کمی آب‌طلا لازم دارم:

«بذارید یه راز کوچولویی رو بتون بگم. کنار گذاشتن برق هسته‌ای دقیقا بتون میگه که اغلب کسانی که درباره تغییرات اقلیم داد و بیداد می‌کنند، به عواقبی که میگن در انتظارمونه باور ندارند. در حال غرق شدن نیستی اگه داری درباره نوع و رنگ جلیقه نجات چونه میزنی».

استمرارطلب‌هایی که همواره هدف فحاشی به حق ما هستند، حتی تو همون استمرارخواهی هم محدود به شعارند. اگه کسی واقعا در پی القای این ذهنیت به مردمه که «همه‌چی خوبه و باید همینجوری بمونه» قاعدتا باید یک افعالی هم در این راه انجام بده. اما انجام نمیدن، فقط حرفش رو می‌زنند.
مادرم تو قصابی تا روی صندلی نشست با دو تا مشتری دیگه گرم گرفت (همه نوع ژن سالم و ناسالم از والدین بزرگوار به من رسید غیر ازین ژن «میل دائمی به صحبت». غریبه‌هایی که من کنارشون می‌نشینم گاهی زانو می‌زنند و التماس کنان میگن خواهش می‌کنم بام یک کلمه حرف بزن!). معلوم شد گوشت رو برای مهمانان‌شون میخوان، چون خودشون گیاهخوارند! ازونجایی که این سوسول‌بازی‌ها در قاموس محله ما نمی‌گنجه مادرم نمی‌دونست دقیقا باید چی بگه در جواب، و نهایتا یه جوری گفت «آها» که از جیم‌ کری برمی‌اومد. بعد که ازشون درباره آشپزی بدون گوشت پرسید چیز زیادی دستگیرش نشد، ولی چیزی که دستگیر من شد این بود که بنده‌های خدا ندانسته در حال تجربه سبک راهبه‌طوری از غذا خوردن هستند و فکر می‌کنند اوکیه!

اگه من یک استمرارطلب بودم، ازونجایی که آشپزی ایرانی بدون گوشت غیر از آش هیچ چیز دیگه‌ای برای ارائه نداره، یک کمپین کشوری راه مینداختم برای آموزش پخت غذاهای متنوع صرفا گیاهی، که شبیه غذای روزانه‌ای که سازمان زندان‌ها تهیه می‌کنه نباشند. به جای تو خونه نشستن و توعیت کردن که گوشت نخوردن خیلی هم خوبه اتفاقا و سقوط اقتصادی توفیق اجباری ایجاد کرد تا کمتر دچار بیمارهای قلبی عروقی بشید! با اکیپی از آشپزها می‌رفتم در مناطق فقیرنشین شهرها و چادر می‌زدم و در جشنواره‌های هفتگی، به مردم راه درست گیاهخواری رو آموزش می‌دادم. مطمئنم سپاه هم بودجه‌ش رو تأمین می‌کرد.

مایک پنس، معاون فعلی رییس‌جمهور، زمانی که نماینده ایالت ایندیانا بود یه روز اومد تو مجلس و تولد گارفیلد رو تبریک گفت، و خلاصه‌ای از تاریخش رو در یک سخنرانی تشریح کرد. چون گارفیلد در ایندیانا بوجود اومد (ناشران شرق و غرب آمریکا از خالقش حمایت نکرده بودند).

اگه ترامپ به هر دلیلی از سمتش برکنار بشه، این آقا میشه رییس‌جمهور آمریکا

این روزها خیلی‌ها دارند درباره ارزهای دیجیتال شرط می‌بندند. زمان ثابت خواهد کرد که پذیرش بازار اونجوری که همه فکر می‌کنند (خوشبینانه یا بدبینانه) پیش نخواهد رفت. درست ۴۵ سال پیش بارکلیز یک ارز مصنوعی ساخته بود که ارزشش از جمع پنج ارز دلار، پوند انگلستان، مارک آلمان، فرانک فرانسه، و فرانک سوئیس بدست می‌اومد، و سهم تأثیرگذاری هر کدوم در ارزشش، مساوی و معادل ۲۰ درصد بود. مدیران بارکلیز می‌گفتند شرکت‌های زیادی ازین ارز استقبال خواهند کرد!

