من با خوندن آنه فرانک گریه‌م نمی‌گیره ولی درک می‌کنم اگه کسی گریه‌ش بگیره، چیزی که درک نمی‌کنم اینه که چجوری آدم از گریه خودش عکس می‌گیره میذاره اینترنت؟
#لبخند_شبانه

به این جمله «یه نگاه به آمریکا بندازید. رییس‌جمهور در حد کینگ شده» انتقاداتی وارد کردند مبنی بر اینکه رییس‌جمهور در آمریکا به صورت دیفالت شکل کینگ داره.
بله، خودم درباره این قبلا نوشتم. اما این کینگ فعلی، با اون کینگ مدنظر بنیانگذاران آمریکا فرق داره. به تعداد «فرمان‌های ریاست‌جمهوری» که در سال‌های اخیر صادر شده نگاه کنید. تو سایت‌های خبری آمریکایی موجوده. تعدادشون رشد لگاریتمی پیدا کرده‌. دامنه‌شون هم گسترده‌تر شده‌. اینکه رییس‌جمهور صبح پاشه تعرفه رو دو برابر کنه چیز جدیدی در آمریکا نیست (اونی که قدیم اینکار رو کرد هم آخرش مجبور شد کوتاه بیاد، با اینکه اقتصاد اون زمان آمریکا انقدر وصل نبود به جهان)، اما مختص این موضوع نیست‌. فرمان‌ها به هزار و یک چیز سرایت کرده. از چیزهای بی خاصیتی مثل اینکه اسم فلان خلیج باید چه باشد، تا اینکه دولت در فلان بیابان باید روی چه چیزی تحقیق کند یا نکند (که بهم ریختن خود ساختار اداریه که باید مثلا در جهت منویات کینگ انجام وظیفه کنه و مشابه فرامین پهلویه که میپرید وسط پروژه و می‌گفت گوشه ساختمان هتل رو اینجوری دربیارید)، تا اینکه شرکت خصوصی باید چه کسانی رو استخدام کند یا نکند. اما موضوع فقط تعداد و تنوع بالای فرامین نیست‌. باید پرسید چرا وقتی هم پارلمان همسو با رییس‌جمهوره، هم قوه قضاییه همسو با رییس‌جمهوره، هم اکثریت فرمانداران ایالتی همسو با رییس‌جمهوره، نیاز به دخالت شخص کینگ بیشتر شده؟ دلیلش فقط اینه که کینگ‌های فعلی سیستم جمهوری رو دیگه قبول ندارند (چه دموکرات باشند چه جمهوری‌خواه). چون در اون سیستم قرار بود از منافع محلی دفاع بشه. الان دارن منافع محلی رو فدای منویات «مرکزی» کینگ می‌کنند. و وقتی کینگ یه شبه تعرفه واردات از کانادا رو بالا میبره، و خودروساز آمریکایی بدبخت میشه، هم خودروساز و هم فرماندار اون ایالتی که مرکز خودروسازیه باید برن التماسش کنند که خودرو رو استثناء کن. با اینکه التماس‌کننده و التماس‌شونده هر دو از یک حزبند. مشابه این در مورد فرامین مهاجرتی کینگ دموکرات و ایالت‌های مرزی جریان داشت.
قوای یک سیستم وابسته به باور مردم به اون سیستمه. باور مردم آمریکا به Republic هم کمرنگ شده، و هرچی جلوتر میره بدتر میشه، بنابراین به بازیگرانی هم رأی میدن که اون‌ها هم باورشون کمرنگ شده.

