یکی از ترسناک‌ترین کارهایی که آدم میتونه با خودش بکنه، ردیابی واکنش‌های مغزش به محیطه. اگه بتونه خوب دقت کنه، به سرنخ‌هایی میرسه که میتونه خیلی بترسوندش. چون پس از پیدا کردن فرمول تقریبا ثابت واکنش‌ها، اون فرمول رو در محیط‌های مختلف میذاره، و جواب معادله اینطور درمیاد که: دارم مثل ماشین عمل می‌کنم! و آره ماشین‌ها هم می‌تونند انعطاف‌پذیر باشند. حتی تیغ ریش‌تراش امروزی هم به چند جهت حرکت داره، تا با فرم صورت بهتر کنار بیاد. و وقتی فهمید ماشین بوده، از هم‌شکلی با بقیه ماشین‌ها وحشت می‌کنه. میفهمه قاتل‌ها خودشن. ترسوها خودشن. خلبانی که خونه‌ش رو بمباران کرد خودشه. کلاهبرداری که پولش رو برد و دیگه پیداش نشد خودشه. دختر خاله‌ای که از رفتارش متنفره خودشه. کشف هم‌شکلی اذیتش خواهد کرد، چون فرضش همیشه این بود که: من خیلی کارها کردم تا اینی باشم که هستم.

آدم میانگین خودش رو با تبلیغاتی که خودش برای خودش پخش کرده سرپا نگه میداره. وقتی صبح از خواب پا میشه تا بره سر کار، به خودش میگه دارم این فشار رو تحمل می‌کنم چون برای موفقیتم لازمه. همین جمله یک تبلیغه. با دوست به گرمی احوالپرسی می‌کنه، و به خودش میگه این آداب رفتاری برای اینکه این دوستی مفید رو حفظ کنم لازمه. همین جمله یک تبلیغه. هرروز مثل یک بازاریاب، خودش رو به خودش میفروشه، و خودش خودش رو با همه شرایطی که داره، میخره.
اگه غیر ازین باشه، یعنی به تبلیغات توجهی نکنه، باید درباره همه‌چیز سوال بپرسه. و حجم زیاد سوال میتونه مثل پارازیت عمل کنه و سیستم عاملش رو از کار بندازه‌. گاهی ریتم تبلیغات به طور ناگهانی متوقف میشه، و خیلی سریع خودشون رو به لبه پنجره یا پشت‌بام می‌رسونند.

اگه گول اخبار روزانه رو نخوریم، دنیا جای بی‌نهایت آرومیه. هرروز همه سر وقت وارد دانشگاه میشن، طوری که انگار بشون نخ وصل بوده و از مرکز ساختمان کشیده میشده. به موقع خرید می‌کنند، و وقتی لازمه به دکتر مراجعه می‌کنند. به محیط واکنش‌های منطبق با فرمول رو ارائه میدن، و به طور هم‌شکل خسته میشن، و استراحت می‌کنند، و فردا همین‌ها رو تکرار می‌کنند. اگه قرار بود برای خودشون تبلیغات نسازند، دنیا جای خیلی شلوغ‌تری می‌شد. جایی پر از آدم‌های یاغی‌، که خیلی سریع همه‌چیز رو تغییر میدن‌. در یکی دو قرن اخیر مهندس‌ها موفق شدند با دستکاری سریع طبیعت و مناظر، این حس رو ایجاد کنند که داریم شلوغ می‌کنیم، ولی این یک حس کاذبه. همون آدمی که خودش رو در هیاهوی شهر کلافه می‌بینه، به اندازه همون سرخپوست چادرنشینی که به خطا فکر می‌کنه آروم‌تره، آرومه. چون هر دو دارند بی‌خطرترین واکنش رو به محیطی که توش هستن نشون میدن‌.
این که از خودت چیزی بسازی، که ماشین زمانه نباشه، نیاز به نترسیدن از سوال‌ها داره. نیاز به نترسیدن از گم شدن داره‌. و نیاز به نترسیدن از سعادتمند نشدن. اگه بترسی که بدترین آدم دنیا بشی، هیچوقت نمیتونی خودت بشی. میتونی یه ماشین خوب بشی.

