اوصیکم به خواندن این پست و اشتراک‌گذاری‌اش. آمدم خودم همین‌ها را بنویسم دیدم ایشان بهتر و روان‌تر نوشته. دموکراسی بدون مردم دموکرات، کشور را به ناکجاآباد می‌برد، یعنی همین‌جایی که الان هستیم.



https://t.me/naqdemosaddeq/776

دو سال گذشته و هنوز دوزاری‌شون نیفتاده که اشتباهات املایی یا گرامری ترامپ یا عمدی‌اند یا اجازه میده خطاهاش یک ابزار باشند. ۹۰ درصد مردم آمریکا هیچ اهمیتی به کشوری به نام ایران نمیدن و همینکه اسم ایران رو داخل یک تیتر یا یک توعیت ببینند، ازش عبور می‌کنند. اما اشتباهات املایی/گرامری توجه همه رو به خودش جلب می‌کنه. این باعث میشه حتی کسانی که در حالت عادی توعیت رو نمی‌خونن، بخوننش. علاوه بر این، در حالت کلی، بحث درباره توعیت‌ها، مقدار
engagement
اکانت رو بالاتر می‌بره. این درگیرسازی تا حدیه که کلماتی از توعیت‌های خطادارش، به ترند تبدیل میشن. همین الان من پستی نوشتم درباره پستی که درباره توعیت‌هایی بود که درباره توعیتش نوشتند!
این فاجعه‌ست که یه پیرمرد ۷۰ ساله به فوت و فن ابزار مدرن آشناتره، تا مخالفان ژیگولش.

#covfefe

https://t.me/K1inUSA/6022

«امام»، صراحتا در کیهان مورخ ۹ بهمن ۵۷ نوشته بود فرق جمهوری با حکومت اسلامی اینه که در جمهوری نماینده مردم قوانین رو تعیین می‌کنند، و در حکومت اسلامی این خداست که قوه مقننه رو در اختیار می‌گیره!

اینجا دو توهم ویرانگر از دو سمت ایران ما رو نابود کرد. اول، توهم حیرت‌انگیزی بود که خود خمینی به عنوان فقیه داشت. چطور این فرد به چنین درجه‌ای از «دورافتادگی از شعور» دچار میشه که تصور می‌کنه اون حکمی که خودش، و بقیه پیرپاتال‌های حوزه علمیه میدن، همون حکم مد نظر خداست؟ خنده‌دار اینه که حتی خودش با بسیاری ازون پیرپاتال‌ها اختلاف نظر داشت. از همه بدیهیاتِ موجود گذشته، چطور از همین اختلافات نتیجه نگرفت که نمایندگی خدا غیرممکنه؟ آخوندها با نوعی زیرکی عمروعاصانه، مخالفت با ولایت روحانیون رو مساوی رد اسلام جا زدند. در حالیکه حتی لازم نیست کسی لائیک باشه تا این سوال کاملا معقول و مشروع رو بپرسه که: خدای حکیم (داریم میگیم حکیم. یعنی می‌فهمه داره چیکار می‌کنه)، که آسمان‌ها و زمین رو خلق کرده، چرا باید کله‌پوک‌هایی مثل شما رو به عنوان نمایندگان خودش تعیین کنه؟

دوم، توهمی بود که قشر تحصیلکرده و روشنفکر نسبت به این فقیه متوهم داشتند. چرا که این صراحت محض رو در کلامش و شعارش دیدند، اما در این وهم خودساخته فرو رفتند که میشه از حکومتی که خمینی چارچوبش رو داره مشخص می‌کنه، میشه به آزادی و ترقی غربی رسید! چطور این افراد به چنین درجه‌ای از «دورافتادگی از شعور» دچار شدند که تصور کردند با قوانینی که متعلق به جوامع قبیله‌ای عربستان در چهارده قرن پیش بوده، و ازون زمان علیرغم حتی منویات خود پیامبر، ذره‌ای تغییر و تحول توشون صورت نگرفته، می‌تونه یک جامعه تازه‌وارد به مدرنیته رو که در معرض یک دنیای کاملا جدیده و از همه جهت ناچار به خانه‌تکانیه رو به سمت پیشرفت و توسعه انسانی سوق بده؟

