تعدادی جاکش وجود دارند که سعی دارند از بی‌تفاوتی محرز ایرانی‌ها نسبت به مسئله فلسطین نتیجه بگیرند که جامعه ایرانی دچار سقوط اخلاقی شده. جواب این‌ها رو باید فقط با «گه نخور» بدهید. چه از تفاله‌های حکومتی باشند، چه از زخم‌خوردگان از حکومت. اگر هم سقوط اخلاقی رخ داده باشه، و نشانه‌هایی داشته باشه، نشانه‌ش این نیست.
از مردم ایران توقع دارند دلسوز جماعتی باشند که هنوز اسم صدام حسین رو روی میدان‌ها و خیابان‌هاشون میذارن، و این اسم هم در غزه دیده میشه و هم در کرانه باختری. بین جناح‌های فلسطینی هرچقدر اختلاف باشه، در ارادت به صدام اختلافی ندارند. صدامی که هنوز هیچ دیوانه‌ای نتونسته رکورد استفاده‌اش از سلاح شیمیایی رو بشکنه، با اینکه دنیا کمبودی در تعداد دیوانه‌های در مسند قدرت نداره. صدامی که هنوز نمیشه با اطمینان گفت همه گورهای دسته‌جمعی که در خاک عراق کند، کشف شده‌اند.
اما دلیل ایرانی‌ها برای بی‌تفاوتی، فقط منحصر به بی‌تفاوتی فلسطینی‌ها به ایرانی‌کشی نمیشه. بلکه شامل علاقه وافرشون به نسل‌کشی یهودیان هم میشه. بهانه بودن اشغال، و هدف اصلی بودن نابودی یهودیان رو نمیشه تا ابد پنهان کرد (نتایج نطرسنجی‌های اخیر غزه که بیشترشون حامی حماس و مخالف با اصل وجود اسراییل هستند رو نشونم داده و میپرسه تو اینو دیده بودی و گفتی این‌ها دنبال استقلال نیستند یا از قبل می‌دونستی؟ من سال‌هاست که حرفم اینه. شما عجیبید که هنوز در مرحله کشف و شهودید).
ما در برابر هر جماعتی مسئولیت نداریم. مسئولیت شما درباره کشوری که شصت درصد مردم‌شون تجاوز جنسی به پسربچه‌ها رو امر عادی تلقی می‌کنند چیه؟ باید مواظب باشید آسیبی نبینند؟ خیر. اگه از دست‌تون برمیاد باید بچه‌ها رو از شرشون نجات بدید. و اگه برنمیاد، طبیعی‌ترین واکنش‌تون اینه که نسبت به تجربه‌شون از گای سگ، بی‌تفاوت باشید.
همچنین مردم ایران موظف نیستند دنباله‌رو اخلاقیات سینوسی دولت‌های آمریکا باشند. دولت فعلی آمریکا خودش رو معلم اخلاق اسراییل جا زده، و از ارتش اسراییل میخواد تا «گناه جمعی» رو به فلسطینی‌ها نسبت نده و برحسب اون گناه مجازات‌شون نکنه. در حالی که دولت آمریکا بعد از یازده سپتامبر، که تلفاتش به نسبت جمعیت آمریکا، به مراتب کمتر از تلفات اخیر اسراییل بود، مردم افغانستان رو برحسب گناه جمعی مجازات کرد، و گرنه بیست سال تمام بمباران مناطق مسکونی، که شامل مراسم عروسی هم می‌شد، طبق منطق چندروز اخیرشون، معنی دیگه‌ای نداشت (که اون هم تجویز پرت‌اندیشان دانشگاهی بود که فکر می‌کردند با بمب و موشک میشه مسلمان پشت‌کوهی رو علاقمند سکولاریسم و حقوق زنان کرد). آمریکا این مجازات رو فقط وقتی پایان داد که برای همه مسلم شد صرفا با یک گروه طرف نیست، با میلیون‌ها افغان طرفه که نه تنها درکی از ارزش‌های مدرن ندارند، بلکه نمیخوان هم داشته باشند. اما حتی با وجود این کشف مهم هم، دلیل اینکه پروژه رو رها کرد این بود که افغانستان اون سر دنیاست. و گرنه اگر در جای مکزیک قرار داشت، دولت‌های وقت آمریکا، تا هفتاد سال بعد هم به بمبارانش ادامه می‌دادند. اما به اسراییل میگه «یه جوری با دو سه میلیون مجاهد انتحاری که رفاه اخروی رو به رفاه دنیوی ترجیح میدن، در بیخ گوش مرزت کنار بیا» (و همون پرت‌اندیشان دانشگاهی دوباره تز میدن که راه حل مناقشه رشد اقتصادی غزه‌ست. بی‌خبر ازینکه با جماعتی طرفند که یک حوری رو به پنجاه برابر شدن جی‌دی‌پی ترجیح میدن. و اگه غیر ازین بود چه در عمل و چه در نظرسنجی گزینه‌هایی که به بهبود اوضاع کمک می‌کنه رو انتخاب می‌کردند، نه گزینه‌هایی که خودکشی‌اند).
مردم ایران در چهار پنج دهه گذشته در داخل کشور خودشون به خوبی با جماعت دگم و هیئتی‌مسلک و حوری‌پسند و مرگ‌پرست و پوچگرا، که حداقل امکانات قدرت رو بدست بیاره، شروع می‌کنه به توحش، آشنا شده‌اند و خیلی طبیعیه که نسبت به سرنوشت جماعتی مشابه، که علاوه بر همه این‌ها، ضدایرانی هم است، بی‌تفاوت باشند. مردم ایران حق دارند که بگن غزه به تخم چپ‌مون هم نیست. و این نه پی‌نوشت داره و نه زیرنویس.

