اگه حتی همین امشب ۵۰ میلیارد دلار به حسابم واریز کنند، نمیتونم برگردم به اون شبی در بیست سال پیش که در قعر تنهایی فکرهایی کردم که ترکششون هنوز تو تنمه. باید مواظب فکرهای شبانه بود.. می‌تونن خسارت‌های میلیاردی به بار بیارن.

کلمه «دامپینگ» رو معمولا درباره فولاد و آلومینیوم شنیدیم، اما در صنعت سرگرمی هم داره انجام میشه.
نتفلیکس مدتیه داره تولید سریال‌ها رو در انتهای سیزن دومشون متوقف می‌کنه، حتی اگه پرطرفدار باشند. چون فهمیده که سیزن اول و دوم در جذب مشترکان جدید نقش دارند، ولی سیزن‌های بعدی نه. یعنی هدف صرفا جذب مشتری جدید، و راضی نگه داشتن مشتری فعلی در حدیه که سرویس رو کنسل نکنه. از طرفی، توقف بعد از سیزن دو موجب صرفه‌جویی مالی هم میشه، چون روال اینه که وقتی کار تولید به بیش از دو سال میکشه، تهیه‌کننده‌ها شروع می‌کنند به چونه زدن برای افرایش دستمزد.

بعبارتی، نتفلیکس حق اشتراک بیشتری دریافت می‌کنه، اما حق‌الزحمه کمتری پرداخت می‌کنه به هنرمندها و دست‌اندرکاران تولید. اما با وجود این، همچنان داره ضرر میده. اما وال‌استریت رو راضی نگه داشته، چون داره بشون میگه به ضررم نگاه نکنید، مشترکینم دارن هرروز بیشتر میشن، و وقتی تعدادشون از یه حدی بیشتر شد دیگه هیچکس حریفم نیست (همین الانم نیست)، و سرمایه‌گذاری رو شرکتی که کسی حریفش نخواهد بود، منطقیه! و بدین ترتیب سرمایه از بورس جذب می‌کنه، و محتوا رو با زیر قیمت تولید میفروشه، تا سهمش از بازار رو بیشتر و بیشتر کنه. اگه تولیدکنندگان فولاد محصول رو با زیر قیمت تمام‌شده بفروشند، تحت تعقیب قضایی قرار می‌گیرند، ولی ظاهرا در صنعت سرگرمی چنین محدودیتی وجود نداره.
البته ممکنه گفته بشه برای من مشتری چه اهمیتی داره که انحصار وجود داشته باشه وقتی بهترین‌ هنرمندها دارند براش محتوا تولید می‌کنند؟ و یا گفته بشه دامپینگ باعث میشه من فیلم و سریال رو با قیمت ارزونتری ببینم. اما مشکل فقط انحصار نتفلیکس یا آمازون و دیزنی نیست. مشکل اینه که تولید محتوا در این‌ها در یک ساختار عمودی اتفاق میفته. یعنی فیلمنامه نویس یه رییس بالاسرش داره، و رییسش یه رییس دیگه بالاسرش داره، تا میرسه به آدمای هیئت مدیره، لذا فرآیند تولید از یک فیلتر چندلایه مصلحت‌اندیشانه عبور می‌کنه، و این آزادی رو از هنرمند می‌گیره. ایده‌های خلاق و گستاخ و رادیکال، نمیتونن ازین فیلتر عبور کنند.‌
برای نقش مخرب این وضعیت یک مثال زنده وجود داره: خود سینما. در گذشته سالن‌های متعدد به فیلم‌های متعدد اختصاص داده می‌شد، در نتیجه یک فیلم گستاخ یا یک فیلم نوآور، که در یک سیستم افقی تولید شده بود، فرصت پیدا می‌کرد خودشو نشون بده، و بعد تعریفش دهن به دهن میچرخید و به تدریج محبوب می‌شد. اما الان بیشتر سالن‌ها به فیلم‌های چندصدمیلیون دلاری مارول و دی‌سی اختصاص پیدا می‌کنه، چون سالن‌ها دست دو سه تا شرکته، و بقیه جایی برای اکران پیدا نمی‌کنند. سازنده و توزیع‌کننده اونجرز هم که قرار نیست فیلم نوآورانه بسازه و روی هنرمندان گستاخ سرمایه‌گذاری کنه.