وقتی باور به جمهوری کمرنگ میشه، همه نتیجه می‌گیرند برای تأمین منافع محلی، و صنفی، و حتی شخصی، کینگ رو بخرند!
پنج سال پیش ترامپ کریپتو رو به شکل یک انگل معرفی می‌کرد و دلار رو جزء مقدسات! الان خلافکاران کریپتو رو ول می‌کنند و خودشون شت‌کوین عرضه می‌کنند! میگن پسرش نظرش رو عوض کرد. حتی اگه اینطور باشه پسرش نشست درباره اصول آنارشیسم براش صحبت کرد؟ البته که نه. نشست بش گفت باباجان این تنها مدل پانزی باقی مونده‌ست که میتونی اختیارات به شدت متمرکز شده خودت رو به فروش برسونی و مانعی جلوش نیست اگه خودمون مانع‌‌تراشی نکنیم! حالا طرف شت‌کوین ترامپ رو میخره، و میگن بیا حالا پرونده‌ت (خودت یا شرکتت) رو راست و ریست می‌کنیم. این اگه در زمان بوش پدر اتفاق میفتاد مردم آمریکا میریختندخیابون و تا شورت رییس‌جمهور رو پرچم نکرده به خونه برنمی‌گشتند. اما الان صرفا می‌‌نویسند «چه پدرسوخته‌ایه این ترامپ» و ازش میگذرن. چرا؟ چون خودشون هم به این استراتژی (خرید کینگ) باور پیدا کرده‌اند، یا آلردی داخلش هستند.

سفیر سابق آمریکا در اوکراین، که یکی از فعالیت‌هاش فشار آوردن به دولت اوکراین برای مبارزه با فساد بوده (تا بتونند به سیستم قانون‌مدار اروپا ملحق بشن)، و چون اوکراین خیلی در این زمینه موفق نبود بهانه کردند که نباید در جنگ ازش حمایت کرد؛ ازینکه رییس‌جمهور کشور خودش از روسای شرکت‌ها ۵ میلیون دلار میتیغه تا شخصا باشون دیدار کنه، و اونا هم این پول رو نمیدن که جوک‌هاش رو گوش بدن، میدن که به نفع شون تصمیم‌گیری کنه، شوکه‌ست.

فیلم‌های منتشر شده از قتل‌عام علوی‌ها در سوریه از لحاظ نحوه اجرا، کپی روش‌های داعشه. جمع کردن مردان روستا در یک گوشه و بستن‌شون به رگبار (اگه کسی میگه روش صرب‌ها هم همین بود بیراه نمیگه، ولی همه‌مون می‌دونیم روش داعش یعنی روش خاورمیانه‌ای کاری که صرب‌ها هم میکردن). حالا باز باید به مخاطبان غربی آنلاینم که naive هستند و امیدوار بودند دوران جدید سوریه بدون خشونت کور خواهد بود بگم که با عرض تأسف Told ya.

«جهت یادآوری که انجیل میگه حکمرانی زن بر یک ملت، عقوبتیه که خدا بر اون‌ها در نظر گرفته».

خود این محافظه‌کاران مثلا مذهبی بودند که اصرار داشتند قاضی دیوان عالی بشه، چون میخواستند سقط جنین رو ممنوع کنند‌. حالا یک رأی خلاف میل‌شون داد، و بش میگن عقوبت! یه قاضی مرد دیگه هم همین رأی رو داد، اما به اون کاری ندارند. چون مرده. فقط به این حمله می‌کنند، چون زنه.
زنی که خودش رو ابزار مردان زن‌ستیز می‌کنه، بالاخره توسط همون‌ها زیر گرفته میشه.

روز زن مبارک.