به توهم دچار شدن خیلی آسونه و سریع اتفاق میفته. اما خارج شدن ازش زمان‌بر و پرهزینه‌ست. همین امروز هم بزرگترین مانع روبروی ما خود جمهوری‌اسلامی نیست، بلکه هزار و یک توهم بازتولیدشده‌ و تقویت‌شده‌ست.

آخرین نظرسنجی موسسه پیو نشون میده آمریکایی‌هایی که به خدا ایمان دارند و در امورات مذهبی فعالند، کمتر سیگار می‌کشند، کمتر الکل می‌خورن، اضافه وزن کمتری دارند، بیشتر در فعالیت‌های اجتماعی شرکت‌ دارند، مجموعا وضعیت سلامت بهتری دارند و از همه بیشتر احساس خوشحالی می‌کنند.
این نشون نمیده که مذهب زندگی انسان رو خیلی بهتر می‌کنه. نشون میده قشر بدون ایمان، هنوز نتونسته ساختاری همونقدر قدرتمند که جایگزینش بشه پیدا کنه.

گردن کج کردن دموکرات‌های آمریکا در برابر اسلام سیاسی داستان امروز و دیروز نیست، اما نباید همه چیز رو به دم اون‌ها وصل کرد. چیزی که این عکس‌ها نشون میدن در دو مولفه خلاصه میشه: سبک زندگی، و امنیت. سبک زندگی که کاملا متغیره در طول زمان و می‌تونه مانورهای خیلی احمقانه‌ای داشته باشه. امروز در مصر، تحت تسلط یک حکومت سکولار، تعداد زنانی که روبند می‌زنند خیلی بیشتر از چهل سال پیشه. در حالی که نه تنها حاکمیت بی‌قیدتره به این مسائل بلکه روح مذهب در خود جامعه هم کمرنگ‌تر شده (یعنی امروز در مصر هم، مثلا، سخت‌تر میشه اعتماد کرد به همسایه نسبت به چهل سال پیش). کل قضیه امنیت هم دستخوش یک دعوای قومیتی (پشتون‌ها vs. دیگران) شده که رسوب دعواهای چندصدساله‌ست و اگه امروز بیرون نمی‌زد، فردا می‌زد.
فرای این‌ها، یک موضوع کلی‌تری هم وجود داره: ملتی کو دور ماند از اصل خویش، چه می‌کند؟ بله، برمیگرد به روزگار توحش خویش. شاخص‌ترین روشنفکر ملی افغانستان کی بوده؟ سیدجمال‌الدین اسدآبادی، که راه‌حلش برای نجات مسلمین طرد مدرنیته غربی و بازگشت به صدر اسلام بود، در معیتش شاگردانش و دیگران رو تحریک می‌کرد به حذف فیزیکی شاه «نامسلمان»، که بالاخره یکی ازون شاگردان این کار رو کرد، کِی؟ ۳۰ سال قبل از اینکه کارتر به دنیا بیاد! در واقع زمانی «ترور مذهبی» در منطقه ما به یک solution تبدیل شد که آمریکایی‌ها اصلا نمی‌دونستند چی هست و به کجا خواهد رفت. اینکه عوام موقتا بیفتند سراغ یک سری موهومات، یک چیزه، اینکه از روشنفکران و نخبگان هم فضولات مخرب بیرون بیاد، یک موضوع دیگه‌ست. خروجی جامعه ما و جامعه افغانستان، با کارتر یا بی‌کارتر به همین جایی منجر می‌شد که الان منجر شده‌.


