مسیحیت در خیلی چیزها موفق بود، و یکیش تزریق سبک خاصی از موسیقی روحانی به فرهنگ غرب، که بعد به همه دنیا تسری پیدا کرد.. که الان تا این وقت شب دارم به یکی از انواعش گوش میدم. این‌ها راهی پیدا کردند که بدون اینکه کلامی در کار باشه توهمی از بهشت برین ایجاد کنند در ذهن شنونده. این فرهنگ بدون مسیحیت معنا نداره، و ما که تا گردن فرو رفتیم در این متاع وارد شده، عملا مسیحی هستیم.
در سریال The Handmaid's Tale
یکی از کاراکترها که لزبین هم هست و گرفتار خلافت رادیکال‌های مذهبی شده، ازینکه این تندروها حتی به بنای کلیساهای مشهور هم رحم نمی‌کنند بغض می‌کنه! حتی لیبرال‌های ضدخدای سواحل غربی و شرقی آمریکا، این حقیقت رو که نمی‌تونن مسیحی نباشند، خواسته یا ناخواسته وارد تولیدات فرهنگی‌شون می‌کنند.

حق هم دارند.. نمیشه مسیحی نبود. هممون هستیم.

اینهمه تأکید به اینکه در مناطق مصیبت‌زده آخوند هم حضور پیدا کرده برای چیه؟ چرا مثلا نمیگن صد و پنجاه نجار یا شیشه‌بُر و تکنیسین برق برای کمک به منطقه آمدند تا کمک کنند؟
به مدد چهل سال تزریق بودجه به مدارس حوزوی، که در سال‌های اخیر خیلی بیشتر شدت گرفته، جمعیت آخوندهای ایران به حدی رسیده که از زمان حمله اعراب به قلمرو پادشاهی ساسانی، بی‌سابقه‌ست. با این حال این پرجمعیت‌ترین صنف ایران چنان نچسب و جداافتاده‌ست از جامعه فعلی ایران، که مجبورند هی نشون بدن که هست، حاضره، بین ماست!

بعضی ازین طلبه‌ها هم البته ترحم‌برانگیزند، و خارج از تشکیلات حکومتی صرفا میخوان به دیگران بقبولانند که هیولا نیستند، بلکه جزیی از همین مردم هستند. اما روش ساده‌تری برای این منظور وجود داره: می‌‌خواید جزیی از مردم باشید؟ لباسی که طراحی شده تا شما رو از مردم متمایز کنه بذارید کنار!.. اگه طلبه‌ای این عمل ساده رو انجام نداد، یعنی هنوز نمیخواد از ما باشه، حتی اگه به هر بهانه‌ای بلوله بین ما.


https://t.me/khabaronline_ir/216334

پزشکان خب ادعا ندارن که میخوان جزیی از ما باشن، اتفاقا وانمود می‌کنند از یه سیاره دیگه‌ن و با سفینه‌هاشون اومدن اینجا تا ما رو نجات بدن و برگردن 😁
از شوخی که بگذریم، خیر، روپوش پزشک با لباس آخوند فرق داره. اون روپوش یک کاربرد بهداشتی داره. همونطور که دستکش یک جوشکار کاربرد حفاظتی داره. البته آخوندها مدعی‌اند لباس اون‌ها هم کاربردیه چون موجب میشه مردم بتونن در بین جماعت تشخیص‌شون بدن و سوالاتشون رو ازشون بپرسن!.. و جالبه که پیامبران چنین دغدغه‌ای نداشتن، مثلا موسی یا محمد نه تنها نگران نبودن کسی تشخیص نده که پیامبرند، بلکه عمدا یه جوری لباس می‌پوشیدن که با آدمای له و داغون جامعه اشتباه گرفته بشن!

تلگرام پر شده از پست‌هایی راجع به جنگ! که البته همه شبیه همند. با ورود رسمی سپاه به لیست سازمان‌های تروریستی، اولین چیزی که به ذهن این مقاله‌نویس‌ها و ادمین‌ها رسیده جنگه!! (لابد به نظرشون برای صلح، باید واقعیت رو منکر شد، و حالا که آمریکا نمیخواد منکر بشه پس به جنگ نزدیک شدیم!). یکم دقت در این مقالات نشون میده که یه سری اشتراکات دارند.
اول اینکه دچار بی‌زمانی هستند. مثلا همین مطلب رو بخونید. اصلا نمیشه گفت در فروردین ۹۸ نوشته شده یا فرودین ۸۸! چون یه سری فرضیات غیرمنطقی دارند. مثلا میزان سرمایه اجتماعی ایران رو یه چیزی مثل عدد ثابت پلانک در نظر گرفتن که لایتغیره و بقیه متغیرها رو بش ضرب می‌کنیم و نتیجه می‌گیریم! انگار امکان نداره مردم در وضعیتی قرار بگیرند که جنگ بشه ولی دفاع نکنند! (ژانر ملت غیور ایران اجازه نخواهند داد فلان..). در حالی که خیلی چیزها در حال تغییره و مردم هم دقیقا مردم چهل سال پیش نیستند.

