از قطر خواستن تو واشنگتن درخواست التماس دعا رو به دولت ترامپ منتقل کنه، اما طرف قطری دست خالی برگشت. نه تنها دست خالی، بلکه بش گفتن قراره سفت‌تر هم بشه تو برو خونتون! آقایون بلافاصله تصمیم گرفتند یه کار شهادت‌طلبانه بکنند با یک کشتی انگلیسی، که چون یه ناو انگلیسی اونجا بود، در شهادت بسته شد. در حالی که سربازان گمنام سایبری درحال خودارضایی با موهومات گاندو هستند، تقلایی مستمر در راضی کردن آمریکا و متحدانش به کوتاه اومدن، در جریانه. واقعیت همینجاست که خودشو عیان میکنه: بضاعت!.. بضاعت نظامی ایران همینقدر است که آزار برساند، نه اینکه با ارتش‌های مجهز و مدرن بجنگد. ما از زمانی که ارتش‌های مدرن در دنیا شکل گرفتند، با هیچ ارتش مدرنی نجنگیدیم! کاش می‌تونستم این جمله رو به تمام هشتاد و پنج میلیون ایرانی اس‌ام‌اس کنم. و بضاعت اقتصادی ایران هم همینه. اگر جمهوری‌اسلامی یک دیکتاتوری کارآمد بود، امروز برای هر مقدار دلار نفتی، خودشو به هر دریوزگی دچار نمی‌کرد. ولی نیست. کوهی از تعهدات به اقتصاد سوبسیدی، و کوهی از تعهدات به اقتصاد رانتی، و چاله‌هایی عمیق از دزدی‌ها، فلجش کرده، و مثل یک زامبی که نیم‌تنه پایینش رو جدا کردن، با دستاش خودشو به اینطرف و اونطرف می‌کشه.

حتما یادتون هست که خمینی کبیر می‌گفت ما مأمور به وظیفه‌ایم، نه نتیجه!.. اما می‌بینید که چقدر نتیجه‌گرا هستند. جلسات سازمان ملل در بهترین حالت نتیجه‌ای ندارند، پس شرکت در آن اهمیتی ندارد. و در بدترین حالت نتیجه‌ می‌شود عصبانیت اژدهای شرق! پس به صلاح نیست در آن شرکت کنند. عملا چیزی که مطرح نیست، وظیفه‌ست.

چرا سرمایه‌داری عالیه؟ چون برای چیزی همچون کاسه توالت! حجم قابل توجهی از هنر و مهندسی به کار گرفته میشه تا راحتی و بهداشتی رو تجربه کنیم که اجدادمون در خواب هم نمیدیدند.
توالت فرنگی‌ جدید کهلر، وقتی نزدیکش میشی درش رو باز می‌کنه. با سه نازل مختلف شستشوی باسن مبارکت رو انجام میده، با هوای گرم خشکت می‌کنه، بعد از هربار استفاده با آب استریل و روزی یک بار با اشعه ماورای بنفش همون نازل رو ضدعفونی می‌کنه، و خودش بوی نامطبوع ایجاد شده رو از بین میبره.

امیدوارم از جوابم راضی باشید.
باز have و has رو غلط نوشتم 😁

عربستان فعلی ذاتا قابلیت اپوزیسیون‌‌سازی نداره. چون هر اپوزیسیونی در این کشور دو جهت بیشتر نمیتونه بگیره. لازم نیست کارشناس مسائل خاورمیانه باشیم تا اینو بفهمیم. یا باید مطالبات اسلامگرایانه داشته باشه.‌ که چون آل‌سعود هم تعهد خارجی دارند به سرکوب این جریان‌ها و هم تعهد داخلی (همه در عربستان میخوان انگ تروریسم از کل هیکل کشور پاک بشه)، با مشت آهنین مواجه خواهد شد. و یا باید مطالبات لائیک داشته باشه (پاکسازی کشور از هویت اسلامیش)، که در برابر اون هم مردم مقاومت می‌کنند. در این شرایط، طرف غربی یک مشت جاسوس و خرابکار و شیعه تجزیه‌طلب و یکی دوتا آتئیست رو جمع می‌کنه در یک پکیج و کاملا فریبکارانه وانمود می‌کنه اپوزیسیونی وجود داره در عربستان و حکومت نمیذاره اینا بیان بالا! گویی اگه سرکوبی وجود نداشت الان مثلا یه حزب کارگر ازش دراومده بود! و به همین چندتا شخصیت نامربوط به هم در این حد کردیت میدن که تغییرات در قوانین متحجرانه موجود رو حاصل حبس کشیدن این‌ها معرفی می‌کنند! و درست در مقابل، در مورد ایران که حداقل نیمی از جمعیت آرزومندند سر به تن آیت‌الله‌ها نباشه، و بیش از نیمی از کشور تنها مانعی که در برابر خودش برای قیام می‌بینه سوریه‌ای شدن اوضاعه، و با این حجم بزرگ از فعالان سیاسی و مدنی و نافرمانی‌ چند ده میلیونی در حجاب و نقد حکومت، وانمود می‌کنند در ایران کلا اپوزیسیونی وجود نداره و کل تقابلی که با سیستم وجود داره از سمت کاخ‌سفیده!

