برید تو یه کلیسا، ازینا که سقف‌شون خیلی بلنده. که صدای چندتا بچه از دور میاد، ولی هیچکس توش نیست. بشینید روی یکی از نیمکت‌ها. نه اون قسمت نیمکت که به محل تردد نزدیکه. اون قسمتش که به دیوار نزدیکه. که اگه کسی وارد شد در نگاه اول متوجه نشه اونجا نشستید. دستاتون رو قفل کنید بهم، سرتون رو بندازید پایین، چشماتون رو ببندید، ولوم رو زیاد کنید.. و فکر کنید تنها موجود زنده باقی مونده روی کره زمین هستید. همونقدر تنها، و همونقدر مسئول.

یکیشون میگفت «هر کاری که درست انجام میشه در ایران، سپاه داره انجام میده». مقایسه کنید با شیعیان ۶۰ هجری به بعد که دائم در حال غر زدن بودند‌. یا با شمشیر، یا با شعر، یا با دعا، یا حتی با متلک! شیعه‌هایی که انقدر غر میزدند که خلیفه زبان‌شون رو می‌برید! اونهم حتی در دوره‌هایی که خلافت در اوج صلابت و نظم خودش بود و کارهای بزرگی داشت تو سرزمین اسلامی انجام میشد. این‌ها موفق شدند هویت تاریخی «شیعه ناراضی» رو تبدیل کنند به هویت «شیعه همواره راضی». از آدم‌کشی‌های سوریه راضیه، از به صلابه کشیده شدن مردم خودمون راضیه، به احمق ماندن هم راضیه. فقط یکم با گرانی مشکل داره، که اونم راه حلش صبره، چرا که ان‌الله مع‌الصابرین!

در باب افسانه «سَر و سِر دانلد و ولادیمیر».

آقای جلال‌پور میفرماید نوسانات ارز برای صادرکننده پسته ریسک ایجاد کرده، بانک مرکزی باید این ریسک را hedge کند! در بازار مالی، راه‌های مختلفی برای هجینگ هست، از جمله تنوع دادن به سرمایه‌گذاری‌ها، اما دولت فقط یک راه داره برای پوشش ریسک: تعیین قیمت تضمینی! یعنی اگه ما با دلار ۱۰ تومنی خرید کردیم و بعدا شد ۸ تومن، اون ۲ تومنی که ضرر می‌کنیم رو دولت از خزانه بمون پرداخت کنه! ولی چون فارسیش ممکنه عصبانی‌تون کنه، کلمه هج رو بکار می‌برند بچه‌زرنگ‌ها!

اگه قراره مطالبه‌ای داشته باشیم از بانک مرکزی، باید انضباط پولی، تن دادن به قواعد ثابت شده اقتصاد و خودداری از تولید بی‌پشتوانه نقدینگی باشه، نه درخواست رانت! می‌خواید دولت مابه‌التفاوت قیمت ارز رو بریزه به حساب‌تون؟ خب ما هم میخوایم، چرا فقط پسته‌فروش‌ها؟ البته ایشون معتقده تولیدکننده و صادرکننده، استحقاق رانت رو دارند! و من مصرف‌کننده ندارم! چون اون‌ها ارز میارن داخل، و من با مصرفم میبرم بیرون! تولیدکننده ایرانی که از دوره پهلوی تا الان گوشت و خونش با حمایت دولتی آمیخته شده، مردم رو مدیون تولیدکننده لحاظ کرده همیشه! اما ما دینی به این‌ها نداریم. تولید نباید یک نوع فداکاری جلوه داده بشه. این فعالیت، یا از نظر اقتصادی توجیه دارد یا ندارد. اگر دارد که خودش منتفعه و ما بش بدهکار نیستیم. و اگر ندارد، خب بیخود منابع کشور رو به خاطرش هدر میده. لذا در هرحالت ما بدهکار نیستیم. یا حساب‌مون باشون صافه، یا طلب هم داریم!



https://t.me/mohsenjalalpour/1269

خود این سلبریتی از افتخارات جمهوری‌اسلامیه، نه اتفاقاتی که براش میفته. این حکومت تونسته سلبریتی‌هایی بسازه که به ارزش‌های رسمی هیچ اعتقادی ندارند، اما حاضرند براش بجنگند! نامبرده اگه به حجاب و عفاف اسلامی وقعی می‌نهاد اصلا وارد بوکس نمی‌شد، چه برسه بخواد سر برهنه‌ش رو در معرض دید عموم قرار بده.‌ اما برای پایبند ماندن به قواعد نظام اسلامی، حاضره موهاش رو بتراشه! و تازه اسمش رو میذاره «دادنِ هزینه». و تازه بانی این هزینه رو برگزارکننده مسابقه میدونه، نه حکومتی که به خاطرش میخواست با کلاه لبه‌دار بره تو رینگ! (و انتظار داشت کسی نگه «این دختره چشه؟»).
ما با پدیده شگفت‌انگیزی مواجهیم که روی حکومت اسلامی بیشتر غیرت داره تا روی خود اسلام!

