دفعه قبل یک کتاب معرفی کردم و تعداد زیادی از شما زحمت کشیدید و پی‌دی‌افش رو برام فرستادید. که از همگی ممنونم. ببینم اندفعه چه می‌کنید.
این کتاب هم طلاست، و کاش یکی پیدا بشه و ترجمه‌ش کنه. مملکت ما، بدجوری به محتواش نیازمنده.
«ایذا و مدارا: راه طولانی آزادی مذهبی».
به طور خلاصه میشه گفت این دو نویسنده توضیح میدن که چی شد و چه اتفاقات اقتصادی و اجتماعی در تاریخ اروپا رخ داد که این قاره به این آزادی رسید.

https://www.amazon.com/Persecution-Toleration-Religious-Cambridge-Economics/dp/1108441165/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1547221059&sr=8-1&keywords=mark+koyama+persecution/marginalrevol-20

چه کردند مقامات جمهوری‌اسلامی در این چهل سال که هرچقدر اغراق می‌کنی در طعنه‌‌ها و کنایه‌ها تا معلوم باشه که واقعی نیست، باز احتمال میدن که واقعا چنین چیزهایی از دهان نامبارک‌شون خارج شده!

اولین برف یعنی چی؟ یعنی کسی قبلا گفته بود با برف اول نباید ترافیک بشه اما با برف دوم و سوم عیب نداره؟ آیا منظور «اوائل بارش» بوده؟ رو کف خیابون‌ یه لایه ضخیم برف نشسته که وزن ماشین‌ها هم نمیتونه جابجاش کنه، پس اوائلش نیست. ولی بهرحال، حتی قفل هم نیست، کنده. و همه خیابون‌ها نیست، فقط یک خیابونه. بحث درباره این چیزها مسخره‌ست. چیزی که مسخره نیست و خیلی هم مهمه اینه که: چرا لازمه بگی «فقط تهران نیست»؟ چی شده که لازم شده انقدر مثال بزنید؟ چرا رسانه‌های برزیل وقتی جایی از ریودوژانیرو دچار آبگرفتگی میشه، یه آبگرفتگی در لندن رو نشون نمیدن و بگن «فقط ریو نیست»؟ چرا وقتی تو بانکوک از یه مغازه دزدی میشه، رسانه‌های تایلند یه ویدئو از دزدی در نیواورلئان نشون نمیدن که بگن «فقط بانکوک نیست»؟ علتش این نیست که در تایلند و برزیل، حاکمیت مجبور نیست شبانه‌روز از خودش دفاع کنه چون مردم پذیرفتنش اما جمهوری‌اسلامی مجبوره شبانه‌روز از خودش دفاع کنه چون بعد از چهل سال هنوز «ملت» ایران پسش میزنه؟ علتش این نیست که حکومت ایران، یه جور زگیله؟
https://t.me/khabaronline_ir/203269

لیبرال‌ها، به جیمز واتسون، یکی از ریش‌سفیدان علم ژنتیک، که جایزه نوبل هم گرفته بود، حتی در آخرین روزهای زندگیش رحم نکردند. لابراتوار کلد اسپرینگ هاربر، که واتسون زحمات زیادی براش کشیده بود، به بهانه «اظهارات نژادپرستانه» تمام عناوین و افتخاراتش رو ازش پس گرفت! این آدم نخبه نظرات شاذی داشت درباره خصوصیات وراثتی، مثلا می‌گفت هوش آفریقایی‌ها در حد ما نیست (که البته به زعم من این تمام واقعیت نیست، اینکه در تست آی‌کیو ضعیفند معنیش این نیست که خنگند، اما واضحه که ذهن‌شون خیلی شبیه ذهن ما عمل نمی‌کنه) اما اینارو قبلا هم گفته بود. چرا باید وقتی در بستر مرگ افتاده تحقیرش کنند؟ آیا این رفتار چیزی جز یک کینه‌توزی ایدئولوژیکه؟ حالا که این پیرمرد له شد، سیاهپوستان به سعادت رسیدند؟
کاش یکی به آقای واتسون بگه: سفیدها باهوشند نه؟ ولی همین سفیدها فضای آکادمیک رو به لجن کشیدند، و خودت هم بزرگترین قربانیش بودی.

