این شناخت واقعی از جمهوری‌اسلامی که در واشنگتن ایجاد شده یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی دوران ماست.

انتخابات ۲۰۲۰ تایوان بعد از انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا میتونه روی دنیا تأثیرگذار باشه، حتی روی من و شمای پرت از «نظم جهانی». آمریکا، و مایی که میدونیم ستیز با غرب ملت رو به چه قهقرایی میبره، ترجیح میدیم کسانی پیروز انتخابات‌شون بشن که متمایل به آمریکا هستند و مخالف الحاق به چین. اما دموکراسی، اگه واقعا دموکراسی باشه، به ترجیحات ما اهمیتی نمیده. کسی که احتمال داره برنده بشه اصلا اونی نیست که مطلوب ماست. چون مردم تایوان، رفاه و ثبات اقتصادی رو به آزادی ترجیح میدن. و ازونجایی که اقتصادشون تا خرخره وابسته به چینه، برای ثبات مجبورند بچسبند به همون پستانی که ازش شیر می‌خورند. هیچ‌چیز انقدر مهم نیست که آزادی رو قربانیش کنی، اما دموکراسی یعنی اجازه بدی مردم چیزهای مهم رو قربانی چیزهای کم‌اهمیت‌تر بکنند.
و ما آسیایی‌ها، که به ریشه‌های کهن‌مون می‌نازیم، در طول ده هزار سال تمدن‌سازی‌‌مون، سابقه درخشانی از ترجیح دادن آزادی پیدا نمیشه. ما حاضر بودیم خون بدیم و خون بریزیم تا جاده ابریشم باز بمونه. اونایی که برای ایران دموکراسی مستقیم آرزو می‌کنند، باید گوشه ذهن‌شون همیشه اینو به یاد داشته باشند که شانس اینکه ایرانی‌ها دوباره چیزهای مهم رو قربانی اسلام کنند، خیلی بالاست. اگه یه تایوانی با اون سطح از درآمد و تحصیلات، نمیتونه تشخیص بده چی براش بهتره، از هموطنان من انتظار زیادی نمیره‌.

اگه دانشگاه‌ها کل این داستان از اول تا آخرش رو به عنوان یک کیس اِستادی به محتوای درسی تبدیل نکردند، باید درشون رو تخته کرد.

«دنیا (همین الانش) بهم ریخته‌ست. دنیا تا اونجا که جا داشت برآشفته‌ست. فکر می‌کنی این میتونه یکم به برآشفتگیش اضافه کنه؟ دنیا یک مکان برآشفته‌ست».

هروقت ترسیدید اوضاع بهم بریزه به این بیان پیامبرگونه ترامپ مراجعه کنید و آرام بگیرید.

فکر کن بخوای بگی سوار ماشین شو، اما بگی سوار انار شو، و کسی نگه چرا اینجوری حرف می‌زنی؟

بعد می‌رسیم به خود بیگانه‌ستیزی. که یعنی با هرکسی که هموطنت نیست، سر ستیز داشته باشی، حتی اگه هیچ اقدامی علیه کشورت انجام نداده باشن. اما اگه فقط با چندتاشون ستیز داشته باشی به خاطر اقداماتی که علیه کشورت انجام دادند دیگه بیگانه‌ستیزی هم نمیشه بش گفت. شاید بشه گفت عصبانیت از دشمن. چپ حتی حق عصبانیت برای مردم قائل نیست.

تا قبل از ۱۹۶۰ اصلا بحث «جنسیت» مطرح نبوده در علوم انسانی، و به ندرت تو کتابی دیده میشه. همه حرف‌ها درباره «جنس» بود، که مطابقت داشت با بیولوژی. اما یهو از اواسط دهه هفتاد، یعنی وقتی فمنیسم به انفجار نور رسید، فضای آکادمیک پر میشه ازین واژه. خیلی بامزه‌ست.. نخبگان دانشگاهی میگن جنسیت یک مفهوم واقعی نیست، عوام درستش کردن، پس باید بذاریمش کنار. اما کسی که درستش کرد خودشون بودن! یعنی در حالی که مردم داشتند ماست‌شون میخوردن دانشگاه برای خودش یه هیولای ساختگی درست کرد و ازون موقع داره با این هیولا مبارزه می‌کنه!
انسان از خنده بمیرد رواست.

