بعد از سپتامبر، اکتبر هم رکورد گرم‌ترین اکتبر ثبت‌شده رو زد. اختلاف با گذشته یه جوریه که انگار دستگاه‌ها خراب شدن.
از یک طرف این کنجکاوی ایجاد میشه که این گرمای غیرعادی چطور خودش رو در ماه‌های آینده تو حوادث آب و هوایی نشون میده. یعنی دوست داری ببینی چی میشه. از طرف دیگه اون حوادث بدون تلفات نخواهد بود. یعنی دوست نداری ببینی چی میشه.

این یکی از شهرهای روسیه‌ست. بالکن طرف زرد بوده، یه پتو آبی هم داشته شسته پهن کرده. بش گفتن مثل پرچم اوکراین شده، سریع جمعش کن!

تو دوران شوروی یه نقاش رو فرستادن اردوگاه. چون مأموری که تعیین میکرد کی تو سیبری بمیره، تو چهره یکی از نقاشی‌هاش علامت اس‌اس نازی رو دیده بود. هیچ‌ جوری نمیشه چهره انسان رو ترسیم کرد که علامت اس‌اس از توش دربیاد، ولی اون دیده بود.

تو کشوری که مثل اردوگاه اداره میشه، قصه‌ها همه‌چیزند. هم پایه ساختمانند، هم ستون‌هاش. هم دیوارند هم سقفش. همونطور که تمام زندگی اسرای داخل اردوگاه با پشتوانه یک قصه تنظیم شده، بهم ریختن همه‌چیز هم با شکست خوردن قصه اتفاق میفته. مثلا «مرجع عالیقدر شیعه میخواد اسلام ناب رو پیاده کنه و به مدینه فاضله برسیم» یه قصه‌ست.
تو محیط اردوگاهی، که قصه تمام اکسیژن موجود رو مصرف کرده، نمادها بیش از اندازه به چشم میان. چون تابلوی قصه‌ها هستند، و توجهات رو به سمت قصه اصلی، هدایت می‌کنند. بنابراین چهره مرجع عالیقدر رو تصادفی در ماه نمی‌بینند، بلکه مجبورند ببینند، چون به این تابلوها نیاز دارند. و همچنین نمادهایی که متعلق به دشمن هستند هم بیش از حد دیده میشن، چون ضدقصه هستند. مثل لوگوی شیر و خورشید، یا ستاره داوود.
تو اردوگاه، تو قصه رو مصرف نمی‌کنی. بلکه این قصه‌ست که تو رو مصرف می‌کنه. تا وقتی داخل اردوگاهی متوجه نمیشی که چطور تمام توان مغزت صرف فوکوس بیمارگونه به قصه و تزییناتش شده.

خبر سکته قلبی پوتین معادل خارجی «خامنه‌ای فرار کرده نجف» و این‌هاست. اما کار ترکیبی رسانه‌های رسمی، که با ریدن به اعتبار خودشون در مورد بیمارستان غزه همون یه ذره اعتمادی که وجود داشت رو از بین بردند، و ایلان ماسک، که با ریدن به توعیتر اونجارو به جنگل بات‌ها و سایبری‌ها تبدیل کرده؛ باعث شد مبارزه با فیک‌نیوز یک تلاش بیهوده به نظر برسه، و دیگه حتی کسی رغبت نداره به مردم بگه باور نکنید این جفنگیات را.