اگه بش بگی «بلوچستان ما اندازه غزه جمعیت داره، و در بلوچستان ما باید تایم بیشتری رو در صف نان بگذرونند، ازین چه نتیجه‌ای باید گرفت؟»، میگه ما با ستم مخالفیم، هرجا که باشه!
این پاسخ سیاه‌بازهاست. چون نه تنها بلوچستان خودمون به همون اندازه براشون اهمیت نداشته و نداره، بلکه فلاکت اونجا رو از جنس فلاکت اینجا قرار میدن تا اگه هم خواستند احیانا اهمیت برابر قائل باشند، و به صورت نمایشی به هر دو بپردازند، ازش این نتیجه حاصل بشه که اسراییل فرقی با جمهوری آخوندی نداره!
بعضی از شماها برای برخورد با این جانوران زیادی خوش‌قلبید. فکر می‌کنید مارمولکی نمونده که کالبدشکافی نکرده باشید، ولی هنوز کاملا به آناتومی‌شون آشنایی ندارید.
یه چیزی هست که از خیلی وقت پیش اسمش رو گذاشتم تخت کبوتر. این یک موقعیت بالادسته، شبیه همون تخت پادشاهی، که یه کبوتر روش نشسته. این آقا یا خانوم کبوتر، ازون بالا میگه «آره برای اون ده کوره هم ناراحتم»، «آره اونجا رو هم دارم می‌بینم، خیلی دردناکه»، «حواسم به اون بچه‌ها هم بود». اینکه خودشون رو دلواپس همه‌کس نشون میدن رو به این مربوط می‌دونند که کبوترند، و ذات کبوتر اینه که خوبی همه رو بخواد. و چون خوبی همه رو میخواد، تنها کسیه که شایسته‌ست روی اون تخت بشینه. تخت رو برای این میخوان تا بتونند انحصار تعیین اینکه چه کسی آدم خوب است و چه کسی آدم بد است و چه کسی در چه تیمی است رو در اختیار بگیرند.
اگه متوجه مکانیزمش نشدید بذارید اینجوری بگم: باید اول ادای کبوتر دربیاری، تا بتونی کار کلاغ رو بکنی.
با اینکه الان سکولارها و آتئیست‌ها روی تصاحب این تخت با هم گلاویزند، بیس این کلک از مسیحیت قرض گرفته شده. البته اون مسیحیتی که آخوند مسیحی شکل و فرمش رو تعیین کرد.‌ مثل وقتی که هم برای سرباز پادشاه دعا میخوند، هم برای کسی که همون سرباز کشته بود. چون کبوتر هم دلش برای سرباز میسوزه، هم برای مقتول سرباز. آخوند مسیحی از الهیات مسیحی که همه انسان‌ها رو در نسبت با خدا، هم‌سطح قرار می‌داد، به عنوان یک کد تقلب استفاده کرد تا خودش رو کبوتر جا بزنه، و تعیین کنه کی در چه تیمی قرار داره.‌ برای قاتل و مقتول دعا می‌کرد، چون تعیین کرده بود که هر دو در یک تیمند، و آدم بدها کسان دیگری هستند.‌ و این یک قدرت وسوسه‌کننده‌ست. رگه‌ای ازین رو در مارکسیسم هم می‌بینید، که به مصرف‌کننده کالا تلقین می‌کرد «تو و کارگر که کالای مصرفی تو رو ساخته در یک تیم هستید، و سرمایه‌دار تو یه تیم دیگه‌ست». در واقع مارکس موفق شد خودش رو‌ کبوتر اقتصاد جا بزنه.

کبوترها سه چیز رو از شما میخوان:

- مقام اجتهادشون رو زیر سوال نبرید
- هر دعوایی رو مستقل از دعواهای دیگه بررسی نکنید
- همه‌چیز رو تیمی ببینید


تا الان اینطور بش نگاه نکرده بودید؟ گفتم که خوش‌قلبید.

از تریلی فیلم گرفته و میگه این کمک‌های صلیب سرخ بود و اسراییل با راکت هدف قرارش داد، بعد یه جا از بدنه رو نشون میده که مثلا راکت خورده بش، و یه دایره‌ست اندازه قطر لیوان، با چهارتا برش در اطرافش که یعنی باله‌های راکت بوده! عین کارتون‌های تام و جری که بعضی وقت‌ها با سرعت از در رد می‌شد و به جای اینکه در بشکنه، فرم بدن تام از توی در جدا می‌شد و بقیه‌ش سر جاش میموند. اینم با قیچی آهن‌بر برداشته یه دایره بریده بعد فیلم گرفته و گذاشته تیک‌تاک، چون میدونه درصد بالایی از نسل جوان، که شناخت‌شون از دنیای فیزیکی در حد همون تام و جریه، باورش می‌کنند.
همین دیروز ویدئو یه ون تو اوکراین منتشر شد که پهپاد انتحاری بش خورده بود ولی عمل نکرده بود. سقف ماشین به اندازه یه سینی شکافته شده بود، صندلی شاگرد رو سوراخ کرده بود، و از زیر پای طرف شاگرد اون طرف بدنه ون رو پاره کرده بود و خورده بود زمین‌! و این پهپادیه که ملخ و باتری داره و تا قبل ازین فقط گوپرو بش می‌بستن! این کساخیل فکر می‌کنند هلفایر با سرعتی که دوربین به سختی ثبتش می‌کنه، و صدای اصابتش همه مردانگیت رو یکجا تخلیه می‌کنه، به چیزی بخوره یه دایره اندازه لیوان درمیاد، همه‌چی هم تر و تمیز میمونه.
من که با آموزش و پرورش دولتی مخالفم، اما اگه جای دولت بودم برای هر سال تحصیلی یک هفته برای اردوی انفجار اختصاص میدادم که بچه‌ها رو ببرن تو بیابون و در نزدیکی‌شون، و البته با رعایت الزامات ایمنی، انواع اصابت‌ها و انفجارها رو انجام بدن. خوب نیست وقتی قانون دوم نیوتون رو هضم نکرده درباره کوانتوم چیزی بخونند.‌

