طرفداران فوتبال در ایران مثل مفعول‌هایی هستند که دچار خارش مزمن مقعدی هستند و به طور مکرر اعلام می‌کنند «ما را بکنید». در طول بیست سال گذشته تیم‌هاشون رو ازشون گرفتند و به سپاهی‌ها سپردند، و این طرفداران گفتند این فوتبال رو با همین صاحبان تروریستش هم می‌خواهیم. پیراهن بازیکن رو به بنر بسیج تبدیل کردن و این طرفداران باز گفتند می‌خواهیم. استادیوم رو به حسینیه تبدیل کردند و باز گفتند می‌خواهیم. بازیکن‌های محبوب‌شون رو ممنوع‌المصاحبه و ممنوع‌التصویر و ممنوع‌الذکر کردند و باز گفتند با همین شرایطش هم می‌خواهیم. فدراسیون رو با تعدادی دزد و کلاهبردار و شیاد پر کردند، و باز گفتند می‌خواهیم. تماشاچی رو متجاوز جنسی جا زدند و باز گفتند می‌خواهیم. طرفدار متعصب رو راه ندادند، تا جایی که خودسوزی کرد، و باز گفتند می‌خواهیم. و وقتی گزینشی راه دادند، سجده شکر به جا آوردند و گفتند می‌خواهیم. رسانه فوتبال رو سپردند به یک گزارشگر بسیجی با اختلال روانی که آبروی فوتبال رو جلوی دوربین‌ها و رییس فیفا ببره، و خندیدند و باز گفتند فوتبال ایران رو با همین دیوانه‌های زنجیری و بیمارهای جنسی و ابله‌ها و خلافکارها و بی‌عرضه‌ها و بی‌آبروها، می‌خواهیم!

خب این یعنی جدا از متجاوز بودن حکومت، خود طرفدار هم به نوبه خود یک کونده به تمام عیار است.


میگن در بعضی مطالبت الفاظی به کار می‌بری که باعث میشه نتونیم همه‌جا فوروارد کنیم!
متأسفم، ولی این مشکل مطالب من نیست، مشکل واقعیات مملکته. تعبیر درستش اینه که بگید: دیگه واقعیات مملکت رو نمیشه جایی فوروارد کرد!

با یکی از بچه‌های اتریشی صحبت آموزش بود که دولت اگر به کسی سواد خواندن نوشتن هم یاد ندهد باز سه هیچ جلو میفتیم! و رسید به این سوال که اصلا چقدر از آموزش لازم است؟ اینکه بگیم این مقدار سال یا این تعداد ترم، مسخره‌ست. آموزش عمومی باید هدف مشخص داشته باشه و وقتی بش رسید، بگه به نقطه مدنظر رسیدم و کار من اینجا تمومه و ازینجا به بعد خود فرد باید بره دنبال دانش و فلان. اون نقطه کجاست؟
گفتم هدف باید رسوندن بچه به جایی باشه که مهارت تشخیص بولشت رو پیدا کرده باشه. اگر این مهارت رو پیدا کرد، حتی در حد مبتدی، خودش بقیه چیزهایی که لازمه بدونه رو پیدا خواهد کرد. و به همین دلیله که هیچ وقت دولت آموزش رو جدی نخواهد گرفت حتی اگه میلیاردها دلار پول بش تزریق کنه. چون یکی از موتورهای تولید مزخرفات، خود دولته. این موتور هیچوقت نمیاد آدم‌هایی رو تربیت کنه که اول از همه مزخرفات خودش رو پس بزنند.
آدمی که نمیتونه مزخرف رو تشخیص و سپس پس بزنه، اگه دریایی از معلومات هم بریزی تو مغزش، یک بی‌سواد نادان باقی خواهد ماند. خیلی چیزها رو نمیفهمه و در همون حالتی که نمیفهمه میمیره، و خیلی چیزها رو درست برعکس میفهمه و در همون حالتی که برعکس فهمیده میمیره، و یا خودش رو در توهم غرق می‌کنه و در همون حالتی که در توهم غرقه میمیره.

https://t.me/AnimalsQuotes/6625

کمپانی چندملیتی برای تبلیغات میره سراغ سوپرمدل‌های گرون‌قیمت.. اما محتوایی که بدردش میخوره اون بیرون داره توسط آدم‌های عادی تولید میشه.

