طبق این منطق، ما مردم حق نداریم از تیم‌های ورزشی‌مون که میفرستیم به مسابقات جهانی و میرن گند میزنند بر می‌گردند انتقاد کنیم. چرا؟ چون من و شما، نه می‌تونیم تو رینگ بوکس کسی رو بزنیم، نه میتونیم چهل کیلومتر دوندگی کنیم نه می‌تونیم چهارده ساعت رکاب بزنیم نه می‌تونیم چهارصدمتر شنا کنیم نه می‌‌تونیم حتی پامون رو صد و هشتاد درجه باز کنیم. با این منطق حتی مدیر باشگاه یوونتوس هم نمی‌تونه به بازی ضعیف رونالدو ایراد بگیره، چون رونالدو میتونه بش بگه «تو سه تا روپایی هم نمی‌تونی بزنی».
ولی این منطق، بچه‌گانه‌ست، و رونالدو بچه نیست. میدونه که اگه چنین حرفی بزنه، اون مدیر هم خواهد گفت: «آره، نمی‌تونم بازی کنم، برای همین پول میدم یکی رو میارم که بتونه».
متوجه نیستند که ما مردم مدیر باشگاهیم، و سیاستمداران و مسئولان باید برای ما بازی کنند. اگه عرضه‌ش رو نداشتند، باید اخراجشون کرد و کسانی رو جایگزین کرد که میتونند.
بیس این دیدگاه، رسوبات چندهزار ساله سلطنته. ایرانیان زیادی همچنان سلطنت‌طلبند، و خواهند بود حالا حالاها. چه علاقه‌ای به پهلوی‌ها داشته باشند چه نداشته باشند. چون این یک عقبه ضخیم فرهنگی داره. در ذهن سلطنت‌طلب همینکه حاکم به مثابه چوپان ما رو ازین مرتع به اون مرتع میبره، خیلی لطف داره و باید شاکر باشیم، و گرنه معلوم نبود چه بلایی سرمون می‌اومد (حامیان ولایت فقیه هم دقیقا سلطنت‌طلب هستند ازین جهت، فقط جای سلطان رو با خلیفه عوض کردن). در مخیله این‌ها نمیگنجه که مقامات سیاسی، مزدوران ملت هستند. یعنی باید قرار بر این باشه که منافع ملت رو تأمین کنند و در قبالش دستمزد بگیرند. و اون دستمزد، هم متعارفه هم چارچوب داره. در واقع سلطنت‌طلب، سلطان رو آسمانی می‌بینه (حالا این آسمان یا در عرش الهیه، یا یک کاخ در پاریس)، لذا ربطی به ما زمینی‌ها نداره که تعیین کنیم سلطان به دردبخوری هست یا نیست.

یکی از مهم‌ترین وظایفی که نه فقط روشنفکر، که حتی یک آدم معمولی که یکم مطالعه‌ش بیشتر از میانگین جامعه‌ست، بر عهده داره، همین کار ساده‌ست که به مردم بگه در پونصدسال گذشته چه اتفاقاتی در جهان خارج از ایران رخ داده. همه فکر می‌کنند مطلعند که چه اتفاقاتی افتاده، ولی دقیقا مطلع نیستند.

آقای بیژن عبدالکریمی حق داره درباره بحران آگاهی و تفکر در ایران نگران باشه، ولی روشی که در این ویدئو کوتاه برای توصیف وضعیت به کار میبره تأسف‌باره.
ایشون میگه یک فوتبالیست ۱۷۵۰ متر پنت‌هاوس دارد، در حالی که من دو متر جا هم ندارم، پس یعنی جامعه ایرانی به من اهمیت نمی‌دهد!

یعنی اگر ما ایرانیان قرار بود به متفکران و فیلسوفان‌مون بها بدیم، الان باید همشون یکی یه دونه پنت‌هاوس می‌داشتند! واقعا خنده‌داره این طرز نگاه. کافیه یک نگاه به آلمان بندازید: آرین روبن، فوتبالیست هلندی که برای بایرن مونیخ بازی می‌کنه، نزدیک ۱۰۰ میلیون یورو ثروت داره (به پول ما میشه ۱۴۰۰ میلیارد تومن. یعنی معادل یارانه نقدی ۳۱ میلیون نفر ایرانی!)، و درآمدش ۱۲ میلیون یوروعه. در همین کشور، که تازه متفکرین و اساتید رو ماچ می‌کنه میذاره بالای سرش، حقوق یک پروفسور تمام که علاوه بر تدریس مسئولیت یک موسسه هم به دوشش هست، زیر ۱۰۰ هزار یورو در ساله. با منطق ایشون میشه نتیجه گرفت «آلمان بدون بایرن مونیخ نمی‌تونه یک کشور باشه، اما بدون پروفسورهاش میتونه». اینطوریه؟

در کشوری که طرح مهم کاداستر رو به خاطر کمبود بودجه تعطیل می‌کنند، طبیعیه که تأمین رفاه یک فیلسوف در ته صف اولویت‌ها قرار می‌گیره. اینا به بی‌عرضگی حاکمیت مرتبطه، نه به مردم. تو آلمان هم مردم گلریزون نمی‌کنن برای فیلسوف‌هاشون، دولت زندگی‌شون رو تأمین می‌کنه.