https://t.me/farhadjafaripolitic/240

نخست‌وزیر دولت خودگردان فلسطین استعفاء داد.
«معامله‌ی قرن» ترامپ، تن همشون رو به رعشه انداخته. چنان احساس خطر می‌کنند که بعید نیست در هفته‌های آینده اتفاقاتی بیفته که معمولا از فلسطینی‌ها انتظار نمیره، یعنی «وحدت». برای آدم‌هایی که هشتادساله نتونستن با هم کنار بیان، اتحاد از زاییدن هم سخت‌تره.‌ بعید نیست همه گروه‌هایی کرانه باختری دست به دست هم بدن، و از همه بانمک‌تر: حتی با حماس هم متحد بشن! همه این‌ها فقط به این خاطر که یکی مثل ترامپ پیدا شد که خیلی آمرانه بشون بگه «یا تمومش می‌کنید یا حالتون رو می‌گیرم». تموم شدن این دعوا، برای خیلی‌ها، یک فاجعه‌ست.



https://m.jpost.com/Breaking-News/Palestinian-prime-minister-tenders-resignation-govts-to-Abbas-579047

همیشه وقتی اخبار فلسطین-اسراییل رو می‌خوندم یه ریتم از یه موسیقی تند و مرموز تو ذهنم می‌ذاشتم به عنوان پس‌زمینه. اما چیزی که قرابت داشته باشه با اون صداگذاریِ ذهنیم رو پیدا نمی‌کردم. تا اینکه آهنگ‌سازان سریال بادی‌گارد این لطف رو در حقم کرده و چیزی ساختند که دقیقا همونیه که می‌خواستم.
توصیه می‌کنم شما هم این آهنگ رو پلی کنید بعد اخبار اسراییل رو بخونید. خیلی جذاب‌تر میشه.

آهنگ سریال بادی‌گارد رو دوباره پلی کنید

ادی کوهن، تحلیلگر اسراییلی که تو خاورمیانه خیلی‌ها میشناسنش، ادعا کرده دستگاه اطلاعاتی اسراییل ۷ نفر از دانشمندان ایران رو در کرج ترور کردند! (هرچند که در اشتباهی عجیب کرج رو شمال تهران نوشته). این درست بعد از خبر آتش‌سوزی در پژوهشگاه فضایی و کشته شدن سه دانشمند (یا کارمند تخصصی) مطرح میشه‌.
قاعدتا جهت ملاحظات امنیتی، تا یه عملیات انجام شد نمیان بگن (چه از زبان خودشون چه از زبان یه کاربر توعیتر)، اما این مهم نیست. مهم اینه که یک عده میخوان بگن داریم تو ایران عملیات انجام میدیم.
اما دلیلی نداشت وزیر بیاد خبر آتش‌سوزی رو اعلام کنه. اونم تو جای حساسی مثل «پژوهشکده سامانه‌های حمل و نقل فضایی» (که هممون می‌دونیم یعنی چی. اونجا با پیک‌نیک بازی نمی‌کنند که آتیش‌‌سوزی رخ بده). اگه اعلام نمی‌کرد کسی حرفش هم نمی‌زد. چه لزومی داره خبری رو منتشر کنی که شاخک‌های همه به سمت ترور یا خرابکاری متمایل بشه؟

از دو حالت خارج نیست.
یا ترور/خرابکاری واقعا صورت گرفته، و برادران گمنام متوجه شدند که بهرحال پابلیک خواهد شد از طرف اسراییل. پس بهتره ما زودتر سناریوی «حادثه بود» خودمون رو بدیم بیرون. مثل حادثه‌ی تهرانی‌مقدم.
یا اینکه بخشی از حکومت، از عملکرد بخش دیگه در عملیاتی‌سازی رویاهای موشکی چنان عصبانیه که کار به تنبیه فیزیکی رسیده. و وزیر به عنوان نماینده بخش مورد غضب، می‌خواسته بگه «بذارید همه بفهمن از چه وحشی‌هایی دستور می‌گیریم». و ادی کوهن هم وسط این دعواهای داخلی در ایران، گفته بیایید ازین آب خون‌آلود ماهی بگیریم.