بانوی دو عالم به جای پس زدن وودی آلن که بش اتهامات جنسی زده بودند، ازش حمایت کرد و گفت بی‌گناه بودنش رو باور می‌کنم، و حالا سیبل انتقادات فمنیست‌ها شده‌ (همون فمنیست‌هایی که با دیدن نقش‌هایی که اسکارلت می‌گرفت و پول‌های هنگفتی که در گیشه در می‌آورد ذوق می‌کردند).
حضرتش با تمام کمالات، که بر منکرین و بدخواهانش لعنت، یک لیبرال و دموکراته، و وودی آلن هم ازون ادم‌هاییه که دوست ندارم باشون حتی تو یه کوپه قطار تنها بمونم. اما استاندارد دوگانه موجود، حال بهم‌زنه حقیقتا‌. اگه زنی ادعا کنه قربانی تعرض بوده، باید باورش کرد، اما اگه مردی ادعا کنه تعرضی مرتکب نشده، نباید باورش کرد! فقط چون بین پاهاش واژن نداره.

چه قشنگ میشه بنویسند «شریعت اسلامی توسط نگهبانانش ذبح شد».

اون پدیده شگفت‌انگیز که درباره تینا آخوندتبار (چه فامیلی مرتبطی واقعا) گفتم، همه‌جا پیدا میشه. یکیش هم اینجاست. درست در همون فاکینگ جمله‌ای که معترفه به خدا اعتقاد نداره، تلاش میکنه حکومت «اسلامی» رو تبرئه کنه! که این سیه‌روزی که گرفتارشیم نتیجه تسلط اسلام که نیست، برعکس نشانه روی برگرداندن از خداست!
جیززززززززز کرایست!

حیف با محافل دانشگاهی جهان ارتباط نداریم، وگرنه این پدیده کیس فوق‌العاده‌ای بود تو حوزه علوم رفتاری! حیف که اونجور که باید مطالعه نمیشه روش.

