چند درصد زن‌ها حاضرند خانه‌داری رو رها کنند و وارد این شغل بشن؟ امیدوارم قصد خوردنم رو نکنند. گوشت قابل داری استخونام رو در بر نگرفته. صرفا یک سواله.

زایمان هم شده پیراهن عثمان. معاویه باش کل عراق رو سرکوب کرد، زن‌ها هم باش هر بحثی رو سرکوب می‌کنند! حالا چه زایمانی؟ که مدت‌هاست فقط یک یا دو بار تجربه می‌کنند در کل عمر، نه مثل گذشته هفت هشت نه بار. چه زایمانی؟ که هرروز داره کم‌دردتر و کم‌دردسرتر و کم‌خطرتر میشه.
بله مردها هم حاضر نیستند این کار رو انجام بدن، اما در نهایت، در واقعیت، روی زمین، از سه انسانی که در ویدئو می‌بینید چندتاشون مرد هستند؟ هر سه! بله مردها هم حاضر نیستند این کارو بکنند، اما در نهایت مردها این کارو می‌کنند. اون کاریه که بالاخره باید انجام شه. اما مسئولیتش فقط روی دوش مردهاست.

توصیه می‌کنم فیلم Locke محصول ۲۰۱۳ رو ببینید. مجبورم خودم تا حد زیادی اسپویلش کنم ولی عیب نداره (مگه غیر از تماشای بازی تام هاردی نازنین دنبال چیز دیگه‌ای هم هستین؟). مرد متأهلی که در محل کار با یه زن آشنا میشه و حامله‌ش میکنه، یه شب میفهمه که وقت زایمانشه. برای اینکه اون زن موقع زایمان تنها نمونه کار رو که در موقعیت حساسی بوده ول میکنه و میره سراغش. کل فیلم داخل یه ماشین بی‌ام‌و که سواره تا برسه به بیمارستان فیلمبرداری شده. بابت ول کردن کار در اون موقعیت حساس، همون شب اخراجش می‌کنند. و همسرش، که دیگه مجبور شده همه‌چی رو پشت فرمون براش تعریف کنه با گریه و زاری حرف از طلاق میزنه!
فیلم انعکاس دقیقی از مسئولیت‌هاییه که فقط روی دوش مرد افتاده، و هزینه‌های گزافی داره.‌ اگه این هزینه‌ها رو نده، بش میگن بی‌غیرت. اگه بده، باید خیلی چیزها رو ببازه.
و دقت کنید فیلم درباره مرد غربیه. مرد خاورمیانه‌ای که له‌تر ازین حرف‌هاست.

چه عجب.. زیدآبادی یک‌بار حرف حساب زد. حیف محرمه، وگرنه باید شیرینی پخش می‌کردیم!
کمک‌های مالی آمریکا به اسراییل، هرچند بیشتر از کمک‌های مالی آمریکا به بقیه کشورهاییه که بشون کمک می‌کنه، اما در اون کشورها پول اعطاء شده دیگه به جیب آمریکا برنمی‌گرده، یا واقعا صرف کمک‌های انساندوستانه میشه، یا دولت بروکراتیک محلی قورتش میده. اما پولی که به اسراییل داده میشه بیشتر صرف نظامی‌گری میشه که از قضا شرکت‌های تسلیحاتی و غیرتسلیحاتی آمریکایی ازش منتفعند. «حتی زیدآبادی» فهمیده این کمک‌ها عامل بقای اسراییل نیستند.

