«از زمان شبکه اجتماعی فرندفید با آرمان سکس‌چت داشته‌ام، ارگاسم مشترک با او داشته‌ام، از لاس زدن غافل ندیدمش. به بهانه پست‌های وبلاگش همیشه به دایرکتش رفته‌ام. فقط من هم نبودم، بقیه هم علاقه داشتند. هیچ‌وقت از خوردن نون نظام حس بدی نداشت. باورنکردنی است که حالا نظام نونش را بریده».

حس بدی دارم که بخشی از دوران جوانیم به بحث آنلاین با این جانوران اصلاح‌طلب گذشت. این هم خاصیت زندگی در یک اردوگاه بزرگه.

سیگار کشیدن نیکا رو نشانه خراب بودنش می‌دونستند، اما میا خلیفه رو در زمره صالحان قرار دادند.
این همه اطلاعاتی که لازمه درباره تشیع بدونید رو بتون میده‌.

اوائل تجاوز روسیه به اوکراین، روسپی‌های اینترنتی روسیه می‌گفتند اقدامات اخیر روسیه در جهت دفاع از نژاد سفید مسیحیه، که اروپایی‌ها با وارد کردن کله‌سیاه‌های مهاجر مسلمان میخوان آلوده‌ش کنند.
الان، دولت روسیه پسر سفید روس که متهم به قرآن‌سوزی شده رو تحویل حیوان مسلمانی مثل قدیروف می‌کنه، تا هرطور مایله شکنجه‌ش کنند. اون هم صحنه‌ای مثل دادگاه خلفای عباسی رو شبیه‌سازی می‌کنه.
دنیای واقعی اونجوری که روسپی‌های اینترنتی تعریف می‌کنند نیست. واقعیت خیلی بنجول‌تر از قصه‌های اون هاست. روسیه دست یه مشت خلافکاره، نه بیشتر.

خاورمیانه کلا جای کثیفیه. ولی وقتی این کثیفی با شارلاتان‌بازی رسانه‌ای ترکیب میشه، یه چیزی بدست میاد که کلمه برای توصیفش وجود نداره.
محور مقاومت شیعه، مسجد سنی‌ها رو ویران می‌کنه، و سنی‌های ضداسد باز میرن توش نماز می‌خونند. یکی ازش عکس می‌گیره. ده سال بعد محور مقاومت شیعه همون عکس رو استفاده می‌کنه تا بگه اسراییل ممکنه مسجد سنی‌ها رو ویران کنه اما نمی‌تونه ایمان‌شون رو ازشون بگیره!
همینقدر لجن گرفته اینجا رو.

بعد ازینکه خبر فیک «امیر قطر تهدید کرد که اگر بمباران غزه ادامه پیدا کند تأمین گاز جهان را متوقف خواهد کرد» ویوی میلیونی گرفت، اکانت مسدود شد. اینکه انقدر ساده میشه میلیون‌ها نفر رو خر کرد، بستگی زیادی به سواد و اطلاعات مردم داره (که نمی‌دونند بزرگترین مشتری قطر، چین و ژاپن هستند، و صنعت گاز یه کلید نداره بزنی یه هفته خاموشش کنی) و این شارلاتان‌ها خبر دارند که چقدر بیسواد و کم اطلاع اون بیرون هست.