از برنو تا بخشی

شاید بشه کمونیسم رو به رودی تشبیه کرد که تا وقتی از بین باغ‌های گیلاس عبور می‌کنه رنگ فیروزه‌ای داره، اما همینطور که میاد پایین‌تر و از زمین‌های بایر و کثیف عبور می‌کنه خاکستری و بدبو میشه‌. نمیگم تو همون سرچشمه هم گوارا بود، اما حداقل رنگ و بوی خوبی داشت. روسیه به دلایل تاریخی بنیه فکری اروپا رو نداشت، وقتی این رود واردش شد، کثیف و مبتذل شد. روشنفکر ایرانی، کمونیسم روس رو کورکورانه وارد کرد و یک مرتبه دیگه مبتذل‌ترش کرد، و سپس منتقل کرد به مردم عادی بیسواد روستاها. وقتی به دست این جماعت رسید هیچ‌چیزی ازش باقی نمونده بود جزء این سوال که «چرا باید احمدقلی پنج تا گاو داشته باشه و من هیچی؟». پدرم می‌گفت وقتی توده‌ای‌ها در دهات عضو جذب می‌کردن و بشون اسلحه می‌دادن، کسی نبود طرز کار باش رو آموزش بده. هیچ‌کس هیچی بلد نبود. اینو دوبار میگه معمولا: هیچ‌کس هیچی بلد نبود. تفنگ‌ها حتی بند چرمی نداشتند، و طرف بش طناب می‌بست، و معمولا هم بد می‌بست، طوری که تفنگ خوب پشت‌شون قرار نمی‌گرفت و گاهی میفتاد جلوی شکم‌شون! ولی خیلی‌ها هم تحویل نگرفتند، چون گفتند داشتن اسلحه یعنی اینکه یک روز قراره ازش استفاده کنی، و استفاده‌ای جز کشتن نداره، آیا من می‌تونم آدم بکشم؟ نه. پس بهتره تحویل نگیرم! البته اون‌هایی که گرفتند هم خیلی مطمئن نبودند که بتونن آدم بکشند. کسی قصد انقلاب نداشت، کسی از مانیفست حزب توده یا فرقه دموکرات سر در نمیاورد، و اگه سر در میاوردند هم اهمیتی نمیدادند. اون‌ها فقط می‌خواستند دیگه کار نکنند! چون دیده بودند ارباب یا چند نفر دیگه هستند که کار نمی‌کنند، اما دارند! پس دارندگی نیاز به کار کردن نداره. اگه ارباب و بقیه پولدارها مانع نشن، ما هم لازم نیست کار کنیم! تصور این بود که ثروت خود به خود خلق میشه، فقط مشکلش اینه که در جاهای نامناسبی قرار گرفته. ما باید بریم ازش برداشت کنیم!.. برای یک دهاتی اقتصاد اشتراکی مفهومی نداشت. بش گفته بودند از محصول اکبرقلی تو هم سهم داری، نمیخوای بری برداری؟ حتی خدا پیغمبرشناسش هم نمی‌گفت نه.. در اون موقعیت، یک کشاورز عادی، یک جانی بالقوه شده بود. وقتی که دولت، آذربایجان رو تحریم غذایی کرد و همه در به در دنبال آرد می‌گشتند، گاهی فرقه دموکرات بین مردم آرد قاچاقی توزیع می‌کرد. درست همون زمان بود که پدربزرگ من مشکل آرد نداشت، اما با این حال میرفت صف وایمیساد و سهمش رو می‌گرفت. وقتی بش گفته بودند بابا ما که آرد داریم تو چرا میری؟ گفته بود اگه ببینند که من نرفتم می‌فهمند که ما آرد داریم، و اگه بفهمند آرد داریم ما رو سرمایه‌دار حساب می‌کنند و میان همه‌چی‌مون رو غارت می‌کنند! میرم می‌گیرم بعد یه جوری ردش می‌کنیم بره. می‌دونست که همسایه به همسایه رحم نمی‌کنه. روضه امام حسین برپا بود اما توحش علیه آشنا و همسایه، مجاز! وقتی که دولت سراب رو پس گرفت، همون اسلحه‌دارها فرار کردند به سمت روستاها و به همون آدم‌هایی که تو خونه‌‌شون آرد پیدا می‌شد التماس می‌کردند که مخفی‌شون کنند. و خیلی‌ها راهشون ندادند. بعضی‌ها به کوه‌ها پناه بردند و دیگه کسی ازشون خبردار نشد. معلوم شد با بهترین برنوها هم نمیشه جلوی ارتش دولت مرکزی ایستاد.

🔽

ازون زمان خیلی نگذشته. آدم‌هایی که اون موقع نوجوان بودند هنوز زنده‌اند. اما همه‌چیز خیلی تغییر کرده‌. دیگه رعیت نمیخواد کار نکنه. اتفاقا اصرار داره که کار بکنه. اعتصاب می‌کنه تا بگه بذارید به کار کردن ادامه بدیم! نمیخواد مال ارباب رو مجانی صاحب بشه، فقط میخواد همون حقوقی که باش توافق کرده بودند رو پرداخت کنند.‌ و اونی که فکر می‌کنه ثروت خود به خود خلق میشه دیگه رعیت نیست، دولت مرکزیه که چنین فکری داره! چون ثروت یک پدیده خود به خودیه، پس فرقی نداره چه کسی مدیر یک بنگاه تولیدی باشه، میشه خواهرزاده‌مون یا دامادمون رو بذاریم اونجا! هرچند که امروز هم نمیشه با اسلحه‌ای که دست دولت مرکزی هم هست، جلوی ارتشش ایستاد، اما کارگر امروزی به شورش مسلحانه فکر هم نمی‌کنه. چون نمی‌خواد چیزی رو بهم بریزه، فقط میخواد کار کنه! اون روزها جای اختفای توده‌ای‌ها رو به دولت مرکزی لو میدادند تا «بیاد ما رو از دست این‌ غارتگرها نجات بده». امروز دست به دامن نهادهای بین‌المللی هستند که «بیاد کارگر ما رو از دست دولت مرکزی نجات بده».
اما مهم‌ترین تحول ایجاد شده این نیست که کارگران به کمک تلگرام میتونن آبروی یک حکومت اقتدارگرا رو در داخل و خارج بریزند. که این حکومت دیگه دلواپس آبروی خودش نیست بهرحال. بلکه ایجاد این آگاهی عمومیه که «شبکه الیگارشی عرضه تولید ثروت نداره»، و همون ثروتی که هست هم نابود می‌کنه. اینکه انقدر از دست بخشی عصبانی‌اند، به خاطر همینه، نه تجمع و تبلیغ علیه نظام. کارگری که میدونه ثروت و توسعه خودبخودی ایجاد نمیشه میدونه که بنگاه‌داری نباید دست خانواده الیگارشی باشه. در واقع اون چیزی که اپوزیسیون داخلی و خارجی به عنوان براندازی سیاسی مطرح می‌کردند همیشه و کسی جدی نمی‌گرفت، این‌ها تبدیلش کردند به براندازی اقتصادی! یعنی کوتاه کردن دست حکومت از صنعت و تولید. و اینو مردم جدی خواهند گرفت، چون برخلاف سیاست، مفاهیم مربوط به اقتصاد رو راحت‌تر می‌فهمند.