دوم اینکه روی نشدنی بودن غلبه به ایران حساب باز می‌کنند. غالبا تصور عوام از قدرت واقعی ماشین نظامی آمریکا در دو نقطه اکستریم توهم‌زا خلاصه میشه: یا خیلی هالیوودی تصور می‌کنند قضیه رو، که مثل حادثه ناپدید شدن هواپیمای مالزی انتظار داشتند آمریکایی‌ها دائما در حال رصد تمام ناکجاآبادهای کره زمین باشند و مگس رد بشه مستند کنند! یا تصور می‌کنند با یک مشت بعثی طرفیم که یه جوانک ۲۳ ساله می‌تونه تسلیم‌شون کنه، فقط یک جو غیرت و یک یاحسین لازمه! دنیای واقعی جایی بین این دو نقطه‌ست. غلبه به ایران براش کمی سخت هست، ولی کاملا عملیه. اساسا برای آمریکا این سوال مطرح نیست که می‌تونیم ایران را شخم بزنیم یا نمی‌تونیم؟!.. سوال اینه که از شخم زدن ایران چیزی که می‌خواهیم به دست میاریم یا نه. در حال حاضر ظرفیت ارتش آمریکا بسیار فراتر از نیازهای فعلیشه. اون‌ها برای نابودی چهارتا کله‌خر القاعده‌ای در وسط برهوت نیازی به اف۲۲ ندارند.

سوم، تکرار می‌کنند که ایران عراق نیست، یا افغانستان نیست. چون قابلیت ایجاد دردسرهای جدی برای آمریکا داره! که اتفاقا این هم کاملا برعکسه. این عراق و افغانستان و کشورهای سنی‌مذهب هستند که دردسرهای جدی برای آمریکا درست کردند، چون در این کشورها همونقدر راحت میشه نیروی انتحاری گیر آورد که تو کرمان میشه مواد مخدر بدست آورد. جامعه ایرانی ذاتا تمایلی برای اینکه خودشو فدا کنه تا «اژدها اوف بشه» نداره، و اگه انتحاری در کاره حتما اسپانسر حکومتی داره. از طرفی جامعه ایران متمرکزتر از همه کشورهای منطقه‌ست. کشوری که یک سوم جمعیتش رو جمع کردی تو یک ناحیه و یک رفاه نسبی کاملا دولتی براش فراهم کردی، نمیتونه دردسر درست کنه، بلکه خودش در معرض دردسره. ایران امروز چیزهای خیلی بیشتری داره برای از دست دادن تا مثلا عراق زمان صدام.

چهارم اینکه جنگ رو پدیده‌ای عجیب و غریب و مهیب ترسیم می‌کنند، در حالی که همین الان داخلش هستیم، و آسمان به زمین نیومده. تعداد حملات هوایی اسراییل به نیروهای سپاه در سوریه هیچ چیز کمتر از یک جنگ نداشت، اما نظام هیچ حرکت متقابلانه‌ای انجام نداد. حملات آمریکا هم می‌تونه به همین شکل باشه و خون از بینی ایرانی‌ها نیاد.

پنجم، قدرت انتقام‌جویی از کشورهای عرب منطقه رو به عنوان یک استراتژی جنگی معرفی می‌کنند! اینکه آمریکا شما رو بزنه و شما به تلافی بری عربستان رو بزنی، اصلا نشانه خوبی نیست‌. چون جنگ رو از حالت آمریکا علیه ایران، به حالت بزرگتر «ائتلاف آمریکا و بقیه» علیه ایران تبدیل می‌کنه.

بنابراین بیشتر این مقالات تحلیل نیستند، بیانیه تبلیغاتی هستند. اول صحبت جنگ رو میندازن تو دهن مردم، بعد خودشون به مردم میگن که لازم نیست بترسید!