در آخرین نظرسنجی واشنگتن‌پست (که معمولا نتایجش به نفع دموکرات‌هاست)، مخالفان دیوار مرزی ترامپ از ۶۳ درصد به ۵۴ درصد، و شدیدا مخالف‌ها از ۵۲ درصد به ۳۸ درصد رسیده.
وقتی دولت به‌خاطر دیوار تعطیل شده چطور چنین چیزی ممکنه؟ آیا ترامپ یک ساحره؟ نه. وقتی دولت خیلی سرش رو نکرده باشه تو فیها خالدون زندگی مردم، مردم عادی هم خیلی متوجه تعطیل شدنش نمیشن. پس خیلی روی نظرشون درباره موضوعات دیگه تأثیر نمی‌ذاره.‌

ویتنام روی اعصاب آمریکا راه می‌رود؟ آمریکا مگه اعصاب داره؟ اگه قرار باشه آمریکا رو در قالب یک کاراکتر هیولایی خلاصه کنیم، چه فرقی هست بین اونایی که بش میگن «شیطان» و اونایی که بش میگن «بی‌اعصاب»؟ در واقع کانال استراتژیست! نگاهی متفاوت با دستگاه حکومتی ارائه نمیده، فقط میگه «به شکمش نزنید، مثل ویتنام بزنید تو تخماش!».
حالا باید اینو گذاشت در کنار این واقعیت که نه تنها ضربه‌ای به بیضه کاپیتالیسم وارد نشده هیچ، بلکه در برابرش تعظیم کردند ویت‌کنگ‌ها. چه زیانی وارد شده به آمریکا وقتی محصولش رو میتونه در جایی حتی ارزان‌تر از چین تولید کنه؟ چه زیانی وارد شده وقتی می‌تونند به ثمن بخس سفر کنند به مناطق تفریحیش؟ اگه پیرمردهای هفتاد ساله که ذهن‌شون رو رسوباتی از دوره ناسیونال‌بازی مصدق پر کرده دچار این توهم باشند که آمریکا فقط تا وقتی قدرتمنده که بقیه کشورها نتونن پول دربیارن! تا حدودی قابل درکه. این‌ها چرا در این توهمند، معلوم نیست.

https://t.me/Dr_Lashkarbolouki/4271

خلبان: رسیدیم و رسیدیم کاشکی نمی‌رسیدیم
کمک خلبان: بعدی نیست کپتن؟ این یکم کوتاهه انگار
خلبان: تو این مملکت آدم از دو مایل جلوترش هم خبر نداره.. حالا که یه باند پیدا شده استفاده کن.

تلاش تشکیلات پروپاگاندا به «فقط تهران نیست، نیوجرسی هم قفل شده» خلاصه نمیشه. ترویج دروغ محضی به بزرگی «ایران یک کشور نرمال است» نیاز به یک کار تیمی داره. خبرنگار و روزنامه‌نگار به نحوی این وظیفه رو انجام میده، بازیگر و سلبریتی به نحوی، و به اصطلاح «کارشناس اقتصادی» به نحوی دیگه. هر کدوم یه گوشه از عملیات تحمیق مردم رو به عهده گرفتن.

میگه چون بنزین ارزان است تقاضا برای خودرو بیشتر شده و چون تقاضا زیاده، قیمتش بالا رفته!

باید یکی ازش بپرسه این رابطه بنزین گران=خودروی ارزان بر اساس چه مستنداتیه؟ یعنی کجای دنیا بعد ازین که بنزین گرون شده مردم دیگه ماشین نخریدن و بعد ازینکه ماشین نخریدن، خودروسازها قیمتش رو آوردن پایین؟ (اصلاذخودروسازی که داره با ۱ درصد حاشیه سود کار می‌کنه چطور میتونه بیارتش پایین‌تر؟) میتونه ۳ نمونه مثال بزنه؟ در سال ۲۰۱۷ قیمت بنزین در آمریکا به طور میانگین ۱۳ درصد بیشتر شد اما اتفاقی که افتاد این بود که ملت رفتند ماشین شاسی‌بلند خریدند، تا جایی که الان ۷۰ درصد کل فروش اختصاص پیدا کرده به وانت و شاسی‌بلند!
آیا ۱۳ درصد کمتر ازونیه که تعیین‌کننده باشه؟ با یه دو دو چارتای ساده میشه نتیجه گرفت حتی با ۳ برابر شدن قیمت بنزین در ایران، باز تقاضا برای خرید ماشین کم نمیشه (فقط ممکنه مسافت طی شده کمتر شه). امروز بلیت اتوبوس تهران تا مشهد ۸۰ هزارتومنه. اگه حتی قیمت بنزین بشه ۳هزارتومن، و یک خانواده چهارنفری با ماشین‌شون این مسیر رو طی کنند، و اون ماشین صدی ۶ لیتر مصرف کنه در جاده، کل سفر به ۶۰ لیتر بنزین نیاز داره که میشه ۱۸۰ هزارتومن، که اگه تقسیم بر ۴ کنیم میشه ۴۵ هزارتومن! (از آزادی و رفاهی که ماشین شخصی تأمین می‌کنه و نمیشه قیمت براش تعیین کرد بگذریم).

