پیتر تیل، از سرمایه‌گذاران اصلی فیسبوک، جزء معدود پولدارهای جوان که محافظه‌کاره و طرفدار ترامپ، جزء معدود سرمایه‌داران کالیفرنیایی که ذهن بازی داره، در سخنرانی اخیرش حرف‌های مهمی زده که می‌تونید خلاصه‌ش رو در این لینک بخونید. دوست داشتم حوصله می‌داشتم که براتون ترجمه کنم، اما صدحیف که ندارم.

چند فقره از نظراتش که نظرمو‌ جلب کرد:
- چرا روی نظارت بر تسلیحات هسته‌ای انقدر حساسیت و سختگیری هست، اما روی هوش مصنوعی نیست؟ هوش مصنوعی که گوگل ساخته انقدر قوی هست که بشه به عنوان اسلحه ازش استفاده کرد. ازونجایی که گوگل با پنتاگون همکاری نمی‌کنه اما با چینی‌ها همکاری داره، باید اف‌بی‌آی و سیا درباره این شرکت تجسس کنند.

- ناسیونالیسم وطن‌پرستی کور نیست، ناسیونالیسم یعنی در مورد همه‌چیز این سوال رو بپرسی که آیا این کار برای کشورم خوبه یا نه؟ و ما آمریکایی‌ها در مورد خیلی از چیزها این سوال رو نپرسیدیم و وارد کارهایی شدیم که نفعی برامون نداره، مثل درگیر شدن در مسائل خاورمیانه.

- گلوبالیسم و تجارت آزاد اونجوری که تبلیغش رو می‌کردن کار نمی‌کنه و جنگ تجاری که ترامپ راه انداخت حداقل این فرصت رو ایجاد کرد که مبناش رو زیر سوال ببریم. تجارت آزاد بیشتر باعث شده دسترسی به کارگری که مثل برده کار می‌کنه راحت‌تر بشه!

- دره سیلیکون ادعا می‌کرد انقلاب نرم‌افزاری زندگی بشر رو بهتر می‌کنه، اما عملا نکرد، چون تکنولوژی فقط در نرم‌افزار خلاصه نمیشه. در مهندسی اونقدر که در نرم‌افزار پیشرفت داشتیم، توسعه پیدا نکردیم. بهتر شدن زندگی نیاز به امکانات فیزیکی داره. این‌ها ادعا می‌کردند به سمتی میریم که همه کارها رو ربات‌ها انجام بدن و مردم بشینن با پلی‌استیشن بازی کنند، درآمدشون هم از یک صندوق همگانی تأمین بشه. اما بیشتر کارهایی که میشد با ربات انجام بشه، همین الانش داره با ربات انجام میشه، و بقیه مشاغل مثل پرستاری حالا حالاها قابل جایگزینی نیستند. اون صندوق همگانی هم بیشتر یه فانتزیه.


دلیل دغدغه‌های آقای تیل فقر فلسفه‌ست. یه مشت کدنویس تو سانفرانسیسکو نمی‌تونن تعیین کنند که زندگی چطور بهتر خواهد شد، فیلسوف باید این کارو بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه نداریم. یه مشت درجه‌دار نمی‌تونن تعیین کنند دخالت نظامی ما در یک منطقه به نفع ما هست یا نیست. فیلسوف سیاسی باید این کارو برامون بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه، نیست. یه مشت مدیر اتوکشیده شرکت‌های چندملیتی که دنبال برده می‌گردن تا سود شرکت رو بالاتر ببرن نمی‌تونن تعیین کنند مدل انسانی‌تر اقتصاد که بر دنیا حاکم بشه، چطور باید طراحی بشه. فیلسوف اقتصادی باید این کارو برامون بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه، وجود نداره.

https://medium.com/@bonniekavoussi/notes-from-peter-thiels-speech-at-the-national-conservatism-conference-on-july-14-2019-6a51b26b202

مردم همه چیز را بیمه می‌کنند غیر از حرف‌هایشان. به «ممکن نیست» های دیگران نباید اعتماد کرد. چون اگر ممکن شد، از هیچکدامشان نمی‌شود خسارت گرفت.

حتی همون «بد و بدتر» هم وارونه جلوه داده بودند.

جای تعجب داره؟ امام و پیشوای این‌ها اقتصاد رو متعلق به خر می‌دونست، طبیعیه که این‌ها هم درباره اقتصاد، تولید، صنعت، تکنولوژی، بازار، و نظام سرمایه‌داری، اندازه بز نفهمند.

مادرم میگفت دفعه اول که رفتیم عراق هر پنج متر یک دستفروش وجود داشت، و دفعه آخری که رفتیم، خبری نبود. گفتم به جای اینکه عراق رو مثل ایران کنند، ایران رو مثل عراق کردند.. عراقی امروز سوار تویوتا میشه، و ایرانی شده دستفروش. هر ملتی که اداره کشور رو به یک مشت فقیه پرت و یک مشت چریک بیسواد بده، باید این تنزل رو تحمل کنه.