برای اینکه روسیه کودکان اوکراینی رو دزدید و به روسیه برد، بعد به بمباران ادامه داد. برای اینکه راکت‌اندازهای اوکراینی روی سقف بیمارستان‌ها و منازل مسکونی قرار ندارند. برای اینکه هشتاد درصد جنگ اوکراین در حاشیه مزارع انجام میشه. و گرنه اگه تعداد گلوله توپی که در اوکراین مصرف شد، در فلسطین مصرف می‌شد، گنجشک‌ها هم زنده نمیموندند.
هر آماری هم که «وزارت بهداشت یک گروه تروریستی خلافکار» اعلام کنه، دقیق است. چون سولماز، عکاس دریاچه ارومیه، قبولشون داره.

دبیرکل فعلی سازمان ملل، هرسال تو اندیشکده‌ای روسی سخنرانی می‌کرد که تجاوز به کشور همسایه رو تئوریزه می‌کنه.
و انتظار دارند نظر سازمان ملل رو درباره بحران‌هایی که در هرگوشه دنیا اتفاق میفته، جدی بگیریم.

- این نسل فرق داره

- چندتاشون فرق دارن؟

- دوازده‌تاشون تو کل یک مدرسه

این وضعیت دلقک‌وار، نتیجه آزادی، رفاه و امنیته. وقتی هیچ‌کس بابت عقایدش به صلابه کشیده نشه و هیچ هزینه‌ای نده، در کل جامعه یه عده هم ظهور خواهند کرد که شکل یک دلقک زندگی کنند. در واقع جواب سوال «چرا عده‌ای دلقکند؟» فقط اینه که «چون میشه دلقک بود». چون آسونه. چون آزاده. چون امنه.

فکر می‌کردید چه سالی در آینده این اتفاق رخ بده که پرنده انتحاری بیفته دنبال افسر نظامی دشمن، و اون هم برای نجات جان خودش قایم موشک بازی دربیاره، و در نهایت بش ببازه؟
مطمئنم ۲۰۲۳ رو حدس نمی‌زدید.