دیگه ازین نمیشد خلاصه‌ترش کرد.

گیجم اصلا. شرمنده.

کمپین انتخاباتی برنی سندرز، مبلغ سوسیالیسم و طرفدار حقوق کارگران، به کارکنان خودش اونقدری که خودش شعار میده، دستمزد نمیده! حالا اتحادیه تشکیل دادن و میخوان به صورت یک مطالبه جدی افزایش حقوق رو پیگیری کنند. تو آمریکا هم سوژه‌هایی هست که انسان با شنیدنشون اگر از خنده بمیرد رواست!
البته مطلب رو واشنگتن‌پست گذاشته که از بالا بشون گفتن رو جو بایدن تمرکز کنید، و لذا در انتخاب تیتر مقادیری پدرسوختگی دیده میشه تا این پیرمرد کمونیست رو خرابش کنند. ولی فارغ ازینکه پروسه به چه شکلی رخ داده، اصل مطلب اینه که کارکنان کمپین وادار شدن تشکیل اتحادیه بدن! اگه سندرز ذره‌ای به حرف‌هایی که می‌زد اعتقاد داشت لازم نبود کار به اینجا بکشه.
خوبی دموکراسی و آزادی مطبوعات اینه که شارلاتان‌ها رو «قبل از» پیروز شدن در انتخابات میشه شناخت.

این‌ها هیچوقت نگفتند هیچ‌کس رو پیدا نمی‌کنیم که حاضر بشه سفیر ما باشه در کشوری که اگه زن‌ها موهاشون بیرون بیفته مثل یک جنایتکار میندازنش تو ماشین و می‌برند! یا هیچوقت مشکل نداشتند برای کار کردن با دیکتاتورهایی که مخالفین‌شون رو میندازن جلوی سگ‌های گرسنه! یا هیچوقت نگفتند داشتن سفارت در جایی که به گروگانگیری افتخار می‌کنند سخته! اما حالا با کار کردن در واشنگتن مشکل دارند!
این دیوصفتان دنیای سیاست استحقاق این رو دارند که گرفتار اراذل و اوباش سپاهی بشن و آمریکا هم خودشو بزنه به اون راه. برخلاف ارگاسم ترحم‌برانگیز حکومت در آزار دادن بریتانیا، انگلیسی‌ها متضرر نخواهند شد. ولی کاش می‌شدند.

«دارد به شما ثابت می‌شود که من درباره ایران درست می‌گفتم».

اگه در حال چای خوردن بودن بودم با شنیدن این جمله حتما می‌ریخت رو لباسم 😁
همه یه احمق فرضش کردند اما داره به مارموزترین رییس‌جمهور آمریکا تبدیل میشه.