اما یه چیزی رو درباره آیلت نگفت. این خانوم یکبار در مصاحبه‌ای رقابت با نتانیاهو رو از کارهای سختی که به نظر ناشدنی میاد توصیف کرد، چون جای پای بی‌بی انقدر محکمه که از هر دری میخوای وارد شی جلوت سبز میشه. میخواست بگه این یه جنگ عادلانه نیست، که من آماتور باشم و طرف مقابلم انقدر قوی. اما آخرش گفت «سیاست همینجوریه بهرحال». یعنی حلوا پخش نمی‌کنند. همو می‌دریم، اما مشکل شخصی نداریم با هم. زیدآبادی متوجه نیست در کشوری که به بلوغ سیاسی رسیده، دعواها هدف‌دار هستند. یعنی قراره ازین دعواها به یه جایی برسیم که قبلا نرسیدیم. اما در کشوری که هیئتی اداره میشه، دعوا می‌کنند که دعوا کرده باشند، یا دعوا می‌کنند چون مشوش هستند.
دعوا تو خونه‌ای که پدر و مادر هر دو معتادند و بچه‌ها بزهکار، فرق داره با دعوایی که تو خونه یه زوج تحصیلکرده و نرمال جریان داره سر اینکه دخترمون رو بفرستیم انگلیس درس بخونه یا نفرستیم. تو مورد اول به خاطر یه خاک‌انداز گلوی همو میبرند (سرچ کنید، در اخبار هست. دقیقا به خاطر خاک‌انداز). اما تو مورد دوم دختره از لندن تو اسکایپ به باباعه میگه یادته موقع اومدن چه بحثایی با مامان داشتی؟ بعد همشون میخندن!
زیدآبادی خاک‌اندازی که سرش بین لاریجانی و یزدی دعواست رو دیده و از دعواهای اسراییل دهانش باز مونده.


https://t.me/ahmadzeidabad/877

یه شیرین‌کاری دیگه از معترضان هنگ‌کنگی.
برای از بین بردن سنسور دوربین‌های تشخیص چهره که چین مثل نقل و نبات همه‌جا کار گذاشته از لیزر آبی استفاده می‌کنند!
این لیزرها که مشابهش تو کلوب‌ها و کنسرت‌ها هم استفاده میشه پیکسل‌های سنسور دیجیتال رو میسوزونه. حتی اگه لیزرش چندان برای چشم خطرناک نباشه. دوربین این خبرنگار هم بی‌نصیب نموند ازین آسیب.
سرکوب مردمی که اطلاعات عمومی‌شون بالاست یکم مشکله.

به این فکر می‌کردم که چرا نباید حتما برای چشم خطرناک باشه؟ به هرحال در اعتراضات خشونت هم وجود داره. وقتی سنگ پرت می‌کنی، انتظار داری به یه جای پلیس بخوره.‌ خب اینم یه جور سنگ، ولی با نور. البته طرف مقابل، میتونه عینک‌های حفاظتی در اختیار نیروهاش قرار بده‌. ولی هر کدوم ازین عینک‌ها برای طول موج خاصی طراحی شدن. اگه تو جمعیت از هر طول موجی نور لیزر بیاد، عملا در معرض تهدید جدی قرار می‌گیرند. و چون طرف میتونه فاصله زیادی داشته باشه، دنبال کردنش هم سخته. جدا چرا در ایران ازین حربه استفاده نشد در اعتراضات؟ فکر نکنم کسی تو ایران نگران قرنیه و شبکیه سپاهی‌ها باشه، جز خانواده‌هاشون. تکنولوژی باعث میشه انحصار خشونت فقط در دست حکومت نباشه.

اما از بحث چشم در برابر چشم که بگذریم، پاشنه آشیل سیستم نظارتی وابسته به سنسور دیجیتال داره خودشو نشون میده. فکر کن گروه‌های چریکی تشکیل بشه که به طور مخفیانه روی سوزوندون دوربین‌های حکومت فعالیت کنند! هیچ‌وقت مبارزه در تاریخ انقدر cool نبوده 😁