دقیقا با چنین پفیوزهایی طرفیم.

کشور دیگه‌ای وجود نداره که فقها بش حکومت کنند و صاحب انحصاری اسلحه و پول باشند. نمونه دیگه‌ای با این مشخصات پیدا کنید و چک‌ کنید مردم چه عملکردی داشتند بعد نتیجه بگیرید ایرانی‌ها منفعل و ترسو بودند.
از قضا، جمهوری‌اسلامی یک خوش‌شانسی برای آیندگان ایران بود. کشوری که ۹۰ درصد مردمش لفظا یا عملا مسلمانند، به ایرلند تبدیل نمیشه، نزدیک‌ترین معیاری که میشه براش در نظر گرفت کشورهایی مثل مصر و ترکیه هستند. در این دو کشور، حجاب اسلامی هرروز غلیظ‌تر از قبل میشه، بدون اینکه اجباری درکار باشه. و عقبگرد داوطلبانه بسیار خطرناک‌تر از عقبگرد تحمیلیه. مزیت حکومت فقها این بود که یک گپ بین‌نسلی ایجاد کرد. برخلاف ایمان، که یک پدیده کاملا فردیه و اگر تنها در یک غار زندگی کرده بودید هم بالاخره مفهومی ذهنی برای خودتون میساختید که بش ایمان پیدا کنید، شریعت نیاز به انتقال نسل به نسل داره چون محصول ذهن خودتون نیست، و وارد شده از دیگرانه. این انتقال در دوره جمهوری‌اسلامی رخ نداد. بچه رو باید بلند کنند نماز بخونه تا نمازخوان بشه، باید دستش رو بگیرن ببرن مسجد تا مسجدی بشه. این اتفاقات عملا تعطیل شد، و فرزند این‌ها بلاشک هیچ ارتباطی با شرع نخواهد داشت، که همین الانش هم داریم می‌بینیم. هرچند در قرن بیست و یکم، مذهب‌گریزی یک اتفاق جهانیه، اما دافعه‌ای که حکومت فقهی ایجاد کرد، نیروی این گریز رو چند برابر کرد. مثل وقتی که کمربند ایمنی راننده‌ درست موقع چپ کردن ماشین از جا کنده شه!
باید توجه داشت که ما صرفا در حال دفع نکبت جمهوری‌اسلامی نیستیم. این سنگ گلیه که در میزنای گیر کرده، حاصل رسوبات چند قرن اسلامگرایی در ایرانشهره.‌ نباید به ادرار این نسل نگاه کرد و گفت چرا برای ما خونیه و برای بقیه زرد.‌ ما داریم چیزی رو دفع می‌کنیم که تو سرگذشت بقیه ملت‌ها نبوده.


https://t.me/twitter_farsi/73921

برای اولین بار رییس جمهور ایالات متحده از بیت کوین حرف زد. با اینکه عملا شست گذاشتش کنار، ولی همینکه اسمش رو آورد واقعیت این ارز از چیزی که هست جدی‌تر میشه. اما حمله اصلیش به لیبرا، ارز ابداعی فیسبوکه. چون برخلاف بیت‌کوین، یک شرکت عظیم با دو میلیارد کاربر پشت سرشه، که همین خطرناکش می‌کنه.

فعلا خزانه‌داری آمریکا حرف دلشو از دهان ترامپ زد، باید دید میتونن این حرف رو به کرسی هم بنشانند یا نه.

یک کامنت کوچولو درباره انتخابات ۲۰۲۰

جمهوری‌خواه‌ها فکر می‌کنند چون وضع اقتصاد به شکل عجیبی خوبه، پس پیروزی مجدد ترامپ تضمین شده‌ست. اما این درست نیست. وضع مناسب اقتصادی انتخاب مجدد رو تضمین نمی‌کنه. مثال: جورج بوش پدر، که در زمان ریاستش هرچند عده‌ای نالان بودند اما هرکاری لازم بود برای اقتصاد کرد و تونست نرخ بیکاری رو به رکورد حداقل برسونه، اما فقط یک دوره در کاخ سفید موند.