قبل ازینکه مردم ما راندن ماشین‌های بنزینی مدرن رو تجربه کنند، کشورهای اصلی سازنده این ماشین‌ها دارن به تدریج جمعش می‌کنند. اما می‌ترسم حتی قبل ازینکه مردم ما فرصت کنند ماشین برقی رو هم تجربه کنند، خیلی جاها جمع بشه!
در سال ۲۰۲۱ فروش دوچرخه برقی در آمریکا از ماشین برقی بیشتر بوده و به هشتصدهزار دستگاه رسیده!
تبعات فرهنگی این عدد خیلی بزرگتر از تبعات بازاریشه. کسی که دوچرخه برقی رو وارد زندگیش کنه، دیگه برنمیگرده به گذشته. خیلی ازین‌ها دیگه یا ماشین نخواهند خرید، یا در داخل شهر ازش استفاده نخواهند کرد.

در نقطه مقابل کسانی که خودشون رو گرفتار رژیم‌ها و فرمول‌های پیچیده و گسترده تغذیه‌ای کرده‌اند، کسانی قرار دارند که برای رژیم مخرب‌شون دنبال توجیه می‌گردند. و یکی از متداول‌ترین اون توجیهات اینه که: فلانی یک عمر آشغال خورد، تا ۹۵ سالگی هم عمر کرد! از وارن بافت که نمیخوایم بیشتر عمر کنیم، هرروز صبحونه بیسکوئیت میخوره!
البته عمر داریم تا عمر. خیلی‌ها خونه نشستن و تلویزیون نگاه کردن رو زندگی حساب نمی‌کنند. اما حتی اگه ۹۵ ساله‌های آشغال‌خور تا روز آخر مثل افلاطون زندگی کنند، یک اقلیت ناچیزند که عمرشون رو مدیون ژن‌شون هستند.
مردم خوش‌شون نمیاد جواب خیلی از سوالات و ابهامات در ژن و توارث باشه. چون یک بازندگی محتوم رو تو پرونده‌شون قرار میده. بنابراین به استناد به اون اقلیت خوش‌شانس، خودشون رو اینطور فریب میدن که «پزشکی هنوز خوب بدن ما رو نشناخته.. ما با غذای آشغال هم می‌تونیم سالم بمونیم».

کمیسیون سواحل کالیفرنیا، که زیر مجموعه دولت ایالتی کالیفرنیاست و مسئول حفاظت از ۱۸۰۰ کیلومتر نوار ساحلی این ایالته، با رأی قاطع ۱۱ به صفر با ساخت تأسیسات آب‌شیرین‌‌کن در ۵۰ کیلومتری لس‌آنجلس مخالفت کرد، که می‌تونست روزی ۱۹۰ میلیون لیتر آب شیرین تولید کنه که برای مصرف ۴۰۰ هزارنفر کافی می‌بود. چرا؟ چون بعضی موجودات دریایی ممکنه چیز بشن ‌و بعد از آب شدن قطب شمال ممکنه سطح اقیانوس چیز بشه و تأسیسات بره زیر آب و چیز بشه، و... و اینجاش خوبه: و آبی که تولید می‌کنه گرونه اقشار مستضعف نمی‌تونند بخرن!

یعنی به بخش خصوصی میگن برو هروقت تونستی آب اقیانوس رو طوری شیرین کنی که هیچ افکتی روی هیچ‌چیز نداشته باشه و بعد انقدر هم مفت باشه که باش ماشین‌مون رو بشوریم، بیا بت مجوز بدیم!

