تا این لحظه موضع جهان اسلام اینه که: «اسراییل دروغ میگه، ما سر بچه‌ها رو نبریدیم، فقط تیر خلاص بشون زدیم‌. یه سری رو هم سوزوندیم که تقصیر خودشون بود نیومدن بیرون تا تیر خلاص بزنیم و سریع بمیرند»، و موضع چپ، که پیرسینگ ناف جهان اسلامه اینه که: «چه انتظار دیگه‌ای از «ستمدیده» داشتید؟ آدم عصبانی باشه به بچه‌ها تیر خلاص میزنه دیگه، بوس‌شون که نمی‌کنه».
ولی تو ایرانی تصور نکن ازین جشن تولدی که برای صلاح‌الدین ایوبی گرفتن راه تازه‌ای برات گشوده میشه. تو اگه مأمور یگان ویژه و لباس شخصی رو با پرتاب بطری آب معدنی هم مورد حمله قرار بدی بت میگن: «نزن نزن، این سرباز ساکن رباط کریمه و خرج مادر و خواهرش رو میده. اونم مثل تو قربانیه».

از بریکس، که هنوز وب‌سایت نداره، خبرهای قشنگی منتشر میشه. روسیه با سقوط ارزش روبل، خروج سرمایه از کشور رو ممنوع کرد.‌ رفقای عالیجناب پوتین متوجه شدند اگه لوطی‌بازی دربیارن، پول‌شون لوطی‌خور میشه، و قبل ازینکه خانوم لب پروتزی شرکت املاک مستقر در استانبول بگه ویلا چند اتاق داره، ازش شماره حساب می‌پرسند. پس چاره‌ای نیست که از طریق قانون جلوشون گرفته بشه. فعلا پول برای جنگ هست، ولی ممکنه برای لایف استایل قبلی، کم بیاد. در چین هم ظاهرا عده‌ای از پولدارها دارند پول‌شون رو میسپارند به غریبه‌ها تا براشون منتقل کنه به یک کشور دیگه. غریبه یعنی کسی که نمی‌دونند کیه، و معلوم نیست پول رو بخوره یا نخوره، فقط شنیدن که مشغول به این کاره. اگه بخواد بخوره چیزی مانعش نیست. اونجا مثل مکزیک نیست که اگه منتقل‌کننده طمع کنه، آلتش رو ببرند و بذارن داخل زیپ‌کیپ و بفرستند برای خانواده‌ش. سیستم بانکی کشور به شکلیه که سرمایه‌دار حاضره پول رو بده به کسی که نمی‌دونه کیه و فقط امیدوار باشه که طرف به روز معاد اعتقاد داشته باشه.
می‌گفتن بوی حلوای دلار بلند شده. ولی گویا یه چیز دیگه رو گازه.

مهاجر ایرانی با ظهور علائم پیری دلتنگی بیشتری برای «وطن» بروز میده. چون حس نزدیکی به مرگ در ذهنش قوی‌تر شده. مرگ، یکسان‌کننده‌ست. سالم و مریض و غنی و فقیر و زشت و زیبا رو با هم برابر می‌کنه. فرار از جهنم وطن، یک سبقت بزرگه. ولی وقتی مرگ نزدیک میشه، این سبقت کمرنگ‌تر میشه. مرگ باعث میشه دوباره با اون‌هایی که نتونستن فرار کنند، برابر بشه. و وقتی با اون‌ها برابر بشه، ممکنه ترجیح بده به طور فیزیکی هم نزدیک‌شون باشه. اما بازگشت‌شون جز ضرر چیزی برای ما نداره. تو همین مورد آخر، باعث نقد شدن چندمیلیارد دلار به نفع اشرار شد.
از بودن این‌ها در خارج از کشور که آبی برای ما گرم نشد، لااقل لطف کنند و برنگردند.

