استاد سبحانی رو برای یک گفتگوی تلویزیونی دعوت کرده بودند تا درباره وضعیت مضحک خصوصی‌سازی در اقتصاد ایران صحبت کنه. ایشون تنها راه برون‌رفت از منجلابی که ایران داخلش قرار گرفته رو «بانکداری بدون ربا» معرفی کرد به شکلی که مردم به جای سپرده‌گذاری برای دریافت سودِ پول، سپرده‌گذاری کنند برای دریافت سود تولید!

مشکل ایران خیلی ساده‌ست: همه به فکر غارتند! دقیقا در وضعیت دو قوم اوس و خزرج هستیم. یک نوع هرج و مرج که داخلش یک نظمی وجود داره که اون نظم فقط در خدمت غارتگریه. اما همین مشکل ساده انقدر عمیقه که اغراق نیست بگیم مثل فرو افتادگان در یک چاه تاریک، باعث گسترش مالیخولیا شده! یعنی حتی راه‌حل‌دهندگان هم مثل آدم نرمال رفتار نمی‌کنند و به جاش قصه‌گویی می‌کنند. نجات، چنان دور از دسترسه، که دیگه درباره خود نجات صحبت نمیشه، بلکه درباره «قصه‌ی نجات» صحبت می‌کنند. نجات، قصه‌ایه که باش بحث و میزگرد و سرگرمی کلامی و شب‌نشینی میسازند.

فساد، چیزی بوده که بسیاری از کشورها قبلا بارها از پسش بر اومدن و روشش هم مشخصه. حتی بحران هویتی و سردرگمی ملی و سقوط سرمایه‌های اجتماعی هم معضلاتی بوده که بسیاری از کشورها گرفتارش بودند و حلش کردند و روش‌های خودش رو داره. ما یا اراده‌ای داریم برای حلش یا نداریم. نه نیازی به اختراع دوباره چرخ هست، نه ابداع موهومات شعاری مثل بانکداری بدون ربا!

آقای سبحانی تصور می‌کنه اگه افراد متعهد باشند به یه سری از خط قرمزها (که از یک چارچوب ایمانی استخراج شده و هیچ پشتوانه دیگه‌ای نداره)، کاری نخواهند کرد که به ضرر توده باشه! و مثلا نمیرن با سپرده مردم کار غیر مولد انجام بدن و بیفتن تو لوپ بدهی. این تصور غلطیه که بارها تست شده و غلط بودنش با هزینه‌های گزاف اثبات شده‌. بانکدار، دنبال سود بیشتره، و براش مهم نیست چجوری بدست میاد. فرقی نداره شما قوانین محدودکننده‌ت رو از آسمان آورده باشی یا از کف خیابان. بالاخره راهی پیدا می‌کنه تا یک دلار رو از همون پشت میزش تبدیل بکنه به یک دلار و سی‌ سنت. طمع، ایراد بانکداری نیست. ذات این شغله. تو آمریکا، طمع روی مسکن متمرکز شد، و میلیون‌ها نفر بیچاره شدند. با اینکه اون همه قانون و قاعده شسته رفته برای کنترل‌شون وجود داشت.

چیزی که آقای سبحانی متوجه نیست یک اصل فوق‌العاده قدیمی و فوق‌العاده کلیدیه: اونی که قرار نیست ببازه، دست به هر کاری میزنه! و در مورد بانکدار: دست به هرریسکی میزنه. بانکدار آمریکایی، قرار نبود خودش ببازه، پس به راحتی روی مسکن ریسک کرد. ایده‌ش افتضاح بود، اما خودش نباخت، هزینه باخت رو دولت از جیب مردم داد. تازه بانکدار یه پول تو جیبی هنگفت هم گرفت!
در ایران هم، تمام کسانی که باعث باخت مردم شده‌اند تا الان، خودشون در معرض باخت نبودن. «اخلاق سگ» رضاخان اگه خیلی‌ها رو آزرده کرد، حداقل در این مورد منطق درستی داشت؛ مهندس سازنده پل رو میذاشت زیر پل بایسته بعد تستش می‌کرد! با وجود بی‌سوادی انقدر فهم داشت که بدونه فقط مهندسی سعی می‌کنه خطا نکنه که میدونه اگه سازه فرو بریزه، زندگی خودش هم فرو خواهد ریخت.
ایشون فکر می‌کنه راه حل اقتصاد ایران اینه که سود رو توزیع کنند. خیر برادر.. باید هزینه‌ها رو توزیع کنند. رهبر ایران اونقدری که من دارم بابت دخالتش در اقتصاد هزینه میدم هزینه نمیده. رییس‌جمهور ایران باید بدونه اگه ۳۰هزارمیلیارد از خزانه داد به مالباختگان موسسات مالی غیرمجازی که خودش آزادشون گذاشت تا فعالیت کنند، نه تنها فرداش کارش رو از دست میده بلکه ممکنه در دادگاه به حبس محکوم شه. اگه این اتفاقات نمیفته، بازم اینکارو خواهد کرد.
از رییس بانک مرکزی گرفته تا نمایندگان مجلس، تا روسای شعب بانک‌ها، تا اون از پشت بته بیرون آمده‌‌هایی که کارخانجات ملی ایران رو مفت و مجانی بشون هبه کردند، تا زمانی که خودشون به اندازه مردمی که سرنوشت‌شون رو در اختیار گرفتن در معرض باخت و سقوط نباشن، اوضاع بر همین منوال خواهد بود. هرچقدر هم که شما یا دیگران، قرآن رو در جامعه «پیاده» کنید.