کسی که بتونه هنر سینما رو ازین باتلاق بوجود اومده بیرون بکشه، هم احتمالا به یک میلیاردر تبدیل میشه، و هم یک قهرمان.

خیلی ازین‌ها تردید ندارند که یه روز بالاخره عصبانی‌ها روی سرشون آوار میشن. چیزی که گیج‌شون کرده اینه که: چرا تا الان نریختن سرمون؟

این حجم از بلاهت و آدرس غلط، حیرت‌انگیزه. میفرمایند بروید دکترای اقتصاد بگیرید، که ما دکترهای اقتصاد زیاد بشیم، بعد حکومت مجبور شه حرفامون رو گوش بده! و اقتصاد مملکت رو سر و سامان بدیم باهم! گویی حکومت از تعدادشون خواهد ترسید! و گویی ۱۶۰ سال از زمان امیرکبیر و دارالفنون و ایده «برید فرنگ تحصیل کنید و برگردید این ویرانه را آباد کنید» نگذشته. واقعا نویسنده چه فکری کرد با خودش و این رو نوشت؟

دانشگاه‌ها سرمایه و امکانات در اختیار دانشجوی دکترا قرار میدن تا بشینه برای مسائلی که هنوز حل نشدن، راه حل پیدا کنه. کدام یک از مسائل اقتصاد ایران قبلا حل نشده؟ تورم که سال‌هاست در دنیا حل شده. استقلال بانک مرکزی سال‌هاست حل شده. بنگاه‌داری بانک‌ها سال‌هاست حل شده. بهره بانکی سال‌هاست که حل شده. مالیات سال‌هاست که حل شده. یک دانشجوی ترم یک اقتصاد هم میدونه راه حل مسائل اقتصاد ایران چیه، چه نیازی به هزاران دکتر هست؟ موضوع اینه‌ که جمهوری‌اسلامی حتی اگه علاقه داشت هم نمی‌تونست این راه حل‌های بدیهی رو به کار بگیره. چطور میتونی اندازه بودجه خرج کنی و اندازه بضاعت اقتصاد پول چاپ کنی وقتی بیشتر مردم رو تبدیل کردی به کارمند خودت و هزار و یک ماجراجویی مکتبی پرخرج تو دستت داری و سهم رانت هزار خاندان حکومتی رو هم باید پرداخت کنی؟ یک اقتصاددان، حتی اگه واقعا سواد و ذکاوت و تعهد داشته باشه، چه کاری میتونه بکنه در برابر یک جانور متحجر که هیچی حالیش نیست و فهمی از هیچ چیز نداره جز یک مشت موهومات ایدئولوژیک که فکر می‌کنه نقشه راه نجات بشره؟


https://t.me/Economics_and_Finance/761

امینم سه ساله که داره به ترامپ فحش میده، طوری که انگار داره التماس میکنه تو رو خدا از دستم عصبانی شو و واکنش‌های تند نشون بده. اما دریغ از ذره‌ای توجه از جانب ترامپ. چون میدونه امینم یه برند قویه، و لزومی نداره با نشون دادن واکنش، توجه مفت خرید براش، تا ازینی که هست هم قوی‌تر شه.