پروپاگاندیست‌ها علاوه بر جهل در فیزیک اشیاء، روی حافظه ضعیف مخاطب هم حساب می‌کنند. تا چندسال بعد از حمله آمریکا به عراق می‌گفتند اورانیوم ضعیف‌شده بعضی از بمب‌های آمریکا باعث شده در بعضی مناطق عراق همینطور بچه‌ها ناقص به دنیا بیان یا سرطان بگیرند. یادمه همون موقع از یکی‌شون پرسیدم آمار این‌ها رو کی درآورده؟ بازماندگان حزب بعث؟ توله‌های مسلح سلیمانی؟ بیمارستانی که سگ صاحابش رو نمیشناسه؟ جداول غربالگریشون کجاست؟ آمار سالیانه‌شون رو کجا منتشر می‌کنند؟
اون موقع این سوال‌ها رو ماله‌کشی در نظر می‌گرفتند. در حالی که صدبار تکرار می‌کردم من انکار نمی‌کنم آمریکا ازین بمب‌ها استفاده می‌کنه. اتفاقا به دلیل قانون دوم نیوتن هم استفاده می‌کنه. فقط می‌پرسم این دیتای نقص عضو و این‌ها داره از کجا میاد؟
سال‌ها گذشت و تقریبا فراموش شد، تا اینکه کرونا رسید. و عراق که در کل دنیا استثنائا «پاک» به نظر می‌اومد، با اینکه همه در هم میلولیدند. حالا همون‌ها که اون سوال‌ها رو بی‌اهمیت می‌دونستند می‌گفتند عراق توانایی آمارگیری نداره که بخواد آمار مبتلایان رو بده، این‌ها حتی آمار دقیق اموات‌شون رو هم ندارند!
که طبیعتا این سوال بوجود می‌اومد که: کشوری که حتی نمیدونه چندتا جنازه تو سردخونه‌هاشه، و کی رو کجا دفن کردن، چجوری بیست سال پیش می‌دونست دقیقا آمار نوزاد ناقص چند درصد افزایش داشته؟ چرا باید یادمون رفته باشه که چه تصویری از صحت و دقت اعداد عراق ترسیم کرده بودید؟
پروپاگاندیست امید داره که حافظه نداشته باشی و فقط پالس عاطفی بدی‌. چون این پالس‌ها روی هم جمع میشن، و وقتی به اندازه یک کوه شد، میشه ازش بهره‌برداری کرد. اگه هرروز که میری سر کار درباره یکی از همکارانت بگن که فلانی هرشب با یکی میخوابه، حتی اگه هیچ نیتی برای شناخت اون همکار داشته باشی، به مرور تصویر کسی که به هیچکس پایبند نیست در ذهنت شکل می‌گیره، که فقط یک تصویره و هیچ دیتایی پشتش نیست. این تصاویر قصه‌ها رو شکل میدن، و قصه‌ها رفتارها رو میسازند. پروپاگاندیست میخواست قصه «آمریکا خونخوار است» رو بسازه. یه بچه ده ساله فلسطینی روی جنازه گروگان یهودی، که ساکن اسراییل هم نبوده حتی، تف میندازه، چون توی دریایی از قصه‌ها بزرگ شده. و بله یکی دیگه از قصه‌ها هم اینه که «تو تف میندازی چون به آگاهی رسیدی!».
پروپاگاندیست باهوش قصه‌سازی رو ابزاری می‌بینه که مثل هر ابزار دیگه‌ای، پتانسیل‌ها و محدودیت‌هایی داره. اما پروپاگاندیست گاو، به عنوان وِرد سحرآمیز حسابش می‌کنه، که به وسیله اون می‌تونیم غول رو از چراغ دربیاریم و هر چیزی که میل‌مون بود رو ازش بطلبیم و اون هم برامون تأمین کنه. بنابراین در استفاده ازش افراط می‌کنه، چون جادو قاعدتا نباید محدودیت داشته باشه. اُوِریوز کردن قصه‌ها باعث میشه خیلی از بندها پاره بشه و‌ نتایج معکوس بدست بیاد. تا جایی که ممکنه قصه‌های آنتی‌قصه ساخته بشن. مثل قصه‌های متداولی که در عمدی بودن هر اتفاقی که حکومت به دیگران نسبتش میده، ساخته میشن.

پنج جبهه در برابر نظم غربی وجود داشت که هر کدوم یک موجودیت فرهنگی بزرگ هستند: چینی‌ها، آمریکای لاتین، روس‌ها، عرب‌ها، و آفریقایی‌ها.

حساب چین رو باید از همه بقیه جدا کرد چون یک قضیه کاملا متقاوته. در حالی که روی در و دیوار تبلیغ می‌کنند که آمریکا بد است، فرمانده کل قوا میخواد به کالیفرنیا سفر کنه تا شرکت‌ها رو قانع کنه از چین فرار نکنند. در شرایطی که با فرار سرمایه مواجه شده، و برای اولین بار در بیست سال گذشته مکزیک در صادرات به آمریکا ازشون سبقت گرفته.

و معلوم شد آمریکای لاتین هم یک سرخپوست کاغذی بوده. دردسرها و شلوغ‌کاری‌هایی که چپ‌ها و کمونیست‌ها در دوران جنگ سرد در اون منطقه انجام دادند، تصویر نیرویی که در آینده خیلی چیزها رو به چالش خواهد کشید، ساخت. اما در نهایت به مجموعه‌ای از کشورهای گرفتار تبدیل شده‌اند. یکی گرفتار مواد مخدر، یکی گرفتار تورم، یکی گرفتار فساد سیستماتیک، یکی گرفتار اقتصاد تک‌محصولی. اما مهم‌تر اینکه مردم اون منطقه، پول درآوردن رو به هر نوع ایدئولوژی ترجیح دادند، و وقتی فرار می‌کنند تا به آمریکا برسند، فقط همین هدف رو دنبال می‌کنند.

پس باقی میماند روس‌ها، عرب‌ها، و آفریقایی‌ها. که این سه نسبت جالبی با هم دارند.
روس‌ها امپریالیست هستند. در روسیه حتی کودکان دبستانی هم امپریالیستند (این رو آنجلینا جولی نخواهد گفت، چون اینجور کبوترها، وانمود می‌کنند همه کودکان مثل هم هستند. که خلاف واقعیته). اما امپریالیسم روس، فرهنگ قبیله‌ای نداره. شوونیسم «اینجا مال منه و اونجا مال منه و همه‌ش مال ماست» خلافکارانه و شیزوفرنیک، در داخلش تعبیه شده، ولی قبیله‌ای نیست. آفریقایی‌ها به غلظت زیاد قبیله‌پرست هستند و حتی درک‌شون از سیاست هم از پنجره تنگ قبیله‌ست. اما امپریالیسم توش نداره. حتی وقتی همدیگه رو قتل عام می‌کنند، دقت دارند قبیله هدف رو قتل عام کنند، برخلاف سیستم امپریالیستی که براش فرق نداره مخالفش از کدوم قبیله‌ست. این حتی در انتخابات‌شون هم دیده میشه، و وقتی یک نفر سه دوره رییس‌جمهور میمونه، قبیله مقابل حس می‌کنه بش ظلم شده که سه دوره‌ست از ریاست‌جمهوری بی‌بهره مونده، و گرنه با سه دوره شدن یک فرد مشکل ندارند.