در سالگرد کربلای ۵ توعیت‌‌های محسن رضایی باعث شد همه فوکوس کنند روی گذشته. این تصور بوجود اومده که اون مقطع یک مقطع خاص بود. اما واقعیت‌ اینه که همین الان، دقیقا همین الان، محسن رضایی‌های دیگه‌ای درون سیستم هستند که دارند تصمیماتی همونقدر ابلهانه می‌گیرند (که با منطق و عقلانیت عرفی قابل توضیح نیست)، که بازیچه اصلیشون هم همچنان سرنوشت مردم عادی ایرانه.

یه زمانی معیارمون برای عقب‌افتادگی ذهنی یک فرد این بود که ببینیم حسین درخشان ازش ایراد می‌گیره یا نه. و الان می‌بینیم سعید لیلاز به مرتبه‌ای از بلاهت رسیده که این تست عدم سلامت ذهنی رو پاس کرده.
میگه یکی از منطق‌های اشتباه در ایران اینه که ایران رو با دوبی مقایسه می‌کنند، دوبی یه شهره چیزی نیستش که! با سوریه و عراق مقایسه کنید، اقتصاد ما خیلی بهتره!
منطق اشتباه در ایران اینه که به این روسپی سیاسی میگن «ژورنالیست». البته شرمنده‌م.. این توهین به روسپی‌هاست، چون اونا بهداشت رو رعایت می‌کنند.

محسن جلال‌پور (که قول داده بود دیگه غر نزنه، مگر اینکه به نفع حکومت باشه) معترفه دولت اصلاحات/اعتدال تا جایی که امکان داشته گند زده و قابل دفاع نیست (البته چون وضع انقدر خرابه که نمیشه انکارش کرد مجبورند اعتراف کنند. و گرنه نه تنها حاشا می‌کردند بلکه مثل لیلاز می‌گفتند خیلی هم خوب و عالیه همه‌چی! فرق امثال جلال‌پور با لیلاز اینه که برای خودش در بین قشر نخبه آبرویی قائله و دوست نداره بیشعور به نظر بیاد‌. نه اینکه خودش رو در برابر مردم کوچه و بازار مسئول بدونه. شبیه همون قبیله‌گرایی که در مورد معماران گفتم که برای پسند هم‌صنفی‌ها کار می‌کنند، نه مصرف‌کننده‌ی ساختمان. این تلاش حداقلی برای واقع‌بین به نظر رسیدن هم برای اقناع اون قشر مثلا نخبه‌ست که «عاقل و مسلط» حسابش کنند، نه برای قانع کردن ما مردم)، اما خطاب به منتقدان دولت میگه «خب شما میگید چیکار کنه؟ گوشت منجمد توزیع نکنه؟». این‌ها قبلا هم در مورد توزیع سبد کالا (و اون صحنه‌های شرم‌آور که بوجود آورد) هم می‌گفتند ما هم می‌دونیم این شرایط در شأن مردم ایران نیست، «اما» راه حل بهتری دارید؟ و بله باید جمله بعد از امّاها رو نادیده گرفت. اونی که واقعا دلسوز عزت این مردمه، سوهان روح این حاکمیت میشه، نه اینکه مجانی (و شاید غیرمجانی) وکیل مدافعش بشه. البته کار عزیزان فقط یک دفاع فنی نیست، سعی دارند دولت رو به عنوان «مظلوم» بازی گریم کنند، چون علت این وضعیت رو مخالفت با برجام و مبارزه با پولشویی و این‌ها معرفی می‌کنه. یعنی چون شما اصولگراها اجازه ندادید دولت بدون هیچ مانعی هر تعهدی خواست به غرب بده، مردم افتادند تو صف گوشت منجمد! این ادعا دو دروغ بزرگ توش داره. اولا این خود دولت و بالاخص شخص شخیص روحانی بود که حاضر نشد دایره برجام رو به مسائل موشکی و حقوق‌بشری گسترش بده. اظهارات خودش و امیرکبیرش در این زمینه رو از آرشیو سایت‌ها دنبال کنید و ببینید که از خود سپاهی‌ها غیرتی‌تر مخالفت کردند با بزرگ‌تر کردن دایره برجام. خودش خواست توافق فقط محدود به هسته‌ای باشه «تا ببینیم بعدا چی میشه» و خب الان مونده توش. دوما، اتفاقا وضعیت سقوط ارزش پول ملی و به طور خاص وضعیت گوشت و بقیه کالاهای اساسی، مطلقا ربطی به برجام یا هر سازش دیگه‌ای با غرب نداره. این بانک مرکزی همین دولت فخیمه بود که پول بی‌حساب چاپ کرد، و همچنان قصد داره چاپ بکنه، و اون بلاها رو سر بازار ارز، و بقیه بازارها آورد، و نهایتا قدرت خرید مردم رو با مخ به زمین کوبید. حالا از فشل بودنش در همه امور بگذریم که حتی نمیتونه گوشت رو به قیمت خلیج فارس بده دست مصرف‌کننده ایرانی.
از قضا الان سوال این نیست که «پس دولت کجاست؟». چون دولت همه‌جا هست و تقریبا تو هیچ یکی از افتضاحات به بار اومده در دو سال اخیر نمیشه اثر خرابکاریش رو ندید. حتی از وزارت اطلاعاتش داریم چیزهایی می‌بینیم که پدران‌مون در دهه شصت ندیده بودند. سوال اینه که «پس کی از دست دولت خلاص میشیم؟».