https://t.me/masih_alinejad/8420

پسرش تو نیروی دریایی خدمت می‌کنه و رو آبه. تو این اوضاع پرتنش خلیج فارس استرس گرفته و میره جلسات قرآن به بقیه مادرها میگه براش دعا کنند!.. (پسره از مادره هم استرس بیشتری داره ظاهرا.. به مادرش گفته آمریکا نیروهاشو آورده اینجا، اینا نمیگن!). این سوژه خوبیه برای کسی که میخواد فیلم بسازه. مثلا ازین ژانرهای صلح‌طلبانه، ببینید هر جنگی دو طرف داره، ببینید آدم‌ها چطور درگیر میشن، ببینید به خاطر سیاستمدارها مادرها به چه روزی میفتن، ببینید مادرها در برابر مادرها قرار می‌گیرن، که بعد مورد تقدیر قرار بگیره به خاطر پرداختن به «ابعاد انسانی» جنگ!
اما قبل ازینکه جنگ بد باشه، همراهی با شر بد بود، کسی یادش هست اصلا؟ کسی یادش هست که قرار نبود به شر خدمت کنیم؟ نالایق‌ترین، بی‌کفایت‌ترین، ارتجاعی‌ترین، ضدمردم‌ترین حاکمانی که ممکن وجود داشته باشند در دنیا، کشور ما رو تصاحب کردند، و بعد ازمون خواستند در قالب «دفاع از وطن» بشون خدمت کنیم. البته همه‌ش هم دفاع از وطن نبود، گفتند «اگه نمیخوای بیشتر ازین بیکار بمونی بیا تو ارتش استخدام شو». و ما نگاه نکردیم به خاطر حقوق ماهیانه‌ای که در کشورهای دیگه برای واکسن سگ خرج میشه، و به خاطر فریب دفاع از وطن، داریم برای منافع اشغالگران ایران روی زندگی‌مون ریسک می‌کنیم! و غصه میخوریم که چرا مادرمون مضطرب شد؟

پشت «جنگ بد است»، خودشونو قایم می‌کنند تا کسی نپرسه «تو کجا ایستادی؟».

«چرا ترامپ هر اشتباهی هم بکنه باز توجیهش می‌کنید؟»

به این سوال فقط میشه با «چرا متوجه نیستید؟» جواب داد، یه آه کشید و سپس در افق محو شد.

اگه شخصا وارد دفتر ترامپ می‌شدم و می‌گفتم هزار دلار بم قرض بده، یه نگاهی به سر تا پام مینداخت و یه متلکی درباره هیکل نحیفم بم مینداخت و پرتم می‌کرد بیرون. چرا باید بشینم اشتباهات چنین فردی رو توجیه کنم برای کسی؟ اون چه که من می‌بینم فقط استعداد عجیب این شخص در برنده شدنه، نه اشتباه. اشتباهاتش رو، که اصلا پابلیک نمیشن و توجه کسی رو جلب نمی‌کنند، باید توسط کسانی بیرون کشیده و تحلیل بشه که عاقل، بالغ، دارای ذهنی باز و شسته نشده، آزاد از تعلقات سیاسی، و باهوش و آشنا به بازی! هستند. چهارنفر با این مشخصات بم معرفی کنید تا بریم تحلیل‌هاشون رو بخونیم و فیض ببریم. نیست آقاجان.. نیست برادر. دنیا پر شده از یک مشت گیج!

در انتخابات اخیر کنگره یه سری تازه‌وارد کرسی‌های دموکرات‌ها رو بدست آوردند که مواضعشون نسبت به بقیه دموکرات‌ها، رادیکال‌تره. توعیتربازند، هوچی‌گری بلدند، ملاحظات حزبی رو رعایت نمی‌کنند، ضداسراییلند، و گستاخند. نانسی پلوسی تو بد مخمصه‌ای گیر افتاده. از طرفی باید نشون بده که حزب دموکرات پذیرای گرایش‌های تازه‌ست، و از طرفی باید گوش این تازه‌واردها رو بکشه تا با شلوغ‌کاری بیش از حد رأی دموکرات‌های معتدل رو پر ندن! و این تضاد باعث شد باشون به جنگ لفظی بیفته. درست وسط این دعوا، ترامپ توعیت کرد که این جوونک‌ها که از خراب‌آبادهای دنیا اومدن اینجا و دارن به ما میگن آمریکا رو باید چطور اداره کرد، برگردن به همون خرابه‌ای که ازش اومدن، اونجا رو آباد کنند، بعد که نتیجه گرفتن بیان به ما بگن چیکار کردن تا ما هم همونکارو بکنیم!.. که بلوایی تازه به پا کرد که وای ترامپ نژادپرسته، وای ترامپ فلان.