عرب‌ها، ترکیب این دو هستند. عرب هم امپریالیسته هم گرایشات قبیله‌ای خودش رو داره. این ترکیب سمی، خاصیت ویژه‌ای ایجاد کرده که مختص عرب‌هاست. قبیله‌گرایی آفریقایی لوکاله. هرچقدر چپ سعی کرد به آفریقایی‌ها القاء کنه که خودتون رو یک «ما» واحد در نظر بگیرید، جواب نداد.‌ اما عرب، از هر ناحیه عرب‌نشینی باشه، خودش رو متعلق به ابرقبیله عرب میدونه. چه تو صنعا زندگی کنه چه تو ملبورن. امپریالیسم، در ذیل چتر هویتی این ابرقبیله تعریف میشه. بنابراین اون قلدربازی «اونجا مال ماست و اینجا ماست و همه‌ش مال ماست» روس‌ها وجود داره ولی در کانال منافع اون ابرقبیله‌. برای همینه که یک بچه روس امپریالیسم کشورش رو بهتر هضم می‌کنه، تا یک بچه عرب. چون در دنیای مدرن منطق ناسیونالیستی رو میشه فهمید، اما منطق قبیله رو نمیشه. خلائی که نامفهوم بودن منطق قبیله ایجاد می‌کنه رو، اسلام پر می‌کنه. در واقع اسلام داربستیه که ساختمونی که باید تا الان صدبار ریخته بود رو سرپا نگه داشته. برای همینه که مسجد، دیگه خانه خدا نیست. پایگاه اون ابرقبیله‌ست. اذان دیگه ندای عبادت نیست، بوق اون ابرقبیله‌ست.

در بین اون پنج جبهه، عرب صداش از همه بیشتر و توانش از همه کمتره‌‌. عرب‌ها برخلاف چین، بضاعت صنعتی ندارند. برخلاف آمریکای لاتین، چپ سیاسی ندارند. برخلاف آفریقا مزیت دموگرافیک ندارند. و برخلاف روسیه بنیه نظامی ندارند. در مورد هر کدوم ازین‌ها میشه یک کتاب یا حداقل یک تز دکترا نوشت.‌

منطق آمار کرونا تحصیلکرده‌ها رو هم گیج می‌کرد، چون اون چیزی که به اسم «تحصیل علم» میشناسیم، خیلی درباره اینکه دنیا چطور کار می‌کنه نیست.
حالا که سونی اولین دوربین عکاسی گلوبال شاتر (که همه پیکسل‌ها به طور همزمان نوردهی میشن) رو معرفی کرد، که میتونه تا ۱۲۰ فریم در ثانیه رو پشتیبانی کنه، دوباره حرف و حدیث درباره اینکه با این سرعت‌ها دیگه چه نیازی به عکاس است؟ راه افتاده. و فرض‌شون اینه که وقتی تعداد فریم‌ها بیشتر باشه، بالاخره لحظه کلیدی ثبت میشه.

شغل عکاس‌ها داره تهدید میشه، اما نه با سرعت و پهنای باند. به زودی ربات‌ها و هوش مصنوعی، حداقل برای پوشش رویدادهای ورزشی، توانایی بیشتر از انتظار مخاطب همون رویدادها، از خودشون نشون خواهند داد. سرعت، فعلا نیاز به انسان رو از بین نمیبره.

برای ثبت دقیق لحظه‌ای که یک شاهین، طعمه رو از چنگال یک شاهین دیگه میدزده، به سرعت شاتر بالایی نیازه، و اگه این درگیری در مجاورت آب باشه و قطرات به هوا پرت بشن، برای فریز کردن همه اون قطرات حداقل به سرعت یک ده هزارم ثانیه نیاز داریم. حتی اگه بشه ۱۲۰ فریم در ثانیه ثبت کرد، به این معنیه که ۱۲۰ تا یک ده هزارم ثانیه داریم. که یعنی کل نوردهی ما یک هشتادمِ یک ثانیه رو پوشش داده. که یعنی ۷۹ هشتادم اون ثانیه، دوربین ما در کوری مطلق بوده. این مثل اینه که در یک شبانه روز فقط هجده دقیقه بیدار باشیم! آیا کسی که در بیست و چهار ساعت هجده دقیقه بیداره میتونه بگه که کل وقایع اون روز رو دیده؟ همچنان لازمه «انسان» عکاس بدونه کی باید دکمه شاتر رو فشار بده، که نیاز به تجربه داره. ۱۱۹ فریم بعدی، صرفا اون لحظه رو ساپورت می‌کنند.

سمپل‌گیری زیاد از قسمت کوچکی از یک محدوده، اونقدری که به نظر میرسه شانس فهمیدن اینکه در اون محدوده چه خبره رو بیشتر نمی‌کنه. اگه این رو در مورد عکاسی نفهمند خیالی نیست. فوقش دوربین گرونی میخرند که کمک زیادی بشون نمی‌کنه. مشکل وقتیه که در پزشکی هم این رو نفهمند.