امروز چنان از صحنه روزگار محو شده که حتی با سرچ در گوگل هم به سختی میشه اطلاعاتی درباره‌ش کسب کرد.

وقتی ترندهای اجتماعی غربی صرفا ترجمه میشه و میاد اینطرف، بک‌گراندش به مردم ارائه نمیشه. وقتی یک محقق غربی میگه گوشت کم بخورید براتون خطرناکه، مخاطب ایرانی فکر می‌کنه این حرف رو داره به اون هم میزنه، ولی اینطور نیست.
در فنلاند، بعد از چندین دهه که مصرف گوشت همینطور بالاتر می‌رفت، برای اولین بار در سال ۲۰۱۹ مقدارش کمی کاهش پیدا کرده، که به خاطر افزایش آگاهی عمومی درباره بیماری‌های قلبی عروقی و مزایای غذاهای گیاهیه (۷۰ درصد جمعیت شاغل این کشور مقداری اضافه وزن دارند). اما باید اول دید مصرفشون چقدر بوده‌. در سال ۱۹۷۰ سرانه مصرف‌شون ۵۰ کیلو بوده، که تا سال ۲۰۱۸ رسیده به ۸۱ کیلو!! یعنی متوسط ۲۲۰ گرم در روز! میشه هرنفر، هرماه ۶ کیلو و نیم! چند درصد ایرانی‌ها این مقدار گوشت می‌خورند که بعد بخوان به نصایح محقق غربی عمل کنند؟

اگه بیابان‌های ایران چنان به پیشروی خودشون سرعت بدهند که مملکت به یک برهوت کامل هم تبدیل بشه، رسانه فارسی‌زبان میاد میگه «رشد بوته‌های خار در ایران رکورد زد». چطور در کشوری که عملا همه‌چیز خوابیده، رشد شاخص بورس میتونه محلی از اعراب داشته باشه؟ برای شارلاتان‌هایی که پشت کیبورد نشستن، داره. چون موظفند معادلی ژورنالیستی از اراجیف ائمه جمعه رو به خورد خواننده بدن‌. مثل جنتی که دیروز می‌گفت «اگر تولید رونق بگیرد تحریم‌ها بی‌اثر خواهد شد». چجوری آخه دیوانه؟
و البته وضعیت ونزوئلا هیچ‌ربطی به وضع ایران نداره، اما در کنار هم قرارشون میده تا بگه «هرکی رو آمریکا تحریم کرد وضعش بهتر شد.. هرکی!».

چه مشمئزکننده و همزمان ترحم‌برانگیز.

نه تخصص دارم نه خبر دارم چه خبره تو اون حموم زنونه. اما چند روز پیش یه چیزی خوندم از یه مسافر که خندم انداخت.. رفته بود یکی از شهرهای کمتر شناخته شده چین. می‌گفت بعضی جاها میدیدی چندتا مسافر غربی جمع شدن که برن سمت یک دهکده، ولی سمت اون یکی دهکده که اونم میتونه جذاب باشه هیچ آدم غربی پیدا نمی‌کردی. ما رفتیم اون دهکده‌ای که کسی نمی‌رفت تا مثلا بریم یه جای بکر! بعد فهمیدیم «باید به بازار اعتماد کرد». اینکه بقیه نمی‌اومدن اینطرف دلیل داشته، آدم انقدر به مشکل میخوره که پشیمون میشه! یعنی فکر می‌کرد اونا سوسولند که پاشونو اونجا نمیذارن، نگو سوسول نیستن، قبلا تست شده و فهمیدن ارزش دردسرش رو نداره.
این حکایت بازار بورس ما هم هست. فرض کنید هیچ تحریمی وجود نداشت، سرمایه‌گذاران خارجی حاضر میشدن بیان تو این سیستم کار کنند؟ مثل اون دهکده پرت، یه دلایلی هست که همچنان پرته. به اعتماد نکردن دنیا به ایران، اعتماد کنید.

یک اتفاق نادر افتاده.. از دهان یک بازیگر هالیودد حرف حساب بیرون زده! این اتفاق هر ۱۲۸ سال یکبار رخ میده، باید نماز آیات بخونیم!