ما در بهترین برآورد سیصدسال از غرب عقبیم. خب یه نگاه به زندگی متفکران سیصدسال قبل غربی بندازید. اکثرا در فقر و فلاکت به سر می‌بردند. مثل پدران بنیانگذار آمریکا، که حتی یکیشون در اوج قربت و تنگدستی فوت کرد. اون‌ها هیچوقت نگفتند «این کشور بدون ما هم باقی خواهد بود». یا نگفتند «این جامعه به ما نیاز ندارد». افق دید اون‌ها تا چند قرن آینده مملکت‌شون رو پوشش میداد. شاید بلد نیستم خیلی رسمی بیانش کنم، منظورم اینه که متفکرین غربی، انقدر سوسول نبودند، چون متوجه بودند که برای نجات این جامعه باید پوست‌کلفت بود.

زمانی یکی از بازیگران سینما در مصاحبه‌ای که به کیفیت سناریو فیلم‌ها انتقاد شده بود گفت: در آمریکا نویسنده‌ها میرن در یک ویلا سرسبز چندهزارمتری دور از شهر و در یک آب و هوای مطبوع، چندماه وقت صرف می‌کنند و یک داستان می‌نویسند، ما این امکانات و بضاعت رو نداریم!

من جای مصاحبه‌کننده بودم جواب می‌دادم: اوکی، بای!

https://t.me/drhooshangamirahmadi/1157

اهالی مرفه کشورهای اسکاندیناوی، وقتی به آمریکا میان بین ۲۰ الی ۴۰ درصد بیشتر از درآمدی که تو کشور خودشون داشتن به دست میارن، علاوه بر این به خاطر نرخ پایین‌تر مالیات در آمریکا، مبلغ بیشتری ازین درآمدِ بیشتر رو می‌تونن تو جیب خودشون نگه دارند.
در واقع تمام اون چیزهایی که در نروژ و سوئد و دانمارک، ظاهرا «مجانی» هستند، داره با گرفتن فرصت ثروتمند شدن از مردمش به دست میاد. دولت رفاه، دکور انسان‌دوستانه‌ای داره، ولی هزینه‌های گزافی به جامعه تحمیل می‌کنه.

اینکه شوخیه، ولی این تفکر واقعا وجود داره. در نگاه این‌ها ایران در یک خلاء قرار داره و تنها چیزی که ایران امروز رو میشه باش سنجید، ایران دیروزه! و چون نسبت به ایران دیروز وضع خیلی بهتره، پس جایی برای گلایه نیست.
البته عملا، حتی خودشون هم باور ندارند به این خلاء. مثلا وقتی خودشون یا عزیزانشون بیمار میشه و متوجه میشن کشوری در اون سر دنیا دارویی یا دستگاهی ساخته که درمان رو کم‌دردتر و موثرتر می‌کنه، انتظار دارند دولت یا هرکسی که در شبکه بهداشت و درمان فعاله، سریعا اون دارو یا دستگاه رو وارد کنه! و ناگهان متوقع میشن که ایران حتی یک قدم هم از پیشرفت‌های روز دنیا عقب نباشه.

اما خلاء‌گرایی در تکنولوژی و امکانات، خیلی مهم نیست. گرفتاری ما اینه که در توسعه سیاسی دارند ازش استفاده می‌کنند. با مقایسه آزادی‌های مدنی نسبت به ایران زمان نادرشاه، وانمود می‌کنند «توسعه گام به گام» صورت گرفته. یا این جمله کلیشه‌ای حال بهم‌زن رو به کار می‌برند: «پیشرفت‌های خوبی صورت گرفته ولی با نقطه مطلوب فاصله داریم». انگار نه انگار که ۱۶۰ کشور دیگه هم وجود دارند و باید با اون‌ها مقایسه کرد.