گویا ژنرال سیسی قصد داره قانون اساسی مصر رو تغییر بده (چیزی که تو خاورمیانه، سرخود انجام دادنش چیز متداولیه). یه سری از تغییرات مدنظر همون چیزهاییه که بقیه دیکتاتورها روش تأکید دارند مثل افزایش دوره ریاست‌جمهوری (از ۴ سال به ۶ سال)، و انگولک کردن پارلمان به نحوی که نتونه زیاد به پای رییس‌جمهور بپیچه و محدود کردن استقلال قوا و ازین قبیل. اما از همه قابل توجه‌تر ایده‌ی هنوز مورد توافق قرار نگرفته‌ی «اضافه کردن یک شورا مافوق پارلمان که جهت کلی کشور را تعیین کند» بود. یعنی چیزی شبیه به شورای نگهبان ما که اجازه نده دیگه اتفاقی مثل انتخاب محمد مرسی و بقیه دیوانه‌های اخوان‌المسلمین رخ بده.
معلوم نیست این مورد در چیزی که قراره در نیمه اول سال ۲۰۱۹ به رأی بگذارن قرار بگیره یا نه، ولی همینکه عده‌ای در داخل نظام چنین پیشنهادی ارائه کردند یک نوع اعتراف ضمنی به این واقعیته که باور ندارند دموکراسی در مصر، منشأ خیر خواهد بود، چرا که حداقل نیمی از مردم دوباره به اسلامگراها رأی خواهند داد. پس باید اسلامگرایی رو از گزینه‌های انتخاب حذف کرد.
یکی از اصلی‌ترین خیانت‌های اسلام سیاسی به مردم خاورمیانه، به بیراهه بردن دعوا بود. امروز مصر با فقر و تبعیض و بدبختی دست و پنجه نرم می‌کنه، و مثل ایران موضوعیت خودش رو در اقتصاد جهانی از دست داده و مثل یک زامبی حرکت می‌کنه. الان دعوای اصلی در مصر باید سر این می‌بود که «طرح ما برای آینده چیست؟». اما الان موضوع اینه که «همینکه به قهقهرای اسلامگرایی نیفتیم غنیمته».


https://ellybalibalak.appspot.com/madamasr.com/en/2018/12/04/feature/politics/egypts-new-political-order-in-the-making/

بلومبرگ، که کت‌شلوارهای چندصددلاری پوش منهتن هرروز صبح از پشت میز کاری‌شون مقالات و اخبارش رو چک می‌کنند، مطلبی گذاشت درباره تبعات جنبش #MeToo در بین مدیران بالادستی شرکت‌ها و موسسات مالی و اعتباری و کله‌گنده‌هایی که میلیاردها دلار سرمایه و دارایی رو مدیریت می‌کنند. اگه این گزارش اغراق‌آمیز نباشه، وضعیت دقیقا همونجوریه که «عقل سلیم» پیش‌بینی می‌کرد بشه.‌ کارمندان زن رو تو پارتی‌ها راه نمیدن و اگه نشه راه نداد پارتی‌های حتی چندساله رو کنسل می‌کنند. سعی می‌کنند باشون بیرون نرن، باشون شام نخورن، و تو اتاقی که پنجره‌های بزرگ نداره یا درش باز نیست باشون جلسه نذارن..‌ و ازین قبیل. که فمنیست‌ها رو نگران کرده که این روند جلوی ارتقای شغلی زنان رو می‌گیره، اونم تو بیزینسی که زن‌ها خیلی توش نمیتونن بالا برن آلردی. چون در این فضا، ارتقای شغلی بدون داشتن ارتباطات تقریبا غیرممکنه. مقاله از پشت یک نقل قول این راه حل رو ارائه میده که «کافیه عوضی نباشید.. خیلی سخت نیست».

این راه‌حل دو تا اشکال اساسی داره.
اول اینکه فرض رو بر این گذاشته که مردان، به صورت دیفالت عوضی‌اند! شما تو وال‌استریت مدیری رو پیدا نمی‌کنید که بگه من در نوجوانی در حلبی‌آبادهای بمبئی بزرگ شدم و الان رسیدم به این‌جا. غالب این افراد از خانواده‌های مرفه و فرهیخته هستند که در هاروارد و دانشگاه‌های مشابه درس خوندن. در واقع حالت کامل این فرض اینه: مردان، حتی آن دسته از آنان که در خانواده‌‌های مرفه و فرهیخته بزرگ شده‌اند و در هاروارد درس خوانده‌اند، به صورت دیفالت عوضی‌اند! این فرض ایرادات بیشماری داره، ولی یکیش تناقضیه که با بقیه فرضیات این جماعت داره، از جمله: «هرچه رفاه و فرهیختگی فرهنگی خانواده‌ها بالاتر باشد، شهروندان سالم‌تری تربیت می‌شوند». یا «هرچه دلار بیشتری در سیستم آموزشی خرج شود، انسان‌های فرهیخته‌تری تحویل جامعه خواهد شد». بعبارتی این سوال بوجود میاد که: «همه‌چیز مهیا بود تا این مردان، عوضی بار نیایند، اما عوضی بار آمدند. پس مشکل چیست؟». یه ایراد دیگه‌ش اینه که این فضای مبهم رو بوجود میاره که نقش مادران این‌ها که خودشون زن بودند دقیقا چه بوده؟ مادر یک حسابدار ارشد در گلدمن ساکس، تو مزرعه سیب‌زمینی کار نمی‌کرده. خودش یک تحصیلکرده بوده و الان هم بری چک کنی رو مبل راحتی جلوی تلویزیونش چه کتابی تا نیمه خوانده شده، حتی از جلدش میشه فهمید که یه موضوع لیبرالی داره. این مادر داشته چیکار میکرده که پسر همچنان یک عوضیه؟ چرا در این باره صحبت نمی‌کنند؟

ایراد دوم اینه که حقیقتا، عوضی نبودن کافی نیست. وقتی شعار این جریان این بود که «زنان را باور کنید»، که یعنی هر ادعایی که کردند، به صرف اینکه زن هستند معتبر حساب کنید، پس نمیشه مثل آدم رفتار کرد و نگران نبود. اینکه یک نیویورکی سکولار مثل یک پاکستانی خرمذهب، وقتی با یک نامحرم در یک اتاق نشسته در رو باز میذاره، از ترس این نیست که «نکند تربیت خانوادگی خود را فراموش کرده و ناگهان به این زن تعرض کنم». بلکه از ترس اینه که «نکند این زن یک رفتار کاملا عادی را در غیاب شهود به یک جنایت تبدیل کرده و علیه من استفاده کند».