هیچ‌خبری از معادل‌های به‌روز شده پیشه‌وری‌ها و دانشیان‌ها و کیانوری‌ها نیست. اصلا خبری از هیچ نخبه‌ای نیست، راست یا چپ. طغیان، به هر شکلش توسط خود توده هدایت میشه‌. توده‌ای که هیچ ربطی به توده زمان محمدرضا نداره. آدم‌های معمولی که از دخالت حکومت در همه‌چیز خسته شده‌اند، و اصلا دنبال چیز مجانی نیستند. حتی اگه هزینه، جان‌شون باشه. نمیشه خیلی امیدوار بود که از دل این آگاهی نو، یک انقلاب اقتصادی بیرون بیاد (مخصوصا که معلوم نیست کارگر ایرانی که عمریه در بنگاه‌هایی که با تنفس مصنوعی سوبسید و تعرفه زنده نگه داشته شده‌اند کار کرده چقدر میتونه خودشو با بازار واقعا آزاد امروز دنیا وفق بده). اما فعلا در اون مرحله نیستیم. فعلا باید توجه داشت که چرا «حکومت مستضعفان و پابرهنگان» انقدر نگرانه.

رسیدگی منصفانه فقط اعدام دختر اعدام هفده ساله به خاطر در دست داشتن جزوه تبلیغاتی مجاهدین خلق.

در علم پزشکی، دهه آینده رو باید دهه روده بزرگ حساب کنیم. تعداد زیادی از تحقیقات داره میره به سمت پایین شکم. گویا بیشتر خبرها اونجاست.
داروهای ضدافسردگی که برای مردم تجویز می‌کنند تولید سروتونین در بدن رو کنترل می‌کنه. حالا کاشف بعمل اومده یک باکتری کم‌تر مطالعه شده در روده به سلول‌های روده میگه که باید سروتونین بیشتری تولید کنند، و برعکس وقتی سطح سروتونین میاد پایین، تعداد این باکتری هم کمتر میشه. در نتیجه وقتی داروی ضدافسردگی می‌خورید، ترکیب باکتریایی روده‌تون دچار تغییر میشه. فعلا مشخص نیست کم شدن تعداد این باکتری چه عوارضی داره، ولی تا الان تحقیقات در حوزه‌های مختلف نشون میده بیشتر گرفتاری‌های انسان از بهم خوردن این ترکیب ناشی میشه.
در برخی موارد، درمان در واقع رفع یک بیماری نیست، بلکه جایگزین کردنش با یک بیماری دیگه‌ست. مشکل اینه که گاهی نمی‌دونیم داریم با چی جایگزینش می‌کنیم. مثل رأی آری که مردم در سال ۵۸ به جمهوری‌اسلامی دادند.

اگه اهل اینستاگرام هستید این اکانت کمدی رو دنبال کنید. روی مارکتینگ شبکه‌ای و کارآفرین‌ها و این‌ها تمرکز کرده. طنز خوبی داره. صداگذاری‌ها هم عالی‌ان.

https://www.instagram.com/p/B2IQWD6AG8c/?igshid=mugruw03566c

دوستان پیام‌هایی میدن که هفت‌تپه زیان‌ده بود و اسماعیل بخشی و دوستانش کمونیست هستند و بِلا بِلا بِلا.