فکر کنم یادتون باشه که قبلا در پست‌های مختلف نوشته بودم قشر کارآفرین حوزه تکنولوژی در آمریکا، با نگاه به چین، و اینکه خیلی کارها در آمریکا به بن‌بست میخوره، باور پیدا کرده‌اند که دموکراسی نه تنها خوب نیست، بلکه سم است. حالا حتی رسانه‌های رسمی هم دارند به موضوع «از دست رفتن باور به جمهوری و دموکراسی» میپردازند.
هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان، دنبال استثناء‌سازی بعضی شهرها از قوانین فدرال هستند. دموکرات‌ها تحت تأثیر چپ جیغ، این استثناء رو برای آرمان‌های سوسیالیستی میخواست (مثلا اجازه داشته باشیم کله کارفرما رو بکنیم اگه به کارگر خوب پول نداد، یا مهاجر غیرقانونی رو پناه بدیم)، و جمهوری‌خواهان تحت تأثیر بچه‌مهندس‌های فاشیست میلیاردر، این استثناء رو برای مقررات‌زدایی (که ترجمه واقعیش میشه: آنارشیسمی که فقط به نفع پولدارهاست) میخواد.
اینکه بالاخره دارند متوجه میشن چه خبره خبر خوبیه. ولی اینکه خیلی دیرتر از من، که یه گوشه در ده‌کوره‌ای در جهان سوم نشستم و برای دل خودم جستارنویسی می‌کنم، متوجه شدن، خبر جالبی نیست‌.

میخوام سوال تون رو بدون اینکه جوابش رو بدم جواب بدم.
یه فرهنگی در شوروی وجود داشت که باعث میشد در عین مبهم بودن وضعیت بشه راحت همه‌چیز رو پیش‌بینی کرد: «روسیه پلن B ندارد». و معنیش این بود که اگه پلن A کار نکرد، اجازه نداریم پلن رو عوض کنیم. یا باز هم ادامه میدیم، یا معلق می‌کنیم. دلیلش این بود که همه‌چیز در روسیه بر اساس «تصویر قدرت» قضاوت میشه (نه لزوما خود قدرت)، و تغییر پلن تصویر ضعف و شکست رو نمایش بده. اون فرهنگ هنوز هم هست و برای همین وقتی نتونستن کیف رو بگیرن، نگفتن خب اشتباه کردیم باید برگردیم خونه یه فکر دیگه بکنیم. انقدر ادامه دادن که الان محتاج آمریکا هستند تا قضیه رو جمع کنه، و حتی الان هم منظور از جمع کردن، همون معلق کردنه.
پلن B همیشه برای فرد، گروه، جامعه، سیستمیه که نگران تصویر خودش نیست‌، نگران نتیجه‌ست.

اوکی.
فقط لطفا جهت تراپی استفاده نکنید. من درمانگر نیستم.

https://simplex.chat/contact#/?v=2-7&smp=smp%3A%2F%2FN_McQS3F9TGoh4ER0QstUf55kGnNSd-wXfNPZ7HukcM%3D%40smp19.simplex.im%2F_VFplS9JoCFrES2If-9DncAoESpgoFqW%23%2F%3Fv%3D1-3%26dh%3DMCowBQYDK2VuAyEAqRtP4IdAsc8_Ee2UPFpfbsCZ4QOktIZEyQyrLumNYXk%253D%26srv%3Di53bbtoqhlc365k6kxzwdp5w3cdt433s7bwh3y32rcbml2vztiyyz5id.onion