https://t.me/sahandiranmehr/20491

یکی از یوتیوبرهای آلمانی که ماشین‌ها رو تست می‌کنه این بار سوار یه مدل جدید از سری ۸ سقف‌بازشوی بی‌ام‌و شد و از رانندگی در شب در داخل شهر فیلم گرفت. پشت چراغ قرمز یه موتوری اومد کنارش و پرسید «می‌تونم بپرسم ماشینت چه مدلیه؟.. خیلی قشنگه». تا حالا ندیده بودش. شهروند آلمانه، از تاپ‌ترین محصولات تاپ‌ترین برند آلمانی خبر نداره! در حالی که اینجا در ایران خیلی‌ها میشناسن اون ماشین رو. ایرانی‌هایی که در رویا هم نمی‌تونند بخرنش. البته هفتاد هشتاد هزار یورو برای اون شهروند آلمانی هم مبلغ زیادیه، اما اینطور نیست که نتونه قسطش رو بده. نمیخره و نمیده، چون ترجیح میده اون پول رو بده به شهریه دانشگاه پسرش یا دخترش، یا بازسازی خونه‌شون. ولی اگه بخواد، میتونه. و مسئله دقیقا همینجاست. اونی که اگه بخواد میتونه بش دسترسی داشته باشه، کمتر بش فکر می‌کنه تا اونی که هیچوقت نمی‌تونه بش دسترسی داشته باشه. ظاهرا متناقض میاد ولی واقعیه. شهروند آلمانی برای خودش توجیهی نمی‌بینه که زیاد بش فکر کنه، چون همون لحظه‌ای که میخواد درباره خریدنش تصمیم بگیره بش فکر کنه کافیه. اما برای ما هیچ‌مقدار از فکر کردن بش کافی نیست، چون برای ما صرفا خرید یک محصول نیست، برای ما رویاست. توان محدود ذهن ما داره صرف چیزهایی میشه که بقیه مردم دنیا توان کمتری بش اختصاص میدن. و متأسفانه کسی خسارت این تفاوت رو محاسبه نمی‌کنه.

این مطلب سال ۱۹۸۰ چاپ شده بوده. میگه موقع تسخیر سفارت آمریکا در تهران، ماموران اطلاعاتی فرانسه در بین اشغالگران سفارت کسانی رو دیده بودند که مستقیما با شوروی در ارتباط بودند و کاری به خمینی نداشتند. این اطلاعات پیرامون اینکه شوروی در اشغال سفارت نقش داشته رو به کارتر ارائه کردند، اما ایشون ترجیح داده نادیده بگیره، احتمالا به خاطر عدم ایجاد تنش با روس‌ها.
ظاهرا این افراد با پی‌اف‌ال‌پی، یک گروه تروریستی فلسطینی که یه زمانی کارش ربودن هواپیماها بود لینک بودند. این البته با جنبش آزادیبخش فرق داره. این‌ها مارکسیست بودند و مجاهدین خلق ایران باشون ارتباط نزدیک‌تری داشت..

آیا شوروی امید داشت با انداختن جمهوری‌اسلامی جلوی آمریکا، یک بهشت مارکسیستی در دل خاورمیانه بسازه؟ یا فقط یک مستعمره ضعیف میخواست تا به آب‌های گرم خلیج‌فارس مسلط بشه؟
اگه الان می‌بینید جمهوری‌اسلامی کارهایی می‌کنه که به نظر میاد به نفعش نیست، شاید دلیلش همچنان همینه که بعضی کارها رو مجبوره برای مسکو انجام بده.

سرباز رو انقدر به زحمت میندازن که ۹ شب تا سرش رو میذاره رو بالش بیهوش میشه. میخوان فرصت غصه خوردن رو هم ازش بگیرن، اما باز هم سربازها افسرده میشن، باز هم خودکشی می‌کنند. با خوابیدن و گرفتاری روزمره نمیشه غصه رو اوت کرد.

«انگلیس اشتباه محاسباتی کرد. آمریکا دچار خطای استراتژیک شد. اسراییل همه جوانب را در نظر نگرفت».