مدتیه که سلبریتی‌های تیک‌تاکی از دوربین‌های کامپکت که تولیدشون چندساله متوقف شده برای عکاسی استفاده می‌کنند، چون با اینکه دوره‌شون گذشته و قدیمی‌اند، پردازش‌ بهتری روی تصویر انجام می‌دادند. پردازش نرم‌افزاری پیشرفت‌های زیادی کرده و تولیدکننده اسمارت‌فون‌ها ابزار قدرتمندی بدست آورده‌اند که قبلا ژاپنی‌ها نداشتند، اما از قدرتی که بدست آوردن درست استفاده نمی‌کنند، تا جایی که سلبریتی‌ها از چیزی که گوشی‌شون می‌گیره راضی نیستند (حتی به جای به اشتراک گذاشتن خروجی اپ دوربین، اسکرین‌شاتی که از محیط اپ دوربین می‌گیرند رو به اشتراک میذارن، تا پردازش‌های بعد از گرفته‌شدن عکس رو دور بزنند). اما حالا به این مشکل برخورده‌اند که دوربین‌های کامپکت، آنلاین نیستند، و عکس‌ها رو توی کارت اس‌دی ذخیره می‌کنند، و باید از طریق کارت خوان منتقل‌شون کرد به لپ‌تاپ، که وقت‌گیره. مخصوصا که سرعت کارت‌های اس‌دی زیاد نیست.
اون زمانی که این دوربین‌ها متداول بود، سرعت انتقال مسئله مهمی نبود، چون خیلی استفاده نمی‌شد. معمولا در مسافرت‌ها یا مناسبت‌ها استفاده داشت. اما این سلبریتی‌ها تمام شبانه‌روز در حال عکس گرفتن از زندگی‌شون هستند.
چیزی که بسیار جالبه اینه که این محدودیت تکنیکی هم نتونسته این جرقه رو در ذهن‌شون بزنه که: «نکنه دارم زیادی عکس می‌گیرم؟».
بینش از خود، چیزی نیست که بشه از همه توقع داشت. بسیاری از مردم عادت به رفتارهایی دارند که خودشون هیچوقت متوجه نمیشن بشون عادت دارند، و باید یک نفر با نظارت بیرونی، توجه‌شون رو بش جلب کنه. اما این یک کوری پسیوه. یک نوع نابینایی هم وجود داره که کاملا فعالانه‌ست. این نوجوان‌ها عضو یک قبیله بزرگ هستند، که زیاد نشان دادن زندگی، بخشی از فرهنگ اون قبیله‌ست. بنابراین با تلاش برای باقی ماندن در این جمع، به طور فعال مانع بینش فردی خودشون میشن. هرچند محتوا درباره شخصه: من لباس خریدم، من خوردم، من تماشا کردم، من بازی کردم، من رقصیدم، من راه رفتم، من خسته شدم.. اما بیشتر درباره یک جمعه، که همگی درحال کپی الگوش هستند.
دنباله‌ای کمرنگ از رفتارهای بشری که دور آتش میرقصید و دعا می‌خوند رو، در جامعه مدرنی که هیچ ربطی به اون آدم‌ها ندارند، میشه دید.

شما رو به چالش نخندیدن دعوت می‌کنم:
ترنس‌ها کشف کردند تولیدکننده هورمون‌هایی که لازمه تزریق کنند، اسراییلیه.

اگه لبخند هم زدید، باختید.

اگه ازش بپرسی کینه‌ای که از حکومت صهیونیستی (این عبارت رو بکار میبرن تا بگن قبول ندارن که یک دموکراسیه) داری رو از همین نظام یهودستیز گرفتی یا خودت تنهایی به دستش آوردی، میگه خودم تحقیق کردم! دقیقا مثل وقتی که ازشون بپرسی چون بابات مسلمانه مسلمانی یا خودت مسلمان شدی، میگه خودم تحقیق کردم.‌ غیر از آلت تناسلیش که اون بدون تحقیق جراحی شد.

در ایران آزاد و آباد، نویسنده سابق نشریه تروریستی کیهان، که فرزند خودش ساکن کاناداست، متنی رو بازنشر می‌کنه که نویسنده اون متن فاطمه سپهری رو به جرم حمایت از اسراییل، «عوام» خطاب می‌کنه، که قادر به تشخیص درست و غلط نیست و از سر لجبازی با حکومت، حرف میزنه.
نگاه این‌ها به شما اینه‌. تحت هیچ شرایطی فراموش نکنید.