در مورد پرونده Rittenhouse حرفم درست درنیومد و خوشبختانه تبرئه شد (البته در اون پاراگراف حالا می‌تونید به جای کلمه سفید، «یهودیان» رو بذارید، و درست دربیاد)، ولی اینکه مخ ایلان ماسک تاب داره، حرف دقیقی بود که خیلی زودتر از همه نوشتم، و دارند به مرور بش پی میبرند. حمله به ویکیپدیا آخرین رفتار کودکانه آدمیه که به نفعش بود وقت زیادی رو آنلاین نباشه و خودش رو به دنیا نشناسونه.
پول رفیق کسی نیست که بش بگه چی به نفعشه. پول فقط یک حماله که به هر طرف بخوای میبردت. اگه بش بگی میخوام برم تو زباله‌دانی، تا همونجا حملت می‌کنه. عقل خودت، یا عقل رفیقت، باید بت بگه دقیقا کی هستی، تا بفهمی بهتره چی رو نشون بدی و چی رو نشون ندی. بعد از پول بخوای یه چیزهایی ازت رو نشون بده، و یه چیزهایی ازت رو مخفی نگه داره‌.
ایده‌آل اینه که کمترین عیوب شخصیتی رو داشته باشی. اما هیچ‌کس به ایده‌آل نمیرسه. پس هدف منطقی بعدی، باید این باشه که از پولت برای پوشاندن عیوبت استفاده کنی. کسی که نه تنها این کار رو نمی‌کنه، بلکه از پول برای عریان‌تر کردن خودش استفاده می‌کنه، دچار فقر ذهنیه.

اقتدارگرایان توتالیتر اهمیت نمیدن چقدر باشون کنار اومدی و ازین به بعد چقدر حاضری کنار بیای.
اپل شوی جان استوارت رو کنسل کرد چون این بشر نمیتونه تو برنامه‌ش به چین انتقاد نکنه، و وابستگی اپل به چین طوریه که نمیتونه هزینه عصبانی شدن‌شون رو بپردازه.
اما توتالیتر نمیاد بگه عه مرسی که به خاطر ما شوی پربیننده پلتفرمت رو کنسل کردی. توتالیتر طلب‌کارتر هم میشه، و حالا یک پرونده شکایت مالیاتی علیه فاکسکان، که تولیدات اپل رو انجام میده، باز کرده. این پرونده‌ها اینجوری‌ان که یا باید باج هنگفت بدی که شکایت رو پس بگیرند، یا باید انتظار داشته باشی بیان آش و جاش رو مصادره کنند. و ازونجایی که فاکسکان تایوانیه، این یک تهدید خزنده در راستای جنگ هم حساب میشه. بهترین نوع باجگیری، تو موقعیتی که شرکت رو در یک مخمصه ژیوپولتیک قراردادی، قابل انجامه.

اینکه الان به سهامدار اپل بگی «دیدید؟ نگفتیم تو چین سرمایه‌گذاری نکنید؟» نشانه هوشمندی نیست. هوشمندی این می‌بود که وقتی این هشدار رو بدی که توتالیتر داشت می‌گفت «بیایید هیشکی باتون کار نداره.. همه دارن میان. همه که خنگ نیستن».

سالانه میلیاردها دلار خرج سکس میشه، اما هیچ‌کس به هیچ‌کس نمیگه انقدر پول میدم آخر هفته‌ها بیا بم سر بزن، انقدر میدم بیا با هم بریم پیاده‌روی، انقدر میدم بذاری ده دقیقه از نزدیک به صورتت خیره بشم. برای سکس حاضرند هر غریبه‌ای رو استخدام کنند، اما برای این کارهای ساده، اگه طرف از هفت‌خوان عشق رد نشده باشه قبولش ندارند.‌

اون یک سفارش رندومه، و مربوط به بحران تنهایی میشه.
خیلی‌ها مشکلی با تنهایی ندارند. منظور من موقعیت‌هاییه که از چهره، صدا، بیان، استیل کسی خوشتون میاد، اما تمام راه‌ها برای بهره‌مند شدن ازین صفاتش برای مدت محدود، مسدوده.
بین خوانندگان همین کانال مرد جوانی هست که چهره‌ش مثل سربازیه که از جنگ بالکان اومده بیرون. اگه بگم کاش میشد بریم یه جا من فقط سی دقیقه بی‌وقفه به چشمات نگاه کنم میگن طرف گی‌ای چیزیه. اما برای واژن اجاره‌ای، کافیه تا سر خیابون برم.
It ain't right.