ممکنه بابات بت نگه باید چطور زندگی کنی، ولی اینکه چطور زندگی می‌کنی به بابات مربوط میشه، چون بابات تعیین می‌کنه برای چی بمیری. وقتی بین دو تا ایل دعوا میشه، پسر جوان خیلی راحت میره قاطی دعوا میشه، تا بکشه یا بمیره. چون باباش تعیین کرده بوده که آدم به دنیا میاد تا برای غیرت بمیره. یه بابای دیگه هم هست که تعیین می‌کنه باید درس خوند، استخدام شد، پس‌انداز کرد، و بازنشسته شد. یکی‌شون تو سی سالگی میمیره، یکی‌شون تو هشتاد سالگی. ولی هر دو از نظر باباشون موفق بودند.
بچه‌ها با باباشون زیاد دعوا می‌کنند، اما همه‌ش در باره تئوری‌هاست. تئوری اینکه باید خونه رو فروخت یا نفروخت. تئوری اینکه باید چه جوابی به همسایه داد. تئوری اینکه قرآن چی میگه. تئوری اینکه باید ازدواج کرد یا نباید کرد. در عمل، همونی‌ان که باباشون تعیین کرده. همون انتخاب‌هایی می‌کنند که اگه باباشون جوان بود، می‌کرد. دارن برای همون چیزی میمیرند که باباشون براش میمرد. تو هم همینطور.

یعنی ممکنه تحول فکری که در عرض یک هفته برای یهودیِ لیبرالِ صلح‌طلبِ خیالپرداز ایجاد شد وقتی دید دنیا برای سلاخی مردمش جشن می‌گیره، برای هموطنان خیالپرداز من هم اتفاق بیفته و اینکه «جامعه جهانی» چه فکری درباره‌ش می‌کنه رو بذاره کنار و هر کاری که فکر می‌کنه درسته رو انجام بده؟

اسراییل یا هر کسی، با استقلال‌طلبی فلسطین مقابله کنه، شریه که باید باش برخورد کرد.
اما فعلا مطالبه‌ی روی میز استقلال‌طلبی نیست، مطالبه‌شون حذف اسراییل از نقشه و بیرون کردن همه یهودیان از بحر تا نهره. بله هستند فلسطینی‌هایی که این افکار رو در سر ندارند، اما در اقلیتند و کاره‌ای نیستند.
این دو گزاره هر دو دروغند: «حماس یعنی فلسطین» و «حساب حماس از فلسطینی‌ها جداست». چون واقعیت روی زمین، و نه اونی که در توعیتر جریان داره، اینه که نه همه، ولی اکثریت موافق حماس هستند. پس شما صرفا با ملی‌گرایی و هویت‌طلبی طرف نیستی. با اسلام‌گرایی سلفی حداقل شصت درصد جمعیت طرفی.
یه راهی نشون بده که اون اقلیت فلسطینی که به اسلام کار نداره و به مرز ۱۹۶۷ راضیه رو به قدرت برسونیم، منم دنگ میذارم.

اینکه «دو سوم جمعیت کله‌خرابند، ولشون کنید» رو در مورد افغانستان به راحتی پذیرفتند، و عملا ول‌شون کردند‌. طوری که در سایه بی‌دولتی و بی‌سازمانی و بی‌مسئولیتی، چندهزارنفر در زلزله کشته میشن و عین خیال کسی نیست. اما در مورد غزه، اصلا نمی‌تونند بپذیرند که ولش کنند. چون اون طرفش یهوده، و همه مشکلات دنیا تقصیر اوناست.

«دانشگاه به مدت چند دهه و به شکل سیستماتیک هر کسی که درباره فرهنگ و هویت ملی اسراییل بینش جدیدی ارائه می‌کرد رو طرد کرد و همون تئوری‌های پسااستعماری اواسط قرن بیستم رو به هر نوعی از تجربه‌گرایی ترجیح داد، و حالا در پردازش وضعیت کنونی مونده توش. این واقعیت که اولین واکنش‌شون این بود که دوباره شروع کنند به نقل قول از فانون، که قبل از جنگ شش روزه فوت کرد، نشون میده که چطور اتکاشون به تئوری داره دائم منحرف‌شون می‌کنه».

اینکه در غرب، علاوه بر راستگراها، مرکزگراها، و حتی بخشی از چپ هم داره متوجه میشه دانشگاه ریده، خبر مبارکیه.