کشورهای عربی چنان فیک هستند که ایرانی‌عرب‌پرست هم نمیتونه پرچم‌شون رو از همدیگه تشخیص بده، و یوزر منوال براش تهیه شده.

اون آبغوره‌ای که برای اساتید و «چهره‌های علمی» اخراج شده از دانشگاه می‌ریزند، برای این اساتیده.

پیوند آخوند و چپ، فقط در نوفل‌لوشاتو نبود. هنوز هم با قدرت در جریانه. آخوند همه‌چیز دنیا رو از دریچه تنگ و کهنه «مسلمان-کافر» خودش نگاه می‌کنه، و چپ همه‌چیز دنیا رو از دریچه تنگ و کهنه «ستمگر-ستمدیده». هر دو، نگاه باینری‌شون رو، روی همدیگه میندازن و همپوشانی ایجاد می‌کنند. با اینکه در سبک زندگی خیلی متفاوتند، همون‌طور که در نوفل‌لوشاتو متفاوت بودند، در برابر دشمن مشترک‌شون، که آمریکاست یا کلا تمدن غربی یا حتی اصل زندگی، با هم برادرند. اینطور میشه که طالبان و القاعده و حزب‌الله و آتئیست‌های کمونیست و دوجنسی‌ها و فمنیست‌ها و محیط‌زیستی‌ها و خلافکارهای آمریکای لاتین، در یک جبهه قرار می‌گیرند.

مرز دوران پادشاهی، هنوز هم در نقشه انتخابات لهستان خودش رو نشون میده، با اینکه بیش از صدسال ازون دوران گذشته. مردم عزیزانشون رو راحت‌تر رها می‌کنند تا حکومت‌هاشون رو.

فردا روز پایان تحریم موشکی ایرانه. هشت سال پیش که برجام امضاء شد با خودت فکر کردی هشت سال بعد آیفون رو از نمایندگی خودش میخری، خارجی‌ها میان و میرن، و دیگه هرروز قیمت دلار رو چک نمی‌کنی. اما الان قدرت خریدت نسبت به اون روز پانزده برابر کمتر شده، چیزی که هیچ ملت دیگه‌ای تحمل نکرده، هزاران نفر از هموطنانت در این هشت سال به روش‌های مختلف کشته شدند، و امروز در آستانه پروژه معظم‌له برای تبدیل تهران به غزه ۲ قرار داری.
فقط به این دلیل که خیال کردی اسلام با زندگی تناقضی نداره.

از رد تقاضای سفر زلنسکی به اسراییل تعجب می‌کنند در حالی که در بین همه اخبار متنوع روز، عادی‌ترین خبر همین بود.
جمهوری اسلامی در طول این چند دهه، در دانشگاه، یا همان دلقک‌‌خانه‌های خودش، گله‌ای از «کارشناس خاورمیانه» و «کارشناس غرب» آسیا تربیت کرده، که همه در حال روده‌درازی هستند، و هیچ کدوم توانایی توضیح واقعیات اظهر من الشمس رو هم ندارند.
دولت اسراییل نمیتونه در درگیری بین اروپا و روسیه در اوکراین، طرف اروپا رو بگیره، چون حمایتی که از روسیه دریافت می‌کنه قابل اغماض نیست. همچنین اروپا هم حاضر نیست حمایتی که روسیه از اسراییل داره رو جبران کنه. مخصوصا این روزها که دولت‌های اروپایی طرفداران حماس در خاک خودشون رو به حال خود رها کرده‌اند. فعلا یهودیان ساکن لندن دارند احساس خطر می‌کنند، نه یهودیان ساکن سنت‌پترزبورگ.‌ این جنبه پراگماتیک قضیه‌ست.
یک جنبه ایدیولوژیک هم وجود داره، که اون هم یک راز نیست و نیاز به کالبدشکافی نداره، چون به مناسبت‌های مختلف به صورت پابلیک بیان شده: این باور که کشورها به دو دسته قوی و ضعیف تقسیم شده‌اند، و منطق جنگلی دنیا اینه که قوی‌ها میمانند، و ضعیف‌ها میرن. بنابراین اقلیت یهود که همه‌جا در معرض خطره، باید طرف قوی‌ها بایسته. حالا قوی هر ملعونی که باشه. و به نظر سیاستمداران فعلی، روسیه فعلا جزء قوی‌هاییه که خواهد ماند. و این نوع نگاه، مختص نتانیاهو نیست. این نوع نگاه خیلی‌ها در اسراییله، و هرچند موقعیت نتانیاهو ضعیف شده، اما موقعیت این نوع نگاه تقویت شده. این شخص هم که بره، این نوع نگاه نخواهد رفت به این زودی.