ناظر گیج میگه: ترامپ چنان خودشیفته‌ست که نمی‌تونه تحمل کنه توجهات بره به سمتی غیر از خودش. با اینکه به نفعش بود بذاره دموکرات‌ها همدیگه رو پاره کنند، به خاطر عطشش برای در کانون توجه بودن، دقیقا کاری کرد که دموکرات‌ها متحد بشن و بش حمله کنند!

آخه ای نادان...

یه همکلاسی داشتم که اصلا اهل درس نبود، اما فوق‌العاده حسود بود. اولین بار کسی رو می‌دیدم که فشار روانی، روی بدنش منعکس می‌شد. وقتی به اوج حسادت می‌رسید، بدنش گر می‌گرفت و عرق می‌کرد، به طور عصبی با ساعت مچی که دستش بود ور می‌رفت. و کسی که از همه بیشتر بش حسودی می‌کرد من بودم.. نمی‌تونست نمره‌های بالای منو تحمل کنه. این حسادت باعث شد با جدیت درس بخونه. واقعا اهمیتی به درس نمیداد، فقط می‌خواست بالاتر از من قرار بگیره‌.
And guess what?
بالاخره بالاتر از من قرار گرفت!
پس حسودی به نفعش تموم شد، نه؟
اگه هنوز نمی‌تونید بپذیرید که ضعف‌های شخصیتی میتونن ابزاری برای برنده شدن باشند، هنوز آمادگی لازم برای مواجهه با زندگی واقعی رو ندارید. حتی اگه ترامپ به قول این آدم‌ها، خودشیفته باشه و مبتلا به عقده دیده شدن، که محل بحثه ولی فرض می‌کنیم حقیقت داره، این خصوصیات تا الان به نفعش تموم شده.

پلوسی، با توعیت‌های ترامپ، یا بدون توعیت‌های ترامپ، باید به تازه‌واردهای چموش افسار بزنه، و گرنه حزب با مشکلات اساسی مواجه میشه که باختن تو انتخابات ۲۰۲۰ جزء بزرگترین هزینه‌هاش نیست. دخالت ترامپ، برعکس کارش رو سخت‌تر کرد. چون به بهانه «مقابله با نژادپرستی رییس‌جمهور» باید از همون جوانک‌های چموش که می‌خواست بنشونه سرجاشون حمایت کنه، باید از نماینده‌ای دفاع کنه که ضداسراییله و حامی اسلامگراهاست! و از طرفی این «اتحاد علیه ترامپ» که ناخواسته افتاد توش، کار سر و سامان دادن به شکاف‌های داخل حزب رو به تأخیر میندازه. ترامپ با مجموعه‌ای از حرکات، که اصلا اهمیت نداره از زرنگیشه یا از ضعف‌های اخلاقیش، دموکرات‌ها رو هل داده به سمت رادیکال‌شدن بیشتر. چه در انتخابات بعد پیروز بشه چه نشه، این پلن خبیثانه در دراز مدت به نفع محافظه‌کارها تموم خواهد شد.


اینکه انقدر همه فکر می‌کنند باهوش‌تر و اخلاقی‌تر از ترامپ هستند، در حالی که نیستند، حاصل حبابیه که تحصیلات عالی ایجاد می‌کنه. محیط آکادمیک، باعث میشه فکر کنید بیشتر می‌فهمید و می‌تونید درست رو از غلط تمییز بدید، حتی اگه نتونید این توانایی رو ثابت کنید. این روزها، اکثر مردم مقداری از تحصیلات عالی رو طی می‌کنند. برای همین دامنه این توهم از همیشه بزرگتر شده.

ولی دیگه همون «چرا متوجه نیستید؟» هم نخواهم گفت. داره پشت سر هم اشتباه می‌کنه؟ اوکی، دارم از تماشای اشتباهاتش لذت می‌برم. شما هم ببرید.