در سیستم‌های بشدت ایدئولوژیک، مخصوصا از نوع خاورمیانه‌ای که انگار از قعر تاریخ دراومدن، تفکیک خیر و شر به جای ایجاد مسئولیت، صرفا به برچسب تقلیل پیدا می‌کنند. یعنی به بهایی برچسب شر می‌چسبونیم، و تکلیفش تا ابد مشخص میشه و دیگه نیاز به هیچ فکر و تحلیل و بررسی نخواهد بود. در این سیستم شر به این معنا که هر لحظه یک تحلیل و یک تکلیف لازم باشه، وجود نداره. بنابراین همونایی که برچسب‌ها رو زدن و تموم شد، بعد ازون دیگه دست به هر کاری می‌زنند. مثل الان که علوی‌ها رو در سوریه اعدام خیابانی می‌کنند، و دیگه محاسباتی از قبیل «این علوی با اون علوی که ملت رو سرکوب میکرد یکی نیست» و یا «اگه این علوی همونه که مردم رو سرکوب میکرد، الان مسلح نیست، و به آدم غیر مسلح نباید شلیک کرد» وجود خارجی نداره.
همین شکل و ساختار، در سیاست کلان جمهوری اسلامی هم وجود داره. به اسراییل و آمریکا برچسب شر خورده شده، و به روسیه برچسب خیر، و دیگه ازون موقع به بعد هیچ بررسی و تعیین تکلیف و برنامه و محاسباتی وجود نداره. و این ازین جهت قابل تأمله که نشون میده شیعیان ایرانی، حتی اون‌هایی که عملا لائیکند اما به دلایل فرهنگی به شخصیت‌های شیعه احترام میذارن، اصلا رویه و سنت اون‌ها رو قبول ندارند. مثلا امام شیعه، با دشمن خودش تا وقتی توی میدان بود، با شمشیر برخورد می‌کرد، اما وقتی همون دشمن به عنوان مهمان می‌اومد خونش، ازش پذیرایی می‌کرد. چون برچسبی کار نمی‌کرد، فعلی کار می‌کرد. توی میدان جواب اون فعلش، شمشیر بود، و توی خونه جواب فعلش، که اعتماد کردن به صاحبخانه‌ست، پذیرایی بود‌. این رو شیعه ایرانی هیچوقت هضم نکرد، و هیچ قصد و نیتی هم نداره که هضم کنه.

چند سال پیش تلویزیون ایران یه مستند پخش می‌کرد درباره محور مقاومت در سوریه و خانواده‌ای علوی ساکن یک روستای کم جمعیت رو نشون میداد که پسرشون رفته بود خدمت (به سوریه، ولی در واقع ارتش اسد)، اما مدتی بعد کشته شده بود. تم کلی کپی نئوروایت‌فتح‌هایی بود که اینجا میسازن، یه پیرزن با عکس قاب‌شده پسرش و هدشات اینترویوهایی با فک و فامیل که همشون از کمالات و کرامات پسره تعریف می‌کنند. چیزی که از کل خانواده میشد استخراج کرد این بود که ظاهرا هیچ بینشی نسبت به چیزی که در سوریه در جریان بود نداشتند، فقط «طبق روال» پسر رو فرستاده بودند خدمت.
این طبق روال زندگی کردن کار رو به جاهای باریک می‌کشونه. مخصوصا در خاورمیانه که روال امور معمولا عادی نیست‌. نمی‌دونم الان اون خانواده در چه وضعی هستند، و از ترس از خونه بیرون نمیان یا نه. ولی مشکل طبق روال زندگی کردن اینه که روال عوض میشه و ممکنه بیرون کشیدن مردها از خونه و تیر خلاص زدن بشون، روال بشه، و یه عده طبق اون روال عمل کنند.
متأسفانه در ایران هم اکثریت مطلق خودشون رو سپردن به روال، و از قیافه‌شون پیدا نیست که نگران تغییرش باشند‌.

تو بخوای بری آمریکا باید ثابت کنی خیلی باسوادی، خیلی مهارت داری، خیلی قانونمداری، یه توعیت نامربوط نزدی هیچوقت، آزارت به مورچه نرسیده. اما اندرو تیت و برادرش، نه سواد دارند، نه مهارتی دارند که به درد جامعه بخوره، از صدها دختر هم سوء استفاده جنسی کردن، پرونده باز قضایی دارند، و راحت میان آمریکا، و براشون فرش قرمز هم پهن میشه، و عضو هیأت مدیره متا، میاد به استقبال شون.
چون تو الگوی پسران بین ۱۳ تا ۲۳ سال غربی نمیشی. کسی که مجبور بوده ماتحت خودش رو پاره کنه تا یه زندگی شرافتمندانه برای خودش بسازه برای این پسرها الگو نمیشه. کسی براشون الگو میشه که بشون بگه «جامعه علیه شما پسرهاست، اگه نبود الان باید همتون مثل یه پرنس زندگی می‌کردید». شرکتی که کارش دزدیدن وقت جوان‌هاست هم نیاز به بازیگرانی داره که بتونه جذب‌شون کنه. برای همین عضو هیئت مدیره‌ش میره به استقبال اون خلافکار، و تو باید پول تاکسی فرودگاه رو خودت بدی‌.