از قضا تصمیمات ترامپ، تحریم‌محورند نه جنگ‌محور. تروریست اعلام کردن سپاه دو مزیت راهبردی داره: اول، دست دولت رو در اعمال هر نوع تحریم و فشار و درگیری‌های پراکنده باز میذاره، بدون اینکه کنگره بتونه دخالت کنه. مثلا الان می‌بینید هر روز سومالی رو با پهپاد بمباران می‌کنند یا افرادی رو ترور می‌کنند، اما کنگره در مورد سومالی در سکوت مطلقه. دوم، همونطور که هر رییس‌جمهوری حاضر نبود سپاه رو وارد لیست کنه، هر رییس‌جمهوری هم حاضر نیست از لیست خارجش کنه. حتی اگه رییس بعدی دموکرات باشه، و حتی نخاله‌ای مثل اوباما باشه، یا اینکار رو نخواهد کرد، یا تا امتیازات ویژه‌ای نگیره این کار رو نخواهد کرد. بنابراین همونجوری که ترامپ یک‌طرفه برجام رو بهم زد، یک‌طرفه برجام۲ رو ایجاد کرد، با این فرق که در برجام۲، اولا همه‌چیز دست قوه مجریه‌ آمریکاست، و دوما اروپا نمیتونه توش راه در رو باز کنه برای آیت‌الله‌ها. این که از حمله نظامی خیلی بهتره.




https://t.me/esfahaneconomy/7972

چند سالیه برای مناسبت‌های مذهبی از جمله اعیاد شعبانیه، سپاه و بسیج آتش‌بازی راه میندازن (تروریست‌ها معمولا وظیفه برگزاری جشن‌ها رو هم به عهده میگیرن، مثل حماس که ستاد پخش شیرینی! داره). اما چیزی که قضیه رو بامزه و در عین حال ترحم‌برانگیز کرده اینه که بیشتر مردم فقط صدای انفجاریش رو می‌شنوند و خبری از نورش نیست!.. در شهرهای بزرگ دنیا که ازین قبیل مراسم دارند، یک سری پابلیک اسپیس وجود داره که ملت جمع میشن اونجا و آتش‌بازی یا هرچی که هست تماشا می‌کنند.. مثلا یه پارک بزرگ، یا محوطه یه ساختمان عمومی، یا کنار ساحل یا رودخونه‌ای که از وسط شهر رد میشه. اون فضا اینجا نیست، و اصولا جمع‌شدنی در کار نیست. مواد آتش‌بازی، که گرون‌قیمت هم هستند، به سمت آسمان شلیک میشن، بدون اینکه به حداقلی از بازدید برسن. گویی یه فریضه شرعیه که باید سریع انجام بدیم بریم خونه!
شهر در ایران، جایی برای حیات اجتماعی نداره. در این ویدئو داره درباره آپارتمان‌هایی در توکیو حرف میزنه که ۳۵ متر یا حتی ۲۵ مترمربع هستند! یعنی یک سلول انفرادی (که البته طراحی ظریف ژاپنی از همون سلول انفرادی بهترین فضاسازی رو بدست آورده. کیفیت وسایل و مصالح هم که آه از نهاد ما بلند می‌کنه و بهتره زیاد بش فکر نکنیم). تنها و تنها دلیلی که این‌ها می‌تونند در این فضای ناچیز زندگی کنند و احساس بدبختی نکنند اینه که مدت کمی از عمرشون بش اختصاص پیدا می‌کنه، مابقی بیرون از خونه‌ست! قرار نیست از نه صبح پاشه خانه‌داری کنه تا چهار بعدازظهر. قراره پنج صبح پاشه بره بیرون و هفت بعدازظهر برگرده، و بعضی وقت‌ها یازده شب برگرده. چون علاوه بر کار، قسمت بزرگی از روزش توی فضای شهره. اون‌ها بی‌شمار لوکیشن دارند برای «ملحق شدن به همشهریان». که میتونه یک‌نفر باشه، در کافه، الی صدها نفر، در اماکن عمومی. ما در ایران جایی برای ملحق شدن به بقیه نداریم. و انقدر نداشتیم که یا مایل نیستیم ملحق بشیم، یا بلد نیستیم.
https://t.me/japaneseworld/742

بعضیا متعجبند که چپ‌های اسراییل چرا انقدر در انتخابات ناموفقند. این میتونه یکی از دلایلش باشه: «لیکود دیگه لیکود مناخم بگین (بنیانگذار لیکود) نیست، الان لیکودِ نتانیاهوعه. در حالی که چپ هنوز چپ اسحاق رابینه، و اسحاق رابینی دیگه وجود نداره. چپ یه رهبر اصیل لازم داره، همونجوری که نتانیاهو برای راستی‌ها هست».

البته رهبر هم از آسمون نمیفته پایین. همون مشکلی که اپوزیسیون ایران داره.

داشتیم برای فلسطین دل میسوزوندیم
که خودمون شدیم «ملتِ بدون سرزمین».