قانون رو برای این وضع می‌کنند که اقلیت ضداجتماع رو مهار کنه، نه اینکه تمام افراد وقتی با همدیگه ارتباط برقرار می‌کنند، در ذهن خودشون دادستان ایالتی رو بین همدیگه ببینند.


https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-12-03/a-wall-street-rule-for-the-metoo-era-avoid-women-at-all-cost

پلیس فرانسه کلاه‌های خودشون رو برداشتن که یعنی ما با معترضین برخورد نمی‌کنیم آقای مکرون، خودت بیا باشون برخورد کن!
ارتش سایبری و غیرسایبری «نرمالایز کننده جمهوری‌اسلامی» خیلی تلاش دارند در این برهه‌های گذرا وانمود کنند که آسمون همه‌جا همین رنگه! ولی حتی در همین برهه‌های گذرا هم معلوم میشه که آسمون همه‌جا به این رنگ نیست.
جایی که آزادی نهادینه شده، مأمور دیگه معذور نیست. میتونه در برابر فرمانده کل قوای کشور نافرمانی کنه، بدون اینکه خطری تهدیدش کنه. لازم نیست شهید بشه تا به چیزی که فکر می‌کنه درسته عمل کنه. آزادی، هزینه اینکه خودِ خودت باشی رو پایین میاره.

حالا که قراره تبریک بگیم من هم به خودم تبریک میگم که بدون اینکه دانشجو باشم و بدون اینکه هیچ‌وقت در فضای آکادمیک قرار گرفته باشم، خیلی زودتر به همین نتیجه رسیدم که ایشون و دوستان‌شون الان رسیدند.

اما این کافی نیست. همونطور که در مورد حقوق‌بشر نوشتم وقتی شما مطالباتی دارید، و رسیدن به اون اهداف از مجاری موجود ممکن نیست چون با این سیستم به طور ذاتی در تناقضه، خود به خود خواهان براندازی هستید. کسی که این مطالبات رو داشته باشه و همزمان ادعا کنه خواهان براندازی نیست، همونقدر خودشو مسخره کرده که اونی که در وضعیت فعلی مملکت میگه «من سیاسی نیستم». اینکه فعلا نمی‌شود نظام را ساقط کرد، با اینکه «الشعب، یرید اسقاط النظام» دو مقوله جدا از هم هستند. هدف‌گذاری صرفا برای رسیدن به هدف نیست، برای تعیین جهته. یک فعال محیط‌زیست ممکنه وارد پروژه‌ای حفاظتی برای مثلا یک گونه گیاه خاص بشه که شاید هیچوقت به نتایج از قبل پیش‌بینی شده نرسه، یا اگه هم برسه انقدر طول بکشه که انقدر عمر نکنه که نتایجش رو ببینه. اما هدفی که برای خودش قرار داده تعیین می‌کنه که باید چه کارهایی بکنه و چه کارهایی نکنه. مهمه که الشعب، در مرحله «یُرید» قرار بگیرند.
این یک مقدار نیاز به ساپورت فلسفی هم داره. همون فلسفه‌ای که گفتم بهتره از شرق وارد کنیم. آدم باید از خودش عبور کرده باشه که بپذیره مسیری رو در پیش بگیره که نفعش رو آیندگان خواهند دید، نه خودش.


https://t.me/mamlekate/40471

آه
ساعت ۲ بامداد است
منم و ماه و شب و یک میدان، توحید
چه خطرها که گذشت.. چه آبی که نرفت
من با عرق گردن مأمور آبفا مست شدم
چه حماسی، چه کلاسی، چه همه هوش و حواسم رفت


وات د فاک حقیقتا؟ مرحله بعد چیه؟ کارمند ایرانسل که رفته بالای آنتن بی‌تی‌اس رو به عنوان «سلحشور مخابراتی» معرفی کنیم؟ چرا باید همه‌چیزو شاهنامه‌ای کرد؟ چه فرقی هست بین این‌ها و بقیه کارگرانی که کارهای سخت انجام میدن یا در شیفت شب کار می‌کنند؟ چرا اونی که بالای داربست سنگ نما رو نصب می‌کنه، انقدر مورد توجه قرار نمی‌گیره؟
علتش چیزیه که من بش میگم «عینک هالیوودی». این عینک دنبال یافتن میزانسن‌های سینمایی داخل قاب واقعیته. سینما اینو تثبیت کرده که بحران، هیجان‌انگیزه. فعلگی بالای داربست، یک کار روتینه که هزاران نفر انجام میدن و یک موقعیت بحرانی نیست، پس هیجانی هم نداره. اما کار راننده اورژانس در زمانی که مردم از ترس آتش‌سوزی جنگل‌ دارن شهر رو ترک می‌کنند، ارزش سینمایی داره. علت ولع سیری‌ناپذیر مردم برای نزدیک بودن به آوار پلاسکو هم این بود که میخواستن داخل این قاب سینمایی قرار بگیرند. حتی اونی که داشت با موبایل فروریختنش رو فیلم می‌گرفت با خودش می‌گفت «هولی شت! چه سکانسی شد».
عینک هالیوودی، آدم‌های بالغ رو مثل کودکان درگیر آرزوهای بچه‌گانه می‌کنه: دوس دارم خلبان بشم برای زلزله‌زده‌ها دارو بندازم پایین! دوست دارم آتش‌نشان بشم با بالابر برم تا بالای برج! دوست دارم غواص بشم! دوست دارم ازین دستکش بزرگا بپوشم کابل‌های فشار قوی رو درست کنم!

فیلم، واسه داخل سالنه. ازش که بیرون اومدید دوباره بالغ بشید... لطفا!

https://t.me/solseghalam/1483

فرمانده نیروی زمینی سپاه درباره انفجار انتحاری چابهار گفت این عملیات فایده‌ای برای تروریست‌ها نداشت.
باید پرسید «چه حالت دیگه‌ای اگر بود می‌شد گفت برایشان فایده داشته؟». اگر یک فرمانده مثل خودش کشته می‌شد؟
از لابلای همین اظهارات میشه فهمید نگاه اشغالگران ایران نسبت به مردم ایران چه نگاهیه. فقط اگه یک درجه‌دار کشته بشه، یک باخت حساب میشه. اگه مردم عادی، و مثلا سرباز صفر کشته بشه، نه امتیازی برای اون‌هاست و نه ضرری برای ما!
ما هنوز از وضعیتی که در زمان ساسانیان حاکم بود خارج نشدیم. الان میشه فهمید چرا وقتی اعراب حمله کردند، ایرانی‌ها تماشا کردند‌. دیدن له شدن کسانی که خودشونو برتر می‌دونستند، لذت بخش بوده.