چینی‌ها تو شبکه اجتماعی‌شون این عکس رو گذاشتن و نوشتن «فقط یک چینی حس این عکس‌ها رو درک می‌کنه».
نخیر، درک این چیزها پاسپورت خاصی نمیخواد. ما هم وقتی این تصویر رو می‌بینیم صدای جیرجیرک میاد تو ذهن‌مون، و سوپ رشته، و فانوس روی قایق، و کمانچه ارهو.
اما خودتون گند زدید بش. نه تنها این قاب رو با جنگل‌های بتنی بی‌هویت جایگزین کردید، بلکه تبختر ناسیونالیستی باعث شد علاقه‌ای نداشته باشید که با بقیه دنیا حرف بزنید و تبادل فرهنگی داشته باشید. ژاپنی‌ها در معرفی شما به دنیا موفق‌تر از خودتون بودند. آدم‌ها باید با همدیگه حرف بزنند تا دوست پیدا کنند، این رو یک بچه هم میدونه.

از پیامبر اینطور روایت کرده‌اند که وارد خونه کسی شد و تصادفا دید تخم‌مرغ از دست زن خونه افتاد و نشکست، و سریع از خونه اومد بیرون و گفت جایی که انقدر بلا ازش دوره که توش حتی تخم‌مرغ نمیشکنه، جای موندن نیست، چون بلا و حوادث بهانه برای امتحانند و خدا کسانی که دوست داره رو امتحان می‌کنه. جایی که ساده‌ترین حوادث هم رخ نمیدن یعنی خدا ازشون قطع امید کرده.
نمیدونم این روایت جعلیه یا نه، چون خیلی بش میخوره از واردات هند باشه. در اتمسفر مذهبی شبه‌قاره، رنج و فلاکت باشکوه جلوه داده میشده. حتی جزییاتی مثل «چهل روز روزه گرفتن» که بعد آخرش یه حالت خاصی پیدا کنی، واردات هنده. اون‌ها متخصص این عددبازی‌های مرموزانه بودند. الان هم دارند غربی‌ها رو آلوده می‌کنند و گزاره‌های خوش‌ظاهری مثل «نو پِین، نو گِین» محصولشه. اما اگه جعلی هم نباشه و حضرت واقعا چنین برخوردی داشته، باید بگم اجازه بدید با شما مخالفت کنم ای والا مقام! من ترجیح میدم محبت الهی رو با نشکستن تخم‌مرغ ببینم. البته همه حوادث رو نمیشه تعطیل کرد. بهرحال عزیزانت رو از دست خواهی داد، بهرحال به بن‌بست‌هایی خواهی خورد، بهرحال آدم بدها زهرشون رو می‌ریزند. اما حداقل تا جایی که مربوط به بدن میشه، ترجیح میدم آب از آب تکون نخوره. با مشکلات جسمانی که اخیرا گریبانم رو گرفت به درجه‌ای از عرفان رسیدم که اسمش رو گذاشتم «خاموشی تن». یعنی حالتی که هیچ‌جای بدنم آلارم ویژه‌ای پخش نمی‌کنه و هشداری نمیده و بلبشویی راه نمیندازه، و به عبارتی متوجه حضور هیچ عضوی نیستم. یادم میره که روده دارم و عصب دارم و استخوان دارم و قلب دارم و ریه دارم. اگه چنین حالتی پیش بیاد، در اوج قدردانی از حیات هستم که عرفای قرن ششم تا هشتم در معراج‌های خودشون هم اونقدر قدردان و شکرگزار نبوده‌اند. این مرتبه‌ای از عرفانه که وقتی می‌بینم میتونم بعد از بیدار شدن، لبه تخت بشینم و سپس بایستم، نتیجه می‌گیرم خوشبختم و دیگه چیزی برای آرزو کردن وجود نداره. همچنین وقتی که پوست یک شکلات میفته زمین، و می‌بینم می‌تونم خم بشم و از روی زمین بر دارم. و همچنین وقتی چیزی میخورم و متوجه حرکتش در مسیر دستگاه گوارشم نمیشم. و همچنین وقتی متوجه میشم که هیچ جایی از پوستم به چیزی واکنش نشون نداده. اگه ده سال در معابد تبت آموزش می‌دیدم هم به این درجه از عرفان نمی‌رسیدم. شما به عنوان یه پیامبر احتمالا تجربیات جسمانی خیلی ناجوری نداشتی و توی جنگ هم حداکثر یه سنگ به پیشونیت خورد و ابروت رو شکافت و به خاطر همون هم اوضاع بهم ریخت. من این شانس ژنتیک رو نداشتم و دلم میخواد تخم‌مرغ نشکنه.