یه شرکت استارت‌آپ چینی که اولین و مهم‌ترین مشتریش دولت این کشوره، ۴۰ میلیون دلار دیگه سرمایه جذب کرد. معجزه این شرکت، تکنولوژی «گام‌شناس» بود که الان در پکن و شانگهای و بقیه جاهای چین که خدا داند و دولت، داره استفاده میشه، و از فاصله پنجاه متری، و فقط از روی طرز راه رفتن افراد می‌تونه هویت‌شون رو تشخیص بده‌. و ادعا می‌کنه افراد با ادا درآوردن نمی‌تونن گولش بزنن، چون کل شکل بدن رو پردازش می‌کنه. باید برای همیشه با مفهوم حریم خصوصی خداحافظی کنیم.

من یاد دعوای گوگل با پنتاگون افتادم که این شرکت حاضر نشد دیگه با ارتش همکاری کنه تو هوش مصنوعی. می‌دونستند قراره به کجاها برسه. پهپادها و هلی‌کوپترها نمی‌تونن چهره اهداف‌شون رو ازون ارتفاع تشخیص بدن، اما از طرز راه رفتنشون می‌تونند بفهمند همونیه که دنبالشن یا نه. تصور کنید یه الگوریتم تعیین کنه باید یه موشک به ماشین‌تون اصابت کنه یا نکنه.



https://techcrunch.com/2018/11/07/china-can-apparently-now-identify-citizens-based-on-the-way-they-walk/

رمانی هم هست که در آن قهرمان داستان روزی عصبانی میشود، سوار قایقی میشود و در وسط دریا دچار طوفان می‌گردد، به داخل آب میفتد، نهنگی او را می‌بلعد، در داخل شکم نهنگ کدویی می‌روید و او چهل روز ازین کدو می‌خورد و زنده می‌ماند، بعد روزی این نهنگ آروغی میزند و او را بیرون می‌دهد و آب دوباره او را به شهر خود باز می‌گرداند. کسانی که این رمان را می‌خوانند چه مشکلی دارند؟

#آینه

https://t.me/twitter_farsi/70424

بیانیه ترامپ درباره قتل خاشقچی، تا حدی خیالمون رو راحت کرد. چون نه تنها عقب‌نشینی در برابر توطئه همه‌جانبه گلوبالیست‌ها (و مفت‌خورهایی که تا حالا با دلارهای سعودی تأمین‌ می‌شدند و یهو خونخواه «ژورنالیست» مقتول شدن) علیه شاه سلمان و پسرش توش دیده نمیشه، بلکه با ذکر خطر ایران، خبیثانه هم هست. یعنی میخواد بگه: فکر کردید به عربستان فحش خواهم داد؟ کور خوندید، حتی در بیانیه‌ای که مربوط به عربستانه به ایران فحش میدم تا بسوزید! 😅
با جمله «دنیا جای خطرناکیست» هم شروع کرد که عالی بود. بقیه متن توضیح همین یک جمله‌ست. دنیای جای خطرناکیه که مجبوری با آدم‌های خطرناک معامله کنی یا با آدم‌های خطرناک کنار بیای. بن‌سلمان خطرناکه، ولی منافع آمریکا میطلبه که باش کنار بیاییم، پس شما هم با واقعیت کنار بیایید.
و بعد اضافه کرد ممکنه ولیعهد خبر داشته ازین قتل، یا ممکنه خبر نداشته، ما هیچوقت نمی‌فهمیم!.. عده‌ای اینو تلاش مذبوحانه برای تبرئه بن‌سلمان تصور کردند، اما داره تلویحا بمون میگه سازمان سیا چیز دندون‌گیری نداشت برامون. دستگاه‌های اطلاعاتی، هیچوقت خودشون اعتراف نمی‌کنند که چیزی رو نمی‌دونند، مخصوصا درباره اتفاقات خبرساز، چون تسلط و اشراف‌شون زیر سوال میره. فقط آدمی مثل ترامپ میتونه با ادبیات خاص خودش این مفهوم رو منتقل کنه.

اونایی که با پوست‌اندازی عربستان، و متعاقبا با پوست‌اندازی خاورمیانه مخالفند، و از بدبختی تمام رسانه‌های دنیا دست‌شونه، عقب نمی‌نشینند قطعا. اما باید شکرگزار بود که فعلا یکی تو‌ کاخ‌سفید هست که به خاطر اهداف شخصی و سیاسی خودش نمیذاره ما خاورمیانه‌ای‌ها ازینی که هستیم نابودتر شیم. تا رییس‌جمهور بعدی که یحتمل یه گلوبالیست بزدل مثل اوباماست، خدا کریمه.




https://www.whitehouse.gov/briefings-statements/statement-president-donald-j-trump-standing-saudi-arabia/