دموکرات‌ها فکر می‌کنند چون در انتخابات میان‌دوره‌ای پارسال در ایالت‌هایی که برای ترامپ کلیدی بودند تونستند کرسی رو از آن خودشون کنند پس ترامپ شانس برنده شدن نداره. اما این هم درست نیست. جابجایی اکثریت در کنگره لزوما روی پیروزی رییس‌جمهور وقت اثر نمیذاره. مثال: اوباما، که در سال ۲۰۱۰ حزبش اکثریت رو در مجلس نمایندگان واگذار کرد اما دو سال بعد مجددا رییس‌جمهور شد.

هرکس ادعا کنه میتونه نتیجه انتخابات ۲۰۲۰ رو پیش‌بینی کنه یک کذاب است. و طبق شرع اسلامی یا باید سنگسارش کرد، یا باید با دستان بسته از مکانی مرتفع به پایین پرتش کرد.

در بین مسائل متعدد خدمت اجباری سربازی که از زمان رضاخان به ارث رسیده و ازشون مثل الواح موسی از گزند تغییرات و اصلاحات محافظت می‌کنند، تنها موردی که کسی مشکلی باش نداشت و بلکه نمک قضیه بود، کچل کردن سرباز بود، و دقیقا همین یک مورد رو حذف کردند. مثل اینه که یه فقیر گرسنه بیاد دم در و تقاضای آب و غذا کنه، و بش بگن بیا یه جوراب بدم بپوشی پابرهنه نچرخ! و همین نشون میده چقدر فاصله داریم با وادار کردن حاکمان به مسئولیت‌پذیری. برخلاف حجاب، که به یک مطالبه مدنی و حقوق‌بشری تکامل پیدا کرده، اعتراض به سربازی در حد یک سوسول‌بازی باقی مانده! شاید زنان شاکی باشند که در طول چهل سال گذشته اتفاق مبارکی نیفتاده در قانون پوشش، اما حداقل امروز در جایی قرار گرفتیم که کسی بشون نمیگه «چرا انقدر سوسولید؟ آدم به خاطر حجاب با پارچه سیاه تو دمای چهل درجه هم انقدر غر میزنه؟».. تقریبا همه قبول کرده‌اند که حجاب ستمه، و تحمیل‌کنندگانش از بقیه توقع دارند این ستم رو به خاطر قانون، یا به خاطر شرع، یا به خاطر عرف، یا به خاطر فاطمه زهرا تحمل کنند!

هنوز خیلی کار داریم.. مخصوصا ما پسرها.

تمام کسانی که این شر رو عادی جلوه میدن، در جبهه شر هستند. حتی اگه چهره‌شون نورانی باشه.

اینکه شوخیه 😁 ولی سردبیر یکی از مجلات قدیمی آمریکا می‌گفت چهل پنجاه سال پیش هم فیک‌نیوز وجود داشت ولی مثل الان سریع و گسترده دست به دست نمی‌شد. در واقع چیزی که تغییر کرده، فقط اسکیل قضیه‌ست. در دوران طلایی دروغگویی قرار داریم.

فقط باید برای برنده شدن جنگید، و فقط برای لذت بردن از خود باید برنده شد، نه سرگرم‌کردن مردم. اون‌ها رو هر لوزر احمقی میتونه سرگرم کنه.

هرکی هر حرفی میزنه به این خانوم متشرع! که نگران فعل حرام پسربچه‌ست، یه جوری جوابشو میده، حتی با واژه‌های پرتی که فقط در رساله‌ها استفاده میشن، ولی به محض اینکه یک نفر بش میگه «مغزتون رو شستشو دادند» از کوره در میره و میگه «خفه‌شو». دانش فقهیش تا میرسه به برچسب شستشوی مغز، به ته میرسه و قفل می‌کنه. دلیلش اینه که دیالوگ فقهی از قبل آماده‌ست. در حوزه علمیه برای همه شبهات تا چند حرکت بعدی مخاطب پیش‌بینی انجام میدن، تا بحث که جلوتر رفت در جواب نمانند.
به قول خارجی‌ها
Been there, done that.
در موقعیت اینا بودم، و دقیقا همین فرمول رو استفاده کردم.

اما وقتی دیالوگ از دایره فقه خارج میشه، دیگه حوزه علمیه کنترلی روش نداره. فرد برای اینکه ثابت کنه مغزش شسته نشده، باید فی‌البداهه استدلالی بسازه.. که قادر نیست (هفتادساله که اینکارو نکرده، چطور الان بکنه؟). پس به یک دیوار میخوره و عصبی میشه‌.