اگه تولید ناخالص ملی مالزی رو تقسیم به جمعیت کنیم نفری ۳۰هزار دلار میفته، که این رقم نزدیکه به کشورهای اروپایی مثل پرتغال یا لهستان! البته درآمد مردم عادی خیلی کمتر ازینه، شاید سالی ۱۰هزار دلار، ولی به هرحال این ثروت در کشور بوجود اومده.
مسلمون‌ها هم می‌تونن پیشرفت کنند، اگه کله‌خربازی درنیارن. یکی از ویژگی‌های مالزی «اهل تسنن» اینه که وقت و سرمایه خودش رو برای اثبات اینکه «اسلام راهکاری بهتر از راهکار غرب دارد» تلف نمی‌کنه. مالزی وقت و سرمایه‌ش رو صرف دفاع از «حرم» نمی‌کنه. مالزی وقت و سرمایه‌ش رو صرف پس گرفتن یک مسجد از دست یهودیا که قرار نیست هیچ‌وقت توش نماز بخونن، نمی‌کنه. نرمال بودن کار پیچیده‌ای نیست.

گفتم عدالت حتی در خراب‌آباد اسلامی فعلی ما هم دو وجهی است و خدا توش نیست، بفرمایید، این هم یک مثال. عقد از نظر شرعی مانعی نداره، اما دادستان و قاضی میگه «براش خوب نیست»، حتی میگه «اگه دیدید گزارش کنید». یعنی انجام کار شرعی رو هم باید گزارش کنیم!
در عدالت مدرن، حتی بچه یک جایگاه فردی داره که میتونه این توقع رو داشته باشه که افراد دیگه، چیزهای که به خودش تعلق داره، مثل کودکی، مثل زندگی آزاد، مثل حق تصمیم‌گیری رو ازش نگیرند. اما در عدالت اسلامی ادعا این بود: تو حق نداری چیزهایی که خدا به من اعطا کرده رو ازم بگیری! خدا حق طلاق رو به زن اعطا نکرده بود، پس اگه مردی این حق رو از زنش می‌گرفت، ظلمی صورت نگرفته بود! خدا برای همجنس‌باز حق حیات قائل نبود، پس اگه همجنس‌باز رو از بلندی پرت میکردن چیزی رو ازش نمی‌گرفتن که متعلق به خودش بوده!

امیدوارم دیگه لازم نباشه برای اون پستم زیرنویس بذارم. متنفرم از توضیح نوشته‌های قبلی.


https://t.me/khabaronline_ir/239019

و همچنان شاهدیم که عده‌ای، حتی با تحصیلات عالیه، کاملا بزغاله‌وار کلیشه «کشورهای دیگه به فکر منافع خودشون هستند» و دخالت‌شون همه‌چی رو بدتر میکنه رو تکرار می‌کنند.

درست سه سال پیش این رو تو گوگل‌پلاس نوشته بودم. هنوز قابل ارجاعه.

سه سال پیش آواتارم مجسمه کنفوسیوس بود. الان یه چیزی تو مایه‌های یک اسکلته. ببین چه کرد زمان با ما 😐

تیتر این بوده که ۲۰ درصد فقیرتر آمریکا (یعنی ته هرم درآمدی جامعه) از کانادایی‌ها ثروتمندترند.
بعد مت والش که خودشو محافظه‌کار میدونه مثلا! میگه نه این چرنده، چون دریافتی‌هایی که فقرای آمریکایی از خیریه‌ها و نهادهای حمایتی می گیرند هم جزء ثروت حساب کرده!
عملا چی اهمیت داره؟ اینکه مرفه‌تر باشی یا بشه برچسب ثروتمند رو بت زد؟ وقتی داره بیشتر از یه کانادایی مصرف می‌کنه، یعنی داره بیشتر مصرف می‌کنه، به همین سادگی. من حاضرم بم بگن «مفلس» ولی قدرت خریدم از یه کانادایی بیشتر باشه!
البته می‌دونید دردشون چیه؟ پروپاگاندای چپ می‌گفت سرمایه‌داری طبقه فقیر رو له می‌کنه! اما شواهد نشون میده له نشدن، حالشون خوب هم هست. حالشون حتی از شهروندان سوسیالیست کانادا هم بهتره! واسه همین ناراحتن.