به مناسبت روز مرد خیلی‌ها یادآوری کردند که باید فرهنگ کشور رو از کلیشه «مرد که گریه نمی‌کنه» تصفیه کرد.
هرچند که این دغدغه بجاییه و این کلیشه واقعا وجود داره و واقعا بعضی از مردان رو از لحاظ روانی از بین برده، اما همه‌یِ همه‌ی پدیده نگریستن مردان، به خاطر کلیشه‌های جنسیتی نیست. عده‌ای (که احتمالا بیشترشون زن هستند، ولی چون آماری ندارم با قطعیت نمیتونم بگم) گریه می‌کنند چون گریه براشون کارکرد داره. چون تجربه کردند قبلا که بعد از گریه، حال بهتری نسبت به قبل از گریه داشتن، و این تجربه بشون انگیزه میده تا راحت‌تر و زودتر بش پناه ببرن. به عبارتی این‌ها اشک رو فقط تولید نمی‌کنند، بلکه مصرفش می‌کنند.
اما برای عده‌ای دیگر (که احتمالا بیشترشون مرد هستند)، گریه انقدر اثر تسکینی نداره. برای اینکه این تسکین کار کنه، لازمه خود فرد هم همکاری کنه باش. اما نگاه واقعگرایانه و پراگماتیکی که داره، اجازه نمیده تسکین کار کنه. مثلا بعد از گریستن خودشو با سوال‌هایی مثل «حالا خب که چی؟ چی عوض شد؟» بمباران می‌کنه. این یأس و پوچی بعد از گریستن، تجربه‌ای میسازه که دفعه بعد نمیذاره به گریه پناه ببره. برای گروه اول، خود گریه بخشی از زیستنه. برای گروه دوم گریه اتلاف وقته! دو سیستم کاملا متفاوته، و پیچیده‌تر ازین به نظر میرسه که صرفا متأثر ازین باشه که گفته باشن «مرد که گریه نمی‌کنه». این جمله انقدر قوی و نافذ و مسلط و موثر نیست که بتونه انقدر کنتراست ایجاد کنه بین این دو گروه.

اینو برای این میگم که به نظر میرسه برخی از عزیزان هدف رو گم کردن و مثل روضه‌خوان‌ها میخوان به هر ترتیبی هست زورکی از مردان اشک بگیرند! به خدا ما گریه رو زنانه و نشانه ضعف نمی‌دونیم، کلا گریه‌مون نمیاد. یک دلیلش همین که به نظرمون کار عبثیه. حالا دلایل فیزیولوژیک هم داره یا نداره من اطلاع ندارم. (هرچند که هرکی یه بار سرترالین مصرف کرده باشه میدونه که اگه میشه با یه ماده شیمیایی مغز رو طوری تنظیم کرد که روحیه آدم عین سنگ گرانیت سرد بشه، پس فیزیولوژیک هم هست).

اشک ریختن نباید هدف باشه. بهتره رو مسائل مهم‌تر تمرکز کرد.

از زمان یاهو ۳۶۰ تا الان هیچ شبکه‌ای نبوده که توش ننوشته باشم، و تا همین الان هیچوقت جایی وجود نداشته که بتونم توش خودِ خود واقعیم باشم و بی‌سانسور بنویسم. یه زمانی تصور می‌کردم که اگه در یک جمع خصوصی و برگزیده بنویسم مشکل حل میشه، اما تصور غلطی بود. چون مشکل این نبود که چه آدم‌هایی می‌خونند و چه تعداد ازشون. مشکل این بود که آدم‌ها می‌خونند. شاید کافکا هم به همین نتیجه رسیده بود که از دوستش خواست نوشته‌هاش رو بسوزونه.
گوگل داکز رو نصب کردم که خبر نداشتم نسبت به آخرین‌باری که تستش کردم چقدر بهتر شده. حتی راست به چپ هم داره. ازین به بعد نوشته‌هایی که اگه کافکا بود، میسوزوند، توش می‌نویسم. مزیتش اینه که تو گوگل درایو ذخیره میشه. و گوگل هیچ محتوایی رو قبل از اینکه خوراک ربات‌هاش نکنه دور نمی‌ریزه. و این یعنی احتمالا این‌ها تا بعد از مرگم هم باقی خواهند موند. اینکه یک ماشین این‌ها رو خواهد خوند، و نه یک آدم، آرامش‌بخشه چون ماشین میتونه بین محتوا و من، تفکیک قائل شه و خودم رو نبینه. و هیجان‌انگیزه چون ممکنه محتوایی که میسازم روی ذهنی که برتر از ذهن خودم خواهد بود تأثیر بذاره.