از نظر این کساخیل، اسراییل فکر می‌کنه کشتن عمدی خبرنگار و عکاس، وجهه منفی کمتری ایجاد می‌کنه تا زنده گذاشتن‌شون!
همچنین تو خط مقدم درگیری، ترکش نباید به اصحاب رسانه برخورد کنه‌. همونطور که ارتش اسراییل موظفه گلوله‌ای طراحی کنه که تو کوچه‌ها به صورت مارپیچ پرواز کنه و فقط به پیشونی اعضای حماس اصابت کنه‌.

اگر اسراییل نمی‌تواند قوانین فیزیک را خم کند، بهتر است از بین برود.

سولماز، عکاس دریاچه ارومیه

تو پوچگرایی مذهبی، هیچ امتیازی در محدوده زندگی، امتیاز حساب نمیشه. همه امتیازها، اعم از منفی و مثبت، مربوط به مرگ و عدم هستند.
اما خفقان و تک‌صدایی هم در این جنون نقش داره. وقتی از پیرزنی که اسیر گرفته بودند پرسیدند اهل کجایی و می‌گفت بچه اینجام، باور نمی‌کردند. چون نمی‌تونستند بپذیرند یک یهودی هشتاد سالش باشه و در اسراییل به دنیا اومده باشه. فکر می‌کنند همشون همین پنج شش سال پیش از لهستان و آلمان اومدن‌.
مثل روسیه که ملت به راحتی باور می‌کنند اوکراین کلیه بچه‌ها رو درمیاره و میفروشه و برای همین شهرهاشون آبادتر از شهرهای روسیه‌ست!

نفرتی که این روزها هندی‌ها نسبت به فلسطینی‌ها نشون میدن، حالتی داره که در بیست سال گذشته که در اینترنت تجربه دارم، سابقه نداشته‌. یا این نفرت از مسلمانان یه جریان جدید در هنده، یا اینکه از قبل وجود داشته و با گسترش دسترسی به اینترنت در هند، داره بیشتر دیده میشه.
بهرحال باید با این واقعیت که یک میلیارد هندی دارند وارد فضای گفتگوی جهانی میشن، کنار اومد‌. دیگه حال و هوای سال ۲۰۰۵ برنمیگرده.

زنی با حالت گریان به طرف مراجعه کرده و شکایتی داشته. توجه نکرده. اطرافیان بش گفتن نمی‌بینی داره گریه می‌کنه؟ و در جواب اون آیه رو خونده که میگه برادران یوسف با حالت گریان به نزد پدر خود آمدند!.. که یعنی هرکی گریه می‌کنه دلیل بر این نیست که حق داره، و شاید حتی خودش خلاف کرده، مثل برادران یوسف.
وقتی درباره «حکیم» و «عالم» اسلامی در دوره «شکوفایی تمدن» صحبت می‌کنند منظورشون همین‌هاست‌. یعنی مخ‌تعطیل‌هایی که استدلال رو با قصه‌ها جایگزین کرده بودند. یا «فقط استدلالی استدلال است که در قصه آمده باشد». از همین سرنخ‌ها می‌تونید اینکه چرا اروپا از قرون وسطی خارج شد، ولی مسلمانان خارج نشدند رو پیگیری کنید.

شلوغ‌بازی بچه‌مسلمون‌ها در لندن و پاریس به درد خالد مشعل نمیخوره. هرچند که میتونند پز بدن که «در اروپا هم پایگاه مردمی داریم»، اما چیزی که برای «روز جهاد» لازم داشت شلوغ‌بازی در مرزهای اسراییل، و کمی سر و صدای تی‌ان‌تی بود، تا وایب جنگ جهانی سوم ایجاد کنه. اما از سوی جوانان منطقه، آلت مردانه دریافت کرد. در مرز اردن دویست سیصد نفر رقص پا انجام دادند، که با دیدن ماشین‌های بت‌منی دولت، حالت «ممد ولم کن بذار برم جعلو» گرفتند و برگشتند خونه. در مرز لبنان طوری هیچ‌خبری نشد که مجبور شدند یک کلیپ آرشیوی از حماسه‌های میمون‌وار چند سال قبل رو منتشر کنند. در مرز مصر، یه چیزی هم دارند دستی میدن به دولت که یه لایه بتن دیگه اضافه کنه به دیوار. وقتشه که واژه
Jihadidn't
وارد ادبیات سیاسی خاورمیانه بشه. منطقی هم است. نمیشه تو ویلای قطر بخوابی و به جوانان منطقه بگی چرا کون جهاد ندارید؟