اگه ملت می‌دونستند دولت‌ها چطور کار «نمی‌کنند»، نه تئوری‌های توطئه شکل می‌گرفت، نه در نقطه مقابلش این خوش‌بینی‌های کودکانه.
نه عزیزم، این کمیسیون به اینکه مرگ فلان موجود دریایی چه تأثیری در بیزینس سی سال بعد داره، کار نداره. مشاغل محلی؟ اینا تو کرونا ماتحت مشاعل محلی رو جوری پاره کردن که در تاریخ آمریکا سابقه نداشت. این‌ها فقط به مرگ اون موجود دریایی کار دارند، چون برای حفاظت، اصالت ذاتی قائلند! اما همین اصالت حفاظت هم زیر مجموعه اصالت توسعه‌ستیزی قرار می‌گیره. آب‌شیرین‌کن، جاده جدید، نیروگاه، خطوط ریلی، تونل، پل، اینا یعنی فعالیت بیشتر انسان، و رویکرد این‌ها در برابر فعالیت بیشتر انسان اینه که «خیلی شلوغش نکنید حالا، طبیعت بیدار میشه».

۲۳ سال پیش آمریکا یکی از فرودگاه‌های صربستان رو بمباران کرد، طوری که هر شش تقاطع باند تخریب بشه. که یعنی موقتا غیرقابل استفاده شدن فرودگاه.
عکس پایین هم طرز بمباران فرودگاه اوکراینی توسط روسیه‌ست. در سال ۲۰۲۲.

«اروپا که بودم در عرض دو هفته پنج کیلو وزن کم کردم. برگشتم آمریکا دوباره پف کردم و معده درد. چه آشغالی تو غذای ماست؟».

این یکی از نمونه‌های اخیرا رایج از ترکیب «زیادی جدی گرفتن تجربه شخصی، بعلاوه دقت نکردن به تجربه شخصی» است. اولی درباره آماره، و دومی درباره دیسیپلین. همزمان که از معده درد خودش کل تغذیه یک کشور سیصدمیلیون نفری رو میخواد مورد سنجش قرار بده، برای همون معده درد هم هیچ ایده‌ای نداره که از کجا اومد.. انگار یک چیز مرموز و عجیب غریبه!

بعد جنگ عراق سربازان آمریکایی اعزام شده پنج کیلو اضافه‌وزن پیدا کرده بودن.‌ در حالی که خود عراق با بحران فقر غذایی مواجه بود. چرا؟ چون ارتش آمریکا ارتشیه که میتونه به هرکشوری در هر گوشه جهان حمله کنه، و یه شعبه از برگر کینگ رو منتقل کنه به پادگانی که اونجا احداث کرده! و همین کار رو در عراق هم کرد.
چیز مرموزی وجود نداره.

ناشکری نکن. مالیاتی که میدی رو به عنوان حقوق ماهیانه میدن به نماینده اتریش در اتحادیه اروپا، که بره اونجا تصویب کنه که اپل حق نداره از پورتی غیر از USB استفاده کنه.

شاید اونجا به دنیا اومده، از کجا می‌دونید؟
آها.. اگه اونجا هم به دنیا اومده باشه میگید: خوشت نمیاد جمع کن برو آمریکا که کمتر مالیات میدن!

ولی این نوع برخورد یک ذهن سالم دربرابر غارتگری نیست. همونطور که مطلعید اینجا دارن ماشین چینی رو با دو برابر قیمتش میفروشند. یکی گفت خب بعضی‌ها پول دارند، براشون مهم نیست که داره باشون دوبله و سوبله حساب میشه‌. گفتم باید آزاد باشه چیزی رو بخره که میدونه سوبله حساب کردند، ولی آدم سالم این کار رو نمی‌کنه. چون داشتن پول زیاد، ریختن پول توی آتش شومینه رو توجیه نمی‌کنه. این اهمیت ندادن به اینکه پول کجا میره، عواقب دومینویی زیادی هم برای خود فرد، و هم برای جامعه‌ش و هم حتی برای دنیا داره. این یک وزن اخلاقی روی دوش آدمه که پول رو باید درست خرج کرد و به درست خرج شدنش اهمیت داد.
همین حالت مفعولی شهروند اروپایی نسبت به دولت، به یک فرهنگ معیوب تبدیل شده و به جوامع جهان سوم هم رسیده، چون بهرحال هر فرهنگی وارد میشه، و الان می‌بینیم که حتی کون‌نشورهای وطنی هم از ضرورت تقدیم مالیات به بت اعظم سخن می‌رانند.