دقیقا متوجهم این روحانی محترم چی داره میگه. کاملا درست میگه، اثر دست دادن به نامحرم درازمدته و آدمو به سمت سقوط می‌بره. وقتی دست میدی به نامحرم تازه می‌فهمی چقدر پوست و گوشت و استخوانش عادیه. دستش درست مثل دست خواهر یا برادرته. نه حرارتش فرقی داره، نه اشعه‌ای ازش ساطع میشه. در دراز مدت، ذهنت دیگه مشغول تخیل کردن حسی که ممکنه لمسش ایجاد کنه، نمیشه. این خلاصی از مشغولیت، گاهی انقدر رهاکننده‌ست که مثل زمانی میشه که آدم مدت زیادی کمرش خم باشه و ناگهان صاف بایسته و فشار از ستون فقراتش برداشته میشه. و در نهایت آدم از توهم اینکه «من دارم خودمو پاک نگه میدارم» سقوط می‌کنه و میاد روی زمین. وقتی روی زمین راه رفت، دیگه به جنس مخالفش به مثابه «کسی مثل خودم» نگاه می‌کنه. نه یک alien 👽


https://t.me/peykeiran12/27970

شبکه‌های صداسیما، بعد از خبر انفجار انتحاری، بلافاصله آیتم بعدی رو اختصاص میدن به یک آخوند اهل‌سنت که خبردار ایستاده جلو دوربین و میگه «ما این اقدامات را محکوم می‌کنیم...» و حرف‌هایی ازین دست. من که شخصا این تعارفات دیپلماتیک رو بی‌معنی می‌دونم، ولی به هرحال هرچیزی که هست قواعد خودشو داره. وقتی اتفاقاتی مثل یک عمل خشن پیش میاد لازم نیست همه محکومش کنند، فقط توقع محکوم کردن از جناحی میره که عاملان اون عملیات عضوی ازون جناح بوده باشند. مثلا اگه یکی از تماشاچیان یک تیم فوتبال، با سنگ بزنه سر داور رو بشکنه، از اون تیم توقع میره اون کار رو محکوم کنه. دو نکته وجود داره: اول اینکه باید ثابت بشه تماشاچی حرفه‌ای اون تیم بوده.‌ تا قبل ازینکه چیزی ثابت بشه، دلیلی برای اون توقع وجود نداره و اتفاقا توقع کورکورانه، یک اتهام‌زنی محرزه، و دوم اینکه اگه ثابت شد، اون توقع فقط از تیم وجود داره، نه هر مجموعه بزرگتر و بی‌ربطی. اگه طرف اهل برلین باشه، از کل برلینی‌ها توقع نمیره که محکومش کنند.

کاری که جمهوری‌اسلامی انجام میده، بنا به نکته اول نفرت‌پراکنی حساب میشه. چون داره با تهمت زدن به اهل‌سنت، مردم رو نسبت بشون متنفر می‌کنه. یک تروریست که بدنش متلاشی شده و حتی هویتش هم مشخص نیست، حتی نمیشه ثابت کرد که عضو چه گروهکی بوده، چه برسه اینکه مذهبش چی باشه. و بنا به قاعده دوم دیگری‌سازی حساب میشه، چون جامعه اهل‌سنت (که بخشی جدانشدنی از جامعه ایرانیه) خیلی بزرگتر ازین حرفاست که مسئول رفتار هر کدوم از افراد سنی‌مذهب باشه، ولی با این نمایش‌ها به شکل یک «گروهک بیگانه که متأسفانه تو کشور ما زندگی می‌کنند!» ترسیمش می‌کنند.

زمانی که صحبت جنگ و حمله آمریکا داغ بود، بعضی‌ها میگفتن باید با «هیولا»یی که داره بمون حکومت می‌کنه کنار اومد، چون هرچی باشه از تسلط بیگانگان بهتره. من در ابرقدرت‌های جهان، حتی چین و روسیه، سراغ ندارم اینقدر کینه‌توزانه و سازمان‌یافته شهروندان یک کشور رو از هم دیگه متنفر کنند. تسلط این هیولا به ما، از تسلط هر بیگانه‌ای بدتر بود.

موسسه واشنگتن یک ماه پیش درباره نظرسنجی‌ای در کرانه باختری نوشته که تازه دیروز ازش خبردار شدم. جالبه که رسانه‌های فارسی‌زبان، حتی اون برون‌مرزی‌هاشون که تصور عموم اینه که قراره مثلا جامعه ایرانی رو از حباب پروپاگاندای نظام خارج کنند، هیچ حرفی ازش نزدند، و البته عجیب نیست. چون خروجی این نظرسنجی با روایتی که هوچی‌گرایانه از مناقشه فلسطین-اسراییل ارائه میدن همخوانی نداره.
به نظرم مهم‌ترین عدد، ۱۱ بود. فقط ۱۱ درصد فلسطینی‌های کرانه باختری، تشکیل کشور فلسطینی رو اولویت اول خودشون میدونند! ۴۹ درصد داشتن یک زندگی خانوادگی مناسب، و ۳۸ درصد داشتن درآمد مناسب رو اولویت اول عنوان کردند.
عدد مهم بعدی ۱۶ است. نیمی از فلسطینیان کرانه باختری معتقدند بهترین کاری که آمریکا می‌تونه بکنه اینه که کلا پاشو از مسئله فلسطین و کل خاورمیانه بکشه بیرون، ولی فقط ۱۶ درصد مردم غزه چنین دیدگاهی دارند!
عدد مهم بعدی ۱۸ است. ۸۲ درصد مردم کرانه باختری باخبر بودند که سفارت آمریکا به اورشلیم منتقل شده‌. این یعنی ۱۸ درصدشون خبر نداشتن!
عدد مهم بعدی ۳۶ بود. ۳۶ درصد مردم کرانه باختری از شرکت‌های اسراییلی توقع دارند فرصت‌های شغلی بیشتری در مناطق فلسطینی ایجاد کنند! (گویا این درصد در غزه ازین هم بیشتره).
و عدد مهم بعدی ۶۷ بود. ۶۷ درصد مردم کرانه باختری معتقدند حماس باید اجازه داشته باشه در کرانه باختری آزادانه فعالیت کنه!
و عدد مهم آخری ۲۱ بود. ۲۱ درصد مردم کرانه باختری فکر می‌کنند بهتر اینه که دولت خودگردان کلا منحل بشه و مسئولیت فلسطین رو خود اسراییل به عهده بگیره!