پرت‌اندیش دانشگاهی که تفسیر رفتار اسراییل رو میخواد در کتاب‌های مارکس پیدا کنه، و پرت‌اندیش مسلمان که میخواد تفسیر رفتار اسراییل رو در تورات پیدا کنه، هر دو دنبال قصه هستند. واقعیت اون بیرون رو بیشتر در کتاب‌های ماکیاولی میشه پیدا کرد. اون هم در حد سرنخ، نه A تا Z.

موشکی که به اوکراین دادند ظاهرا، تولید سال ۱۹۹۶ بوده. این مدل حتی جی‌پی‌اس هم نداره.
یادتونه می‌گفتند روسیه هنوز جنس‌های خوبشو رو نکرده و ته انبارش رو استفاده می‌کنه؟ ششصد روز از شروع جنگ گذشته، و این روسیه‌ست که گرفتار ته انبار آمریکا شده.

نمی‌دونم چی گیج‌تون کرده.. آدمی که خونه‌ش آتش گرفته باید بره بیرون دیگه، گیجی نداره که. مگر اینکه قبول نداشته باشه که خونه‌ش آتش گرفته، که در اون صورت هم باز گیجی نداره.
اینکه چرا تو این کشور به چیزی تعهد میدید جزء عجایبه. در واقع این منم که گیج شدم از شماها.

برای جنازه سوخته کودکان اسراییلی، پنجاه مدرک معتبر و چهل شاهد عینی میخواستن. وقتی هم که ارائه شد گفتند فوتوشاپه، و با استناد به سایت‌های زرد ادعا کردند کار هوش مصنوعیه! و این تازه درباره قتل عمدی بچه‌ها نبود، چون مجاهدان اسلام از کارهای عمدی خودشون فیلم گرفته و در کانال‌های تلگرام شون قرار داده بودند، بلکه فقط درباره وضعیت جنازه‌ها بود.
اما در مورد انفجار بیمارستان غزه، سریع ادعای حماس رو می‌پذیرند. سریع متخصص تسلیحات بالستیک میشن. سریع تعیین می‌کنند که منشأ چی بوده. حتی وقتی اونایی که کارشون بررسی این تصاویره، ادعای خرابکاری خودی رو تأیید می‌کنند.

من بیست ساله در فضای اینترنت این‌ها رو میشناسم. برای شما تازگی داره. تو آرشیو اسکرین‌شات‌های قدیمی، کامنت‌هایی دارم مربوط به ده دوازده سال پیش. دقیقا همین بساط، و همین منطق، و همین دروغ‌ها، و همین نفرت‌پراکنی‌ها. عسل دهان این‌ها بذاری گازت می‌گیرند، و اگه نئاندرتال جهادی استفراغ کنه روشون، لباش رو می‌بوسند. فرق الان با ده سال پیش اینه که دیگه با احدی بحث نمی‌کنم، و پذیرفتم در جنگلی هستیم که درست نخواهد شد.

چپ‌گرایی مغز انسان را زایل می‌کند.
اما ازینکه می‌نویسند و چیزی که هستن رو بروز میدن، خرسند باشید.

اشک تمساح این‌ها برای قربانیان رژیم شیعه هم ازین جهته که این حکومت با طرفداران اقتصاد شورایی بد تا می‌کنه. و گرنه اگه همین آخوندها در این زمینه اقداماتی باب میل‌شون می کردند، آخوند رو هم در کشتار قرآنی، «ذی‌حق» می‌دونستند‌.