قسمتی از تمامیت‌خواهی، اینه که روی شناخت شما از اطرافتون هم کنترل داشته باشند. حکومت تمامیت‌خواه میخواد تصوری که از هموطنت و طرز زندگیش داری رو از خود اون هموطن نگیری، بلکه تصوری که مطابق با استاندارد نظامه دریافت کنی. و اگه قرار نیست تصور استاندارد رو دریافت کنی، ترجیحا در بی‌خبری باشی.

علیه تکنولوژی نباید شرط بست.
یه زمانی دولت چین آزمایش سونوگرافی رو برای زنان حامله ممنوع کرده بود، چون اصلاحات ارضی باعث شده بود ارزش پسر خیلی بیشتر از ارزش دختر باشه، و طبیعتا کشاورز دنبال این بود که پسردار بشه. و این باعث میشه نسبت مذکرها به مونث‌ها در جامعه بهم بریزه. (البته گویا فقط پسر اول براشون کارایی داشته، و پسر دوم دیگه اونقدر مفید نبوده، پس خیلی‌هاشون ترجیح میدادن دومی دختر باشه). اما بررسی‌ها نشون میده این ممنوعیت عملا کار نکرده. همون اصلاحات ارضی درآمد کشاورز رو بیشتر می‌کرد، و با پولی که بدست می‌آورد می‌رفت شهر و به هر طریقی سونو رو انجام میداد.
تغییر فرهنگ عامه و جا انداختن اینکه نباید جنسیت فرزند رو به شکل یک آپشن قابل گزینش ببینند، خیلی موفق‌تر بوده، تا مجبور کردنشون به بی‌خبر ماندن از جنسیت بچه.


https://doi.org/10.1086/701030

هیچ‌چیز این عکس غرورآفرین نیست، چون آدم نرمال به فلاکت مردمش افتخار نمی‌کنه.‌
این‌ها رو برام میفرستن و میگن این نمونه‌های «دست به دست هم دهیم به مهر» در تناقضه با اون ادعات که می‌گفتی ایرانی‌ها همواره آویزان حکومتند!
خیر. در تناقض نیست. این صحنه‌ها، رسما مبارزه برای بقا هستند. یعنی ایرانی جماعت انقدر کرخته که تلاشش برای زنده موندن هم باید «حماسه» حساب کنیم؟ استقلال از حکومت این نیست که غریزی‌ترین کار ممکن رو بکنی. اونو که گربه‌ها هم بلدند. مستقل شدن از حکومت یک پروسه طولانیه، تا حدودی شبیه مستقل شدن یک بچه از پدر و مادرش. این پروسه در ایران حتی شروع هم نشده. برای همین علاوه بر اینکه در بحران‌ها، مسئولین حکومتی غافلگیر میشن، مردم هم غافلگیر میشن! چون آمادگی رو قبلا حواله کرده‌اند به حکومت. یعنی از حکومت میخوان تا به جای اون‌ها آماده باشه.
از همین جا میشه به بحث فدرالیسم هم وارد شد، که حرفش زیاد هست اما عملا بستری براش نیست. حاکمیت لوکال و محلی چیزی نیست که تقدیم شما بکنند‌، باید بدستش بیاری. اگه نخوای همه‌چیز رو بسپری به «مرکز»، معنیش اینه که باید مسئولیت خیلی چیزها رو خودت به عهده بگیری. این به عهده گرفتن خیلی وقته که دیگه وجود نداره. بعضی وقت‌ها بحران‌ها تلنگری هستند تا مردم متوجه بشن که باید به عهده بگیرند. مثلا به این نتیجه برسند که باید برای محافظت سکونتگاهشون در برابر بالا آمدن آب، قبل ازینکه آب بالابیاد حرکتی انجام بدن. که صدالبته اون حرکت‌ها چون تدریجیه ازین عکس‌های حماسی از توشون در نخواهد اومد (اساسا جایی که کارهای درست رو قبلا انجام داده و الان در امانه، وارد سیکل خبری نمیشه).