سه سال پیش سه تا پسر سومالیایی یه دختر ۱۶ ساله رو با فریب کشوندن تو‌ یه اتاق و سه نفری بش تجاوز کردن. مادر دختر میگه فک و فامیل سومالیایی‌ها، که به پنجاه نفر می‌رسیدن چنان دم در دادگاه اذیتش می‌کردن که گویی این دخترشه که مرتکب جنایت شده!

مشکل این مسلمانان تازه وارد به غرب این نیست که اطلاعاتی درباره قوانین این کشورها ندارند. مشکل‌شون اینه که در فرهنگ خودشون، اینکه یه پسر به زور با یه دختر سکس داشته باشه، نشانه زرنگیشه، نه گناهکاریش! با این که شرع اسلام که تعلق داره به ۱۴۰۰ سال پیش، کاملا مردانه‌ست، اما حتی در همون شرع هم این کار زنا محسوب می‌شد و مجازاتش مشخصه. واقعیت اینه که فرهنگ سومالی (و کشورهای مشابه) حتی از اسلام سنتی هم عقب‌افتاده‌تره! و اصل مطلب اینجاست: زور اسلام به این فرهنگ متحجرانه نرسیده! و اگه زور اسلام، با چنان قدرت نرم‌افزاری که چهارده قرنه دنیا رو تحت تأثیر خودش قرارداده، بش نرسیده، با محتویات ملوسانه لیبرالی چطور میشه رامش کرد؟ معلومه که به بن‌بست میخوره. تحجر از یک حدی که بیشتر شد، فقط باید با زبان زور و ابزار خشونت سرکوبش کرد.


https://t.me/sargon_of_akkad/583

همه فکر می‌کنند وضع زاد و ولد در ژاپن افتضاحه و داره به سرعت پیر میشه، اما اوضاع در کره‌جنوبی به مراتب خطرناک‌تره. نرخ باروری در این کشور به زیر ۱ رسیده! در حالی که برای حفظ جمعیت هر زن کره‌ای باید حداقل ۲ ممیز یک تا بچه بیاره. ۹۸ صدم کجا، ۲ کجا. با ۵۱ میلیون نفر جمعیت، سالی فقط سیصد و خورده‌ای هزار بچه به دنیا میاد.

به نظر میاد بیشتر ازینکه توسط بمب‌های اتمی کره‌شمالی در معرض تهدید حیاتی قرار گرفته باشند، این طرز فکر خودشونه که داره نابودشون می‌کنه.
فلسفه نباشه، از اینکه آب آشامیدنی نباشه، بدتره.

همش از معجزات سرمایه‌داری نوشتم، یه بار هم از معجزات اقتصاد نفتی بنویسم.
سیرجان، ۲۰۰ هزارنفر جمعیت داره فقط، یعنی اندازه نصف یکی از مناطق داخل شهری کرج! ولی خط اتوبوس مستقیم داره تا اصفهان!
شما در یک کشور نرمال چنین چیزی نمی‌بینید. شهرهای کوچک وصل میشن به هاب استانی، و از هاب سفر می‌کنند به هاب بعدی. اما انرژی، علف خرسه، و ۶۰۰ کیلومتر رو میشه با ۳ دلار طی کرد، پس چرا که نه؟

این شناخت واقعی از جمهوری‌اسلامی که در واشنگتن ایجاد شده یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی دوران ماست.

انتخابات ۲۰۲۰ تایوان بعد از انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا میتونه روی دنیا تأثیرگذار باشه، حتی روی من و شمای پرت از «نظم جهانی». آمریکا، و مایی که میدونیم ستیز با غرب ملت رو به چه قهقرایی میبره، ترجیح میدیم کسانی پیروز انتخابات‌شون بشن که متمایل به آمریکا هستند و مخالف الحاق به چین. اما دموکراسی، اگه واقعا دموکراسی باشه، به ترجیحات ما اهمیتی نمیده. کسی که احتمال داره برنده بشه اصلا اونی نیست که مطلوب ماست. چون مردم تایوان، رفاه و ثبات اقتصادی رو به آزادی ترجیح میدن. و ازونجایی که اقتصادشون تا خرخره وابسته به چینه، برای ثبات مجبورند بچسبند به همون پستانی که ازش شیر می‌خورند. هیچ‌چیز انقدر مهم نیست که آزادی رو قربانیش کنی، اما دموکراسی یعنی اجازه بدی مردم چیزهای مهم رو قربانی چیزهای کم‌اهمیت‌تر بکنند.
و ما آسیایی‌ها، که به ریشه‌های کهن‌مون می‌نازیم، در طول ده هزار سال تمدن‌سازی‌‌مون، سابقه درخشانی از ترجیح دادن آزادی پیدا نمیشه. ما حاضر بودیم خون بدیم و خون بریزیم تا جاده ابریشم باز بمونه. اونایی که برای ایران دموکراسی مستقیم آرزو می‌کنند، باید گوشه ذهن‌شون همیشه اینو به یاد داشته باشند که شانس اینکه ایرانی‌ها دوباره چیزهای مهم رو قربانی اسلام کنند، خیلی بالاست. اگه یه تایوانی با اون سطح از درآمد و تحصیلات، نمیتونه تشخیص بده چی براش بهتره، از هموطنان من انتظار زیادی نمیره‌.