تحریم‌های ترامپ داره مریضای ایران رو می‌کشه!
نویسنده: گلنار متولی، لادن ناصری. سرمایه‌های برون‌مرزی نظام.
باید یک چیز رو اعتراف کرد، جمهوری‌اسلامی در نفوذ به رسانه‌های غربی و اون هم با حداقل هزینه، واقعا موفق بوده. و این از سیستمی که در همه حوزه‌ها فشل و ناکارآمده، خیلی بعید به نظر میرسه، و واقعا عجیبه.

یک جنازه معمولا ۵۰-۶۰ کیلو بیشتر نیست. تنها چیز ۶۰ کیلویی که می‌تونه یک دریا با ابعاد چند صد کیلومتر در چند صدکیلومتر رو آلوده کنه، مواد رادیو اکتیوی غنی‌شده باید باشه. اگه بهایی‌ها تشعشات شدید رادیواکتیوی دارند، پس بهیچوجه نباید نزدیک‌شون شد. این سوال مطرحه که پس چرا حکومت اسلامی مثل کنه چسبیده به این‌ها؟ حضرات برای حفظ سلامت خودشون هم که شده باید تا می‌تونند ازین جماعت فاصله بگیرند و نه به خودشون کاری داشته باشند نه به کسب و کارشون. ما تا حالا بهایی ندیدیم که خودشو منفجر کنه، ولی به قول قدیمی‌ها «کار، یه دفعه میشه»، اومدیم و یه بهایی در تهران ازین رفتار عصبانی شد و خودشو منفجر کرد، اونوقت مسئولیت ۱۴ میلیون نفر که آلوده به تشعشات میشن به عهده کی خواهد بود؟ حتی نمیشه تخمین زد چند میلیون نفر یک شبه از سرطان ریه بمیرند. اصلا فرض کن نمیرند، اگه ۱۴ میلیون بچه‌شیعه عقیم بشن کی جوابگوعه؟ 😁

از شوخی که بگذریم، به سبک انگلیسی‌زبان‌ها باید به این شیوخ گفت
Keep up the good work
یعنی همین فرمون پیش برید. دقیقا با همین فرمون سر اسلام سنتی و حوزوی رو برای همیشه بیخ تا بیخ ببرید. ما تجددگرایان هیچوقت نه انقدر قدرت و نه انقدر نفوذ داشتیم و داریم که خودمون این کار رو بکنیم. گلوشو ببرید که دارید خوب می‌برید.



https://t.me/AlaviShahed/908

این مصاحبه رو اگه حوصله داشتید بخونید. اسعد ابوخلیل تا حد زیادی حرف‌های منو درباره هیاهوی غربی‌ها درباره خاشقچی تأیید می‌کنه. مخصوصا در این نکته که هیچ‌کس اهمیتی به حقوق بشر و این‌ها نمیده، کل داستان سر اینه که سازمان سیا نمیخواد پادشاهی از همین حالتی که همیشه داشته خارج شه، پس از شاهزاده خیره‌سری که ممکنه از حالت همیشگیش خارجش کنه عصبانی‌اند. (خوبی این که یه استاد دانشگاه تو کالیفرنیا که یه عرب چپ و فمنیست و ضداسراییله حرفات رو تأیید کنه اینه که دیگه نمی‌تونن بگن موضعم درباره خاشقچی به خاطر راستگرا بودنه).
وسطاش یه نکته جالب هم گفت که من نمی‌دونستم. میگه قدرت مستقر در آمریکا، همیشه ترجیح میدن شاهزاده‌ای به قدرت برسه که تو آمریکا درس‌ خونده باشه (بن‌سلمان نخونده)، اما هیچ‌کدوم این شاهزاده‌های سعودی که میگن تو آمریکا درس خوندن، به فارغ‌التحصیلی نمیرسن. چون درس نمیخونن اصلا. در واقع مدرک واقعی ندارن، بلکه دانشگاه بابت پول‌های هنگفتی که اینا بشون اهدا میکنن، مدرک بشون میدن! یحتمل روحانی هم دقیقا همینجوری دکتر شده.
بنیانگذاران دانشگاه‌های غربی اگه بفهمند در زمانه ما چه فضاحتی در فضای آکادمیک در جریانه تو قبر به خود می‌پیچند.

https://therealnews.com/stories/why-did-cia-turn-against-saudi-crown-prince-mbs-its-more-than-khashoggi

تو نظرسنجی‌هایی که از حامیان دو‌ حزب دموکرات و جمهوری‌خواه انجام دادن تناقضات بامزه‌ای دیده شده.
مثلا در این مورد، بیشتر دموکرات‌هایی که معتقد بودند «زنان حق دارند هر کاری که دوست داشتند با بدنشان بکنند» که معمولا مصداقش آزادی سقط جنینه، معتقدند فروش اعضای بدن، و روسپیگری باید غیرقانونی باشه!
من حدس میزنم علتش دیگری‌سازی‌هاییه که وجود داره. مسئله سقط برای همه زنان ممکنه پیش بیاد، که به همون میزان مردان رو هم میتونه درگیر کنه. بنابراین درباره مسئله‌ای که مسئله خودشونه، مخالف دخالت دولتند. اما روسپی‌ها، و کلیه‌فروش‌ها، اقلیت‌هایی خارج از دایره خودی‌ها هستند، بنابراین براشون راحته که به دولت اجازه بدن تو کارشون دخالت کنه. یعنی دخالت دولت رو میخوان، اما فقط برای اقلیتی که «دیگری» است.