اگه می‌شد با یک کلیک کل پست‌های انگیزشی در شبکه‌های اجتماعی رو از روی سرورهای اینترنت پاک کنیم، و می‌کردیم، هیچ خللی در آگاهی‌های فردی و اجتماعی کاربران ایجاد نمی‌شد، از بس که مهمل و نامربوط هستند. اما در مواردی آبجکتیو میشه و به مخاطب‌شون انجام یک کار خاص رو پیشنهاد میدن، و سپس انجام ندادن اون کار رو مایه خسران معرفی می‌کنند! یکی از نمونه‌هایی که این روزها زیاد شده لایف‌استایل سفره، که مثلا میان میگن همه‌چیزمون رو فروختیم و یه ون خریدیم و تصمیم گرفتیم حالت عشایری بریم دنیا رو بچرخیم! سپس شروع می‌کنند به تولید محتوا در ژانر «جاتون خالی» در اقصی نقاط تفریحی سیاحتی جهان. همه این محتوا، چه حاوی متن باشه چه نباشه، یک تم زمینه‌ای داره با این مضمون که «یه بار زندگی می‌کنی و زندگی هم کوتاهه.. چرا این منظره‌ بکر که من دارم تجربه می‌کنم رو ول کردی چسبیدی به شهر و کار؟».
ادعا می‌کنند سرمایه زیادی نمیخواد، که خب دروغ میگن. اغلب یک بابالنگ‌دراز دارند که اسپانسر همه این ماجراجویی‌هاست. ولی اون قسمتش که «من که کردم، شد» مشکل اصلی نیست‌. مشکل اصلی قسمت دومه که از دست دادن این تجربه نزدیک رو فقدان سنگینی نشون میده. و این یک نوع نادانی نسبت به ابعاد دنیاست. بیشتر مردم به دلایل مختلف نمی‌تونند از جایی که هستند تکون بخورند، و گرنه کسی از دیدن دنیا تا قبل از مرگش، بدش نمیاد. و دقیقا چون بیشتر مردم نمی‌تونند، تجربه سفر با کیفیت فعلی، ممکن شده. اگر همه مردم می‌تونستند، هر مقصد سیاحتی دنیا وضعیت عراق در ایام اربعین رو پیدا می‌کرد. نه فقط توریسم، بلکه حتی سفر عشایری مدرن هم، حالت فعلی‌شون رو مدیون ضرب دو متغیر ناچیز هستند: اقلیتی از جمعیت دنیا، درصد کوچکی از زمانی که در طول یک‌سال دارند رو صرف سفر می‌کنند. هر کدوم ازین دو متغیر دچار افزایش بشه، حاصلضرب بزرگتر میشه. اگه تعداد زیادی از مردم دنیا، مقدار زیادی از زمان‌شون رو در سفر باشند، مسافران حتی در جزیره‌های کمتر دیده شده اندونزی هم باید کون به کون بچسبند و سلفی بگیرند. اینکه تنهایی بشینی بالای یک صخره ساحلی و دستات رو مثل عقاب باز کنی و تصویری از یک تجربه بکر ترسیم کنی، به این دلیل نیست که تونستی بیای اونجا. به این دلیله که بقیه نیومدن.

از رو‌ قیافه نباید قضاوت کرد. اگه سال ۸۰ اینارو تو خیابون می‌دیدم می‌گفتم احسان میره اسپیس‌ایکس، اشکان میفته زندان.

#لبخند_شبانه

نقشه توزیع جمعیتی مصر از پنج هزار سال قبل تا الان تکون نخورده. این کشور فقط یک رودخانه‌ست بعلاوه یک بندر. پنج هزار سال قبل هم همین بوده. افکت این عدم تغییر رو در فرهنگ و سیاست‌شون رو هم میشه دید. ممکنه ماهی یک بار انقلاب بشه، ولی کلیت جامعه با سرعت حلزونی حرکت می‌کنه.
آدم‌ها سر ژن و نژاد و قبیله و مذهب به سر و کله هم می‌زنند.. اما نهایتا این آب بوده که تکلیف‌شون رو مشخص کرده.