https://t.me/mohsenjalalpour/1207

اونجا به چیزی که مستقیما به امنیت ملی مرتبطه میگن «خرج اضافه»! اما ما اینجا نمی‌تونیم بگیم پول ما رو خرج موهومات خودتون که متعلق به بیابان‌های حجاز است، نکنید!
(البته از ساکنان حجاز معذرت می‌خوام. حتی اونا هم انقدر با زن ستیز نداشتند).

آیا به شکل کامل‌تری میشد شکست انقلاب ۵۷ و ورشکستگی تشیع سیاسی رو در یک جمله تشریح کرد؟ نابودی سنت، اخلاق، پیوندهای اجتماعی، عزت نفس شهروندان، رفاه، عدالت، آزادی، و نابودی فرصت‌هایی که فقط یک بار در اختیار ایران قرار می‌گرفت، تا حتی نابودی محیط‌زیست، و منابع ملی، و همه و همه فقط برای یک امر ایدئولوژیک مضحک، که هیچ‌کس نمی‌دونه دقیقا به چه دردی میخوره.
در مکالمه بین شاه و امینی، یک جا اعلیحضرت با لحنی فوق‌العاده معصومانه میپرسه «آخه فایده‌ش چیه؟». اون قسمت رو جدا کردم:
- یک مقدار جنبه تبلیغاتی داره
- آخه فایده‌ش چیه؟

این دو جمله رو تقریبا در مورد تمام نخودسیاه‌هایی که ملت ایران رو به دنبالشون فرستادن و بعد جیب‌شون رو خالی کردند، و حتی جان‌شون رو گرفتند، میشه استفاده کرد. میشه در مورد خفقان ایجاد شده بلافاصله بعد از پیروزی انقلاب پرسید آخه فایدش چیه؟ میشه در مورد کرم‌ریختن در عراق و تحریک صدام پرسید آخه فایدش چیه؟ میشه در مورد ادامه جنگ بعد از فتح خرمشهر گفت آخه فایدش چیه؟ میشه درباره قتل‌های زنجیره‌ای، ماجراجویی هسته‌ای، موشک‌بازی، تأمین مالی و لجستیکی تروریست‌های خاورمیانه، شرپراکنی در کشورهای همسایه و همه اقدامات نظام، تا حتی تصمیمات ابلهانه که به طور روزمره در همه بخش‌های حاکمیتی می‌گیرند، و البته یک ستیز بی‌معنی و بی‌انتها با اسراییل، پرسید آخه فایدش چیه؟