مجید توکلی در مصاحبه با یورونیوز روی این تأکید داشت که تحریم باعث سقوط حکومت نمیشه، فقط ممکنه باعث تغییر رفتار حکومت شه، و ما باید سعی کنیم از فشاری که ایجاد می‌کنه استفاده کنیم تا وزن بیشتری ازین تغییر رفتار تو حوزه حقوق بشر قرار بگیره.
فکر می‌کنم یک پیشفرض اشتباه داره حرفش و اونم اینه که تغییر رفتار در حوزه حقوق‌بشر رو برای جمهوری‌اسلامی، عملی‌تر و واقعگرایانه‌تر می‌بینه تا مثلا تغییر رفتار در سیاست خارجی. در حالی که به نظر من برعکسه. یعنی این حکومت اگر و اگر مجبور بود بین سیاست خارجی و ایدئولوژی‌ای که هدایتش می‌کنه، از یک‌طرف، و حقوق بشر و رفتارش در داخل، از طرف دیگه، یکی رو انتخاب کنه، حتما تغییر در سیاست خارجی رو انتخاب می‌کرد. یعنی آقایون حاضرند قید لبنان و سوریه و یمن و افغانستان و حتی عراق و حتی ستیز با عربستان رو بزنند، اما رفتار داخلی‌شون رو تغییر ندن‌.
علتش اینه که این نظام، بدون تمام خرابکاری‌هایی که داره در خارج از کشور انجام میده، قادر به ادامه حیات خودش تا لاقل چهل سال آینده، هست. اما هر نوع تغییر در رفتار داخلی که منجر به بسط آزادی بشه، براش تهدید بنیادی ایجاد می‌کنه.
اون چه که مجید توکلی مدنظر داره شرایطیه که فعالین و کنشگران داخلی، هزینه‌هایی به مراتب کمتر از چیزی که الان دارند می‌پردازند بپردازند. که برای هر شهروندی، میتونه نوع خاصی از قدرت مانور ایجاد کنه. کارگران میتونن با خیال راحت‌تر اعتصاب کنند. دختران می‌تونند راحت‌تر برنامه‌هایی مثل چهارشنبه‌های سفید رو اجرا کنند. طلبه‌های تجددگرا راحت‌تر می‌تونند حوزه رو دچار چنددستگی کنند. اهالی فرهنگ می‌تونند راحت‌تر حرف‌های خودشون رو بزنند. دانشجوها تشکل‌های نامحافظه‌کارتری می‌تونند ایجاد کنند. معلمان کمپین‌های بزرگ‌تر و موثرتری می‌تونند برپا کنند بدون اینکه دستگیر بشن، و هزاران مورد دیگه. که اگه اون گشایش ایجاد شده در فضا، واقعی باشه، میتونه به یک سونامی تبدیل بشه، که حکومت رو با خودش خواهد برد. این که این سونامی اتفاق خوبی است یا نیست یه بحث جداست، اما اینکه میتونه حکومت رو بشوره ببره، تقریبا قطعیه. حکومت فعلی ایران، چه از لحاظ نرم‌افزاری و چه سخت‌افزاری، استطاعت جذب و مهار نارضایتی‌های انباشت‌شده رو که با فشار حقوق‌بشری امکان تبدیل به کنش‌های اکتیو پیدا کرده رو، نداره.

البته این حرف‌ها به این معنی نیست که باید فشار حقوق‌بشری رو بی‌فایده دونست. قطعا بی‌فایده نیست. اما اونی که داره رو فشار حقوق‌بشری تأکید می‌کنه، باید بدونه که عملا یک براندازی‌طلبه‌.