با ظن اینکه همکار زنش میخواد از راه بدرش کنه رفته پسره رو به قتل رسونده‌. به درخواست اولیای دم حکم قصاص می‌زنند. ازونجایی که مرتکب قتل شده خودش رو جهنمی می‌دیده و نماز رو ترک می‌کنه. تو زندان خواب می‌بینه که بش میگن نمازخون شو بعد بیا به این دنیا. دوباره شروع می‌کنه به نماز و قرآن و دعا، و با این روحیه که «بخشیده شدم» درس میخونه برای کنکور ارشد. و حالا با رتبه بالا قبول شده. اولیای دم هم منصرف شده و رضایت دادن.

ما داریم تو یک آکواریوم چرک لجن گرفته زندگی می‌کنیم که توش دیگه هیچ‌چیز معنا نداره. یه عده فکر می‌کنند باخته‌اند، یه عده فکر می‌کنند برنده شده‌اند، اما همه تا گردن در مایع لزجی فرو رفته‌اند که هیچ‌جوری نمیشه توضیحش داد. از روی بدویت آدم می‌کشند، بعد حس می‌کنند نظر کرده خدا هستند، و با همین موهومات روحیه می‌گیرند، و دوباره به جامعه برمی‌گردند، و لابد بعدا صدقه هم زیاد خواهند داد، و بقیه هم به شکل داستان جذابی از کلید اسرار بش نگاه می‌کنند، و برای مقتول، که «سرنوشت اون بنده‌خدا هم اون بود» طلب مغفرت می‌کنند. برای مجموعه این کثافات باید چه کلمه‌ای به کار برد؟ چه کلمه‌ای حاضره داوطلب بشه تا بار معنایی این مایع لزج چرک رو به دوش بکشه؟ از هر زاویه که به هرچیزی نگاه کنی، بوی فاضلاب میشنوی. فرهنگ زشت، قانون زشت، مذهب زشت، منطق زشت، ذهن زشت، عرف زشت، زندگی‌های زشت، از آدم‌های زشت‌.
و با افتخار هم میمیرند. با این فکر که ما آمدیم به این دنیا، داستان عبرت‌آموز زیبایی ساختیم، و رفتیم! روی سنگ قبر هم حتما یک بیت شعر تکراری با این مضمون که امام حسین اگه شفاعتم نکنی ایراد از توعه، حک می‌کنند. و خود اینکه کسی متوجه نیست که همه در چه کثافتی قرار داریم، بخش مهم‌تر این کثافته.
روزی یک بار به خودم فحاشی می‌کنم که چرا چیزی نمی‌نویسم. چون اگه آیندگان دقیقا درک نکنند که ما در چه کثافتی بودیم، گناهش بر عهده ماست، و من ازین گناه میترسم. اما نمی‌دونم باید چطور بنویسم.. کتاب.. داستان.. شعر.. فیلمنامه.. بلد نیستم. فقط بخشی از مغزم، به بخش دیگه‌ش مشت میزنه و میگه بلد باش.. بلد باش.. بلد باش!

آیا می‌دانستید ۸۵ درصد مردم آمریکا مخالف شرکت کردن کشورشون در جنگ جهانی دوم بودند؟ تو فیلم‌های هالیوود اینطور به نظر میرسه؟
فقدان مطالعه و اطلاعات آدم رو عجول بار میاره‌. چون اینطور نیست که چیزی رو ندانی، و ندانی. برای فضای چیزهای که نمیدانی در ذهنت، دیگران محتوا میسازند و پرش می‌کنند. بنابراین فکر می‌کنی که آمریکای زمان جنگ جهانی رو میشناسی. بنابراین در تفسیر نظر امروز مردم آمریکا درباره حمایت از اوکراین، عجله می‌کنی. چون فکر می‌کنی که میدونی قبلا چطور بوده، و الان شبیه گذشته است یا نیست.

اگه تسلیم دیتا بودیم، خیلی از حرف‌هایی که می‌زنیم رو نمی‌زدیم. و درباره خیلی چیزها عجله نمی‌کردیم. مثل «تا حالا اینجوری نبوده»، یا «به خاطر فلان اتفاق اینجوری شده».