حتی کانال‌های خانوادگی واتس‌اپ هم پر شده از «برنده این درگیری‌ها روسیه‌ست. می‌بینید که دیگه کسی به اوکراین توجه نمی‌کنه». لابد این‌ها فکر می‌کنند جلسات پنتاگون اینجوریه که یکی میگه کلنل باید فلان سلاح رو بفرستیم اوکراین. بعد اون میگه: «نه دست نگه دارید، بذارید ببینم تو توعیتر چی میگن».
یکی از خوانندگان کانال که الان ساکن ارمنستانه از شدت شیوع خرافات و مهملات در بین عوام‌شون متعجبه (طفلک به این امید که اونجا زامبی کمتری می‌بینه مهاجرت کرد، و خبر نداشت تا گردن در دیگ فرهنگی ایران فرو رفته‌اند، حتی اگه از جنون مذهبی پنجاه سال اخیر ایران در امان مونده باشند). میشه بین خریت‌های سیاسی یک جامعه، و برداشت میانگین جامعه از طرز کار دنیا، رابطه برقرار کرد. معمولا همونایی که هر مهملی رو در زندگی روزمره می‌پذیرند، همونایی هستند که یه گاومیش در دولت میتونه به ته دره هدایت‌شون کنه.

در این چند روز که توجهات آنلاین از اوکراین منحرف شد، روسیه یکی از بدترین تلفات خودش در یک سال اخیر رو داد، طوری که کیسه جنازه کم آوردند. شاید بعضی‌ها بگن بهتر بود این تلفات مفتضحانه بیشتر دیده می‌شد. ولی من ترجیح میدم زیاد دیده نشه. چون هر دفعه که روسیه تلفات زیادی داد، روسپی‌های اینترنتی یه نازی دیگه در جنوب اوکراین کشف کردند، تا به خیال خودشون خبرهای مثبت و منفی روسیه رو به توازن برسونند.

کجایند حسن و حسین؟ همون دو بزرگواری که در برابر قدرت وقت، هیچ کاری نتونستند بکنند؟
وضع شیعه مثل دختریه که دامن میپوشه میره سر قرار که هات‌تر باشه، بعد که رفت نشست اونجا می‌بینه موهای پاشو نزده بوده.
اعراب سنی دلیل تاریخی دارن برای حرص خوردن از اسراییل. چون یهود اقلیت ضعیفی بوده که در برابر قدرت عرب، ابراز وجود کرده و قصد تسلیم شدن نداره. اعراب همه اقلیت‌های قبلی رو تار و مار کردند و عادت ندارند مقاومت ببینند. ولی توی بچه‌شیعه باید بشینی یه گوشه در این مورد. فقط اندفعه نیست که زورت نرسیده. هیچ‌وقت زورت نرسیده بوده.

نه تنها خون بر شمشیر پیروز نیست، بلکه شمشیر در برابر شمشیر هم به حساب کتاب نیاز داره.
پارسال که توپخانه روسیه ده برابر اوکراین آتش می‌ریخت رو سر طرف مقابل، می‌گفتند اینجوری پیش بره اوکراین هیچ شانسی نداره. این حرف رو حتی از اوکراینی‌های توی خط مقدم هم شنیدیم. چون مثل بارون گلوله توپ می‌ریخت رو سرشون و بعضی‌هاشون حتی دچار حمله عصبی شدند. اما الان روسیه با سقوط آزاد در آمار به تعدادی رسیده که از اوکراین هم کمتره. چون مصرف فله‌ای مهمات (و همچنین لوله توپ) برای چند روز و چندهفته، ممکنه، اما نه برای یک سال و دو سال. تو نقطه اوج مصرف گفتند ظرفیت تولید کل ناتو در برابر ظرفیت ما عددی نیست، و حالا دست به دامن کره‌شمالی شده‌اند.