کانادا در عصبانی کردن دیگران خستگی‌ناپذیره. ایرانی‌ها رو که با پناه دادن به توله‌های سپاهی و آخوندزاده‌های دزد، که البته در استوری‌هاشون اعلام می‌کنند «من خودم زحمت کشیدم»، عصبانی کرد. اخیرا هم هندی‌ها رو با گنده کردن ترور یک تجزیه‌طلب، که خودش مروج ترور بود، عصبانی کرد. که البته فکر می‌کرد همه خیلی متأثر بشن ازین جنایت و به هیاهو بیفزایند، ولی کشف کرد که ترور تجزیه‌طلبان، اساسا سوژه بحث‌برانگیزی نیست. اون هم در کشوری که بالاترین واردات دانشجوی هندی رو داره. بعد ازون از یک نازی در پارلمان تقدیر بعمل آورد! و قربانیان جنایات نازی‌ها رو عصبانی کرد. خرابکاری‌ای که معمولا از دولت‌های آفریقایی که سه هفته پیش از طریق کودتا شکل گرفته‌اند، سر میزنه. این روزها هم به رسانه‌ها گوشزد میکنه به حماس نگن تروریست، بگن مبارز! در حالی که به کامیونداران خود کانادا که علیه واکسن اجباری اعتصاب کرده بودند و راه‌ها رو مسدود می‌کردند، که اون هم یک بلبشوی بی‌مورد بود که با لجبازی‌های دولت ایجاد شد، می‌گفت تروریست‌های داخلی!
قبل ازون یک هیاهوی دیگه هم علیه کلیسا راه انداخت و مدعی شد یه زمانی کودکان بومی‌ها در محوطه کلیسا زنده به گور شده‌اند، که یک موج نفرت‌پراکنی علیه مسیحیت راه انداخت. که بعد مشخص شد فیک بوده، و حتی یک جسد هم پیدا نکردند.
چطور یک دولت مدرن میتونه انقدر بد عمل کنه؟
دولت داره درست کار می‌کنه، این دانشگاهه که داره بد کار می‌کنه‌. دولت وابسته به خروجی دانشکده‌های علوم انسانیه. و در این دانشکده‌ها دیگه آدم باسواد تربیت نمی‌کنند، آدم عصبانی تربیت می‌کنند. و آدم عصبانی وقتی وارد سیستم میشه، به عمد یا سهو، کاری می‌کنه بقیه هم عصبانی بشن.

چپ معنی «فریدام فایتر» که خودش ابداع کرده بود رو هم به لجن کشید، تا جایی که امروز به وحوش حماس متصلش می‌کنه. یه زمانی سوسیالیست‌هایی این عنوان رو داشتند که می‌شد حداقل به عنوان بی‌طرف، براشون احترام قائل شد. مثل بینا داس، دختر انقلابی بنگالی که استنلی جکسون، فرمانده استعماری بنگال رو ترور کرد، که البته موفقیت‌آمیز نبود.‌ در دادگاهی که براش حبس طولانی بریدند قاضی ازش خواست حرف آخرش رو بزنه. گفت: «به عنوان یک مرد، جکسون به خوبی پدر خودمه، اما نماینده سیستمیه که سیصد میلیون نفر از مردم من رو به اسارت کشیده، و من بشون قول دادم آزادشون کنم».
البته هند احترامی براش قائل نشد. بعد از مرگ شوهرش در فقر و فلاکت زندگی کرد، و نهایتا جنازه‌ش رو کنار خیابون پیدا کردند.

نوه دختری بروجردی کانال من رو نمیخونه، که خطاب به همه اون‌هایی که میخوان چیزی غیر از یک عافیت‌طلب باشند نوشته بودم «یا رادیکال باش، یا برو خونه». انتقادات پوست‌پیازی معظم‌له، به اینهمه فحش خوردن، و حالا عربده‌کشی زامبی‌های حوزه علیه‌ش، نمی‌ارزید. فقط وقتی می‌ارزید که رادیکال می‌بود. مرجع رادیکال هم یعنی کسی که بگه حکومت اسلامی نمیتونه فاشیستی نباشه، پس برای نجات کشور از فاشیسم ابتدا باید حکومت اسلامی را حذف کنیم. بعد می‌تونست حاشیه‌ای هم بش اضافه کنه: اینکه «مجاهد فلسطینی» بعد از دختردزدی، پشت تلفن به رفیقش میگه «سبزه‌هاشون رو کشتیم و سفیداشون رو نگه داشتیم» تقصیر ماست، چون هنوز روشن نکردیم خدا موافق برده‌داریه یا مخالفشه.