چپ هنوز هم پشتیبان ولی فقیه است. در مورد اسراییل، می‌گردند ببینند چه روایتی، چه قصه‌ای، چه تحلیلی، چه متنی، با سخنان آیت‌الله خامنه‌ای هماهنگه، و همون رو تبلیغ می‌کنند.
فکر کردید بعد از ۵۷ آدم شدند؟ خب اشتباه می‌کردید.

https://t.me/SarKhatism/43525

وقتی وبلاگ‌‌های شخصی، عمده تولید محتوای کاربران ایرانی رو به عهده داشتند، حوزه علمیه دچار پنیک شد. چون ناگهان انبوهی از صداها وارد فضا شده بودند که هر کدوم به شکلی در حال تخطئه روایت‌های رسمی از دین و یا اصل دین با هر روایتی بودند. پاسخ حوزه چی بود؟ ساخت نرم‌افزارهای قرآن و حدیث! و فروش اون‌ها به قیمت گزاف. چون تفسیرشون از واقعه این بود که کفار مجهز شده‌اند، پس ما هم باید مجهز شویم! اون‌ها آیات شیطانی رو میتونند از روی مانیتور بخونند، ما هم باید آیات قرآنی رو بتونیم از روی مانیتور بخونیم.
دقیقا اون دوره زمانی بود که با این نفهمی، بند رو آب دادند. مسئله تجهیز نبود. مسئله تغییر پارادایم بود. در طول هزاران سال، مومنین به کفرگویان دسترسی فیزیکی داشتند، و می‌تونستند حسابش رو برسند. بنابراین فقط کسی جرئت کفرگویی داشت، از جمله خود پیامبران، که یا از جونش سیر شده بود، یا توان درگیری فیزیکی داشت. وبلاگ‌نویسی، مخصوصا با هویت‌های جعلی این دسترسی فیزیکی رو حذف کرد. و ناگهان سد شکست. عدم درک این شیفت بزرگ، فقط از روی جهل آخوند نبود. بلکه بخشی ازون محصول توهمی جمعی و تاریخی بود که اسلام، و هر دین رسمی، برای بقا نیاز به ارعاب نداشته. وقتی سیم خاردار فیزیکی ارعاب حذف شد، و سونامی کفر رسید، تازه معلوم شد نقش اون سیم خاردار تا الان چقدر کلیدی بوده.
ازونجایی که ده سال از همه‌ رویدادها عقبند، و ده سال در اینترنت یعنی یک عمر، دوباره در حال دریافت یک مشت دیگه هستند، بدون اینکه بفهمند. و اون سلطه تیک‌تاک بر فضاست. جایی که دیگه متن محلی از اعراب نداره. وبلاگ‌نویس، و پس ازون مینیمال‌نویس، و پس ازون توعیترنویس، با متن سر و کار داشتند، و متن‌نویس با منطق کلاسیک بحث کنار میاد، حتی اگه مرغش یک پا داشته باشه. اما در دوران تیک‌تاک، هیچ کسی رو نمیشه آروم کرد، و بش چیزی رو با جزییات توضیح داد. این فضای جدید، فضای برانگیختگی‌های کوتاه مدته. هرچند که با استخدام عده‌ای مزدور و بات، میشه الگوریتم‌ها رو موقتا منحرف کرد، اما منطق جدید نهایتا خودش رو تحمیل می‌کنه. و در این منطق جدید، بعضی قصه‌ها از قبل بازنده‌اند.
یک مثال ازین منطق جدید: خبر انتشار تریلر نسخه ششم بازی جی‌تی‌ای، که شبیه‌ساز خلافکاری در میامی آمریکاست، قدرت بیشتری در جمع کردن جوانان دنیا از ملیت‌های مختلف و مذاهب مختلف و فرهنگ‌های مختلف دور هم رو داره، تا هر پیغام مذهبی و عرفانی و انقلابی.

«رئیس بیمارستان شفاء غزه از پذیرفتن سوخت از اسراییل خودداری کرد، چون این کار باعث میشد برای اسراییل اعتبار ایجاد شود».

این رو هاآرتص ننوشته، نیویورک‌تایمز نوشته. مشترکان این روزنامه همون‌هایی هستن که خونه‌های دو میلیون دلار به بالا دارند. بچه‌های همین‌ها در دانشگاه چفیه می‌بندند تا از «آرمان» فلسطین حمایت کنند، و انقدر زیادند که اگه حتی دانشجویان یهودی رو تو یه سالن محبوس کنند، مدیریت نمیتونه اخراج‌شون کنه، چون اخراج بچه‌های خانواده‌های پولدار، بودجه دانشگاه رو دچار ریزش میکنه. دقیقا این مشترکان، دارند این رو می‌خونند و باز هم از کلمه «نسل‌کشی» استفاده می‌کنند. دقیقا می‌دونند دارن چیکار می‌کنند.