ایران، موفق در کنترل ارزش ریال!
نوشته شده توسط کی؟ گلنار متولی! حنجره مدیران یقه آخوندی جمهوری‌اسلامی در بلومبرگ!
حالا این کنترل چطور انجام شده؟ خودش در انتهای مطلب یه نقل قول آورده که جوابش رو میده: به علت ممنوعیت واردات کالاهای لوکس:
Demand for foreign currency has dropped compared to last year!
عجب نبوغی واقعا!.. مخاطب خارجی هم فکر می‌کنه کالای لوکس یعنی کیف لوئی‌ویتون مثلا! نمیدونه که حضرات به ماشین پونزده‌هزاردلاری و مک‌بوک هم میگن لوکس. در واقع هیچ مدیریتی صورت نگرفته، صرفا تقاضای دلار سرکوب شده. مثل اینه که به طرف بگن هربار که شیر آب خونه‌ت رو باز کنی یه قلوه سنگ پرت می‌کنیم به پنجره اتاقت. اینم از ترس اینکه سنگ نخوره به سر زن و بچه‌ش شیر آب رو باز نمی‌کنه. بعد که قبضش اومد میگن ملاحظه میفرمایید؟ با تدبیرهایی که صورت گرفت ۸۰ درصد در مصرف آب این محله صرفه‌جویی شد!


https://t.me/persianbloomberg/8638

از نکته‌های مغفول‌مانده همین مسئله‌ست که نظام ایران هیچ تلاشی برای بالابردن آگاهی مردم درباره فلسطین انجام نداد. منظورم از بالابردن آگاهی، ارائه واقعیت‌ها نیست، بلکه حتی سعی نکرد یک تاریخ جعلی رو هم برای مردم بازگویی کنه. قاعدتا باید در مدارس محتوای بیشتری تولید می‌شد برای تثبیت این فکر در ذهن بچه‌ها که اسراییل در این دعوا برتری حقوقی ندارد، که میطلبید خلاصه‌ای از اتفاقات رخ داده حتی از زاویه دید حکومت شیعه، ارائه بشه. اما به یک مشت شعار اکتفا کردند. حالا بخشی از همون بچه‌ها که امروز به خطا تصور می‌کنند از حیطه اثرگذاری پروپاگاندای نظام خارج شدند، دارند عشق‌ورزی به فلسطین! رو دنبال می‌کنند، و همچنان صرفا با لوگو و آیکون و شعار. هرچند فکر می‌کنند این تلاش‌شون مستقل از تلاش ایدئولوژیک نظام در دفاع از فلسطینه، اما دقیقا ادامه همونه، چون خالی بودن از محتوا رو دقیقا از حکومت به ارث برده‌اند.

بین سال ۹۴ تا ۲۰۱۷ که میشه ۲۳ سال، در ۵ ژورنال برتر رشته اقتصاد، مقالات این ۱۰ نفر بیش از همه به چاپ رسیده.
بیشترشون سالی یه بار داشتن.. انگار مثل مسجد که بعضی پیرمردها یه جا واسه خودشون نگه میدارن نمیذارن کسی اونجا بشینه، اینا هم تو ژورنال‌ها به اندازه سالی یه بار سهم دارن! اما ۵۶ تا رو چی بگیم؟ از سالی ۲ بار هم بیشتر میشه! این ممکنه فردا بگه محراب هم مال منه.

کانال انجمن اقتصاددانان پست من درباره کادیلاک و عطر آمریکایی که بدون ذکر منبع گذاشته بودند رو پاک کردند، منم متقابلاً پستی که بشون توصیه کردم دزدی نکنند رو پاک کردم.
درباب عطر آمریکایی، خوندن این مقاله بد نیست. درباره گرایش محدود اما نوظهور چینی‌ها به اجناس و خنزر پنزرهاییه که تداعی‌کننده گذشته آمریکاست.. از تی‌شرت‌های دهه هفتادی گرفته تا پیپ و موتورهای استایل‌قدیمی. که البته براشون گرون تموم میشه، اما برای متفاوت بودن حاضرند ازین خرج‌ها بکنند.
یه خبر بد دیگه برای اون‌هایی که فانتزی دارند چین الترناتیو آمریکا بشه. این بندگان خدا تا پول دست‌شون میاد خودشونو شبیه آمریکایی‌ها می‌کنند، حتی از نوع کلاسیکش. آلترناتیو؟


http://www.sixthtone.com/news/1004274/make-america-dated-again-the-chinese-reproducing-us-vintage