روزی بود که این مردم با ۱۲ میلیون تومن می‌تونستن ماشین بخرن، و امروز باید ۶۰ میلیون بدن تا همون ماشین رو بدون کوچکترین ارتقایی بخرند. چه کسی این قدرت خرید رو ازشون گرفت؟ بانک‌ مرکزی، با چاپ پول بی‌پشتوانه. این اوج وقاحت نیست که مردم رو عمدا فقیر کنند و بعد بشون بگن اگه نمی‌تونید چیزی که دیروز می‌خریدید رو بخرید به این علته که ارزون حساب می‌کردیم باهاتون؟

https://t.me/Sadegh_Alhosseini/189

از شما، چه اثری خواهد ماند؟

ترامپ یک شاعر است

خبرنگار: آقای رییس‌جمهور، نماینده کنگره خانوم اوکازیو کورتس شما را نژادپرست خطاب کرد.

ترامپ: کی اینکارو کرده؟

خبرنگار: نماینده کنگره اوکازیو کرتس

ترامپ: کی اهمیت میده؟

تصور عموم اینه که دلیل موفقیت شرکت آمازون و بقیه غول‌های سرمایه‌داری اینه که بلدند چطور بقیه رو فقیرتر کنند تا خودشون فربه‌تر بشن!
در سال ۱۹۹۸ که تازه ایمیل به یک سرویس همگانی تبدیل شده بود، جف بزوس پیش‌بینی کرد در سال ۲۰۲۰ مردم تمام نیازهای روزمره‌شون رو به صورت الکترونیکی می‌خرند، ممکنه یه تعداد فروشگاه فیزیکی باقی بمونند که اون‌ها هم باید حتما دو خصوصیت داشته باشند: خرید ازشون یک لذت تفریحی داشته باشه، یا خرید ازشون سهولتی ایجاد کنه که با خرید الکترونیکی به دست نمیاد.

داریم به ۲۰۲۰ نزدیک میشیم و پیش‌بینی ایشون داره درست از آب درمیاد.
موفقیت این آدم‌ها حاصل طمع‌شون نیست. حاصل قابلیت دیدن دقیق بیست سال آینده‌ست.

باید از ماله‌کشان حرفه‌ای حکومتی پرسید آیا در شغل شریف‌تان مرزی هم تعریف شده؟ و اگه شده اون مرز کجاست؟ یعنی اگه آقایان چه بگویند به خودتون میگید «نه دیگه.. این واقعا مزخرف‌تر ازونیه که بتونم رفع و رجوعش کنم»؟ کجاست اون مرحله؟

همیشه کاری که پرزحمته درست‌ترین کار نیست. و همیشه اون چیزی که مردم ترجیح میدن بهترین گزینه نیست. در ایران خیلی روی «هنرمندی» و «زحمت» کار دوبله تأکید شده، تا جایی که دوبله‌کنندگان رو تا حد میراث ملی بالا بردن! مردم هم همیشه ترجیح میدن تا فیلم رو با دوبله ببینند تا با زیرنویس.

اما این مقاله تحقیقی میگه در کشورهایی که فیلم‌ها و سریال‌های انگلیسی‌زبان رو با همون زبان اصلی پخش کردند از تلویزیون و فقط یک زیرنویس بش اضافه کردند، مهارت مردم در زبان انگلیسی خیلی بهتر از کشورهایی شده که همه رو به صورت دوبله پخش می‌کردند!.. که خب، دور از انتظار هم نبود. اصلی‌ترین عامل یادگیری یک زبان، عادت کردن گوش به شنیدنشه.


https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0167268118303494

شوخی‌هایی که دارن با اوکازیو کورتس می‌کنن داره هرروز بامزه‌تر میشه. البته با چپ جماعت که میخوان دنیا رو گلستان کنند ولی هزینه‌شو عین داروغه ناتینگهام از مالیات‌دهنده بدبخت بگیرن، راحت میشه شوخی کرد:

«یکی رو واسه زندگیت پیدا کن که همونجوری بت نگاه کنه که یه سوسیالیست به فیش حقوقیت نگاه می‌کنه».