یادتونه تو مدرسه داعش شیعه بتون می‌گفتن اگه تو تظاهرات ۱۳ آبان شرکت کنید، انقدر نمره به درس فلان‌تون اضافه می‌کنیم؟ خب، تو دانشگاه برکلی هم دارند همینو به دانشجو میگن، برای شرکت در تظاهرات حمایت از فلسطین. مثل اینجا فیلم هم براشون پخش می‌کنند. البته باید عکس یا فیلم که ثابت کنه شرکت کردن رو ارسال کنند تا ساندیس آخر ترم شامل‌شون بشه.

فحش مادری که ما ایرانی‌ها به جیک سالیوان میدیم، و شایستگیش رو هم داره، برای لحظه‌ای بذارید کنار و به این جمله‌ای که نوشته توجه کنید:

"Washington must balance a sense of urgency with patience, understanding that what matters is the sum of its actions, not winning a single news cycle"

«واشنگتن باید فوریت‌شناسی را با اضافه کردن بردباری، متعادل کند؛ با این درایت که چیزی که مهم است حاصل‌جمع اقداماتش است، نه پیروزی در یک سیکل خبری».

این‌ها هشت حمله پهپادی خمپاره‌ای به پایگاه‌هاشون توسط بوزینه‌های نظام در عرض یک هفته رو، یک سیکل خبری (که ذاتا موقتی هستند) می‌بینند، و نگاهشون به بازه ۲۰۳۰ تا ۲۰۵۰ میلادیه‌.
اینکه این نگاه غلطه یا درسته، یا نظر ما درباره‌ش چیه، یک بحث دیگه‌ست. فعلا لازمه همه بفهمند که نوع نگاه این‌ها چیه. چون خیلی‌ها هنوز نفهمیدن.

تیتر اکونومیست: «آمریکا میتونه دو تا جنگ، و شاید سه تا رو هندل کنه؟».

تیتربازی یه صنعته. و این‌ها توش واردند. آمریکا در حال حاضر داخل هیچ جنگی نیست. به اوکراین داره فقط سلاح میفرسته، اون هم تاریخ گذشته‌ها رو. در مدیترانه هم یه ناو هواپیمابر مستقر کرده که دویست سیصد کیلومتر دورتر از ساحله. از تایوان هم که فعلا خبری نیست.
برعکسِ این تیتر رو نمی‌بینید. یعنی تیتری مثل این: «تردیدها درباره آمادگی چین برای جنگ: خلع و ناپدید شدن دو نفر از کلیدی‌ترین مقامات کابینه در عرض کمتر از سه ماه».

الان دو جا هست که امام مسجد از ارتش‌های کشورهای اسلامی میخواد که علیه اسراییل اقدام نظامی انجام بدن و دعوت به جهاد می‌کنه. یکی وزیرستان پاکستان، یکی هم بردفورد انگلیس! 😂
اما دقت کنید که وقتی داره نمونه میاره ازین ارتش‌ها، میگه ارتش پاکستان، ارتش ترکیه، و ارتش‌های عربی. اسمی از ایران نمیاد، که خودش و مزدورانش نود و هشت درصد تمام اقدامات نظامی علیه اسراییل رو دارند انجام میدن. این هم جزء حس حقارتیه که مسلمان درگیرشه‌.

تو دانشگاه‌های آمریکا درس می‌خونند، و از من، در اون سر دنیا، می‌پرسند «چرا دانشگاه‌های اینجا اینجوری شده؟».

اینجوری نشده عزیز من. اینجوری بود. فکر کردید دو سه ساله که چپ‌ها دانشگاه‌ رو قبضه کرده‌اند؟ از مصرف بیش از حد اخبار، خودداری کنید. حتی شکل جنگ افغانستان و عراق، که محافظه‌کاران مسیحی استارتش زدند هم، محصول رویاهای مارکسیستی دانشگاه‌ها بود. و گرنه کی ناتو رو مکلف کرد تو ده‌کوره‌های افغانستان مدرسه بسازند و به دختران آموزش بدن جز فمنیست دانشگاهی؟ کی ناتو رو مکلف کرد که وقتی هنوز کشور از هرج و مرج در نیومده، از حقوق ترنسجندرهای افغان دفاع کنه، غیر از مارکسیست دانشگاهی؟ و طبق معمول کی وقتی همه این‌ها به بن‌بست خورد، مسئولیت قبول نکرد، جز چپ که این رویاها رو تئوریزه کرده بود؟