تو کشوری که پر از میلیونر و میلیاردره، احتمال اینکه وقتی کفگیرت به ته دیگ خورد دستت رو بگیرن بیشتره تا تو کشوری که «برابری» رو می‌پرستند! به ذهن کی می‌رسید واقعا؟ 😁

قبلا مولانا نظر ما رو درباره سرمایه‌داری بهتر بیان کرده
«گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست، نیست»
نمیگه امکان نداشت حسنت بیشتر ازین باشه، میگه کسی که حسنش از تو بیشتر باشه، وجود نداره.

- چنان خودشون رو مجزا از مردم می‌دونند که زیرخط فقر بودن هم‌کسوت خودشون رو واقعه‌ای هولناک‌تر از زیرخط فقر بودن بقیه توده مردم می‌بینند. اینکه مردم فقیرند بد است، ولی اینکه ما هم فقیریم خیلی بدتر است!
- ذهنیت «باید» بازسازی شود. باید! در همه امور در گذشته سیر می‌کنند، حتی در دفاع از خودشون. چهل سال به «امر خدا» دستور دادند و کسی توجه نکرد. امروز انتظار دارند به «امر نفس» دستور بدن و مردم اطاعت کنند: ای مردم حکم می‌دهیم که نظرتان را درباره ما تغییر بدهید!
- روحانی فقیر در لباس، در گفتار، در رفتار، در مواضع، در تبلیغ، در سیاست، در حمایت از نظام، با روحانی منتفع اختلافی نداره، چرا مردم نباید با روحانی منتفع یکی حسابش کنند؟

کفگیر نهادهای تحت نظر بیت رهبری به ته دیگ خورده و نیاز به املاک جدید دارند. ضحاک شیعی از ابتدا به زمین‌های مردم تشنه بود. لذا دوباره به طمع افتادند. و گرنه این شارلاتان‌های معمم که کالسکه سلطان رو حمل می‌کنند، کوچکترین اهمیتی به وضعیت دینی جامعه نمیدن.

اونچه که مهمه اینه: اینکه این تهدیدها عملی بشه یا نشه، اهمیت نداره. همینکه صحبتش مطرحه کافیه برای فراری دادن سرمایه‌داران و سرمایه‌گذاران. حتی اگه زمین رو مجانی هم در اختیار سرمایه‌گذار قرار بدن، انقدر ابله نخواهد بود که این صحبت‌ها رو بشنوه و باز هم پولش رو بریزه تو اون زمین. سرمایه‌گذاران ریسک سیل و زلزله و حتی آتشفشان رو می‌پذیرند، اما ریسک این خفت‌گیری‌های اسلامی رو هرچقدر کم هم باشه نمی‌پذیرند.

کسانی که وانمود می‌کنند یه چیزی مثل ۶۰ درصد اقتصاد ایران توسط حاکمیت فلج شده و ۴۰ درصد بقیه توسط تحریم‌های خارجی، یا تعلق خاطر دارند به این سیستم، یا کودن هستند. تقسیم سهمی وجود نداره. سهم حاکمیت، ۱۰۰ درصده. تحریم خارجی فقط شلیک به یک جنازه‌ست. شلوغ‌بازی این‌ها درباره تحریم مثل اینه که یه کوزه بیفته بشکنه، و یک نفر با پاشنه کفشش بکوبه رو یکی از تکه‌های بزرگش. بعد داد بزنند که چرا خردترش کردی!.. وقتی کوزه‌ای دیگه نمونده، چه فرقی داره هشت تکه شده باشه یا ده تکه؟ اینکه بازار ایران یک‌ جواهره و سرمایه‌گذاران لب و لوچه‌شان آویزان شده از تماشای این جواهر، اما آمریکای خبیث! بین آن‌ها و این جواهر فنس کشیده، یک افسانه‌ست! گنگ اصلاح‌طلبان داخلی و خارجی نقش مهمی داشتند در پر و بال دادن به این افسانه. اما تکرار مکررش، به واقعیت تبدیلش نمی‌کنه. واقعیت اینه: به دلیل تسلط چهل دزد بغداد بر ایران، این کشور مکان مناسبی برای کسب و کار نیست.