خواکین فنیکس، بازیگر فیلم جوکر، که لیبرال‌ها انتقاد داشتند که فیلم داره انتقام‌جویی از جامعه توسط یک سفیدپوست رو توجیه می‌کنه و میتونه مروج خشونت باشه، گفته «فکر نمی‌کنم این وظیفه فیلم‌ساز باشه که به مخاطب درس اخلاق بده».

قرن بیست و یکمه و هنوز معلوم نیست کِی قراره از کلاسیک‌ترین نوع هنرستیزی با عنوان «بدآموزی دارد»، خلاص بشیم. ولی این اظهارات یک قدم در مسیر درسته. البته دل من با این بازیگرها صاف نخواهد شد به خاطر نفرت‌شون از ترامپ، ولی ترمیم به موقعی بود قبل از دیدن فیلم. حالا دیگه این فیلم رو «باید» دید.

یه چیزی هم من به نصایح امیر طاهری اضافه کنم:

به عنوان هر نوع اپوزیسیونی، به عنوان هر نوع اندیشمندی، تهران رو از محاسبات خودتون خارج کنید. تهران عامل خطای دید شماست. مردم حاشیه‌نشین رو دریابید، که کلاس اجتماعی خاصی پدید آوردن در ایران که اطلاعات رسمی کمی درباره‌ش وجود داره و در تحلیل‌ها جایی پیدا نمی‌کنه. این‌ها آدم‌هایی هستند که انقدر زیادند که در آینده ایران نقش مهمی خواهند داشت و بدون حل کردن معضلات‌شون نمیشه هیچ افق روشنی متصور بود. گاهی که از دل این محله‌ها رد میشم می‌پرسم جدا قراره چیکار کنیم با این‌ها؟ آدم‌هایی که زیادند اما به هیچ شکلی توسط هیچ کسی نمایندگی نمیشن. یا به هیچ‌چیز پایبند نیستند، یا میخوان پایبند باشند اما چیزی براشون انقدر ارزشمند نیست که مایل باشند پایبندش باشند. آدم‌هایی با روابط اجتماعی خاصی که در صفحه رادار هیچ نهاد مطالعاتی نیست‌. جزیره‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دونه دقیقا توشون چه خبره، و چه پتانسیلی داره برای اتفاقاتی که ممکنه در آینده بیفته. چیزی رو که هیچ‌چی ازش ندونی، هم شرارت بالقوه‌ش و هم قابلیت بالقوه‌ش برات سوپرایزکننده خواهد شد. محیطی که فقر مثل ریشه درخت چندساله دورش پیچیده و دیگه خودش دیده نمیشه و فقط ریشه‌ها دیده میشن. محیطی که پسرها مهارت ندارند، فقط «بچه‌زرنگ» بار میان. دخترهایی که آزادی‌های یواشکی بیشتری دارند نسبت به دختران شهر، اما استقلال کمتری دارند. آدم‌هایی که در هیچ امر اجتماعی مشارکت ندارند‌، و نمیخوان داشته باشند. هرکس برای آینده ایران برنامه و آرزویی داره، قبل از طرح سیاسی، باید یک پلن اقتصادی ارائه کنه، تا تکلیف معلوم شه که قراره با این جمعیت رها شده چه کنیم.


https://t.me/mamlekate/43741

در حالی که مردم ایران از پس یک سفر کوتاه داخل کشوری هم برنمیان، هزینه مسافرت در دنیا به اندازه‌ای پایین اومده که دیگه توریسم مختص کشورهای توسعه‌یافته نیست و طبقات متوسط کشورهای متوسط و حتی جوان‌هایی که پس‌انداز چندانی ندارند هم میتونن دنیا رو بگردن. در این مورد میگه ۷ روز رفته بالی، فقط ۱۳۰۰ دلار! حتی غذا رو هم شامل میشده!

زیندَه باد سرمایه‌داری.
مرده باد اونی که ایران رو به این روز انداخت.

