/essays/cashconsent/

کاراکتر مسیح علی‌نژاد رو بگذارید کنار، اسامی و شخصیت‌ها رو نادیده بگیرید، و فقط به کلیت این وضعیت نگاه کنید. آیا مشابه چنین چیزی در جایی از جهان در حال وقوعه؟ همه منابع خبری، شبکه‌های اجتماعی، و حتی وبلاگ‌ها رو جستجو کنید. آیا وضعیتی مثل این رو میشه جای دیگه‌ای سراغ گرفت که یک شهروند عادی (که از نزدیک دیدمش، حتی توان بدرفتاری با یک گربه رو هم نداره) ویدئویی ضبط کنه و به خواهرش بگه آمده‌اند سراغ ما و دارند مادر را مجبور می‌کنند در تلویزیون علیه تو حرف بزند و من رو هم به زودی می‌برند ولی نگران نباش و ادامه بده، و مردم هم شاهد این آدم‌ربایی و شکنجه روانی باشند و آب از آب تکان نخورد؟ در سومالی داریم چنین چیزی؟ یا در یمن؟ کره شمالی؟ نه منظورم این نیست که در کره شمالی برای تهدید یک مخالف سیاسی، خانواده‌ش رو مورد آزار قرار نمیدن. اتفاقا ازین کارها زیاد می‌کنند. اما در کدوم یک از کشورهایی که هنوز این رفتار بدوی جریان داره، همه‌چیز انقدر آشکار، و عیان، و عادی و روزمره‌ست؟ شرارت رو برای مردم ایران کاملا عادی کرده‌اند و این فاجعه کوچکی نیست. کثیف‌ترین اتفاقات صرفا به عنوان «پست‌های سیاسی» تقلیل پیدا کرده و میلیون‌ها کاربر تلگرام در کانال‌های مختلف با اسکرول کردن ازشون عبور می‌کنند. احتمالا می‌دونند که این چیزها طبیعی نیست، اما با یک قید مکان طبیعی حسابش می‌کنند: «طبیعی نیست، اما اینجا ایرانه، در ایران این چیزها طبیعیه». گویی انقدر استثنایی بودن وضعیت، جزیی از ذات جغرافیای ایرانه! آیا یک جامعه بیدار که چشماش می‌بینه داره چه اتفاقی میفته، با یک قید مکان خودش رو از زیر بار مسئولیت بیرون می‌کشه؟ من وظیفه‌ای رو به کسی محول نمی‌کنم، از خودم می‌پرسم: مرز سکوت کجاست؟ واقعا مرزی وجود داره؟ خیلی صادقانه و جدی می‌پرسم، اگه این اراذل و اوباش همین فردا به یک شهرک مسکونی هجوم ببرند و به یک بهانه‌ قانونی یا غیرقانونی، که هرچیزی میتونه باشه، پنجاه هزار نفر رو به صورت دسته جمعی کشتار کنند و همه رو همونجا با لودر دفن کنند، قراره چه کنم؟ قراره واکنشم فرق داشته باشه با الان؟ باز هم تکرار می‌کنم وظیفه‌ای رو به کسی محول نمی‌کنم، اما این سوال رو همه باید از خودشون بپرسن.

https://t.me/Tavaana_TavaanaTech/36771

©Andrew JK Tan

رزولوشن عکس همیشه مهم نیست. این عکس چه ۲ مگاپیکسل باشه چه ۲۰۰ مگاپیکسل همینقدر در جلب توجه بیننده موفقه‌. انگار داری صدای آب رو میشنوی و انگار چند قطره توی یقه خودت هم رفته و خنکی ناگهانیش لرزوندتت.

اف‌بی‌آی آمار جرائم سال ۲۰۱۸ رو منتشر کرد.
در فیلم‌های آینده‌گرای هالیوود، در شهرهای آینده همه در حال دزدی از همدیگه هستند! ولی هیچ دلیلی نداره که فکر کنیم اوضاع همواره در یک سراشیبی قرار داره. آمار جرم «سرقت اموال» در آمریکا به پایین‌ترین حد خودش از ۱۹۶۴ به اینطرف رسیده، یعنی معادل آمار ۵۴ سال پیش شده! در حالی که در این مدت طولانی، میلیون‌ها نفر به جمعیت اضافه شدن، که خیلی‌هاشون مهاجرند، فاصله طبقاتی هم به مراتب شدیدتر شده. اگه در دهه نود، یعنی در نوک این کوهان، از مردم و حتی نخبگان می‌پرسیدی سی سال بعد چطور خواهد شد؟ هیچ‌کس نمی‌گفت به خوبی سی سال قبل خواهد شد!