همه ما به خاطر توهم «خون بر شمشیر پیروز است» بدبخت شدیم. حتی همین که درآمد تویی که این رو میخونی کمتر از اعانه‌ایه که در آمریکا به کارتن‌خواب‌ها پرداخت می‌کنند، به خاطر همین توهمه. پدر و مادرت شاید خوب بلد نبودند شعارش رو بدن، ولی تا عمق وجود به این توهم باور داشتند، و به همین دلیل زندگی تو و نسل‌های بعدت رو خراب کردند. اسم کوچه خونه‌تون، اسم بچه‌ایه که به خاطر همین توهم کشته شد، و اینکه بت گفتند چهار میلیون مسکن می‌سازیم، به خاطر همین توهمه. تو جنگ که رابطه خون و شمشیر مشخص بود. شمشیر تسلیحات شوروی بود که به صدام داده می‌شد، و خون، گوشت بچه هفده ساله بود. تو پروژه‌های عمرانی، شمشیر واقعیت‌های صنعت و بازاره، و خون، بخشنامه‌ست!
صادرات این توهم در غزه هم میشه اینی که الان جریان داره. شمشیر، ارتش مدرن اسراییله، و خون، موتور و گلایدره. این توهم باعث میشه خیلی جدی به کشوری که آب و برق‌ و گازوییل‌شون رو تأمین می‌کنه، حمله کنند، و وقتی همه‌شون قطع شد، شروع کنند به گریه کردن که «دنیا ببین ستمگران دارند چه می‌کنند با ما!». چون معتقدند به صورت معمول نوزاد شیرخوار، نمیتونه مادری که بش شیر میده رو مغلوب کنه، ولی گاهی خدا یه کاری می‌کنه که نوزاد غالب میشه!
همیشه سرشاخه متوهمین، قرومساق هم هستند. مثل یکی از رهبران حماس که در مصاحبه با الجزیره گفت برنامه این نبود که غیرنظامی‌ها رو اسیر بگیریم، مردم غزه خودشون رو قاطی کردن و اینجوری شد! نه تنها مردم رو سپر انسانی می‌کنند، بلکه کاسه کوزه رو هم سر اون‌ها خالی می‌کنند.

در همه اعتراضات چندسال اخیر حرف من این بوده که خون در برابر شمشیر کاره‌ای نیست، با حضور خیابانی نمیشه این رژیم سادیست و پوچگرا رو مغلوب کرد. یا باید شمشیر فراهم کرد، یا فرار کرد. ولی توهم چنان عمیقه که این حرف‌ها شنیده نمیشن. با وضعیت اقلیمی فعلی حاکم بر دنیا و ایران، اصلا بعید نیست که فاز بعدی اعتراضات دوباره برگرده به حوزه آب. و باز این چرخه باتوم خوردن و ساچمه خوردن و کشته دادن بدون نتیجه، تکرار بشه.

مسنجر SimpleX اپ چندان کاربرپسندی نیست، اما از لحاظ امنیتی، حتی با تهدیدات جدید، هیچ کدوم از اپ‌های موجود فعلی بش نمیرسند.
لازم نیست حتما فعال سیاسی باشید تا به امنیت اهمیت بدید.

اگه روسیه توان این رو داشت که به درصد جمعیت همون تعداد سرباز رو فراخوان بده که اسراییل داد، باید ۸ میلیون سرباز می‌ریخت تو اوکراین، و کار یکسره می‌شد.
یه پسر روس شاید ندونه که خیلی بدشانسه که کشورش توسط یک مشت دیوانه اداره میشه، و همچنین خیلی خوش شانسه که توسط یک مشت دیوانه اداره میشه.

حیوان با حیوان یکی نیست. کره خر با سوسمار فرق داره. کل خروجی پروژه‌های لابیگری آخوند شیعه شده تریتا پارسی، که معادل لاستیک زاپاس پیکانه که هرکی تو خیابون میدید میفهمید قبلیه ترکیده بوده که اینو به جاش زدن. اما لابی قطر اینجوریه که رهبران گروه گروگان‌گیر رو تو همون شهری پناه داده، که داره توش از وزیر خارجه کشوری که شهروندانش گروگان اون گروهند استقبال می‌کنه.
ما کشور نداریم. یک اردوگاه داریم که به اشتباه بش میگیم ایران. تو این اردوگاه یه عده اون بالان که وقتی میفرستی‌شون برن خامه بخرن برای صبحانه اسرا، میرن و با چسب چوب برمی‌گردن.