https://twitter.com/esmailifarshad/status/1116061999014862849?s=19

مثل اینکه منظورم برای دوستان مفهوم نیست.
دولت آمریکا همه‌کاره‌ی مدیریت بحران در بلایای طبیعی نیست. بیشتر مسئولیت‌ها به عهده خود ایالت درگیر شده‌ست. اونجایی هم که دولت دخالت می‌کنه در امداد و نجات، هم با کمبود بودجه مواجهه هم همواره در معرض انتقاد قرار داشته. هیچ اتفاق ناگواری نمیفته اخیرا مگر اینکه به ناکارآمدی FEMA غر می‌زنند آمریکایی‌های عزیز. و این در حالیه که این سازمان در لجستیک و‌ابعاد کار حرفه‌ای قابل مقایسه با هیچ سازمان دیگه‌ای در دنیا نیست. لذا اون‌ها هم دارن به این درک می‌رسند که نباید چشم امید به دولت فدرال داشته باشند. شما تصاویر توزیع دستمال توالت توسط ترامپ رو می‌بینید و اینهمه اختلاف فاحش سیستماتیک رو نمی‌بینید.
ازین‌ها گذشته واقعیتی هست درباره اصل بقا: بعد ازینکه جانت رو از دست دادی، یه کنفرانس مطبوعاتی برپا نمی‌کنند که روحت بیاد توجیه کنه که امکانات نبود، قسمت نبود، حکومت چنین و چنان بود و اِل شد بِل شد که نتونستم زنده بمونم!.. وقتی رفتی دیگه رفتی. همه اقدامات رو باید قبلش انجام داد (از شدت بدیهی بودن اینا دارم خجالت می‌کشم ولی ظاهرا باید گفت). هیچ اهمیتی نداره که چقدر مظلومی، و چقدر محرومی، و چقدر بدشانسی. اینکه مردم دلشون خون بشه از جان دادنت، دوباره زنده‌ت نمی‌کنه.
من نمی‌دونم یک روستایی فقیر که در مسیر سیله چه کاری از دستش برمی‌اومد. اما قطعا باید فکر این روزها رو می‌کرد. همونطور که گفتم چون ما در شرایط ویژه‌ایم پس باید حمایت‌مون از هموطن‌مون بیشتر باشه، مراقبت و آینده‌نگری‌مون نسبت به زندگی خودمون هم باید ویژه باشه. یعنی یک ایرانی هرجای ایران که هست باید با خودش به این جمع‌بندی رسیده باشه که: اولا مملکت صاحاب نداره، و دوما یه مشت دزد و راهزن قدرت رو در دست دارند، و از همه طرف خیانت و خباثت داره رخ میده که یا همین الان یا آینده گریبانم رو خواهد گرفت. چنین آدمی نباید به اندازه یه شهروند اتریشی ریلکس باشه. کل حرف من همینه (تو بعضی از ویدئوها که مردم به درجه‌دار سپاهی یا استاندار یا حتی هلال احمر اعتراض می‌کنند، یه چیز عجیب دیده میشه: گویی این‌ها تازه متوجه شدن که ایران تحت تسلط فاسدترین و متحجرترین حکومت‌های دنیاست! انگار چهل ساله که خواب بودند و الان ناگهان با واقعیت مواجه شدن). حالا همین جمع‌بندی فردی رو میشه تعمیم داد به جمع‌بندی اجتماعی. مخصوصا اجتماعات دورافتاده که ریسک رهاشدگی‌شون بالاتره.

روستایی که تو محرم به شکل یک پیکره واحد درمیاد و هیئت و موکب راه میندازه، چرا بلد نیست برای نجات خودش برنامه‌ریزی کنه؟

وظیفه ژورنالیست نفوذ به کامپیوترهای دستگاه‌های دولتی نیست البته.
وقتی گاردین از آسانژ درباره به خطر افتادن خبرچین‌های پنتاگون بواسطه انتشار اسناد پرسید گفت خب اون‌ها خبرچین بودن، میدونستن دارن چه ریسکی رو می‌پذیرن!.. خیلی ساده داشت می‌گفت مرگ‌شون اهمیتی نداره. البته اشک تمساح گاردین برای خون آدم‌ها رو نباید جدی گرفت، چون لازم باشه با ایده‌های جنگ‌طلبانه زیادی همراه میشن، و ابایی ندارند که حتی منبع خودشون رو لو بدن! که خلاف همه اخلاقیات روزنامه‌نگاریه. اما پدرسوختگی رسانه‌های سنتی مشکل آسانژ رو پاک نمی‌کنه، مشکلی که اینطور خلاصه میشه: «هدف ما انقدر مقدسه که مشکلی نیست اگه یه عده به خاطرش بمیرند یا نابود بشن!». این یکم شبیه چیزی که از آخوندها میشنویم نیست؟
مردم با هک و جاسوس‌بازی سرگرم میشن، و هم از فروریختن هیمنه تشکیلاتی دولت‌ها در حفظ اسرار خودشون. ویکی‌لیکس برای همین جذابه. نه به خاطر «حقیقت». راه شفاف‌سازی درآوردن کُفر دولتی‌ها نیست. چون اگه امروز آبروشون رفت فردا سرمایه‌گذاری بیشتری می‌کنند تا دریچه‌های نفوذ رو ببندند، یا راه‌های زیرکانه‌تری برای مخفی‌کاری و دور زدن افکار عمومی پیدا کنند. تو این بازی، دولت (یا شرکت چندملیتی) همواره برنده‌ست. با قاپیدن کیف سیاستمدار نمیشه پاسخگو و مسئولیت‌پذیرش کرد، ضمن اینکه یاد می‌گیره دفعه بعد اسرارش رو تو کیفش نذاره.