اگه در ایران رفراندوم برگزار بشه و پرسیده بشه آیا با لغو تعطیلی رستوران‌‌ها و کافه‌ها در ماه رمضان موافقید یا مخالف، که اکثریت میگن موافق؛ ولی فرض کنیم یک نظرسنجی فقط در بین بچه‌مسلمان‌های روزه‌بگیر داشته باشیم و بپرسیم «آیا با مشروط کردن فعالیت رستوران‌ها و کافه‌ها در ماه رمضان به سرو غذا و نوشیدنی در فضای داخلی طوری که از بیرون دیده نشود موافقید یا مخالف؟» اکثریت میگن مخالف‌. چون وقتی بچه‌مسلمان این سوال رو می‌بینه، به خودش نمیگه «خب اگه قرار باشه داخل باشه، و شیشه‌ها رو هم مات کنند و چیزی دیده نشه، دیگه با منازل مردم چه فرقی داره؟ اونایی که روزه نیستن غذاشون رو میخورن، و اونایی که روزه هستن غذا خوردن اون‌ها رو نمی‌بینند». اصلا این تحلیل ساده از ذهنش عبور هم نمی‌کنه. چون شرع براش به عنوان یک ابزار تحکم تعریف شده‌. بنابراین اگه قسمت تحکمی اون رو برداریم یا کمرنگ کنیم، از خودش میپرسه پس شرع به چه دردی میخوره؟ اون از شرع این کارکرد رو میخواد که «بقیه به خاطر من زندگی‌شون رو تغییر بدن». اگه زندگی بقیه تغییر نکنه شرع یه چیز بی‌مصرفه.
قبل‌تر نوشته بودم که به صورت جهانی، تجمعی متراکم از بیشعوری در حیطه دینداری شکل گرفته که دفاع از ایمان رو بلاموضوع کرده‌. در شرایطی که همچنان باید علیه سقط جنین به عنوان یک چیز روتین مبارزه کنیم، چون تظاهری از عقاید پوچگرایانه‌ست، مسیحی بیشعور آمریکایی شرایطی بوجود آورد که دختر دوازده ساله‌ای که از یک تجاوز حامله‌ست حق سقط پیدا نمی‌کنه و جواز پزشکی که این کار رو کرده باطل می‌کنند! که یعنی جنگی که باید علیه پوچگرایی می‌بود، به جنگی علیه زنان و دختران تبدیل کرده‌اند، فقط و فقط برای اینکه تحکم رو اعمال کنند. برای این‌ها هم شرع بی‌مصرفه اگه نشه بوسیله اون به بدن زن تحکم داشت.