میگفتن هنوز در غرب بین حقوق دریافتی زنان با مردان شکاف هست! الان میگن زن‌ها انقدر درآمد دارند که در پیدا کردن شوهری که هم‌سطح خودشون پول دربیاره به مشکل خوردن!
میگفتن مرد موقع انتخاب همسر نباید به سطح مالی دختر نگاه کنه. امروز میگن زن‌ها مطلوبیت مردها رو برحسب درآمد تعیین می‌کنند!
خیلی چیزها می‌گفتند. اما زن شاغلی که سقف‌های شیشه‌ای که ازش صحبت می‌کردند رو ندید و درآمد خوبی پیدا کرد، توقعش از زندگی هم بالا رفت، و برای دونفری کردن اون زندگی، لازمه ورودی دلار به خانه هم دو برابر بشه. سهمی که خیلی از مردها نمی‌تونن از عهده‌ش بربیان.
شاید خنده‌دار باشه، اما لزبین شدن دیگه فقط یک گرایش جنسی نیست، به زودی یک گرایش اقتصادی میشه.

فایل صوتی این پسره که اذان رو به فارسی و به شکل فکاهی میخونه برام فرستاد و منم با 😁😄😁 جوابش رو دادم

گفت تو هم میخندی بچه مسجدی؟

گفتم دارم به خنده شماها میخندم. به اینکه انقدر دیر یکی یادش افتاد اذان رو فارسی کنه و ازش طنز دربیاره.. باید خیلی خیلی زودتر ازین‌ها این اتفاق میفتاد، اینکه «الان» داریم می‌خندیم، خودش سوژه مستقلیه برای خندیدن. تصور کنید یک ملتی ۱۴۰۰ داره یه سری جملات رو ادا می‌کنه و تازه الان یادش افتاده که معادلشون به زبان خودش چقدر میتونه مضحک باشه. و این حالت مضحک با تلاقی دو اتفاق مستقل از هم تشدید شده: تکون نخوردن عبارات عربی مناسک، که انقدر قدیمی باقی موندن که با بیانشون انگار سوار ماشین زمان شدی و به قرن‌ها پیش برگشتی، و تکون خوردن‌های شدید فارسی در دهه‌های گذشته، که دیگه حتی لفظ «بشتابید» هم برای گوینده‌ش کاربردی نداره.


البته اون آقا حیفش کرد. به جای اذان، اقامه رو داشت ترجمه می‌کرد، چون قدقامت هم داشت توش، اما یک فرصت طلایی برای ترجمه متناسب قدقامت‌الصلاة رو از دست داد، که قاعدتا باید این می‌شد: «نماز شروع شدا گشادا» 😉

بله ما هم می‌دونیم اقلیم، همون آب و هوا نیست. ولی هیاهوی رسانه‌ای وقتی به نفع روایت غالبه وانمود می‌کنه که هست، ولی همین کار رو برای ما ممنوع می‌کنه! وقتی یه روز مردادی هوا یکم داغه میگن گرمایش جهانی داره خودشو نشون میده! اما الان که کل مونتانا زیر برف فرو رفته، نه صحبتی هست نه صدایی نه جیک و جوکی.
از یک خصلت طبیعت خوشم میاد: به اونجاش هم نیست که در چه مرحله‌ای از شناختنش هستی.

دم انتخابات ۲۰۱۶ همه می‌دونستند ترامپ چه جور آدمیه. می‌دونستند اداره مالیات رو می‌پیچونه، با پورن‌استارها میپره، با لات و لوت‌های پولدار میچرخه، و کلا یه بساز بفروش ناقلاست. زندگیش بی‌خلاف نبود، اما خلافاش، یا فسادش، چیزی بود که مردم عادی هم مرتکب میشن. شیطنت‌های نیویورکی! شیطنت‌های شهری! ولی دموکرات‌ها گفتند چطور به خودتون اجازه می‌دید به این مرد کثیف رأی بدید؟ دقیقا با همین نگاه، نیمی از مردم آمریکا رو موجوداتی پست جلوه دادند! اما نمی‌دونستند ترامپ یک شخص نیست، یک سونامی اجتماعیه که هرچی که دارند با خودش میبره. امروز خودشون میخوان به جو بایدن رأی بدن. کسی که علنا یک مفسده، و به فساد سیاسی و مالی خودش افتخار هم می‌کنه. اونم نه فساد عوامانه، بلکه فسادی که فقط در طبقه الیت میتونه اتفاق بیفته. ترامپ نمی‌خواست رییس‌جمهور بشه تا اعتبار خودش رو ببره بالا (هرچند برای طرفدارانش رفت بالا)، بلکه میخواست اعتبار بقیه رو تهی کنه. نگاه کنید اعتبار چه کسانی و چه نهادهایی تهی شد.. روزنامه‌ها، مجلات، ستون‌نویس‌ها، تحلیلگران، کارشناسان، اون احمق‌هایی که بشون میگن «ناظران سیاسی»، روشنفکران، تحصیلکردگان و اهالی دانشگاه، تجددگرایان، حتی بعضی محافظه‌کاران، هنرمندان، سلبریتی‌ها، نویسندگان، بعضی نهادهای مثلا مردم‌نهاد، و تقریبا همه اهل سیاست. ترامپ جوری همه‌شون رو تخلیه کرد که انگار هیچ‌وقت پر نبودن. این اتفاقیه که اهمیت داره، بقیه‌ش حواشیه. و تا همین جا به نحو احسن انجام شده.. هر یک روز دیگه‌ای که ترامپ تو کاخ‌سفیده، یه اشانتیون برای ماست. اگه نبود هم نبود، و اگه بود، سپاس خدای را عز و جل.