اما زیرک‌تر شدن دولت‌ها، تنها عارضه‌ی پدیده ویکی‌لیکس نیست. این عاقبت رو‌ هم داره که مفهوم «حقیقت‌طلبی» لوث بشه، همونطوری که امثال آقای سرکوهی دارن مرتکب میشن. چیزی که از آسانژ ساختن خیلی بزرگتر از اطلاعات بدرد بخوری بود که به دست ما رسوند. یک قهرمان حقیقت باید خیلی بزرگتر از یک «سارق اطلاعات بوروکراتیک» باشه. چون حقیقت خیلی فراتر ازین اطلاعات روزمره‌ست.
زمانی که شکنجه پسران هجده ساله توسط ارتش رو می‌دیدم با خودم می‌گفتم کاش مردم این صحنه‌ها رو می‌دیدند. یکی از مشغولیت‌های ذهنیم این بود که اگه می‌دیدند چه واکنشی نشون می‌دادند؟ و خفه می‌شدم ازین واقعیت که همه اون اتفاقات همونجا میموند و بیرون نمی‌رفت. اما یکی دوباری که رفت، به طرز کودکانه‌ای مأیوس شدم. کودکانه، چون مثل یه بچه که از دنیای آدم بزرگ‌ها بدش میاد، از دنیایی که میشه توش این چیزها رو دید و‌ خیلی عادی از کنارش عبور کرد، بدم اومد. حقیقت فراتر از خبر اون شکنجه‌ها بود، و من هنوز انقدر بالغ نبودم که بفهمم.
از زمان افشاگری اسنودن تا الان، تعداد کاربران فیسبوک، توعیتر و بقیه متشابهات چینی و هندی‌شون، چندصدمیلیون نفر بیشتر شده. تعداد عکس‌ها و فیلم‌هایی که از زندگی‌شون به اشتراک میذارن، به طرز نجومی در حال افزایشه. انگار اسنودنی وجود نداشت، یا چیزی افشا نکرد. البته اسنودن هنوز هست، اما فقط یک اکانته، که درباره این چیزها توعیت می‌کنه، هشتگ میذاره، متلک میندازه.. همین.‌ یک old news به تمام عیار.

حقیقت یک سیستم پیچیده‌ست. غول‌های تفکر و اندیشه نتونستن به درستی استخراجش کرده و به مردم ارائه کنند، چه برسه تعدادی هکر افسرده‌ی لج‌کرده با دستگاه دولت! اگه هدف صرفا زدن پوز این دستگاه عریض و طویل و زرنگ‌تر از ماست، خب آقای آسانژ باید تبعاتش رو بپذیره، همونطوری که معتقد بود خبرچین‌های پنتاگون باید تبعاتش رو بپذیرند.

یک پژوهشگر در آلمان با انجام یک نظرسنجی گسترده، رابطه بین اعتقاد به یگانگی (وحدت نظام هستی، اینکه همه‌چیز بهم مرتبطند و همگی از یک سیستم واحد پیروی می‌کنند)، با احساس شادی و رضایت از زندگی بررسی کرده. و نتیجه غیرمنتظره نیست، کسانی که قوی‌ترین اعتقاد رو به این باور خاص دارند، زندگی شادتری دارند، لاقل بنا به ادعای خودشون. اینکه فکر کنی داخل یک هرج و مرج نجومی قرار نداریم و همه‌چیز طبق برنامه‌ست و این برنامه از یک ذات واحد هدایت میشه، احساس بهتری برات ایجاد می‌کنه.
اما نظرسنجی رو در دو بخش انجام داده و در بخش دوم سعی کرده ببینه آیا اعتقادات مذهبی دخیل هستند در این رابطه یا نه. هرچند که بالاترین سطح اعتقاد رو مسلمانان، و پایین‌ترین سطح رو آتئیست‌ها داشتند، اما مجموعا اعتقاد مذهبی چندان دخیل نبوده. یعنی آتئیستی که باور قوی داره به این یگانگی، شادتر از مسلمانیه که باورش به این یگانگی ضعیفه. تا قبل ازین بیشتر مطالعات اینطور نتیجه‌گیری می‌کردند که آدم مذهبی به طور میانگین شادتر است (حتما نمونه‌های زیادی ازش دیدید. مثلا نتایج نظرسنجی در کویت رو با نروژ مقایسه می‌کنند و میگن کویت شادتره!)، ولی این نشون میده که به خاطر مذهبی‌بودنش نیست، به خاطر یگانه‌گرا بودنشه (که لاقل در مورد مردم خاورمیانه یا هند، سابقه‌ای طولانی‌تر از ادیان ابراهیمی داره. رسوباتی فوق‌العاده کهن).
این یافته‌ها تأیید این واقعیت شاید تلخه که «باور به توحید» لزومی نداره نسبتی با حقیقت داشته باشه. اگه باعث میشه ریلکس‌تر زندگی کنی، اعتقاد بش تبدیل به یک تصمیم عقلانی میشه.