شبکه اجتماعی فقط برای کاربر مصرف‌کننده اعتیادآور نیست، برای اونی که مخاطب پیدا می‌کنه هم اعتیادآوره. وقتی می‌بینی ایکس تعداد شنونده و بیننده پیدا کردی، تحریک میشی که اون‌ها رو به دو ایکس و سپس سه ایکس افزایش بدی. پرستارها، دکترها، جراح‌ها هم مثل بقیه آدم‌‌ها هستند و می‌تونند دچار این اعتیاد بشن. بنابراین همواره این انگیزه براشون وجود داره که چیزهایی تعریف کنند که ترسناکه یا نگرانی و تردید ایجاد می‌کنه. ازونجایی که هیچ شغلی در دنیا نیست که کسل‌کننده نباشه، اگه قرار باشه هرکس واقعیت روزانه حرفه‌ش رو تعریف کنه، برای کسی جذابیت نخواهد داشت. بنابراین بنا به انگیزه‌ای که وجود داره، برای تعریف کردن چیزهای ترسناک یا نگران‌کننده، باید ده درصد رویدادهای روزانه‌شون رو گزینش کنند، و روی اون تحلیل انجام داده و تحویل کاربران بدن، و نود درصد مابقی رو به حساب نیارن. بنابراین وقتی یک پرستار، فرقی نداره با چه ملیتی، میاد مثلا میگه «من تو این سی سال که کار کردم، هر زن بارداری دیدم مشکل فلان را داشت»، نباید به عنوان یک دیتا باش برخورد کنی. چون دو لایه از سوگیری روش اعمال شده. اول اینکه همه زنان باردار رو ندیده، اون‌هایی که مشکل دارند اومدن بیمارستان، و اون‌ها رو دیده. اگه همیشه زیر پل بخوابی، کیف‌قاپی بیشتری می‌بینی، تا اگه جلوی کتابخونه بخوابی. دوم اینکه بیشتر اون‌هایی که مشکل داشتند و اومدند، با یک پروتکل روتین مشکل‌شون حل شده و رفتن، و تو حافظه‌ش هم نخواهند موند. سیم‌کشی مغز ما اینطوریه که برای جاگیری در حافظه، صدتا رویداد معمولی رو فدای سه تا رویداد برجسته کنیم. چون برای بقا اولویت در این بوده که رویدادهای مهم رو در یاد داشته باشیم.
درآوردن آمار دقیق در پزشکی کار سختیه، و حتی اون‌هایی که هزاران ساعت وقت صرفش می‌کنند، بعدا توسط یک تیم دیگه مورد تخطئه قرار می‌گیرند. این چیزی نیست که یک پرستار یا جراح بعد از پایان شیفتش و موقع برگشتن به خونه و قبل از روشن کردن ماشینش، یه کلیپ از توی همون ماشین بگیره از خودش و کلا یه نظریه ارائه کنه.‌
به عنوان کسی که اینترنت رو بلعیده می‌تونم این توصیه رو داشته باشم: در زمینه پزشکی و درمان، تنها محتوایی که در شبکه‌های اجتماعی بدردتون میخوره آموزش حرکات ورزشی و طب فیزیکی هستند (اون هم اگه مطمئن هستید با فیزیک بدن خودتون سازگاره). مابقی رو بهتره نادیده و نشنیده بگیرید.

از همه کسانی که ستاره فرستاده بودند تا الان ممنونم، اما این چیزی که تلگرام درست کرده در بیشتر کشورها غیرقانونیه و امکان تبدیلش به پول رو ندارم. بنابراین حذفش کردم تا هزینه بی‌جهت نپردازند همون چندنفری که تا الان پرداخته بودند. اما گیفت‌ها از طرف من قابل غیرفعال‌سازی نیست، و اینم یه محدودیت مسخره دیگه از تیم به شدت آماتور تلگرامه. بنابراین چاره‌ای نیست جز اینکه بگم «لطفا گیفت نفرستید». نه تنها برای من قابل استفاده نیست، که برای پرایوسی خودتون هم مناسب نیست.
تنکس.