از علائم یک شارلاتان:

اول میگه هیچ‌چیزی مثل سهام خودروسازها پرسود نیست و همچنان رو به بالا خواهد بود. دو سه هفته میگذره، سهامشون ۱۵ درصد افت می‌کنه، بعد میگه «چندبار درباره حباب بودنشان تذکر دادم».

سریال وای‌کینگ‌ها رو دیدید؟ توش یه راهب مذهبی کریه‌المنظر هست که همیشه تو یه لونه تاریک چپیده و دود و دم فضاش رو پر کرده.. ملت میان کف دستشو لیس می‌زنن و اونم براشون آینده رو پیش‌بینی می‌کنه. اغلب هم یه مشت مزخرف کلی میگه که نه میشه تأیید کرد نه رد کرد. این کارشناسان اقتصادی باید دقیقا مثل همون کاراکتر گریم بشن.


https://t.me/Economics/4843

اینه اون کاراکتر پیش‌گو

قدیم می‌گفتند یک‌سال بخور نان و تره، صدسال بخور نان و کره! .. اما این روزها همان تره هم از دسترس طبقه فقیر خارج شده، چون سبزی خوردن کیلویی ۵۰هزار ریال است! عملا نان و پنیر و سبزی، که عوامانه‌ترین غذایی است که یک ایرانی به آن عادت دارد، از دسترس بسیاری خارج شده، وقتی برای هر بسته پنیر پاستوریزه باید ۸۰هزار ریال پول داد. در چهل سالگی انقلاب، دیگر حتی اینکه در زمان خدابیامرز با ۱۳هزارتومن چه می‌شد کرد، مطرح نیست. امروز اینکه نمی‌شود همه ۱۳ تومن‌هایی که در طول یک ماه لازم است را بدست آورد مطرح است.
گزارشاتی که رسانه‌های غربی درباره قحطی و فلاکت ونزوئلا می‌نوشتند وقتی به بخش غذا می‌رسید، هولناک می‌شد. نه به این خاطر که بشر در همه احوالات توان کنترل خودش را دارد، به جز به وقت گرسنگی. بلکه به خاطر تمام لحظات پر از رنج که «بشر در برابر بشر» دچار احساس شرم می‌شود. خبرنگار البته بعد از اشاره به مطلقا خالی بودن یخچال خانواده‌ها، به جز عکسی که این ادعا را تأیید کند چیز بیشتری اضافه نمی‌کرد، اما چهره زنی که معمولا در کادر جا می‌گرفت کافی بود تا ذهن بیننده به دورترین نقطه تخیل برود. تخیل یک شرم دو طرفه.. شرم مادری که دارد می‌بیند ناتوانی خودش را در تغذیه فرزند در حال رشد خود (که می‌داند اثر سوء آن تا آخر عمر با او خواهد ماند). کاری که حیوانات اطرافش بهتر انجام می‌دهند، برای فرزندانشان. و شرم همان پسر که دارد می‌بیند ناتوانی خودش را در تغذیه مادر در حال پیر شدنش را که به خاطر کمبود ویتامین و انرژی دارد زودتر از چیزی که باید به بیماری و سپس مرگ نزدیک می‌شود.
تماس خشن این دو شرم، که البته در سکوت مطلق رخ می‌داد، حتی در دل عکس‌های بدون شرح هم اثری از خراش روح به جا می‌گذاشت، که می‌شد دید، و می‌دیدم.
اینکه هنوز چقدر اوضاع قابل تحمل‌تر از وضع ونزوئلاست مهم نیست. مهم این است که آن خراشیدن شروع شده و همه جا هست. حس عجیبی که متعالی‌ترین بُعد وجودت تحت تأثیر حیوانی‌ترین نیاز جسمانی‌ات قرار گرفته، و همزمان تحت سنگینی قبلا تجربه نشده‌ای از شرم، گرفتار دردهایی می‌شوی که فراتر از همه دغدغه‌های جسمانی‌ست.

می‌گویند خاکستر آتشفشان خاکی حاصلخیز می‌سازد که بهشتی زمینی بر روی آن سبز شود. شاهدش هم تمام جزایری مثل جزایر تفریحی اقیانوس آرام. بله خب.. شاید در فاصله صد سال. یا دویست سال. یا سیصد.. این‌ها یک مشت عددند. برای ما، عُمر فقط همینی بود که بیشترش گذشت. و تمامش خاکستر بود.