پیتر تیل، از سرمایه‌گذاران اصلی فیسبوک، جزء معدود پولدارهای جوان که محافظه‌کاره و طرفدار ترامپ، جزء معدود سرمایه‌داران کالیفرنیایی که ذهن بازی داره، در سخنرانی اخیرش حرف‌های مهمی زده که می‌تونید خلاصه‌ش رو در این لینک بخونید. دوست داشتم حوصله می‌داشتم که براتون ترجمه کنم، اما صدحیف که ندارم.

چند فقره از نظراتش که نظرمو‌ جلب کرد:
- چرا روی نظارت بر تسلیحات هسته‌ای انقدر حساسیت و سختگیری هست، اما روی هوش مصنوعی نیست؟ هوش مصنوعی که گوگل ساخته انقدر قوی هست که بشه به عنوان اسلحه ازش استفاده کرد. ازونجایی که گوگل با پنتاگون همکاری نمی‌کنه اما با چینی‌ها همکاری داره، باید اف‌بی‌آی و سیا درباره این شرکت تجسس کنند.

- ناسیونالیسم وطن‌پرستی کور نیست، ناسیونالیسم یعنی در مورد همه‌چیز این سوال رو بپرسی که آیا این کار برای کشورم خوبه یا نه؟ و ما آمریکایی‌ها در مورد خیلی از چیزها این سوال رو نپرسیدیم و وارد کارهایی شدیم که نفعی برامون نداره، مثل درگیر شدن در مسائل خاورمیانه.

- گلوبالیسم و تجارت آزاد اونجوری که تبلیغش رو می‌کردن کار نمی‌کنه و جنگ تجاری که ترامپ راه انداخت حداقل این فرصت رو ایجاد کرد که مبناش رو زیر سوال ببریم. تجارت آزاد بیشتر باعث شده دسترسی به کارگری که مثل برده کار می‌کنه راحت‌تر بشه!

- دره سیلیکون ادعا می‌کرد انقلاب نرم‌افزاری زندگی بشر رو بهتر می‌کنه، اما عملا نکرد، چون تکنولوژی فقط در نرم‌افزار خلاصه نمیشه. در مهندسی اونقدر که در نرم‌افزار پیشرفت داشتیم، توسعه پیدا نکردیم. بهتر شدن زندگی نیاز به امکانات فیزیکی داره. این‌ها ادعا می‌کردند به سمتی میریم که همه کارها رو ربات‌ها انجام بدن و مردم بشینن با پلی‌استیشن بازی کنند، درآمدشون هم از یک صندوق همگانی تأمین بشه. اما بیشتر کارهایی که میشد با ربات انجام بشه، همین الانش داره با ربات انجام میشه، و بقیه مشاغل مثل پرستاری حالا حالاها قابل جایگزینی نیستند. اون صندوق همگانی هم بیشتر یه فانتزیه.


دلیل دغدغه‌های آقای تیل فقر فلسفه‌ست. یه مشت کدنویس تو سانفرانسیسکو نمی‌تونن تعیین کنند که زندگی چطور بهتر خواهد شد، فیلسوف باید این کارو بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه نداریم. یه مشت درجه‌دار نمی‌تونن تعیین کنند دخالت نظامی ما در یک منطقه به نفع ما هست یا نیست. فیلسوف سیاسی باید این کارو برامون بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه، نیست. یه مشت مدیر اتوکشیده شرکت‌های چندملیتی که دنبال برده می‌گردن تا سود شرکت رو بالاتر ببرن نمی‌تونن تعیین کنند مدل انسانی‌تر اقتصاد که بر دنیا حاکم بشه، چطور باید طراحی بشه. فیلسوف اقتصادی باید این کارو برامون بکنه. فیلسوفی که این کارو برامون بکنه، وجود نداره.

https://medium.com/@bonniekavoussi/notes-from-peter-thiels-speech-at-the-national-conservatism-conference-on-july-14-2019-6a51b26b202

مردم همه چیز را بیمه می‌کنند غیر از حرف‌هایشان. به «ممکن نیست» های دیگران نباید اعتماد کرد. چون اگر ممکن شد، از هیچکدامشان نمی‌شود خسارت گرفت.