طرفداران نظریات «بدل» هیچوقت توضیح نمیدن که بدل یک شخصیت سیاسی در دنیای مدرن قراره دقیقا چه کاربردی داشته باشه. مثلا بدل پوتین قراره به چه دردی بخوره که انقدر تأکید دارند این بدل وجود داره؟ فرض کنیم بدل پوتین رو فرستادیم به مراسم افتتاح یک مثلا هتل ساحلی. بعد اونجا تیراندازی کردند و کشته شد. خب فردا میخوای چه کنی؟ میخوای در تلویزیون اعلام کنی بحمدالله خود حضرت آسیب ندیدند، چون اونجا نبودند؟
بدل در قدیم شاید معنی داشت، که فرمانده قوا خودش لباس رزم می‌پوشید و در صف اول قرار می‌گرفت و به سرباز روحیه می‌داد. بدیهیه که زنده موندن یا نموندنش در اون موقعیت خاص، روی روحیه سرباز اثر داشت. در دوره مدرن که صاحب قدرت هزاران کیلومتر دورتر از جبهه‌ست، این کارها معنی نداره. همچنین اعتبار صاحب قدرت در دوره مدرن، متمرکز روی سخنانشه، نه رزمندگیش. این یک پدیده مدرنه که برای صاحب قدرت «منظومه بیانات» درست می‌کنند، و دانشجو رو مجبور می‌کنند حفظش کنه. وقتی بیای اعلام کنی اونی که دیروز کشتن یه آدم قلابی بود، کل اعتبار اون شخصیت اصلی رو نابود می‌کنی. چون معنیش اینه که احتمالا سخنان رسمی که تا الان پخش میشده هم حرف‌های اون آدم قلابی بوده. در موقعیت رزمندگی، کشته شدن بدل مشکلی ایجاد نمی‌کرد. چون کافی بود بدل به خوبی شخصیت اصلی بجنگه. اگه کشته می‌شد، و سریع با شخصیت اصلی جایگزین می‌شد، کسی متوجه افت قابلیت جنگی نمی‌شد، و تاکتیک‌های قبلی هم زیر سوال نمی‌رفت.

بله پیشرفت‌های پزشکی این امکان رو ایجاد کرده که جنازه‌های عمودی هم برای مدت طولانی زنده بمونند. اما حرومزادگی واقعیت همچنان سرجاشه: بدن انسان خائنه، و هرکس دیر یا زود خیانتش رو خواهد دید.

نمیشه که برید یک کشور ثروتمند و از همه مزیت‌هاش بهره‌مند بشید، اما عوارض جامعه ثروتمند و شکم‌سیر به تن‌تون نماله. در کل اون کشور پهناوری که در اون هستید، عنکبوت شش چشم اخبار بیشتری تولید می‌کنه، تا مرگ یک جوان سوختبر در ایران. مسلمه که بخشی ازون جامعه میفته دنبال نمایش جهاد.
فکر می‌کنید چرا انقدر علاقمندی به روم باستان زیاد شده؟ چون فراغت فکری باعث میشه اون میل باستانی انسان به انجام حرکت‌های سلحشورانه بیدار بشه. خود جنجگوی رومی دنبال فرصتی بود که از حوضچه خون و عفونت بیرون بیاد و برگرده شهر و پیش یک زن بخوابه. و مرد مدرن، که لازم نبوده برای غذا و خونه و زن بجنگه، از زندگی سگی اون جنگجو فانتزی میسازه.

تا حالا دقت کرده‌اید که هیچ‌وقت هیچ‌کس درباره فلسطین از راه حل سه کشور صحبتی نمی‌کنه؟
دلیلش اینه که حجم زیادی از دروغ و قصه شما رو احاطه کرده، و اگه ساکنان غزه یک روز بلند بشن و بگن «آقا ما می‌خوایم یک شهر-کشور مستقل باشیم به نام غزه، نه فلسطین، با یه پرچم دیگه، و یه دولت دیگه و خودمون تعیین کنیم رابطه‌مون با اسراییل چه شکلی باشه»، همه قصه‌ها بهم میریزه، بنابراین همه بشون خواهند گفت «بشین گه نخور». منظور از همه یعنی همه. اعراب، رژیم ایران، دولت‌های اروپایی، چپ‌ها، سازمان ملل، کاخ سفید، مسلمان‌زاده‌ها.
به همین دلیله که جمله «غزه گروگان حماس است» یک آدرس غلطه. چون همه واقعیت نیست. غزه علاوه بر حماس، گروگان عرب‌هاست، و گروگان رژیم ایران، و گروگان چپ‌‌ها و راست‌ها، و گروگان دولت‌های اروپایی، و گروگان مسلمان‌زاده‌ها، و گروگان آمریکاستیزها.

عرب امپریالیست به اهالی غزه میگه: شما باشید اونجا فعلا، تا ما بتونیم با دشمنی با یهودیان رویاهای قبیله‌ای خودمون رو تحقق ببخشیم. چون این‌ها آخرین اقلیتی هستند که قصد ندارند در برابر عرب سر خم کنند. کردها هم همینطور بودند و سر خم نکردند، اما موفق شدیم همیشه درگیر و گرفتار نگهشون داریم. هزاران ساله که داریم درباره‌شون بدگویی می‌کنیم، و حتی پیشوایان دینی‌مون ذات‌ کرد رو خراب معرفی کردند. هرچند تنها قهرمان تاریخی که کمی حقارت‌مون رو در برابر صلیبی‌ها جبران کرد، یک جنگجوی کرد بود، و همین قدس رو هم مدیون اونیم، و اگه ده واقعیت تاریخی خنده‌دار داشته باشیم این جزء پنج‌تای اوله. با یهود هم همین کارو می‌کنیم، ولی لازمه شما اونجا بمونید و هزینه‌ش رو بدید.

چپ و راست اروپایی هم به اهالی غزه میگن: «غزه مستقل و این جفنگیات چیه؟ زرت و پرت نکن. مرز کشورت اینه که من میگم، من تاریختو بلدم. اینم پرچمته. کل اسراییل هم مال تو بود. حرف اضافه هم نباشه. شما باشید اونجا هزینه‌ش رو بدید تا ما اینجا بتونیم یهودستیزی خودمون رو تو خیابون جار بزنیم». و اگه ساکن غزه در جواب بگه «آقا نمیخوام این مساحتی که شما میگید رو، همین باریکه رو میخوام فقط»؛ بش میگن «بیخود. این میراث جد و آبادته». و اگه ساکن غزه بگه «آقا مگه نمیگید ارث بابامه؟ میخوام ارث بابام رو ببخشم اصلا، شما چه کاره‌اید؟»، بش میگن بیخود، ارث بابات که فقط متعلق به بابات نبود. ارض فلسطین متعلق به همه مظلومان جهانه!