سوال بعدی‌شون اینه: «چرا راستگراها و مرکزگراها، که اکثریت مردم آمریکا رو تشکیل میدن، این وضعیت دانشگاه‌ها رو تغییر نمیدن؟».
چون شما هنوز نمی‌دونید دولت چطور کار می‌کنه. مردم عادی بچه‌شون رو میفرستند دانشگاه که رشته فنی بخونه تا بتونه کار خوب پیدا کنه. این خانواده‌های دانشگاهی هستند که بچه‌شون رو هم مثل خودشون دانشگاهی بار میارن، و این‌ها هستند که وارد رشته‌های علوم انسانی میشن، و سپس وارد دستگاه عریض و طویل بروکراسی دولتی میشن. اما این دلیل اصلی نیست.
دلیلش اینه که دولت به شدت متورم و بزرگ، تقاضا برای بولشت ایجاد می‌کنه، و فقط چپ میتونه این تقاضا رو پر کنه. «دفتر رسیدگی به استخدام رنگین‌پوستان»، اضافه شدن یک پا به اختاپوس بروکراسیه، و برای تأسیسش نیاز به بولشت نرم‌افزاری دارند، و این نرم‌افزار رو چپ تأمین می‌کنه. اعتدالگرایان نمی‌تونند بولشت مورد نیاز دولت رو تأمین کنند، چون نرم‌افزارشون انقلابی و ساختارشکن نیست. برای همین هیچوقت پیش نمیاد که «دفتر حمایت از مالکیت خصوصی» تأسیس بشه. ولی «ستاد مبارزه با اسلام‌هراسی» سریع شکل می‌گیره.
گرایشات محافظه‌کار و اعتدالگرا، بیشتر بال امنیتی دولت رو باد می‌کنند. که اون هم نرم‌افزار نمیخواد. فقط وحشت عمومی لازم داره.

فراموش نکنید که چپ، به کمک بی‌بی‌سی، ادعا می‌کرد شاه فقط در یک خیابون کرج سیصدنفر رو قتل عام کرده‌. ازینکه عددهای حماس رو آیات آسمانی قلمداد می‌کنند تعجب نکنید.
ولی این جاکش به خصوص، در مورد کشته‌های ما عدد دست پایین رو قرار میده، و برای کشته‌های اون‌ها عدد دست بالا رو. ۱۵۰۰ دروغی بود که رویترز اختراع کرد.

هروقت دارایی‌های هوایی و دریایی آمریکا وارد منطقه میشن، میگن «وای جنگ نزدیکه!».
دو تا چیز رو به عنوان داداش کوچک از من گوش کنید:
۱- برای شما که دخترتون رو تو خیابون دچار مرگ مغزی می‌کنند و تهدیدتون می‌کنند که اگه پیگیری کنید بازداشت میشید، حالات بدتر زیادی وجود نداره. یعنی باید خیلی جستجو کنید بین همه احتمالات، تا یکیش ازین بدتر دربیاد.

۲- ارتش آمریکا، داراییش رو جابجا می‌کنه، چون میتونه. همیشه معنی خاصی نداره. باید یه مقدار «لجستیک» رو درک کنید تا معنی این «می‌تونه» رو هضم کنید.

اینکه فیسبوک ۲ میلیارد یوزر داره هنوز، جزء چیزهاییه که باید بت تلنگر بزنه که نمیدونی دنیای فیزیکی چطور کار می‌کنه.