آدمی که از نعمت خِرد برخورداره، حتی اگر یک عمر در غفلت بوده باشه یا قربانی شستشوی مغزی بوده باشه، در این لحظات «تصادفا ناب»، به یک بینش دست پیدا می‌کنه. مثل کسی که موقع رانندگی خوابه و درست قبل ازینکه بخوره به گاردریل بیدار میشه و فرصت می‌کنه تغییر جهت بده. این خود عقله که باید در این لحظه بش بگه «قاعدتا من نباید در چنین موقعیت آبزوردی قرار بگیرم. ایراد کجاست؟». اما ازون عقل محرومه.. و فکر می‌کنه یه سوال بود دیگه، نشنید، جوابش رو دادم. مهمه که آدم بفهمه کجا باید آب بشه بره تو زمین.

شارلاتانیزم اقتصادی رو میشه حتی در نانوایی‌ها از نزدیک تماشا کرد. نون سنگکی که نرخش مثلا ۱۴۰۰ تومنه، با پاشیدن مقدار مسخره‌ای از کنجد، به ورژنی لاکچری تبدیل ‌می‌کنند و ۲۰۰۰ تومن قیمت میذارن. قبل ازینکه کسی تقاضایی براش داشته باشه، چندتا ازین خشخاشی‌ها رو پخته و جدا نگه میدارند. ظرفیت محدود تنور باعث میشه که این کار، خروجی نون ساده رو کاهش بده؛ یعنی زمان انتظار طولانی‌تر میشه. حالا یه صف طولانی‌تر شکل می‌گیره، و طبعا عده‌ای خواهند بود که بیشتر از بقیه عجله دارند. درست همین موقع، میاد میگه «خشخاشی هست، اگه کسی میخواد». چون بدون نوبت میشه خرید، اون عده که عجله داشتند اون ۲هزارتومن رو می‌پذیرن و می‌گیرن میرن. بعبارتی، یک روش زیرکانه ابداع کردن برای فروختن نوبت، بدون اینکه صدای کسی دربیاد.

وارن بافت یک بار گفت من همه‌چی رو می‌تونم بخرم، غیر از زمان!.. البته ایشون انقدر پول داره که میتونه وقوع خیلی چیزها رو به تعویق بندازه یا تحقق خیلی از آرزوها رو جلو بندازه، اما منظورش اینه که نمی‌تونم با پول سدی بسازم که زمان رو متوقف کنه. آدمی که از تأمین مایحتاج جنرالش عبور کرده، میره سراغ خریدن زمان، یا: صرف کردن وقتش برای اموراتی لذت‌بخش‌تر از امورات روزمره، مثل ایستادن در صف نانوایی!
برخلاف چپ‌های عدالت‌گرا، معتقدم کسی که پول داره باید بتونه ازین مزیت استفاده کنه. مشکلی که وجود داره اینه که از فروش علنی و رسمی این مزیت‌ها، خجالت می‌کشند. به جای پاشیدن کنجد، که هربار می‌بینم احساس می‌کنم به شعورم توهین میشه، خیلی ساده بگن بدون نوبت انقدر گرانتره. (البته باید به تئوری بازی مراجعه کرد تا دید تا چه حدی میشه این فروش نوبت رو ادامه داد).
ما آدم‌های قدیم نیستیم، و پول واقعا حکمران زندگی تقریبا پوچ جامعه ایرانیه. پس بهتره تعارف و خجالت رو بذاریم کنار.