اولا، گفتم که فعلا در مرحله‌ای نیستیم که درباره اینکه باید بنگاه را به دست که سپرد حرف بزنیم. فعلا اولویت اینه که دست شبکه الیگارشی کوتاه شه. هر صحبتی خارج ازین موضوع، حاشیه‌ست.‌

دوما، بیایید با این واقعیت کنار بیاییم که اونی که حاضره یه تکونی بده بقیه رو، چپ‌ها هستند، نه ما راستی‌ها که بیشتر جهادمون رو از پشت مانیتور انجام میدیم. در ۸۰ سال گذشته، کدوم گروه راست‌گرایی رو سراغ دارید در ایران که قابلیت سازمان‌‌دهی، ایجاد تشکیلات، راه‌اندازی اعتراض، و فعالیت رسانه‌ای قدرتمند داشته باشه و جریانی راه انداخته باشه؟ غر زدن به اینکه «ای بابا چهارتا معترض داریم، سه تاش کمونیستن» بی‌معنیه. باز لاقل اون‌ها جنم فعالیت دارند. ما چه می‌کنیم؟

سوما، فعال کارگری مثل فعال سیاسی تحت فشار تبلیغاتیه تا «آلترناتیو» ارائه کنه. این طبیعت فعالیت در ایرانه. (وضعیت طوریه که حتی به کسی که خودشو میخواد آتش بزنه که بگی نکن اینکارو بت میگه آلترناتیوت چیه؟). شما هم تحت این فشار باشی بالاخره یه ایده‌ای ارائه میدی، فارغ ازینکه چقدر قابلیت عملیاتی داره‌.

چهارما، اگه هفت‌تپه بالذاته زیان‌ده است و هیچ‌راهی برای سود‌ده کردنش وجود نداره، پس چرا واگذار میشه؟ اگه به هیچ‌طریقی قابلیت سوددهی نداشت، باید منحل می‌شد، نه اینکه واگذار بشه. من اگه شارلاتان نباشم، و بدونم کارخانه‌ای که دارن بم واگذار می‌کنند به هیچ‌وجه قابلیت سوددهی نداره حتی ۵ هزارتومن هم بابتش پرداخت نمی‌کردم، چه برسه چند میلیارد تومن. در یک دعوا که تقریبا تمام اطلاعات موجود فقط توسط دولت به شما تحویل شده، تقریبا هیچ‌چیز رو باور نکنید.

ایشون از یکی از استان‌های غربی کشور هستند.
ظاهرا گزینه دوم صحیحه و با سونامی مواجهیم.

خب مثل اینکه سوء تفاهم شده. پست مربوط به خودکشی رو پاک کردم تا جایی فوروارد نشه. اگه کسی فوروارد کرده این توضیح رو هم بش اضافه کنه:
عددی که وزارت بهداشت گفته، ۱۲۵ مورد در صدهزارنفر، مربوط به «اقدام» به خودکشیه، نه «مرگ». مرگ حاصل از خودکشی ۶ و خورده‌ای در صدهزارنفره. اما در آمریکا سالیانه ۱ میلیون و ۴۰۰ هزار اقدام به خودکشی صورت می‌گیره، که منجر به مرگ ۴۷ هزار نفر! میشه، که یعنی ۲۲ نفر در صدهزارنفر. تقریبا ۴ برابر ما. بنابراین سونامی خودکشی در آمریکا جریان داره، نه در ایران!
(البته یه چیزی عجیبه. اونجا که اسلحه گرم دارند یک سی‌ام اقدامات منجر به مرگه، اینجا یک‌بیستم اقدامات. یعنی ما موفق‌تریم در کشتن‌. باید برعکس می‌بود).

با عرض پوزش بابت تشویش اذهان عمومی. البته تقصیر روابط عمومی مزخرف وزارت بهداشت هم هست.

بله، واقفم. اون دوست‌مون که در بیمارستان کار می‌کنه هم تأیید کردند. چه قبل از بیمارستان و چه بعدش، آمار بیشتر از آمار وزارت‌خونه‌ست.
ولی با وجود همه این‌ها، باز با آمریکا یا کشورهای صنعتی دیگه، خیلی فاصله داریم. حتی اگه تعداد واقعی ۲ برابر این هم باشه، باز فاصله زیادی داریم.

اگه قرار باشه بنویسن فوت در اثر حادثه که پس کل اعداد و ارقام میره رو هوا که!
پس با این وضعیت نتیجه‌گیری قبلی رو هم باید پس بگیرم. نه که بگم فاصله زیادی نداریم با آمریکا یا میانگین جهان یا هرمعیاری. بلکه باید گفت «هیچ‌کس نمی‌دونه چقدر با هرمعیاری فاصله داریم». و این واقعا مسخره‌ست.