برای بسیاری از مسلمین، چه کابل چه برلین، اون قسمت کشتن سربازان اسراییلی خیلی جذاب نیست. اون قسمت کشتن و اسیر کردن نوجوان‌ها جذاب‌تره. برای همین جهادی‌های پاراگلایدری که مسئول کشتار اون نوجوان‌ها بودند رو به عنوان نماد انتخاب می‌کنند، نه جهادی هایی که پشت وانت بودند.
اما برای تعدادی دیگه، تفکیکی مطرح نیست، و حتی کانتکس هم مطرح نیست. بلکه این مود غالبه که مطرحه. برای همین با جنبش ژینا ما همراهی نکردند، با اینکه خودشون در اروپا بی‌حجابند‌. چون جنبش ژینا ضد مود بود. مود غالب اینه که «دنیای مدرن نمیخواد بذاره حجاب داشته باشیم»، مود غالب اینه که «مدرنیته اشتباه بود». در حالی که جنبش ژینا درباره اینه که ما میخواهیم مدرن باشیم. مود غالب در مورد فلسطین هم ایناست: «کبوتر»، «قفس»، «پر پرواز»، «رها شو کودکم». و همه توی گوشی. و گاهی تو خیابون.

ایران زندان بسیار بزرگتری از غزه‌ست. در صف دلسوزان فلسطین، ما باید در انتهای صف قرار بگیریم. اما توجه به اتفاقات و حرف‌ها و سیاست‌های حول این مناقشه، به درد ایرانی میخوره، که بفهمه تو چه دنیایی قرار داره، و باید چه خاکی روی سر خودش بریزه. مثلا دقت کنید به اینکه هیچ‌کس هیچ ایده‌ای نمیده که ارتش اسراییل باید چیکار کنه تا پلید نباشه! بمباران هوایی کنه، میگن بچه‌ها رو کشتی. زمینی حمله کنه، میگن بچه‌ها رو کشتی. قبلش اخطار نده، میگن بچه‌ها رو کشتی. اخطار بده، میگن وقت کم دادی. وقت زیاد بده، میگن بچه‌ها رو آواره کردی. حتی اون‌هایی که میگن باید فلسطینی‌ها رو از شر حماس نجات داد هم نمیگن باید چطور این کار رو کرد. ترجمه بی‌تعارف همه این‌ها اینه که ای اسراییلی‌ها از جاتون تکون نخورید، و صبر کنید هر از چندی «مبارزان آزادی» بیان تو خونه‌تون و به تک تک اعضای خانواده‌تون تیر خلاص بزنند.
اگه خوب دقت کنی، به توی ایرانی هم دارند همین رو میگن. به تو میگن به خشونت متوسل نشو، چون بچه‌ها رو یتیم می‌کنی. به زیرساخت‌های کشور هم آسیب نزن، چون بچه‌ها رو فقیر می‌کنی. امنیت رو هم چیز نکن، چون ممکنه ثبات در منطقه بهم بریزه. نیروهای مسلح هم تضعیف نکن، چون ممکنه در خلاء قدرت گروه‌های تروریستی و تجزیه‌طلب قد علم کنند. که ترجمه‌ش اینه که: بشین و صبر کن هرروز حکومت یه قدم دیگه بیاد جلو و زندگیت رو ازینی که هست سیاه‌تر کنه.
به نظر میرسه که ملت همین رو انتخاب کرده‌اند. ولی یه چیزی رو باید مطمئن باشند: کسی بعدا نخواهد گفت «چه ملت پاکی».