ازین جملات زیاد میشنویم. که حاصل نوعی توهمه که من اسمش رو میذارم «شاهین اخبار». شخص تصور می‌کنه به اتکای اطلاعاتی که از محتویات خبری جمع‌آوری کرده، مثل یک شاهین داره کل دشت زیر پاش رو رصد می‌کنه و می‌دونه کی کجاست و چرا اونجاست و داره چه می‌کنه و‌ نیتش چیه!
این کشورها برخلاف وطن عزیزمون، هیئتی اداره نمیشن. این کشورها قوی‌ترین و بانفوذترین دستگاه‌های اطلاعاتی دنیا رو دارند. نیروهای مسلح این کشورها، علمی و منطقی اداره میشه. چیزهایی که این‌ها می‌دونند و بلدند و بش اشراف دارند، قابل مقایسه با چیزهایی که من اخبارخوان می‌دونم و بلدم نیست. چطور ممکنه من خطایی رو تشخیص بدم اما این‌ها از قبل پیش‌بینش نکرده باشند؟ چطور ممکنه کسی که خیلی خیلی کمتر میدونه، و یعنی بیناییش کمتره، چیزی رو به کسی نشون بده که خیلی خیلی بیشتر می‌دونه و بیناییش قوی‌تره؟
این فرضیه رو جا انداختند که آمریکا تصور می‌کرد به عراق که حمله کرد مردم با گل و شیرینی ازش استقبال می‌کنند! اما بعد متوجه شدند اینطور نیست! چطور ممکن بود چنین تصوری داشته باشند وقتی اطلاعاتشون از فرهنگ عراقی‌ها از منی که همسایه‌شون هستم بیشتره؟ چطور ممکنه اسراییل ندونه جمهوری‌اسلامی چطور تصمیم می‌گیره وقتی انقدر آدم داره در داخل سیستم که اطلاعات رو با جاش برمیدارن میبرن؟ چطور ممکنه ندونه در غزه چه خبره و چه باید کرد وقتی میدونه دلال اسلحه‌شون کجا می‌خوابه با کی می‌خوابه و صبح قراره کجا بره؟ همونطور که در اون تکه روزنامه از سال ۱۹۸۰ پیداست، به کارتر گفتند که شوروی و مجاهدین خلق در اشغال سفارت نقش دارند، اما نادیده گرفت. نه اینکه خبر نداشتن حقیقتا کار چه کسانی بود. شاهین اخبار فقط واکنش‌ها رو می‌بینه، اون هم صرفا واکنش‌های پابلیک. چطور میشه با این دید اندک تشخیص داد که کی داره چه اشتباهی می‌کنه؟
نه. این اصلا بدین معنی نیست که این قدرت‌های جهانی اشتباه نمی‌کنند. اما اشتباهات‌شون اون چیزهایی نیست که شاهین تشخیص میده.

عرض نکردم؟ یک نمونه کامل از شاهین اخبار.
با اطلاعاتی که از کانال خبرفوری و اسپوتنیک! بدست میاره داره به بریتانیا، فارین پالیسی تدریس می‌کنه!
من که تخصص ندارم ولی دانشمندان باید تحقیق کنند این نوع خاص از توهم هم دوپامین ترشح می‌کنه که انقدر بش معتادند یا چه.

ولادیمیر پوتین در آخرین مصاحبه‌ای که انجام داده، که طولانی‌ترین مصاحبه ویدیوییش هم حساب میشه، حرف‌های زیادی زده.. یک قسمتش رو جدا کردم که به نظرم جالب بود چون نگاهش رو معرفی می‌کنه. میگه «یکی از دلایل فروپاشی شوروی این بود که مردم درآمد نداشتند، مغازه‌ها خالی بود، و علاقه‌شون برای حفظ کشور رو از دست دادند. فکر می‌کردند هراتفاقی بیفته بدتر از حالت فعلی نخواهد شد. اما بعد از فروپاشی اوضاع بدتر شد. نظام تأمین اجتماعی و خدمات درمانی فرو ریخت و صنعت فلج شده بود. ممکنه بگیم صنایع ناکارآمد بودند ولی لاقل مردم شغل داشتند، بعد از فروپاشی همونش هم از دست دادند».
از نظر پوتین شغل فرمالیته که پول نسازه بهتر از بیکاریه. بیمه ورشکسته بهتر از نداشتن بیمه‌ست. چون آدم بیکار و بدون بیمه، میزنه همه‌چیزو خراب می‌کنه! به نظرش مردم روسیه نه انقلاب می‌کنند نه بی‌تفاوت خواهند شد نسبت به کشور، چون نمیخوان دوباره بی‌ثباتی رو تجربه کنند. به نظرش مشکل نگاه آزادی‌خواهانه اینه که نظام فرهنگی جامعه (بافته شده از سنت و مذهب) رو از هم میپاشه و باعث بی‌ثباتی میشه. بنابراین سنت‌شکنی خوبه، ولی نباید خیلی قدرت مانور داشته باشه!