افاضه مشعشع سردار و حتی هیکل خود سردار رو نادیده بگیرید. پشت‌سرش رو دریابید. وسط همه بیابان‌های ایران رفتن یه کنج پیدا کردن لای صخره‌ها که مثلا حرارت لانچ موشک رو مخفی کنه! از دهه‌ها پیش ماهواره‌های جاسوسی با سنسورهای مادون قرمز این حرارت رو تشخیص میدن، چه وسط دریاچه نمک باشه چه لای صخره‌ها. تازه چیزی که چند دهه پیش وجود نداشت و الان وجود داره اینه که این ماهواره‌ها از ابتدا تا انتهای مسیر حرکت رو دنبال می‌کنند، نه فقط ابتداش رو. و ازون مهم‌تر، اطلاعات‌شون رو همون بالا بهمدیگه منتقل می‌کنند، مثلا یکیشون لانچ رو تشخیص میده بعد به ماهواره بعدی میگه تا اینجاش رو من می‌بینم، بقیه‌ش رو تو دنبال کن!
این اداها چیه؟

چشم همه بیشتر فوکوس می‌کنه روی اون عدد ۳هزار دلار. در حالی که عدد مهم‌تر اون ۳۰۰ دلاره‌ست. تعداد کشته‌ها خیلی نیست، اما تعداد زخمی‌ها خیلیه. یحتمل یکی از انگیزه‌های شرکت در انتفاضه هم همینه. تو فقر مطلق، میارزه برای ۳۰۰ دلار زخمی بشی، حتی اگه ریسک مرگ رو داشته باشه.
اما اینو از یه منظر دیگه ببینید: سرباز اسراییلی با خودش میگه هر گلوله‌ای که به ساق پای اینا بزنم ۳۰۰ دلار ضرر به ایرانه!


https://t.me/vaziat/25455

کل اپوزیسیون ایران هنوز یک تشکل حتی زیرزمینی نتونسته ایجاد کنه بعد بحث‌ها درباره اینه که فردای سقوط نظام آیا اجازه خواهیم داد تجزیه‌طلبان فعالیت کنند یا نه!
همونقدری که حکومت، بهاییت رو برای خودش انقدر گنده کرده که خودشم دیگه ازش وحشت داره، ملی‌گرایان ایران هم خطر تجزیه رو انقدر گنده کردن که داره فلج‌شون می‌کنه.
در زمانه فعلی، تقریبا هیچ‌جای دنیا، تجزیه راهکار خوش‌عاقبتی نیست، در ایران که ده برابر بدتر.
بهترین نمونه، کریمه‌ست که از اوکراین جدا شد. این مصاحبه درباره این صحبت می‌کنه که به چه فلاکتی دچار شدن.. اما مهم‌ترین نکته‌ش بحث آب بود. آب تا قبل از جدایی، از اوکراین وارد می‌شده، اما بعدش قطع میشه‌. روس‌ها تا اونجا که ممکن بوده چاه میزنن، که در نهایت محیط زیست رو به باد فنا داده، بعضی سفره‌ها شور شدن، حتی درختان در معرض خشکی قرار گرفتن و همچنان یه روز آب هست یه روز نیست.
مشکل تجزیه در زمان ما همینه، کشوری که ازش جدا شدی بیچاره‌ت می‌کنه، و کشوری که به حمایتش امید بستی نمیتونه مشکلاتت رو حل کنه.
مردم ایران هم اینارو می‌دونن، لذا تجزیه‌طلبی در این مملکت اونقدری که ادعا می‌کنند حامی داره، نداره. بیشتر از اسمش استفاده می‌کنند برای مقاصد سیاسی. نباید جدی‌شون گرفت.



https://www.unian.info/m/society/10345827-political-analyst-yevgenia-goryunova-new-trend-in-crimea-is-this-is-all-because-of-your-euromaidan-that-we-now-have-russia-here.html

حجم تخریب شخصیت علیه مجید توکلی به طرز جالبی بالاست، اما هنوز «شرف اهل قلم»، که سه تا مثنوی درباره بددهنی براندازی‌طلب‌ها نوشت، درباره این فضای کینه‌توزانه که در توعیتر علیه این فرد مستقل ایجاد شده حرفی نزده. چون این کینه‌توزی داره توسط کسانی انجام میشه که «فَن» خودش هستند. هیچ سلبریتی‌ای، فن خودشو نمیزنه.
اون چیزی که توکلی تا الان گفته، حتی اونقدری نیست که من نوعی بتونم بگم مثلا با ۷۰ درصدش موافقم یا مخالف، چون تا الان بیشتر سوال مطرح کرده. و این سوال‌ها آب ریخته توی لانه استمرارطلبان. مثل: تحریم فقط علیه جمهوری‌اسلامی بد است و علیه اسراییل بد نیست؟ یا: ایده شما برای اینکه حکومت را وادار کنیم پدر مخالفان خود را درنیاورد چیست؟
در واقع توکلی بدون اینکه خطاب به اصلاح‌طلبان چیزی بگه، با طرح سوال و مطالبه تعیین تکلیف، نشون میده که جریان اصلاح‌طلبی حتی در حد یک گزینه هم نیست، چون اصلا کارکردی نداره.