هر دم ازین باغ بری می‌رسد. چای‌های کیسه‌ای که در کیسه‌شون به جای کاغذ خالص از پلاستیک استفاده شده، وقتی در آب جوش قرار می گیره، حدود ۱۲ میلیارد ذره پلاستیک وارد چای شما می‌کنه، و حدود ۳ میلیارد که در حد نانو هستند!
در اروپا میشه یقه سازنده رو گرفت، ولی تو ایران بعید می‌دونم بشه مطمئن شد کیسه استفاده شد پلاستیک نداره‌. عملا داریم پلاستیک می‌خوریم.
نانوپلاستیک‌ها و میکروپلاستیک‌ها اخیرا تیتر رسانه‌ها شدند، چون یک محقق حتی اون‌های رو از توی برفی که روی کوه نشسته بود هم پیدا کرد! یعنی هم باد، هم فاضلاب، و هم سیکل باران و برف، ذرات پلاستیک رو داره همه‌جا میبره. در آزمایشی که در لابراتور شرکت پروکتل اند گمبل انجام دادند، معلوم شد برنامه شستشوی Delicate ماشین لباسشویی‌ها که آب بیشتری مصرف می‌کنه، بیشترین مقدار ذرات پلاستیک رو از لباس‌های نایلونی جدا و وارد فاضلاب می‌کنه. تصفیه فاضلاب این ذرات رو جدا نمی‌کنه، و لذا میرن تو منابع آب سطحی و زیرسطحی! البته برای صنایع پوشاک خوب شد، شعار تجاری بعدی‌شون اینه: «از الیاف پارچه‌های ما، ذرات پلاستیک جدا نمیشود».

این دیگر چه استدلالیست؟ جلوگیری از گرمایش زمین، راه حل فنی سیاسی و اقتصادی ندارد، پس راه حلش هوچی‌گری است؟ یعنی هوچی‌گری و سانتی‌مانتالیزم از دل اقتصاد چیزی در می‌آورد که علم اقتصاد نفهمیده و از دل فیزیک چیزی در می‌آورد که فیزیکدانان نفهمیدند و از دل سیاست چیزی در می‌آورد که از صد و اندی دموکراسی مستقیم و غیرمستقیم موجود در کشورها درنیامده؟ حتی جمهوری‌اسلامی هم می‌فهمید که با حسین فهمیده‌ها نمیشود به اهداف نظامی رسید، موشک ساخت و جنگجوی نیابتی خرید! چون واقعیت را نمی‌شود دور زد. از انقلابیون ۵۷ که ته احساسات را درآوردند که نمی‌توانید جلو بزنید.

کسانی که بچه‌ها را می‌فرستند جلو، یعنی از قبل باخته‌اند. یا جلوی تانک، یا جلوی دوربین.

https://t.me/nasserkaramii/1628

بر ما واضحه که تشکیلات اطلاعاتی نظام مثل آبکش سوراخه. اگه اسرارشون به دست ما مردم نرسه، به راحتی به دست دستگاه‌های اطلاعاتی خارجی میرسه. شاهد بارزش هم کشفیات روزانه! اسراییل از تأسیسات و تحرکات زیرزمینی و روزمینی حکومته. و البته از سیستمی که هیئتی اداره میشه انتظار بیشتری نمیشه داشت. اما بی‌کفایتی و ناکارآمدی یک وضعیت پیشرونده کند و تدریجیه. اینطور نیست که در و پیکر به طور ناگهانی باز بشه. فیلم‌هایی که از سکس مسئولان درز داده میشه، یک نوع پخش و پلا کردن سهوی اطلاعات نیست. هرچند که گویا با یک هرج و مرج سازمانی مواجهیم، اما آشوبی که بدونن تهدیدکننده‌ست، به هر نحوی کنترلش می‌کنند. اگه کنترل نمیشه، یعنی سهوی نیست. شخصیت‌هایی که در رقابت قدرت قرار دارند، یا قراره در رقابت قرار بگیرند، می‌دونند که محتویاتی مشابه از خودشون هم وجود داره، بنابراین برای اینکه خودشون رو از قبل بیمه کنند، لازمه حساسیت جامعه نسبت به بی‌بند و باری جنسی مسئولان پایین بیاد‌. وقتی تعداد و تکرار از یک حدی بیشتر شد، به هر افشای جدیدی کمتر اهمیت خواهیم داد، حتی اگه سطح مسئولیت فرد لو رفته چند پله بالاتر باشه.