https://t.me/MyAsriran/244117

دو محتوای کاملا متفاوت. یکی مستندی تبلیغاتی به سفارش حزب دموکرات، و یکی استندآپ کمدی دیو‌ چپل که با اینکه راستگرا نیست اما ابایی نداره از دست انداختن چپ‌ها. اولی حداکثر امتیاز رو از منتقدان گرفته، و امتیازی افتضاح از مخاطبان. و دومی کاملا برعکس، امتیازی بد از منتقدان گرفته، و امتیازی عالی از مخاطبان!
دوره ترامپ، دوره طلایی لو رفتن طبقه الیت بود. جامعه‌ای خودفهیم‌پندار، که با توده مردم لجه!

خط ۵ متروی تورنتو رو دارن میسازن و از بالا از مسیر فیلم گرفته. کاری به پروژه عمرانیش ندارم (که البته عظیمه). گفتم یه نگاهی به این شهر سبز بندازید.. و افسوس بخورید که چه فضای باورنکردنی از زمین صرف پارکینگ خودروها شده!

#لعنت_به_آسفالت

به اون کتابی که قرار شد وقتی منتشر شد نسخه الکترونیکیش رو برام گیر بیارید (که البته گفتید خودت برو ازین سایت روسی‌ها دانلود کن،.. که خسته نباشید)، این کتاب رو هم اضافه کنید.
«هند در دوره حکام پارسی‌زبان، از سال ۱۰۰۰ تا ۱۷۶۵». درباره نقش تمدن و فرهنگ و زبان ایرانی در تغییر و تحولات هنده. قراره ۱۷ سپتامبر منتشر شه، و بدبختانه فعلا فقط نسخه چاپی.



https://www.amazon.com/India-Persianate-Age-Richard-Eaton/dp/0520325125/ref=sr_1_1?crid=1K4JUY5CUHGHF&keywords=india+in+the+persianate+age&qid=1567465490&s=books&sprefix=india+in+the%2Cstripbooks%2C136&sr=1-1/marginalrevol-20

کسی باور می‌کنه که بگید امروز یه غریبه اومد خونه‌مون رو جاروبرقی کشید، هیچ پولی هم نگرفت و رفت؟ اما این اتفاق برای پاریس داره میفته. یه پدیده‌ای هست به نام «سندروم پاریس». مردم دنیا پاریس رو به عنوان یه شهر رویایی میشناسند، شهر شعر، شهر عشق، شهر عشرت، شهر مناظر زیبا، شهر سیندرلایی! اما وقتی وارد این شهر میشن و مشکلاتش رو می‌بینند، مثل کثیفی خیابون‌ها، میخوره تو ذوقشون. مخصوصا اگه از جایی اومده باشن که شهرهاش تمیز و مرتبه. به این میگن سندروم پاریس.
سالی ۶۰۰هزار توریست ژاپنی از پاریس دیدن می‌کنند. اگه قرار باشه اوناهم دچار سندروم بشن به بیزینس گردشگری لطمه وارد میشه. طرف فرانسوی اهمیتی نمیده، چون انقدر مشتری داره که نگران کم شدنشون نیست (حتی نگران زیاد شدنش هستند. زیرساخت شهر جوابگوی بیش ازین نیست). بنابراین طرف ژاپنی مجبور شده آستین بالا بزنه. چندتا از آژانس‌های مسافرتی ژاپن و یک ایرلاین با همدیگه قراره خیابون‌های توریستی رو تمیز کنند (که پر شدن از ته سیگار. مرد فرانسوی سیگار نکشه میمیره). حتی قراره یه سری درخت گیلاس هم بکارن براشون!