لینک مقاله
http://www.apa.org/pubs/journals/releases/rel-rel0000259.pdf

باید یه کپی ازین تابلو رو بفرستم برای فرهاد جعفری که نگران ترویج گرایش جنسی به حیوانات بود.. سکس با پرنده! 😁 اینو ۱۹۱۳ کشیده، زمانی که نگرانی فرهاد اصلا مطرح نبود، درباره افسانه زئوس مربوط به هزاران سال پیش (بازم لازمه بگم این صحبت‌ها، جدید نیست؟).
البته همخوابی با قوی سیاه، انصافا لطیف‌تر از گرایش به سگ و بز و این‌هاست!

کارو باید درست انجام داد، حتی اگه در جهت یک رویه غیرعادی باشه. این یه کارِ درست انجام‌شده‌ست، حتی در جزییات (و حتی در رنگ. رنگ تیره و سرد درختان هماهنگه با تیرگی رنگ قو، و روشنی گرم آسمان در دوردست هماهنگه با رنگ روشن پوست زن). اثری از بستر دیده نمیشه، انگار هر دو روی هوا شناورند (انگار در این تماس بدنی، پرنده داره حدی از لذت بی‌وزنی پرواز رو هم در کنار لذت جنسی بش منتقل می‌کنه). و چه دقتی در ترسیم پلک‌ها که نه بازه و نه کاملا بسته، که بهترین تداعی کننده چشیدن لذت جنسیه. و چه دقتی در پوزیشن تک تک انگشت‌های دست راست که فشار دادن رو القا می‌کنه. و چه زیرک در پنهان کردن اجزای سر پرنده، تا فقط توده‌ای پر به نظر بیاد.

ازونجایی که شاخص‌ترین رفتار جمهوری‌اسلامی سرکوب‌هاییه که انجام میده، شناختی که خیلی‌ها ازین حکومت دارند هم خلاصه شده به قوای سرکوبگرش. که این تمام واقعیت نیست. وقتی یک حکومت دیگه سرکوبگری مشابهی رو انجام میده، معادل قرار میدنش با نظام ما، و این خیلی غلطه. نباید هیچ حکومتی رو، حتی از انواع سرکوبگر و توتالیتر رو هم‌طراز این نظام قرار داد، حتی اگه تشابهات ظاهری زیاد باشند.
وقتی چین پروژه جاده ابریشم رو شروع کرد نیاز بود به تعداد زیادی از کشورهای درحال توسعه که در مسیرش هستند مساعدت مالی و مهندسی بشه تا زیرساخت‌های لازم فراهم بشه، اما این کشورها غالبا هشت‌شون گروه نه‌شون بود، بنابراین برخی ازین کمک‌ها باید به صورت بلاعوض انجام می‌شد. هرچند که توسعه این شبکه ترانزیتی در نهایت به نفع تولیدکننده چینی تموم میشه، اما هیچ‌کس، و مطلقا هیچ‌کس در دنیا خوشش نمیاد پول رو دو دستی تقدیم غریبه‌ها کنه. چیزی که برای من ایرانیِ استبدادزده جالب بود، انتقادهایی بود که هم تحصیلکرده‌های چینی و هم عده‌ای از دولتی‌ها به این طرح‌ها داشتند. البته مخالفتی با کلیت طرح در کار نبود (چون بدیهیه که منافع استراتژیک اقتصادی ایجاد می‌کنه) بلکه سوال مطرح بود که «این پول‌هایی که قراره بدیم به این کشورهای درب و داغون، برمی‌گرده؟ حالا سود نه، اصلش برمی‌گرده؟». این خیلی جالب بود که دولت کمونیست چین، با اینکه نیاز نداره برای اجرای سیاست‌ها از کسی اجازه بگیره، مجبوره جامعه و تحصیلکردگان و حتی کارمندان خودش رو قانع کنه که سیاست درستیه! اونم سیاستی که سراسر مادی، اقتصادی و قابل اندازه‌گیریه.
اما ما در ایران یک خلافت شبه سلطنت، که میشه بش گفت «خلطنت» داریم، که پول کشور رو برمیداره میبره جایی خرج می‌کنه که هیچ خروجی مادی، اقتصادی و قابل اندازه‌گیری برای مردم ما نداره، و در عین حال با هیچ چالشی نه در درون حاکمیت و نه از جانب تحصیلکردگان و نه روشنفکران و نه مردم عادی، مواجه نمیشه! و اگر احیانا مواجه شد، یک چالش رندوم کاملا احساسی وسط بحران سیل خواهد بود، و واکنشش به اون چالش هم «برو گمشو بیشعور ضدنظام» است و بس!