امروز روزیه که اروپا می‌فهمه اگه چندسال پیش دویست سیصدنفر از شهروندانش به داعش ملحق شدند، به این دلیل بوده که شغل نداشته‌اند، و دلیل اینکه بقیه شهروندان عرب و مسلمانش ملحق نشدند، مشغله کاری بوده، و گرنه داعش روزی سی هزار اروپایی رو که فقط با کشتی‌های کروز میشد جابجاشون کرد، تو بندر لاذقیه تحویل می‌گرفت.
امروز روزیه که باید می‌فهمیدند آبغوره گرفتن برای اعراب قبیله‌پرست، به جای حمایت از ایرانیان بی‌قید، یک اشتباه راهبردی بوده. ایرانیانی که رژیم چنان از بی‌میلی‌شون برای جنگیدن برای ارزش‌های اسلامی مطمئن بود که ناچار شد از کشورهای همسایه مزدور استخدام کنه‌ و به دلار بشون حقوق بده. اگه مانع قانونی وجود نداشت، و سلیمانی می‌تونست به طور همزمان در ایران و اروپا فراخوان بده، از اروپا مجاهد بیشتری جذب می‌کرد. اینو نژادپرست‌های ارتودکس اروپایی می‌دونستند، امروز روزیه که بقیه اروپایی‌ها هم می‌فهمند.

سوسیالیست‌ها یا در زندان مردند، یا در خیابان. اگه الان «چپ» می‌بینید، صرفا دنبال قدرتند‌. تقیه هم ندارند. اگه پشت مسلمانان پنهان میشن، از روی تقیه نیست، یک تاکتیک برای به دست آوردن قدرته. و گرنه خیلی علنی برای آدم‌کش‌ها ماله‌کشی می‌کنند. همین چهارسال پیش، این مقاله در این نشریه چپ منتشر شد، که نه تنها کشتار تیان‌آنمن رو منکر شد، بلکه قصه رو برعکس هم کرد، که این سربازان دولت بودند که کشته شدند، و معترضان طرفدار سرمایه‌داری بودند!
اگه تو پکن اون روز، کسی به تئوری سوسیالیسم نزدیک بود همون دانشجویانی بودند که تو اون میدان سرکوب شدند، ولی چپ به این شکل تف میندازه روی جنازه‌شون‌. به این جرم که برای قدرت مستقر، دردسر درست کردند‌.

هیچ‌جا به اندازه کانال‌های چپ، اعتراضات «مالباختگان»، و «بازنشستگان» پوشش داده نمیشه.
برای این‌ها مسئولیت اجتماعی و اخلاقی مطرح نیست. در اینکه صدها میلیون تومن پول تقدیم کنند به نهادهای وابسته به سپاه، خود شهروند رو مسئول نمی‌دونند‌. فقط اعتراض‌شون رو به رسمیت می‌شناسند. و حتی اعتراض بازنشستگان صداسیما رو، که منفورترین نهاد دولتی ایران در بین جامعه‌ست.
چرا لازمه همه این‌ها رو مظلوم جلوه بدن؟ چون روزی که احتمال میدن برای کسب قدرت رقابتی شکل بگیره، به فریب خوردن همشون نیاز دارن.

زمانی که صف اول تظاهرات حکومتی بودم، پرچم خیلی کم بود. کل پرچم‌ها به هفت هشت نفر می‌رسید. بیشتر کاغذ می‌دادیم دست مردم، که نوشته بود داون ویت یو اس آ. می‌گفتن باید انگلیسی نوشت چون خارجی‌ها دارن نگامون می‌کنند. ولی الان پرچم زیاده. بعد از ما، و ورود نسل معتاد به پورن بسیجیان به صحنه، فهمیدن دو تا مزیت داره. یکی اینکه میشه سفارش فله‌ای داد به پسر دوجنسه یکی از حاجی‌های پایگاه، که رفته کارگاه زده و پرچم چاپ می‌کنه‌. و یکی اینکه وقتی تعداد زیاده جلوی دید دوربین رو می‌گیره و معلوم نمیشه ته جمعیت کجاست.

- اسراییل باید عکس سر جدا شده نوزادها رو نشون بده اگه راست میگه

- عکس جسد سوخته‌ رو منتشر کرد

- نه اون گربه‌ست که سوزوندن. بعدشم اسراییل از فسفر سفید استفاده کرد

- کی تأییدش کرده؟

- چندنفر بوی شورت ننه‌شون رو حس کردن

- حالا چرا حماس اجازه نمیده ملت فرار کنن

- دروغه. اجازه دارن فرار کنن، ولی با تیر می‌زنیم‌شون

- شیعه شهری عزیز، اگه به شکل مناسبتی دلسوز سنی‌ها شدی اخیرا، یه سری سنی هم در بلوچستان خودمون هستن که همین امروز دارن سرکوب میشن

- امنیت باید برقرار باشه، مأمور چیکار کنه پس؟ اجازه بده یه عده کشور رو دچار بی‌ثباتی کنند؟