سال‌ها پیش امام جماعت یکی از مساجد بزرگ کرج مرتکب تجاوز شد. به مردم گفتند محراب رو غسل دادیم! یعنی دیگه لازم نیست عصبانی باشید ازینکه پشت کسی نماز می‌خوندید که منحرف بود. اما اگه امروز دوباره اتفاق مشابهی بیفته، اطمینان دارم لازم نیست درباره وضعیت بهداشتی محراب اطلاع‌رسانی کنند.

«جهت سنجش عمق فاجعه: بالاترین نرخ مالیات بر سرمایه که سراغ دارم (البته غیر از رژیم‌های کمونیستی که اموال مردم رو مصادره می‌کردن) در کلمبیا بود در سال ۲۰۱۰. اونم جهت بازسازی ویرانه‌ای که از چندین دهه جرم سازمان‌یافته و فساد و فرار مالیاتی به جا مونده بود. چقدر بود نرخش؟ ۶ درصد! اونم فقط یک سال (اونم با قسط‌بندی پنج ساله!) برنی سندرز میگه چقدر؟ ۸ درصد، دائمی!».

نکته زیباتر اینجاست که این مالیات برای کم کردن فاصله طبقاتی اعمال میشه‌. اما همیشه معافیت‌هایی وجود داره. طبقه ۱ درصدی یا ۱۰ درصدی، سرمایه‌ها رو تبدیل می‌کنند به چیزی که معافه، ولی طبقه متوسط به اندازه اون‌ها قدرت تبدیل ندارند. تقریبا در بیشتر کشورها، مالیات سرمایه رو که قرار بوده سوپر پولدارها بدن، عملا متوسط‌هایی که یکم پس‌انداز دارن دادن. حتی اگه به این امید به یه کمونیست رأی بدی که پولدارها تیغ زده بشن، تضمینی نیست که زده بشن. ولی تضمین هست که خودت نقره داغ بشی‌.

ایران که عملا خودش رو باخته در برابر ترکیه، اعراب هم، از شورای خلیج فارس گرفته تا کشورهای عربی دور از خلیج، با وجود قدرت جمعی بالایی که دارند، فقط به حرافی و جنگ لفظی بسنده کردن. این همه بی‌عملی در برابر یک نیروی مخرب، فقط از خاورمیانه‌ای برمیاد که در همه‌چیز فشل و ناقصه. اما چطور میشه از خاورمیانه توقع زیادی داشت وقتی حتی غرب در برابرش استراتژی درستی نداره؟ یک کلمه در رسانه‌های اروپایی و آمریکایی می‌شنوید که بگن در حالی که همه خارجی‌ها کشیدن کنار، ترکیه همچنان اسپانسر تروریسم اسلامی در سوریه‌ست؟

ترک‌ها به شکل تاریخی در شمارش مشکل داشتن. هم در شمردن خودشون، هم در شمردن دیگران.

اگه یک عرب خوزستانی علنا بگه اگه قرار باشه بین ایران و یک کشور عربی طرف یکی رو بگیره طرف کشور عربی رو می‌گیره، از تیر برق آویزانش می‌کنند. اما در بین ترک‌ها این ادعاها حتی اگه تو خالی و از سر لجبازی باشه، عادی شده‌.
همه این‌ها در حالیه که به قول شما دو تا شهر نمی‌تونند با هم کنار بیان. اما شکاف فقط بین بزرگسالان یک شهر و بزرگسالان شهر دیگه نیست. شکاف اصلی بین بزرگسالان و نسل جوانه. چند درصد ترک‌زاده‌های ایران ترکی حرف می‌زنند یا مایلند ترکی حرف بزنند یا خوششون میاد معلوم باشه ترک هستند؟ نسل جدید فقط می‌خواد زندگی کنه و پول دربیاره. هویت ترکی هرچی که هست، براش اهمیتی نداره.