اگه دانشگاه‌ها کل این داستان از اول تا آخرش رو به عنوان یک کیس اِستادی به محتوای درسی تبدیل نکردند، باید درشون رو تخته کرد.

«دنیا (همین الانش) بهم ریخته‌ست. دنیا تا اونجا که جا داشت برآشفته‌ست. فکر می‌کنی این میتونه یکم به برآشفتگیش اضافه کنه؟ دنیا یک مکان برآشفته‌ست».

هروقت ترسیدید اوضاع بهم بریزه به این بیان پیامبرگونه ترامپ مراجعه کنید و آرام بگیرید.

فکر کن بخوای بگی سوار ماشین شو، اما بگی سوار انار شو، و کسی نگه چرا اینجوری حرف می‌زنی؟

بعد می‌رسیم به خود بیگانه‌ستیزی. که یعنی با هرکسی که هموطنت نیست، سر ستیز داشته باشی، حتی اگه هیچ اقدامی علیه کشورت انجام نداده باشن. اما اگه فقط با چندتاشون ستیز داشته باشی به خاطر اقداماتی که علیه کشورت انجام دادند دیگه بیگانه‌ستیزی هم نمیشه بش گفت. شاید بشه گفت عصبانیت از دشمن. چپ حتی حق عصبانیت برای مردم قائل نیست.

تا قبل از ۱۹۶۰ اصلا بحث «جنسیت» مطرح نبوده در علوم انسانی، و به ندرت تو کتابی دیده میشه. همه حرف‌ها درباره «جنس» بود، که مطابقت داشت با بیولوژی. اما یهو از اواسط دهه هفتاد، یعنی وقتی فمنیسم به انفجار نور رسید، فضای آکادمیک پر میشه ازین واژه. خیلی بامزه‌ست.. نخبگان دانشگاهی میگن جنسیت یک مفهوم واقعی نیست، عوام درستش کردن، پس باید بذاریمش کنار. اما کسی که درستش کرد خودشون بودن! یعنی در حالی که مردم داشتند ماست‌شون میخوردن دانشگاه برای خودش یه هیولای ساختگی درست کرد و ازون موقع داره با این هیولا مبارزه می‌کنه!
انسان از خنده بمیرد رواست.

دیگه ازین نمیشد خلاصه‌ترش کرد.

گیجم اصلا. شرمنده.

کمپین انتخاباتی برنی سندرز، مبلغ سوسیالیسم و طرفدار حقوق کارگران، به کارکنان خودش اونقدری که خودش شعار میده، دستمزد نمیده! حالا اتحادیه تشکیل دادن و میخوان به صورت یک مطالبه جدی افزایش حقوق رو پیگیری کنند. تو آمریکا هم سوژه‌هایی هست که انسان با شنیدنشون اگر از خنده بمیرد رواست!
البته مطلب رو واشنگتن‌پست گذاشته که از بالا بشون گفتن رو جو بایدن تمرکز کنید، و لذا در انتخاب تیتر مقادیری پدرسوختگی دیده میشه تا این پیرمرد کمونیست رو خرابش کنند. ولی فارغ ازینکه پروسه به چه شکلی رخ داده، اصل مطلب اینه که کارکنان کمپین وادار شدن تشکیل اتحادیه بدن! اگه سندرز ذره‌ای به حرف‌هایی که می‌زد اعتقاد داشت لازم نبود کار به اینجا بکشه.
خوبی دموکراسی و آزادی مطبوعات اینه که شارلاتان‌ها رو «قبل از» پیروز شدن در انتخابات میشه شناخت.

این‌ها هیچوقت نگفتند هیچ‌کس رو پیدا نمی‌کنیم که حاضر بشه سفیر ما باشه در کشوری که اگه زن‌ها موهاشون بیرون بیفته مثل یک جنایتکار میندازنش تو ماشین و می‌برند! یا هیچوقت مشکل نداشتند برای کار کردن با دیکتاتورهایی که مخالفین‌شون رو میندازن جلوی سگ‌های گرسنه! یا هیچوقت نگفتند داشتن سفارت در جایی که به گروگانگیری افتخار می‌کنند سخته! اما حالا با کار کردن در واشنگتن مشکل دارند!
این دیوصفتان دنیای سیاست استحقاق این رو دارند که گرفتار اراذل و اوباش سپاهی بشن و آمریکا هم خودشو بزنه به اون راه. برخلاف ارگاسم ترحم‌برانگیز حکومت در آزار دادن بریتانیا، انگلیسی‌ها متضرر نخواهند شد. ولی کاش می‌شدند.