------

مجموع این اعداد، یک تصویر متفاوت رو ایجاد می‌کنه: فلسطینی‌ها، دنبال زندگی بهتر هستند و می‌دونند که این زندگی بدون همراهی اسراییل بهتر نخواهد شد، و می‌دونند که نمیشه همراهی اسراییل رو بدست آورد اگه کشورهای دیگه دخالت کنند.


https://www.washingtoninstitute.org/fikraforum/view/new-polls-west-bankers-oppose-both-armed-revolt-and-u.s.-talks

نه آقا بهزاد، صرفا یک بهانه نیست، حاصل خودبرتربینی مذهبی است. در تمام مذاهب، به پیروان القاء میشه که شما برتر از کسانی هستید که پیرو نیستند (و شاید همین تحریک خوی برتری‌جویی انسان، عامل موفقیت مذاهب در جذب پیرو بوده). مشابه این رو در استدلال‌های خیابانی هم شاهدیم: «حتی فلانیِ مشروب‌خور هم حرمت عزای محرم سرش میشه». یعنی فلانی چون مشروب‌خور است (پیرو واقعی نیست)، در درجه پایین‌تری از انسانیت قرار دارد و زیر پای ماست، اما با اینکه زیر پای ماست فلان حرمت را رعایت می‌کند، پس از مایی که بالای او قرار داریم توقع می‌رود که حتما رعایت کنیم! به همین ترتیب، اروپاییان هم پست‌تر از ما هستند، اما حتی همان پست‌ترها هم برهنگی را مطلقا آزاد نکرده‌اند، پس از ما که از آن‌ها برتریم انتظار می‌رود که هرگز در برابر برهنگی کوتاه نیاییم! (البته در مورد خاص حجاب، سبک اروپایی دیگه فقط سبک اروپا نیست، سبک همه دنیاست، و در این مورد، این جماعت همه جهان رو پست‌تر از خودشون حساب می‌کنند).

میگن ابن‌فضلان که هزارسال پیش به شما اروپا سفر کرده بود با جماعتی که احتمالا اسلاو بودند هم‌نشین شد. در جمعی که رییس قبیله هم حضور داشت، زن رئیس اومد و کنارش نشست و لباسی که تنش بود طوری بود که لای پاهاش کاملا دیده میشد. این بنده‌خدای مسلمان هم کوپ کرد و ناخودآگاه عبا رو کشید به صورتش که صحنه رو نبینه. رییس ازین حرکت خنده‌ش گرفت و گفت: لای پای زنان ما رو راحت میشه دید، اما سخت میشه بدستش آورد. برعکس زنان شما، که لای پاهاشون رو سخت میشه دید، ولی راحت میشه بدست آورد!

مسلمین هزارساله که دقیقا متوجه متلک اون اسلاو «وحشی» نشدن. اگه میشدن الان انقدر بقیه رو پست نمی‌دیدن.