تمام کسانی که در طول دو دهه گذشته چیزی جز یاوه تحویل ملت ایران ندادند، دارن توکلی رو به یاو‌گویی متهم می‌کنند. چون سوال‌هایی که از طریق توکلی داره مطرح میشه سوال‌های ما هم هست، پس هرچیزی که دارند به توکلی میگن، دارند به ما میگن. اینکه قبلا گفته بودم اصلاح‌طلبان دشمن ما ایرانیان هستند، دقیقا توسط رفتار خودشون اثبات میشه. هرکس که در مقابل این‌ها قرار بگیره، همینجوری بش حمله می‌کنند، حتی اگه چند میلیون نفر باشند.



https://t.me/behzadmehrani/4221

مطالعه تراوشات ذهنی برخی از هموطنان که در فروشگاه‌های آنلاین کتاب، درباره کتاب‌های فلسفی کامنت میذارن میتونه تفنن جالبی باشه.
به گفته خیلی‌ از دغدغه‌مندان وطن، ما در ایران با بحران آگاهی مواجهیم. ولی من پا رو فراتر میذارم و میگم لازمه ذهن این ۸۰ میلیون یک‌بار ریست بشه و حتی اون چیزهایی که میدونه هم پاک بشه و از اول شروع کنه.
یک چیزی شنیدن و خوندن درباره «فلسفه علم» و هرجا میرن مثل سیخ فرو می‌کنند در هر بحثی، که اساس علم تجربی رو تخطئه کنند! در کشوری که یه عده از تدریس «تشخیص زخم معده از شکل مردمک چشم» و «درمان سرطان با شیرین‌بیان»‌‌ و «جلوگیری از ریزش مو با حجامت» دارند کسب درآمد می‌کنند، جای صحبت درباره فلسفه علم نیست اون هم تا این حد که نقل محافل باشه، اولویت خروج از دوره تاریک جاهلیته.

رئیس انجمن حکمت و فلسفه در جواب به سوال افکار عمومی درباره «توصیه‌نامه»ش برای خواهر خودش گفت «ذرهم فی خوضهم یلعبون».

۱- این عبارت یعنی «بذار با هجویات خودشون بازی کنند». این یه آیه از قرآنه که زمانی نازل شد که پیامبر یه یهودی که چاقی مفرط داشت دید و بش گفت مگه تو تورات شما نیومده که خدا از آدمای چاق و شکم‌گنده بدش میاد؟ این یارو هم عصبانی شد و گفت خدا اصلا به کسی چیزی نازل نکرده! که بعد بخواد توش بگه از کی بدش میاد از کی خوشش میاد. بعد الله هم بش برخورد و گفت: عه؟ اینجوریه؟ اوکی. بذا فکر کنن چیزی نازل نکردیم.
کشوندن آیات قرآن به صحنه دعواهای روزمره، این مزیت رو داره که مردم با اسلام آشنایی بیشتری پیدا می‌کنند، مثلا می‌فهمند که پیامبر می‌چرخیده تو خیابون و یه آدم چاق میدیده بش می‌گفته می‌دونستی خدا ازت بدش میاد؟ یعنی کاری که اگه الان ما مثلا تو مترو انجام بدیم به عنوان یه بیشعور بمون نگاه می‌کنند!
این برخوردها با واقعیت میراث نقلی ما، مفیده، چون باعث میشه در دراز مدت تکلیف‌مون رو با این روایات مشخص کنیم.

۲- جوابی که ایشون داده جواب خیلی خوبیه، به شرطی که ما به ایشون بدیم. یعنی ما باید بگیم «با هجویات خودتون بازی کنید». برید با فلسفه و حکمت اسلامی و تمام مفاهیم بعضا بی‌معنی و بی‌سر و تهش سرگرم کنید خودتون رو، فقط از بودجه عمومی کشور خرج نکنید. برید هرچقدر که می‌خواید با فقه و تمام مسائل ریز و درشتش بازی کنید، فقط از بودجه عمومی کشور خرج نکنید. برید هرچقدر می‌خواید درباره عظمت فکری و اخلاقی و عرفانی خمینی کلمه بسازید و با اون کلمات بازی کنید، ولی از بودجه عمومی کشور خرج نکنید. برید هرچقدر می‌خواید با مهدی-فرج-انتظار-قیام-انتقام-آخرالزمان بازی کنید، اما از بودجه عمومی کشور خرج نکنید. برید هرچقدر می‌خواید با فانتزی «اسلام برای تمام شئونات زندگی یک انسان مدرن برنامه دارد» بازی کنید، ولی از بودجه عمومی کشور خرج نکنید.