- غزه بزرگترین زندان دنیاست

- چجوری اینهمه سانتافه و کرولا وارد این زندان شده؟

- مال همه نیست، اکثرا فقیرن

- اینجا هم ماشین خارجی برای همه نیست، اکثرا فقیرن. چرا به ایران نمیگید زندان؟

- چون ایرانی‌ها اگه بخوان می‌تونند فرار کنند

- از طریق کدوم مرز؟

- نمی‌دونم ولی وقتی اینهمه ایرانی در خارج هست یعنی میشه

- پولدارهای حماس هم تو قطرن

- چطور انقدر سنگدلی؟

اولش می‌گفتند ما فقط با ارتش اشغالگر مشکل داریم. اما شهرک‌نشین غیرنظامی رو با ماشین زیر گرفتند. و دنیا براشون هورا کشید. بعدا گفتند با ارتش و شهرک‌نشین مشکل داریم. اما از طریق ساحل وارد ویلای مردم شدند و سر تمام اعضای خانواده رو بریدند. ویلایی که کیلومترها با شهرک‌های غیرقانونی فاصله داشت. و دنیا براشون هورا کشید. و امروز یهودیانی که هزاران کیلومتر دورتر از اسراییل هستند رو ترور می‌کنند، و باز دنیا براشون هورا می‌کشه. و همچنان با وقاحت تکرار می‌کنند که ما ضدیهود نیستیم! ما با اشغالگری مخالفیم! و این وقاحت مختص عوام نیست. استاد دانشگاه استنفورد هم سر کلاس به دانشجویان میگه هرکی یهودیه دستش رو ببره بالا! و سپس جداشون میکنه، و سپس میخواد اظهار شرمندگی کنند. دانشگاه مدت‌هاست که به جای پرورش آدم باسواد، آدم‌های عصبانی تربیت می‌کنه. آدم‌هایی که از خود مفهوم جنسیت عصبانی‌اند، از خانواده‌ای که از زن و مرد تشکیل شده باشه عصبانی‌اند، از مرد عصبانی‌اند، از بازار عصبانی‌اند، از صنعت عصبانی‌اند، از چرخه کربن عصبانی‌اند، و البته از قوم یهود هم عصبانی‌اند‌. و برای همین هر وقت کوچکترین شانسی برای تشکیل کشور فلسطینی ایجاد میشه، دوباره انتفاضه علیه «امپریالیسم» خیالی رو استارت می‌زنند، توی خیابون‌های پاریس و لندن و مادرید ندای الله اکبر سر میدن، روی شیشه مغازه یهودیان رنگ می‌پاشند، تا مطمئن بشن که کشور فلسطینی هیچ‌وقت تشکیل نمیشه، که خودش حد و حدود منافعش رو تعریف کنه، نه عصبانی‌های خارجی‌. فلسطین به عنوان یک کشور، برای تأمین ضروریات زندگی نرمال، ممکنه قید منافع حداکثری رو بزنه. و این برای دنیای همیشه عصبانی از یهود، قابل قبول نیست. فلسطینی باید از زندگی نرمال محروم بمونه، تا دنیا بتونه به عصبانیت و نفرتش ادامه بده.

سی سال پیش موضوع همین بود، الان موضوع همینه، و در صورت زنده موندن یهودیان، سی سال بعد هم موضوع همین خواهد بود. بارانی از دروغ‌های مختلف، با سایزهای مختلف، روی سرتون می‌ریزند تا این موضوع رو ازتون پنهان کنند. اگه اینطور دنیا رو ببینی، ابهاماتت درباره درگیری‌ای که در ایران با آخوند شیعه داری برطرف میشه، و دیگه از خودت نمیپرسی چرا هربار در خیابون هزینه میدی، دنیا اهمیتی نمیده.

«از زمان شبکه اجتماعی فرندفید با آرمان سکس‌چت داشته‌ام، ارگاسم مشترک با او داشته‌ام، از لاس زدن غافل ندیدمش. به بهانه پست‌های وبلاگش همیشه به دایرکتش رفته‌ام. فقط من هم نبودم، بقیه هم علاقه داشتند. هیچ‌وقت از خوردن نون نظام حس بدی نداشت. باورنکردنی است که حالا نظام نونش را بریده».

حس بدی دارم که بخشی از دوران جوانیم به بحث آنلاین با این جانوران اصلاح‌طلب گذشت. این هم خاصیت زندگی در یک اردوگاه بزرگه.

سیگار کشیدن نیکا رو نشانه خراب بودنش می‌دونستند، اما میا خلیفه رو در زمره صالحان قرار دادند.
این همه اطلاعاتی که لازمه درباره تشیع بدونید رو بتون میده‌.