مسلمان‌زاده هم به اهالی غزه میگه: «کشور غزه چه کوفتیه؟ قدس چی میشه پس؟ قبله اول مسلمین؟ حرم چی میشه؟ حرفش هم نزن». و اگه شهروند غزه بگه «اون مسجده تو غزه نیست، یه جا دیگه‌ست، نماز خوندن هم توش آزاده، نیاز به آزاد کردن نداره. ولی اگه خیلی اصرار دارید چرا ۹۹ درصد هزینه‌ش رو باید من بدم؟ چرا سهم زوج بریتانیایی مسلمان که دوتایی با هم ماهی شش هزار پوند درآمد دارن، از هزینه‌های تصرف قدس، باید پیاده‌روی در تظاهرات آخر هفته باشه، و هزینه‌ش برای من فلاکت جنگ؟ مگه جفت‌مون مسلمون نیستیم؟ چرا سهم من اینجوریه پس؟»، بش میگن «حالا ما هم میاییم ایشالا، ولی تا ما میاییم خط رو نگه دارید!».

دولت‌های اروپایی به اهالی غزه میگن: «شما باشید اونجا فعلا تا ما سرگرمی‌های دیپلماتیک‌مون رو ادامه بدیم، دارو و اینا هم فرستادیم»، و اگه شهروند غزه بگه «آقا مگه نمیگید ما گروگان حماس هستیم؟ مگه نمیگید اسراییل هم بلد نیست دو میلیون نفر رو از دست گروگانگیرها نجات بده بدون اینکه تعدادی از گروگان‌ها کشته بشن؟ خب خودتون تو ناتو یه ائتلاف تشکیل بدید بیایید ما رو آزاد کنید، بدون اینکه کشته بشیم. چی‌مون از مردم لیبی کمتره؟»، بش میگن «نه دیگه، اونجور کارها تنش در منطقه رو افزایش میده».

اول باید دنیا غزه رو ول کنه، بعد حماس. اگه این رو برعکس براتون پرزنت کردن، کرم دارند.

- گفت ماری یا ماریان؟

- گذاشتم رو سرعت پایین، ماری بود ولی یه چیزی تهش داره

- فامیلیش رو با ترکیب هر دو باید بزنیم

- فکر کنم فامیلیش رو درست اسپل نکرد، پیدا نمیشه

- اسگل یه ئی رو با آی اشتباه کرده یحتمل

- از یه دختر مجار چه انتظاری داری


چیزی که دوست ندارم از دستش بدم، این مکالمه‌های پسرونه‌ست، که هر کدوم از یک جای دنیا، بدون اینکه بدونیم کی هستیم و چه شکلی هستیم، تلاش می‌کنیم با کار تیمی آی‌دی اینستاگرام مدل تازه‌کاری رو پیدا کنیم که فعلا ناشناخته‌ست، ولی فرم بدنش مشهورش خواهد کرد، تا بعدا بتونیم به همه بگیم وقتی اینو هیچ‌کس نمیشناخت فالوش می‌کردیم. بله از بیرون یک مشت لوزر مجردیم، ولی دقیقا همین خصلت مشترک ما رو بهم وصل می‌کنه. واژن مرغوب صرفا یه سوژه‌ست تا این اتصال مردانه از آلودگی‌های هومو مصون بمونه. و گرنه خودمون هم می‌دونیم که بهانه‌ست. نظام امتیازبندی مردان در دنیای بیرون، ما رو رفوزه میکنه، و همین این شبکه جهانی عزلت خودخواسته رو ایجاد کرده.
بهتره جوکرها با هم خوش بگذرونند، تا کار خطرناک نکنند.

مهمل ۵: چون فلسطین طرف ضعیفه، و مردم دوست دارند طرف ضعیف و کتک‌خور رو بگیرند، ازش حمایت می کنند.

خیر. مردم همیشه طرف قوی هستند، و این استثناپذیر نیست. غزه ممکنه بلاهای زیادی سرش بیاد، اما سمت ضعیف این معادله نیست، چون اصلا داخل این معادله نیست. این داستان ضعیف و قوی، مربوط به قدرت‌ها میشه‌. غزه یک قدرت نیست، که بخواد قوی باشه یا ضعیف. سمت ضعیف این معادله، اسراییله، و سمت قوی بقیه دنیا. درسته اسراییل یک ضعیف مجهز به بمب اتمیه، اما چند قدرت اتمی دیگه دلواپس غزه هستند. غزه، خودش داخل معادله نیست، ولی (بدون اینکه انتخاب کرده باشه) نماینده طرف قوی‌تره. اگه اسراییل، کشوری بزرگ با ظرفیت‌های زیاد مثل چین بود، می‌تونست به راحتی تمام اطرافش رو شخم بزنه بدون اینکه تو متروی نیویورک علیه‌ش شعارنویسی کنند. روسیه به راحتی این کار رو کرد، و همچنان داره میکنه، اما هیچ‌جا علیه‌ش شعار نمیدن. چون طرف قوی‌تره.


متأسفم که باید همه‌چیز اطراف‌تون رو براتون ترجمه کنم.