حتی همون «بد و بدتر» هم وارونه جلوه داده بودند.

جای تعجب داره؟ امام و پیشوای این‌ها اقتصاد رو متعلق به خر می‌دونست، طبیعیه که این‌ها هم درباره اقتصاد، تولید، صنعت، تکنولوژی، بازار، و نظام سرمایه‌داری، اندازه بز نفهمند.

مادرم میگفت دفعه اول که رفتیم عراق هر پنج متر یک دستفروش وجود داشت، و دفعه آخری که رفتیم، خبری نبود. گفتم به جای اینکه عراق رو مثل ایران کنند، ایران رو مثل عراق کردند.. عراقی امروز سوار تویوتا میشه، و ایرانی شده دستفروش. هر ملتی که اداره کشور رو به یک مشت فقیه پرت و یک مشت چریک بیسواد بده، باید این تنزل رو تحمل کنه.

سه سال پیش سه تا پسر سومالیایی یه دختر ۱۶ ساله رو با فریب کشوندن تو‌ یه اتاق و سه نفری بش تجاوز کردن. مادر دختر میگه فک و فامیل سومالیایی‌ها، که به پنجاه نفر می‌رسیدن چنان دم در دادگاه اذیتش می‌کردن که گویی این دخترشه که مرتکب جنایت شده!

مشکل این مسلمانان تازه وارد به غرب این نیست که اطلاعاتی درباره قوانین این کشورها ندارند. مشکل‌شون اینه که در فرهنگ خودشون، اینکه یه پسر به زور با یه دختر سکس داشته باشه، نشانه زرنگیشه، نه گناهکاریش! با این که شرع اسلام که تعلق داره به ۱۴۰۰ سال پیش، کاملا مردانه‌ست، اما حتی در همون شرع هم این کار زنا محسوب می‌شد و مجازاتش مشخصه. واقعیت اینه که فرهنگ سومالی (و کشورهای مشابه) حتی از اسلام سنتی هم عقب‌افتاده‌تره! و اصل مطلب اینجاست: زور اسلام به این فرهنگ متحجرانه نرسیده! و اگه زور اسلام، با چنان قدرت نرم‌افزاری که چهارده قرنه دنیا رو تحت تأثیر خودش قرارداده، بش نرسیده، با محتویات ملوسانه لیبرالی چطور میشه رامش کرد؟ معلومه که به بن‌بست میخوره. تحجر از یک حدی که بیشتر شد، فقط باید با زبان زور و ابزار خشونت سرکوبش کرد.


https://t.me/sargon_of_akkad/583

همه فکر می‌کنند وضع زاد و ولد در ژاپن افتضاحه و داره به سرعت پیر میشه، اما اوضاع در کره‌جنوبی به مراتب خطرناک‌تره. نرخ باروری در این کشور به زیر ۱ رسیده! در حالی که برای حفظ جمعیت هر زن کره‌ای باید حداقل ۲ ممیز یک تا بچه بیاره. ۹۸ صدم کجا، ۲ کجا. با ۵۱ میلیون نفر جمعیت، سالی فقط سیصد و خورده‌ای هزار بچه به دنیا میاد.

به نظر میاد بیشتر ازینکه توسط بمب‌های اتمی کره‌شمالی در معرض تهدید حیاتی قرار گرفته باشند، این طرز فکر خودشونه که داره نابودشون می‌کنه.
فلسفه نباشه، از اینکه آب آشامیدنی نباشه، بدتره.