اگه کسی خواست عقیده خودش رو بکوبه رو سرتون، فقط همین کاری که میگم انجام بدید: وادارش کنید فی‌البداهه یک استدلال بسازه.
به همین سادگی.

https://t.me/khasss/30422

اگه حتی همین امشب ۵۰ میلیارد دلار به حسابم واریز کنند، نمیتونم برگردم به اون شبی در بیست سال پیش که در قعر تنهایی فکرهایی کردم که ترکششون هنوز تو تنمه. باید مواظب فکرهای شبانه بود.. می‌تونن خسارت‌های میلیاردی به بار بیارن.

کلمه «دامپینگ» رو معمولا درباره فولاد و آلومینیوم شنیدیم، اما در صنعت سرگرمی هم داره انجام میشه.
نتفلیکس مدتیه داره تولید سریال‌ها رو در انتهای سیزن دومشون متوقف می‌کنه، حتی اگه پرطرفدار باشند. چون فهمیده که سیزن اول و دوم در جذب مشترکان جدید نقش دارند، ولی سیزن‌های بعدی نه. یعنی هدف صرفا جذب مشتری جدید، و راضی نگه داشتن مشتری فعلی در حدیه که سرویس رو کنسل نکنه. از طرفی، توقف بعد از سیزن دو موجب صرفه‌جویی مالی هم میشه، چون روال اینه که وقتی کار تولید به بیش از دو سال میکشه، تهیه‌کننده‌ها شروع می‌کنند به چونه زدن برای افرایش دستمزد.

بعبارتی، نتفلیکس حق اشتراک بیشتری دریافت می‌کنه، اما حق‌الزحمه کمتری پرداخت می‌کنه به هنرمندها و دست‌اندرکاران تولید. اما با وجود این، همچنان داره ضرر میده. اما وال‌استریت رو راضی نگه داشته، چون داره بشون میگه به ضررم نگاه نکنید، مشترکینم دارن هرروز بیشتر میشن، و وقتی تعدادشون از یه حدی بیشتر شد دیگه هیچکس حریفم نیست (همین الانم نیست)، و سرمایه‌گذاری رو شرکتی که کسی حریفش نخواهد بود، منطقیه! و بدین ترتیب سرمایه از بورس جذب می‌کنه، و محتوا رو با زیر قیمت تولید میفروشه، تا سهمش از بازار رو بیشتر و بیشتر کنه. اگه تولیدکنندگان فولاد محصول رو با زیر قیمت تمام‌شده بفروشند، تحت تعقیب قضایی قرار می‌گیرند، ولی ظاهرا در صنعت سرگرمی چنین محدودیتی وجود نداره.
البته ممکنه گفته بشه برای من مشتری چه اهمیتی داره که انحصار وجود داشته باشه وقتی بهترین‌ هنرمندها دارند براش محتوا تولید می‌کنند؟ و یا گفته بشه دامپینگ باعث میشه من فیلم و سریال رو با قیمت ارزونتری ببینم. اما مشکل فقط انحصار نتفلیکس یا آمازون و دیزنی نیست. مشکل اینه که تولید محتوا در این‌ها در یک ساختار عمودی اتفاق میفته. یعنی فیلمنامه نویس یه رییس بالاسرش داره، و رییسش یه رییس دیگه بالاسرش داره، تا میرسه به آدمای هیئت مدیره، لذا فرآیند تولید از یک فیلتر چندلایه مصلحت‌اندیشانه عبور می‌کنه، و این آزادی رو از هنرمند می‌گیره. ایده‌های خلاق و گستاخ و رادیکال، نمیتونن ازین فیلتر عبور کنند.‌
برای نقش مخرب این وضعیت یک مثال زنده وجود داره: خود سینما. در گذشته سالن‌های متعدد به فیلم‌های متعدد اختصاص داده می‌شد، در نتیجه یک فیلم گستاخ یا یک فیلم نوآور، که در یک سیستم افقی تولید شده بود، فرصت پیدا می‌کرد خودشو نشون بده، و بعد تعریفش دهن به دهن میچرخید و به تدریج محبوب می‌شد. اما الان بیشتر سالن‌ها به فیلم‌های چندصدمیلیون دلاری مارول و دی‌سی اختصاص پیدا می‌کنه، چون سالن‌ها دست دو سه تا شرکته، و بقیه جایی برای اکران پیدا نمی‌کنند. سازنده و توزیع‌کننده اونجرز هم که قرار نیست فیلم نوآورانه بسازه و روی هنرمندان گستاخ سرمایه‌گذاری کنه.

کسی که بتونه هنر سینما رو ازین باتلاق بوجود اومده بیرون بکشه، هم احتمالا به یک میلیاردر تبدیل میشه، و هم یک قهرمان.