این تصور غلط شما رو خیلی از بچه مهندس‌های کالیفرنیایی هم دارند، اما دیر می‌فهمند که غلط بوده.
بیشتر کارمندان انویدیا موقع انتخابات به دموکرات‌ها پول میدن، ولی دولت دموکرات میاد صادرات چیپ پیشرفته‌شون رو به چین ممنوع می‌کنه. ایلان ماسک فکر می‌کنه چون همه برای استارشیپ هیجان دارند بدون ملاحظه تست رو انجام میده، و حالا چندماهه معطل مجوزهاست چون دفعه قبل چندتا اردک از بین رفتند.
تو دولت حرف آخر رو بروکرات میزنه، و اون بروکرات یا حقوق خونده، یا علوم سیاسی، یا فلسفه، یا این اواخر: مطالعات آسیا! و این فقط درباره دولت دموکراتیک نیست. درباره حکومت‌های دیکتاتوری هم صادقه. آخرین تزار روس گفت من روسیه رو اداره نکردم، بروکرات‌ها اداره‌ش کردند‌‌. فرق حکومت دیکتاتوری اینه که بروکرات میتونه تا مدت طولانی خرابکاری خودش رو پنهان کنه.

یه دختره جلوی تجمع بلندگو به دست اسم برندهایی که باید بایکوت بشن چون تو اسراییل فعالیت دارند رو می‌خوند (ویدئوش رو نمیذارم چون دچار شرم نیابتی میشید). یکی ازون برندها هم نایکی بود.
خودش این کتونی رو پوشیده بود.

اگه سوال‌تون اینه که «کی اینارو می‌کنه؟» باید بگم که رفقای پسرشون هم همینجوری‌اند، و مانعی در تختخواب ایجاد نمیشه.

ساعتی ۳۰ دلار برای کار ساده تو رستوران میدی بعد میخوای با زن و مادرزن و پدرزن و برادر زن و پسرعموها و دختردایی‌ها دسته جمعی نریزن پشت مرزت و شب پیاده رد بشن؟ یا شاید هم همینو میخوای!

اولین عکس از بمب‌افکن بی۲۱ از پشت نشون میده که از بی۲ کوچکتره. یا حداقل اینطور به نظر میاد.
یه واقعیت فیزیکی هست که زمان رونمایی از اف۳۵ هم باعث شد جر و بحث کنیم. من می‌گفتم سایزش درسته، لشکر مهندسان هموطن میگفتن کوچیکه، بردش کمه، فلانه. اون واقعیت اینه که هرچقدر نکات رادارگریزی رو در طرحت لحاظ کنی، آخرش این سایز پرنده‌ست که تعیین می‌کنه چطور توی رادار دیده بشه. دوره اژدهاهای فلزی گذشته. «مجبوری» همه چیز رو جمع و جور دربیاری. و مسلمه که این قابلیت‌ها رو کمتر می‌کنه.
خود سوژه بهانه‌ست البته. ما رو چه به اظهارنظر درباره تجهیزات پیشروترین ارتش دنیا؟ مطلب این بود که باید به آدم تحصیلکرده حالی می‌کردی و حالی بکنی که تو دنیای واقعی نمیشه کار درست انجام داد، بدون اینکه انتخاب‌هایی علیه نیازهایی که داری انجام بدی.

اگه دلایلی که حامی ترامپ، که داره کنار خیابون براش پول جمع می‌کنه، لیست کرده رو خلاصه کنیم اینجوری درمیاد:
«ترامپ رو برگردونید تا خبرهای بد نشنویم، و خبرهای خوب بشنویم». خود آمریکا که تو جنگ نیست، ولی اخبار جنگی میشنوه. خودش که لب مرز نیست و مهاجر غیرقانونی به پستش نمیخوره. ولی اخبارش رو میشنوه. و مدتیه که خبری از سفر به ماه و مریخ نمیشنوه، چون ایلان ماسک بش خبرفروشی کرده بود و فعلا توش مونده.
تنها موردی که مربوط به زندگی روزمره‌ست، قیمت بنزینه، که برای اون هم ترامپ نمیتونه کاری بکنه (چه برای وضعیت کلی بازار نفت، چه برای نرخ مالیات کالیفرنیا).
این کنتراست بین حس و دیتا رو به خوبی نشون میده. دیتا میگه وضع بهتره، اما حس‌شون میگه بدتره. و توی گیم‌تئوری، همه روی حس همدیگه حساب باز می‌کنند.