سلبریتی‌های جمهوری‌اسلامی هم از جنس خودش هستند.
در چین یه فیلم ساختن درباره زندگی یه خانواده روستایی که نمایشی از فقر و فلاکت بود. بازیگر نقش اولش مجانی بازی کرد تا فیلم با کمبود بودجه مواجه نشه. وقتی اکران شد شهرنشین‌ها گفتن فیلم سیاه‌نمایی کرده تا از جشنواره‌های خارجی جایزه بگیره! آشناست، نه؟ اما دولت اومد گفت خیر، این واقعیت روستاهای ماست، شما شهرنشین‌ها هستید که از واقعیت پرت هستید! یعنی دقیقا ۱۸۰ درجه تفاوت با ایران، که مردم دنبال فریاد زدن واقعیتند، و حکومت و ارتش سلبریتی‌هاش اصرار دارند که سیاه‌نمایی می‌کنید!
ما در چنین لجنی فرو رفته‌ایم.

تو کالیفرنیا میخواستن جف بزوس رو تیغ بزنند. اومدن یه مالیات جدید اختراع کردند که به مشاغلی که فروش آنلاین دارند فرو می‌رفت تا ازین طریق بتونند آمازون رو بزنند. بعد دیدند آمارون از اجاره سرورهاش بیشتر از فروشگاه آنلاینش پول درمیاره و این قانون شامل تجارت سرورش نمیشه! و بدین ترتیب آلت بزوس صاف وارد پیشونی‌شون شد.

حجم بی‌کفایتی در این حده که قبل از وضع قانون چک نمی‌کنه که درآمد این شرکت‌ها چه ترکیبی داره.
اما این قسمت مهم داستان نیست. چون بی‌کفایتی یک داستان تکراریه. قسمت مهم اینه که خودشون علنا اذعان می‌کنند که مالیات جدید رو فقط با این هدف که یک فرد خاص رو تیغ بزنند طراحی کردند!
بعد صحبت مالیات میشه شهروند مفعول میاد میگه مالیات برای اینه که بیمارستان داشته باشیم، جاده‌ها آسفالت باشند، شبا که ما خوابیدیم آقا پلیسه بیداره!

کاری نموند که برای سینما نکرده باشه.
می‌تونست فقط از چهره‌ و خوش‌تیپی پول دربیاره. تبلیغات و گهگاه بازی کردن در فیلم‌های هنری برای پولدار شدنش کافی بود. اما تصمیم گرفت مردم رو سرگرم کنه. خیلی فرق داره هدفت از سرگرم کردن مردم پول باشه، یا خود سرگرم کردن مردم هدفت باشه. در سینما اگه «هنرمندِ مردم» یک عنوان معتبر باشه، متعلق به این مرد است و بس.

«درآمد ناخالص ساب‌استک در سال ۲۰۲۱ صد میلیون دلار بوده. درآمد ناخالص اونلی‌فنز نزدیک پنج میلیارد دلار!».

این مقایسه‌ها بی‌معنی‌اند. درست مثل اون ناله جانوران آکادمیک که چرا به رونالدو انقدر میلیون میدید ولی به ما جامعه‌شناس‌ها ده هزارتا هم زورتون میاد بدید!
اما فارغ ازین مقایسه‌های بی‌معنی، اونلی‌فنز به تنهایی یک مورد شگفت‌انگیزه‌. نه فقط به خاطر این درآمد نجومی، که از درآمد صنایع سنگین ما هم بیشتره، بلکه به دلیل گستردگی بالایی که پیدا کرده و درآمدش هم مدیون همین گستردگیه.
در گذشته، که حتی منظور گذشته‌ی قبل از اینترنت نیست، در همین گذشته‌ی بعد از اینترنت؛ فعالان صنعت پورن در حاشیه جامعه بودند، که به دلایل مختلف کسی توجهی بشون نمی‌کرد. اما الان هرکسی میتونه در پورن فعال باشه! مثلا میان میگن «دوستم (که یعنی خواهرم) برای اونلی‌فنزش دوربین میخواد، چه مدلی پیشنهاد میدی؟». این یه پدیده جدید و بدیعه که نه شرع و نه عرف هیچ پاسخی براش ندارند.