سبزها باید به مسئله اویغور کمی توجه کنند. داریم عواقب هوچی‌گری‌ها رو در یک قالب دیگه می‌بینیم.
گروه‌های حقوق‌بشری غالبا مسلمان، گزارشاتی منتشر کردند که چین داره اعضای بدن اسرای اویغور رو قاچاق می‌کنه. مدعی‌اند در حالی که زنده هستند این عضودزدی داره انجام میشه! البته از کمونیست‌ها مطلقا هیچ کاری، بعید نیست. هر جنایتی که بشه تصور کرد، بشون می‌چسبه. اما پیگیری این ادعا نیاز به پشتیبانی افکار عمومی داره. افکار عمومی قبلا توسط مسلمانان به بازی گرفته شده بود. این‌ها می‌گفتند اسراییل هم به صورت سیستماتیک داره اعضای بدن اسرای فلسطینی رو درمیاره! که دروغ محض بود. وضعیت چوپان دروغگو باعث شده پرسیده بشه «از کجا معلوم اندفعه هم با یک تراژدی ساختگی مواجه نیستیم؟». اتفاقا در برابر چین باید خیلی محتاطانه رفتار کرد. به اسراییل میشه دروغ بست و از زیر مسئولیتش در رفت (چپ‌ها در مورد اسراییل تابع اون متد جالب اسلامگرایان در مواجهه با مشرکان هستند که تهمت زدن رو اگه به نفع اسلام باشه حلال حساب می‌کنه!) . اما چین کافیه یه سوتی دستش بیفته تا کل اعتبار و حقانیت فعالیت حقوق بشری به نفع اویغور رو برای همیشه زیر سوال ببره.

یک نکته بامزه جانبی:
بعد از مدت‌ها بالاخره یک فیلم کوتاه از نقل و انتقال زندانیان اویغور با قطار منتشر شد (همه موها از ته زده شده، همه لباس متحدالشکل). کی پشتش بود؟ یه رسانه‌ هنگ‌کنگی!.. مثل اینکه فیلم گرفتن ازونجا خیلی هم سخت نبوده، ولی بعضی‌ها ترجیح دادن کمی صبر کنند!

یکی از دفاعیات دوستان گلوبالیست اینه که درسته با جهانی سازی اختلاف طبقاتی در آمریکا بیشتر شد، اما ما نباید به اختلاف طبقات در «داخل» کشورها اهمیت بدیم. در عمل سرمایه از کشورهای توسعه‌یافته‌تر منتقل شد به کشورهای فقیرتر، و میشه گفت اختلاف طبقاتی «در سطح جهان» کاهش محسوسی داشته!
یعنی در ویتنام یه توالت پیدا نمیشد اما الان فرودگاهشون از فرودگاه آتلانتا شیک‌تره، پس اختلاف طبقاتی جهانی کاهش پیدا کرده! بله نمیشه انکار کرد کشورهای فقیر خوب خودشونو کشیدن بالا، ولی نمیشه موضوع اختلاف طبقات رو درباره آمریکا به عنوان یک موضوع کاملا نسبی بررسی کرد (که درستش هم همینه. آمریکایی‌ها امروز چند برابر پدربزرگ‌هاشون مصرف می‌کنند، اما احساس می‌کنند فقیرترند) اما نوبت به ویتنام و فیلیپین و هند شد مصداقیش کنیم، و از فرودگاه و اتوبان و آسمانخراش و پیست فرمول یک نتیجه بگیریم اختلاف جهانی کم شده‌. باید برید ببینید تو خود ویتنام ثروت چطور توزیع شده. دقیقا همین الان یه نفر داره با ۲۶۰ دلار در ماه کار می‌کنه، و یه نفر هم هر سال یه لامبورگینی سفارش میده. تعبیر شخصی من که فکر می‌کنم درست‌تره اینه: میلیونرها توزیع شدند. یه زمانی همشون در چندتا کشور غربی متمرکز شده بودند، اما الان همه جا هستند. حتی جاهایی که هنوز! توالت نداره. و چون میلیونر و میلیاردرها توزیع شدند، اختلاف طبقاتی هم توزیع شد! «احساس» فقر که در آمریکا شکل گرفت، به تمام جهان سرایت کرده.
من دغدغه‌ای در باب اختلاف طبقاتی ندارم (شخصا اعتقاد ندارم «علتِ» عوارضیه که بش نسبت میدن)، اما اون‌هایی که دارند باید دیتا رو درست ارائه بدن. یه سری ازین دوستان آلترناتیوهای فیک از واقعیت میسازند. مثلا وانمود می‌کنند اون ویتنامی که داره با ۲۶۰ دلار زندگی می‌کنه، اگه گلوبالیسمی شکل نمی‌گرفت، الان از شدت گرسنگی بدنش مثل بدن اسرای اردوگاه آشوویتز شده بود!