تویوتا کراس هیبرید ۲۰۲۴ رو دارند اطراف ۴ میلیارد تومن میفروشن. این لندکروز دهه نود نیست که سی سال استفاده کنی پرت کنی از دره آخ هم نگه. اینو خانوم دکتری استفاده کنی کلا پونزده سال ماشینه، مخصوصا با این باتری‌ها که توشونه. ۴ میلیارد تقسیم بر پونزده سال میشه سالی ۲۷۰ میلیون. یعنی روزی ۷۰۰ هزارتومن. مالیاتی که قراره بتیغن بابت «خودروی لوکس» و هزینه‌های تعمیر نگهداری و یدکی‌جات (که قراره با منت از دوبی بیارن سه برابر بت بندازن) و هزینه تعمیرات تصادفات (که قراره بیمه نده چون ماشینت گرونه) هم اضافه کنیم حدودی میشه روزی ۱ تومن. یعنی دو برابر چیزی که اکثریت مردم دارند هر روز درمیارن. اگه این اختلاف طبقاتی رو مشابه‌سازی کنیم با جایی مثل آلمان، دو برابر درآمد روزانه یک آلمانی میشه «حداقل» ۲۵۰ یورو. ضربدر پونزده سال میشه ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار یورو! که یعنی وقتی یک کارگر ایرانی از کنار تویوتا کراس هیبرید رد میشه معادل اینه که کارگر آلمانی از کنار ۴ تا بنتلی که پشت سر هم پارک شدن رد شده باشه.
همین.

«انتخاب خودرو برقی سخت شده. از یه نئونازی بخری که تسلاست، یا لوسید که سعودی‌های آدم‌کش سرمایه‌گذارش هستن، یا پل‌استار که دست کمونیست‌های چینیه، یا هیوندا و کیا که دست یه خونواده خرپول فاسده».

این شرح وضعیت، این رو در نظر نمی‌گیره که قرن بیستم بدتر بود. برندهای آلمانی همه نازی بودند (از نوع اوریجینالش، نه ازین ادایی‌های جدید). صاحب برندهای ایتالیایی یا رسما فاشیست بودند یا رسما مافیایی.
دلیل اینکه این‌ها رو در نظر نمی‌گیره اینه که قرن بیستم یه وجه دیگری هم داشت، و اون فورد و تویوتا بودند که صاحبان‌شون کارآفرین‌های مردمی و خاکی بودند. آدم‌هایی که سرمایه‌داری رو برای نفع عموم میخواستن، نه برای نفع عده‌ای خاص. و الان دیگه ازین آدم‌ها نیست، و دل‌ مردم براشون تنگ شده.

معلومه که مشکل رفیق‌دوست جراحی مغزی نیست‌. مشکلش بازنشستگی پیش از موعده. به دلایلی گذاشتنش در حاشیه، تا جایی که مدیریت دفترش هم دست معتمدان خودش نیست، و گرنه در رسانه‌های رسمی مضحکه عامش نمیکردند. و در این موقعیت، پز گذشته رو دادن، قابل درک میشه. پیجرهایی که اسراییل داد دست حزب‌الله، فقط آسیب جسمانی وارد نکرد‌. این‌ها رو دچار فروپاشی ذهنی هم کرد. مخاطب حرفاش ما که میدونیم نظام چه‌کاره‌ست نیست‌‌. این داره غیرمستقیم به نسل جدید آدم‌های نظام میگه «اون موقع که اختیارات دست من و رفقای من بود، تو خاورمیانه که هیچ، تو اروپا هم هر کاری دل‌مون می‌خواست می‌کردیم. شما سه ساله دو تا تاجر گمنام اسراییلی رو هم نتونستید بزنید هیچ، اسراییل هرکاری دلش خواست هم باهاتون کرد».
آدم لوزر پز میده. ولی این از قضا پز بیراهی نیست‌.