ما چنین حکومتی در هیچ‌جای جهان نداریم به والله. تمام کسانی که سعی می‌کنند این واقعیت‌ها رو لاپوشانی کنند، یا این وضعیت رو عادی جلوه بدن، یا سعی می‌کنند غیرعادی معرفی شدنش رو یک اغراق جلوه بدن، همه و همه در این خیانت و رذالت شریکند.

https://t.me/hafezeye_tarikhi/151

مردمی که کافیه یک سیل‌بند تکمیل بشه تا بریزن خیابون و پایکوبی کنند، از کوره در نخواهند رفت.
آذری‌ها عموما عصبی هستند، خودخوری می‌کنند، زود دلسرد و دیر راضی میشن. اوضاع باید خیلی ردیف باشه تا اظهار شادمانی کنند، و اگر احیانا چنان شرایطی فراهم شد سعی می‌کنند اون شادی رو بروز ندن. درست نقطه مقابل یک عرب خوزستانی، تمام شرایط لازم برای از کوره در رفتن، انقلاب و بهم زدن اوضاع رو دارند، ولی می‌بینید که چقدر کرخت و لمسه آذربایجان امروز. وقتی در یک جمع هر کسی خصوصیاتی داره، و شر بپا‌کن‌ترین عضو اون جمع، یه گوشه بی‌حرکت افتاده، از خونگرم‌ترین و شکیباترین عضو اون جمع نمیشه انتظار داشت پاشه شلوغ کنه.

بلایی که سر ایران اومده فقط یک اتفاق نیست. یک نوع تنبیهه. یکی داره ما رو بابت مقاومت در برابر فهمیدن، و نداشتن اراده، اذیت می‌کنه. یکی که داره میگه: نمیذارم این بی‌تفاوتی که نسبت به نجات خودتون دارید، براتون ارزون تموم شه. یه جا هست تو قرآن که میگه فی قلوبهم مرض فزادهم الله مرضا.. اون قسمت «فزادهم» خیلی جالبه. اون مرضی که تو قلب‌شون دارن زیادش می‌کنیم! یعنی نمیخوای خوب بشی؟ اوکی، مریض‌ترت می‌کنم!


https://t.me/nasserkaramii/1243

بابام می‌گفت وقتی یه وسیله‌ای خریدی واسه خونه خواستی جعبه‌ش رو بندازی بیرون، نذار دم در خونه خودمون. ببر بنداز دم سطل آشغال دو سه تا خونه پایین‌تر. نذار بفهمن داری پول خرج می‌کنی. با خودم می‌گفتم آخه این چه محافظه‌کاریه آخه. خب بفهمن. کی میخواد بفهمه؟ اصلا کی اهمیت میده؟ یه مدت گذشت.. یه معتاد عادت کرده به گدایی تو محل منو دید و کمک خواست، گفتم پول همراهم نیست فعلا. گفت موقع خریدن فلان وسیله پول همراهت بود ولی!.. یه معتاد که معلوم نیست تو چه هپروتیه، آمار خونه ما رو داره، آمار رفت و آمدم رو داره، و آمار خرجم رو هم داره. چه برسه دیگران که در هشیاری کاملند. اما همین آدم‌ها، اصلا اهمیت نمیدن که حکومت داره چجوری خرج می‌کنه، کجا خرج می‌کنه، و چرا خرج می‌کنه‌. اگه اهمیت میدادن یه مشت بچه شیعه اجاره‌ای مثل «لشکر فاطمیون» شکل نمی‌گرفت، و یه مشت بچه شیعه اجاره‌ای دیگه ازین کانال‌ها راه نمینداختن که برای کمک‌های نمایشی این مزدورهای بیگانه، که پولش رو قبلا گرفتن، منت بذارن سر ما.
ما هم کوریم، هم بی‌غیرت.


https://t.me/akhbarjahadi/17128