همه دنبال اینند که بفهمند پلن بقیه چیه. بی‌اطلاع ازینکه لازمه بفهمند کی پلن نداره. از همکار شرکت گرفته، تا حزب‌الله لبنان. از پدر مذهبی گرفته تا مدیریت دانشکده روانشناسی. از بانک مرکزی چین گرفته تا حزب کارگر انگلیس.

اسراییل تنها کشوریه که بش میگن «برای دفاع از خودت توضیح ارائه بده» و یا «چرا وجود داری؟». این سوال‌ها رو قلدرها میپرسند. مهم نیست طرف قلدرها، تعداد زیادی پابرهنه هم وجود داشته باشه. همیشه‌ی تاریخ طرف قلدرها تعداد زیادی پابرهنه هم بوده. شما حتی کلمات زندگی‌تون هم از قلدرها قرض گرفتید. اون‌ها به منطقه‌ای به اندازه کمال‌آباد کرج گفتند «سرزمین» تا یک داستان حماسی از اشغال بسازند، و شما هم تکرارش می‌کنید.
کسانی که تورات رو مسخره می‌کنند دنیا رو توراتی‌تر از یک یهود می‌بینند، و کسانی که تخمشون رو کوبیدن بیشتر درباره شهامت حرف میزنند، و کسانی که به زندان عادت کردن برای اون‌هایی که بیرون زندانند بیشتر ابراز نگرانی می‌کنند. در مساجد القاعده بیشتر درباره اعتدال صحبت میشه تا در دانشگاه، و گوبلز بیشتر از سارتر به مردم هشدار میداد که گول رسانه رو نخورند.
اینجا رادیویی که ننه‌ت بعد اذان صبح بش گوش میداد نیست. اینجا پرده بکارت‌تون رو جدا کرده و سپس میدم گربه بخوره.

سوال متداول مرد ایرانی که حداقل هجده ماه در پادگان‌های نظام خدمت کرده: چجوری میشه که دختر فمنیست سنگ حماس رو به سینه میزنه؟

یه سری کانال مردانه‌خو وجود داشت که یه مدت به خاطر پست‌هایی که درباره مردسالاری داشتم بم حمله می‌کردند. از واکنش‌های چاله‌میدونی‌شون به حماس‌دوست شدن فمنیست‌ها می‌تونید بفهمید که متوجه نیستند همه این چیزها چطور کار می‌کنه. فقط مثل یک پسربچه سرخورده، پرخاش می‌کردند.

شما می‌تونید داخل یک جزیره تنها بمونید و مسیحی باشید. برای مسیحی بودن، یک نفر بودن کافیه. اما نمی‌تونید تک و تنها در یک جزیره فمنیست باشید. فمنیسم فقط در یک جمع مارکسیستی کار می‌‌کنه. با فرد مارکسیست نه، و با جمع خالی هم نه. حتما باید جمع باشه «و» مارکسیست هم باشه. و جمع مارکسیستی اقلیت‌کُشه. چون همه رو یکدست میخواد. برای همینه که هم برای اسراییلی تکلیف تعیین می‌کنه، هم برای فلسطینی‌.


آه پسران پرخاشگر.. چه چیزهای زیادی هست که هنوز نفهمیدید.

یکی از نامزدهای جمهوریخواه انتخابات آمریکا، که خودش هم میدونه به جایی نمیرسه و در نتیجه سعی می‌کنه هرروز با یک اظهارنظر عجیب غریب جلب توجه کنه، وعده داد در صورت برنده شدن نصف کارمندهای دولت رو به صورت فله‌ای و فقط برمبنای زوج و فرد بودن عدد آخر کد ملی‌شون اخراج می‌کنه و هیچ اتفاق بدی نخواهد افتاد!
درسته که این‌ها هجویات سیاسی هستند، اما نشون میده چطور سم‌پراکنی لیبرتارین‌ها فضای سیاسی رو آلوده کرده. این ادعا که فله‌ای نصف دولت رو بریزیم دور باز مشکلی پیش نمیاد، مهملی بود که سال‌ها لیبرتارین‌ها به عنوان یک فکت بامزه و اخیرا در قالب میم اینترنتی، پاپیولارش کردند.
لیبرتارین نه آرمان آنارشیستی داره، نه پلنی برای آینده. هدفش فقط سم‌پراکنی علیه نظم موجوده. و برای همین انواع شخصیت‌های عتیقه و لوزر رو به خودش جذب می‌کنه. تا جایی که این روزها به جوک مجسم تبدیل شده‌اند.
استعاره و کنایه رو نباید به فیزیک ترجمه کرد.‌ چون دنیای فیزیکی منطق خودش رو داره. راه حل سامان دادن به سیم کشی بهم‌ریخته یک محله، این نیست که قیچی برداریم و نصف سیم‌ها رو قطع کنیم. اگه نیروی کار دولتی که زیادی بزرگ شده رو یهو و بدون پلن ازش بگیری، معضلات بزرگ‌تری بوجود خواهد آورد که مجبور خواهی شد تعداد بیشتری آدم اجیر کنی که اون معضلات جدید رو درست کنند. تا زمانی که اداره مهاجرت ازت میخواد پنجاه و پنج تا فرم رو پر کنی، اخراج نصف کارمندان اداره مهاجرت فقط باعث میشه ثبت اون پنجاه و پنج فرم، دو برابر طول بکشه. سپس مجبور میشی چند کارمند جدید استخدام کنی تا این تایم دو برابر رو بکنند یک و نیم برابر. و اون کارمندان جدید میگن نمیشه این تایم دو برابر رو بکنیم یک و نیم برابر، مگر اینکه دو تا فرم دیگه اضافه بشه.
«دولت ما باید بزرگ و فضول باشه ولی آدم کمی بخواد» صرفا از دهان یک کلاهبردار بیرون میاد.