https://t.me/behzadmehrani/4288

یک دکتر جوان ۲۸ ساله (من چه غلطی کردم تو زندگیم آیا؟) که تو دانشگاه کمبریج بورس تحقیقاتی گرفته، به خاطر نگاه واقعا لیبرالش، قربانی گنگ اساتید دانشگاهی چپ‌گرا شده. بیشتر از ۳۰۰ نفر ازین اساتید نامه‌ای تقریبا توهین‌آمیز رو امضاء کردند و به دانشگاه و نشریات تاختن که چرا گذاشتید این آقا مقاله‌های «شبه علمی» و نژادپرستانه! خودش رو تولید کنه. در حالی که حتی به یک نمونه از محتویات مقالاتش اشاره نکردن که اشکال در متد علمی داشته باشه یا حتی بشه پس‌زمینه نژادی رو براش قائل شد!
مقالات این دکتر جوان موضوعات جالبی رو بررسی کرده.. مثلا در زمان برگزیت گفته می‌شد اونایی که به خروج از اتحادیه رأی دادن اغلب کم‌سواد و بی‌اطلاع بودند. دکتر یک نظرسنجی آنلاین طراحی کرده بوده که بشه آگاهی هر دو طیف رو بدون بایاس سیاسی اندازه گرفت، و نتیجه این بود که هیچ فرقی بین مخالفان و موافقان جدایی وجود نداره از لحاظ آگاهی و تسلط به موضوع. یا در یک مقاله دیگه نشون داده هوش کلامی در جمهوری‌خواهان آمریکا اندکی بیشتر از دموکرات‌هاست. اما از همه مهم‌تر بعضی از مقالاتشه که توشون رابطه هوش و نژاد بررسی شده، اما با اینکه نتیجه‌گیری‌شون دقیقا برعکس چیزیه که ممکنه یک نژادپرست آرزو کنه، به عنوان یک جرم نابخشودنی تلقی کردند و با اون نامه خواستند حسابش رو برسند. اما این دکتر جوان، ازونا نبوده که جا بزنه. یک مقاله مستقل نوشته در رد اینکه «ضرر پرداختن پژوهشگران به تابوهای اجتماعی بیشتر از منفعت آن است»، و همین چپ‌ها رو بیشتر عصبانی کرده. احتمالا با خودشون گفتند اگه الان این جوونک رو له نکنیم، مثل مورچه زیاد میشن.
اما چرا باید تعدادی از اساتید معتبرترین دانشگاه‌های دنیا فکر کنند پژوهشگران نباید زیاد زوم کنند رو تابوها؟ چون براشون اینکه به کسی برنخوره، یا از یافته‌های علمی سوء استفاده کنن، مهم‌تر از خود علمه! و این واقعا حیرت‌آوره.
در اون مقاله میگه به سه دلیل این رویکرد غلطه و نتیجه عکس میده:
۱- اول اینکه اخلاقیات ما گروگان فکت‌های علمی نیست. (یعنی ما به این دلیل به پدر و مادرمون احترام نمیذاریم که ضریب هوششون دقیقا اندازه ماست. این احترام، یه چیزی ماورای واقعیت‌های بیولوژیکی ما و اون‌هاست و به زعم من حتی بداخلاقی هم ماورای اون واقعیت‌هاست. اونی که میخواد با پدر و مادرش بدرفتاری کنه، صبر نمی‌کنه تا نتیجه تست DNAشون بیاد). دوم اینکه هر چیزی که بعضی‌ها «سوء استفاده از فکت‌ها» حساب می‌کنند لزوما سوء استفاده نیست و شاید کار درستیه. مثلا بعضی‌ها معتقدند اینکه پلیس آمریکا سیاهپوستان رو بیشتر تحت نظر داره، به نفع امنیت جوانان سیاهیه که تو محله‌هاشون باندهای خلافکار هست. همین الان پلیس، مردان رو بیشتر از زنان تحت نظر داره و کسی مشکلی باش نداره.
۲- نادیده گرفتن واقعیت‌ها درباره تفاوت‌های نژادی و ژنتیک و «بوم سفید» فرض کردن انسان‌ها دو تا خطر بزرگ داره. اول اینکه ممکنه فجایعی مثل کارهایی که کمونیست‌ها انجام دادند تکرار بشه. اون‌ها هم انسان رو بوم سفیدی می‌دونستند که میشه با تربیت حکومتی به کمونیست‌های مطیع تبدیل‌شون کرد. دوم اینکه در فضایی که همه برابر فرض شدند، اونایی که موفق‌تر عمل می‌کنند و به موهبت‌های بیشتری دست پیدا می‌کنند به عنوان استثمارکننده دیگران معرفی میشن، که برخی از نسل‌کشی‌های قرن بیستم با همین بهانه‌ها رخ داد.
۳- همه را عین هم فرض کردن در عمل خطرات بیشتری ایجاد می‌کنه، مثلا پزشکان به تازگی دارند متوجه میشن که نمیشه همون نسخه‌ای که برای یک سفیدپوست پیچیده شده رو برای یک سیاهپوست تجویز کرد، چون بدن‌شون هم به نوع دارو و هم به دوزش واکنش متفاوتی نشون میده. و از طرفی ایجاد فضای سانسور، باعث میشه افراد وظیفه‌شون رو درست انجام ندن، مثل حادثه تجاوز به تعداد زیادی دختران نوجوان در انگلستان که چون متجاوزین، از یک نژاد خاص بودند پلیس علاقه‌ای به پیگیری پرونده نداشت، چون می‌ترسید به تبعیض نژادی متهم بشه. ضمنا این فضا می‌تونه لجبازی ایجاد کنه، که نمونه‌ش در انتخابات ۲۰۱۶ آمریکا بود که بسیاری از کسانی که با تسلط این فضای چپ‌گرایانه مخالف بودند، به ترامپ رأی دادند. (یعنی شما ادعا می‌کنید باید علم رو سانسور کرد تا کسی مثل ترامپ برنده نشه و به زعم شما اقلیت‌ها رو اذیت نکنه. اما مردم از لج شما به ترامپی رأی میدن که به زعم شما اقلیت‌ها رو اذیت می‌کنه!).

فارغ از لیبرال بودن ایشون، همه استدلال‌هاش قابل قبول هستند. ببینید چه وضعی ایجاد کردند چپ‌ها که حتی یک «لیبرال معقول» هم در امان نیست.

https://quillette.com/2018/12/07/academics-mobbing-of-a-young-scholar-must-be-denounced/

آدرس اینستاگرامش

instagram.com/marselvanoosten

یک کمپین راه افتاده توسط عده‌ای عکاس که از مردم میخواد اگه تو طبیعت عکس می‌گیرن، لوکیشن اون محل رو منتشر نکنند!

با این رویه در ایران تا حدودی موافقم، چون همونطور که قبلا گفتم سفری که ایرانیان عصر حاضر انجام میدن، به دلایل فرهنگی و حتی فلسفی، یک اقدام خودآزارانه‌ست که زامبی‌وار انجام میشه، که در کنارش به طبیعت‌آزاری هم منجر میشه. لذا باید مراقب بود که ترجیحا آدرس نقاط بکر در اختیار زامبی‌ها قرار داده نشه.

اما این مراقبت در جایی خارج از ایران، یا حداقل در غرب، لازم نیست. در اونجا تخریب طبیعت یک تخریب سیستماتیک و همگانی نیست. مخرب‌هایی که بین مردمند، از اونایی که از چراغ قرمز رد میشن هم اقلیت‌ترند. اما با این حال نمیشه خرده گرفت به عکاسی که نگران رفتار احتمالی حتی همون اقلیت ناچیزه.

اما اینکه من شخصا لوکیشن نذارم، با اینکه از بقیه بخوام لوکیشن نذارن خیلی تفاوت داره. شکل دادن یک کمپین پیام دیگه‌ای داره، که به نظرم توهین‌آمیز هم هست. اون پیام اینه که: «من عکاس ضرری برای طبیعت ندارم، ولی شما که صرفا قصد دارید تماشاش کنید، براش ضرر دارید». این نهایت الیتیسم و خودبرتر بینی میتونه باشه. و میشه حدس زد به کدوم سمت ادامه پیدا می‌کنه: ورود عوام به طبیعت را ممنوع کنید و فقط مستندسازان که «برگزیدگان جامعه» هستند به طبیعت بفرستید تا آن را مستندسازی کرده و برای عوام نمایش دهند!
(بعضی وقت‌ها آدم میگه کاش ربات‌ها حتی سریعتر از سرعت فعلی پیشرفت کنند تا زودتر جایگاه این «برگزیدگان» رو ازشون بقاپند).
اما اگه یکم جلوتر بره، خود عکاسان رو هم خواهد بلعید. چون یکی از دلایل ایجاد تقاضا برای بازدید از یک منطقه، تکرار مستندسازی ازون منطقه‌ست. وقتی هزاران عکس حرفه‌ای مختلف از یک صخره خاص گرفته شده باشه، دیگران هم ترغیب میشن تا قبل از مرگ‌شون اون صخره رو از نزدیک ببینند. پس برای اینکه ترغیب نشن باید تعداد عکس‌ها رو کم کرد، یعنی نباید همه عکاسان اجازه داشته باشن ازش عکس بگیرند! و همون تعداد انگشت‌شمار از عکاسان که اجازه دارند عکس بگیرند، نباید اجازه داشته باشند همه عکس‌هاشون رو منتشر کنند!

یک نگاه چپ غالب وجود داره که «طبیعت منهای انسان» رو میخواد نجات بده. در حالی که بدون انسان طبیعت پشیزی ارزش نداره. برای طبیعت فرق نداره تماما به خاکستر تبدیل بشه یا تماما سبز باشه. این ماییم که سبز رو برتر از خاکستری کردیم. اگه تلاشی برای نجات وجود داره، باید برای نجات «طبیعت و انسان» باشه. چه فایده جنگلی رو حفظ کنی وقتی انسان‌ها حق نداشته باشند حتی پا بذارن توش؟ (که جالبه، چوب‌برها به هرحال میتونن پا بذارن توش). این شبیه فیلترکردن تلگرامه به این بهانه که تروریست‌ها از سکرت‌چت استفاده می‌کنند که نمیشه هکش کرد! یعنی چهارتا القاعده‌ای میتونن میلیون‌ها نفر رو از تلگرام محروم کنند.

در دراز مدت (درست همونطور که اون دکتر جوان استدلال کرده بود سانسور مطالب علمی نقض غرضه) مخفی کردن لوکیشن به ضرر امر حفاظته (حتی از نوع حفاظت «طبیعت منهای انسان»). چون اگه جایی ناشناس بمونه، اطلاع‌رسانی درباره اهمیت حفاظت ازش هم طبعا تعطیل میشه. اگه نخوای لوکیشن بدی، دیگه نمیتونی به مردم بگی چرا مکان مهم و آسیب‌پذیریه. و اگه احیانا عده‌ای حتی تصادفا به نزدیکش رسیدند (که با سهل‌الوصول شدن حمل و نقل آفرود میتونه به کرات اتفاق بیفته) ممکنه اصلا ندونن در برابر چه پدیده مهمی قرار گرفتند، که بعد بخوان مراقب باشند.

طبیعت، دوست زیاد داره‌. ولی به نظر میرسه خیلی‌هاشون خاله خرسه هستند.

زنان ورزشکار ایرانی غیر از حجاب حالا با یک مانع دیگه هم روبر‌و هستند: ترنس‌ها!
شنیدین تیم هندبال زنان ایران از استرالیا شکست خورد؟ چون این نره غول تو تیم مقابل بود. که فعالان حقوق بشر و چپ‌ها تصمیم گرفتند بش بگن «زن».

شبکه خبر یک گزارش ساخته درباره صبر در زندگی! با هزار و یک خطا و ندانم‌کاری و هزار و یک دزدی و خلافکاری و هزار و یک سیاست به باددهنده منافع ملی، مردم رو عاصی می‌کنند بعد بشون میگن چرا طبق آموزه‌های دینی عمل نمی‌کنید آخه؟
طبق معمول این تیپ از گزارشات با مردم مصاحبه می‌کنند و می‌پرسند که صبر چیست و فلان (نقطه اوج کمدی اونجاست که میپرسه فرق صبر و تحمل چیه؟ طرف میگه فرقی ندارن. بعد میگه نه فرق دارن، تحمل اجباریه، صبر اختیاری! خب احمق وقتی چاره‌ای جز تحمل نداشته باشی مجبوری صبر کنی دیگه). بعد یک به اصطلاح کارشناس روانشناس هم اون وسط‌ها «پند علمی» میده، و ازونجا که در دوره سورئال جمهوری‌اسلامی، همه علوم تو قرآن پیدا میشه، از داستان حضرت موسی استفاده می‌کنه که بگه معنی شرح صدر در علوم رفتاری چیست! (این پروژه «جاسازی آخوند در کارشناس» در رسانه ملی ازون زمانی شروع شد که فرزاد حسنی یک حافظ و مفسر قرآن که اورولوژیست بود رو سلبریتی کرد). بعد در توضیح شرح صدر گفت ما باید گوش شنوا داشته باشیم، برای همین موسی به خدا گفت رب‌ اشرح لی صدری! تا بتونه سخنان کفرآمیز فرعون رو گوش بده!
فکر می‌کنه موسی هم مثل خودش تحت زعامت تشیع قم چنان بی‌ظرفیت تربیت شده بوده که اگه حرف کفرآمیز می‌شنیده کف و خون بالا میاورده! و لازم بوده به خدا بگه نذار کف و خون بالابیارم!
و اصلا هم به این فکر نمی‌کنه که سرزمینی که تمام ساختارش بر مبنای شرک یا کفر بوده، شنیدن سخنان کافرانه یا مشرکانه چیز عجیبی نبوده که یک پیامبر از شنیدنش بخواد تحت فشار عصبی قرار بگیره.
و اصلا هم به این فکر نمی‌کنه که طرف یه فاکینگ فرعون بوده! اگه دلت نمی‌خواست هم مجبور بودی گوش بدی به حرفاش.

معنی شرح صدر رو باید از عبارت معکوسش یعنی ضیق صدر فهمید، که یعنی گرفتگی سینه. به حالتی میگن که طرف تو مود افسردگی و یأس قرار گرفته. پس شرح صدر یا گشادگی سینه یعنی حالتی که طرف امیدوار و پرانرژیه. موسی میدونسته قرار گرفتن در برابر هیبت فرعون و دم و دستگاهش از یک طرف، و حرف‌های به ظاهر معقول و عامه‌پسندی که حتما خواهد زد از طرف دیگه، یک فضایی رو بوجود میاره که احساس کنم از قبل بازی رو باختم. یه امیدواری، انرژی و اعتماد به نفسی بم بده که تسلیم اون جو نشم و فکر نکنم «فایده نداره».

آقای زیدآبادی، حالا امام یه چیزی گفت. به عنوان یک اصلاح‌طلب بفرمایید اصلاح‌طلبان تا الان چه چیزی فراتر از یک نانوایی رو به دست گرفتن و گند نزدن بش؟ بر چه مبنایی و بر حساب چه کارنامه‌ای باید فکر کنیم شماها شایسته‌تر از موتلفه‌ای‌ها هستید؟

جالبه در سال ۸۸ که اصول‌گراها به روایت‌های صدراسلامی و حتی تک‌جمله‌های پیامبر رجوع می‌کردند برای اثبات «فاسق» بودن سبزها، همین‌ها در این باره قلم‌فرسایی می‌کردند که تفسیر سیاسی زمان فعلی با قالب‌های صدر اسلامی خطاست. حالا خودشون همین تکه جمله خمینی رو مثل خط‌کش انقدر استفاده کردن که لبه‌هاش خورده شده.

https://t.me/ahmadzeidabad/520

یارو نوشته: «ضداطلاعات فرانسه همیشه در برابر نفوذ روسیه در فرانسه ضعیف بوده، و حالا با ظهور نفوذی‌های روسیه تو جنبش جلیقه زردها، در وضعیتی که برای هممون تأسف‌باره، داره میوه‌ش رو می‌چینه».
بعد این آقا در تمسخرش نوشت:
«هرچیز بدی که تو اروپا اتفاق میفته، یه عملیات نفوذه که از کرملین هدایت میشه! فرانسوی‌ها تا قبل از اینکه پوتین توعیترو اختراع کنه هرگز نمی‌ریختن خیابون! پوتین مکرون رو مجبور کرد رو سوخت خودروها مالیات ببنده! سرگئی لاوروف همستر منو خورد!».

بله، همینقدر خنده‌داره. ولی اونایی که مبتلا به پروپاگاندا هستند متوجه نمیشن که چقدر خنده‌داره. تکرار سرسام‌آور «روسیه فلان روسیه بهمان» در رسانه‌های غربی، حتی اگه خیلی‌ها رو فریب نداده باشه، تونسته فضایی رو بسازه که بتونند به راحتی همه‌چیزو به روسیه بچسبونند. در واقع مهم‌ترین کارکرد پروپاگاندا قانع کردن افراد در مورد یک موضوع خاص نیست، بلکه فراهم کردن فضاییه که توش چیزی که قبل ازون فضا منطقی نبود، منطقی به نظر بیاد. مثلا در ایران، پروپاگاندای «سلطه آمریکا» همه رو قانع نکرده که ما گرفتار سلطه آمریکاییم، اما فضایی رو بوجود آورده که بحث درباره این سلطه همه رو درگیر کرده، حتی مردم عادی کوچه خیابان، و متعاقبا چیزهایی که باید سرشون دعوا باشه به حاشیه رفته و چیزهای نامربوط به دعوای اصلی تبدیل شده. مثال دیگه‌ش حجابه. در این مورد هم پروپاگاندا همه رو قانع نکرده که حجاب شرعی رو رعایت کنند، اما فضایی رو بوجود آورده که «پوشش زنان مهم‌ترین چالش اجتماعی ایران است» یک گزاره منطقی و عادی به نظر بیاد. پروپاگاندا وادارتون می‌کنه ذهن‌تون مشغول چیزهایی باشه که اگه اون پروپاگاندا وجود نداشت، حتی فکر کردن بشون براتون مضحک به نظر می‌رسید.

وقتی یه کتاب می‌گرفتیم دستمون پدر و مادرمون می‌پرسیدن چی می‌خونی؟ و وقتی می‌گفتیم یه رمانه، می‌گفتند به جای اینا یه چیزی بخون به دردت بخوره!
اونا خب آدمای دوره گذشته بودند، که در بین شنیدنی‌ها فقط منبر براشون معتبر بود و بین مکتوبات فقط چیزی که آدمو مهندس کنه! انتظاری هم نمیشد ازشون داشت. اما شوربختانه آدم جوان امروزی هم پیدا میشه که بگه «ادبیات کاربرد سرگرمی داره». تازه وقتی لفظ ادبیات به زبان‌شون میاد بوستان سعدی تو ذهن‌شونه، و گرنه چیزی مثل یک رمان علمی-تخیلی رو کلا هجو حساب می‌کنند!
این مقاله میگه فیلم «گزارش اقلیت» نه تنها روی نگاه شرکت‌ها نسبت به آینده تحولی ایجاد کرد، بلکه حتی نحوه تعامل بازیگران با سیستم‌های کامپیوتری در طراحی رابط کاربری آیپد تأثیرگذار بود! بعبارتی، ادبیات علمی-تخیلی، چه در رمان و چه در فیلم، از دو جنبه تبدیل به یک پیشرانه خلاقیت شده که آثارش خیلی سریع وارد دنیای واقعی میشه، اول از جنبه اشیاء فیزیکی، مثل تجهیزاتی که تو فیلم توسط کاراکترها مورد استفاده قرار می‌گیره، که کانسپتی ایجاد می‌کنه برای تولید محصولات آینده، و دوم از جنبه جهت‌گیری کلی آینده، مثل وضعیتی که شهرهای بزرگ خواهند داشت و مثلا زندگی روزمره مردم چطور میگذره.
به عنوان نمونه‌های خیلی جدی ازین تحولات، شرکت‌های بزرگ مثل فورد، اینتل و نایکی رو مثال زده که به شرکت‌های جدیدی که کارشون تولید محتویات علمی تخیلیه، مراجعه می‌کنند تا بشون ایده بدن که صنعتی که توش فعالند به کدوم سمت میره که از الان آمادگی لازم رو پیدا کنند. در واقع بزرگترین خودروساز دنیا به این فهم رسیده که پیش‌بینی و شبیه‌سازی آینده کار یک مهندس مکانیک نیست، کار یک نویسنده‌ست!

https://medium.com/s/thenewnew/nike-and-boeing-are-paying-sci-fi-writers-to-predict-their-futures-fdc4b6165fa4