مرحوم بهجت آی‌کیو پائینی داشت، اما نه انقدر پایین که ندونه چطور پنهانش کنه. عرفان‌بازی و تنزه‌جویی از همه‌چیز جز عبادت، روش خوبیه برای اینکه بی‌بضاعت بودن ذهنت رو پنهان کنی. در همون عرفان هم چیزی نداشت. اما چیزی نداشتن در عرفان هم خوب پنهان می‌کرد. هروقت می‌گفتند نصیحت‌مان کن، می‌گفت بروید گناه نکنید! وانمود می‌کرد عرفان درباره عرش خداست، در عرش همه‌چیز ساده‌ست. اما این معنی نداره. عرفان درباره همینجاست، درباره دنیا، و آدم‌هاش، و همه جزئیات سخیفش.
پرهیز از کلی‌گویی، جرئت میخواد. چون وارد هر موضوعی بشی، مو رو از ماست‌هایی که زدی بیرون می‌کشند. امروز هر کسی آینده تنش بین چین و تایوان رو پیش‌بینی کنه، و درست درنیاد، از بندهای رخت اینترنت، که خیلی بلندند، پهنش می‌کنند. بخوای بدونی در کرواسی کی با کی دعوا داره، باید خیلی چیزها از خیلی از آدم‌ها بخونی. و ممکنه درست متوجه نشی. و بد بفهمی. و از روی بدفهمی حرف بزنی. و بت نمره پائینی بدن. اما اگه ادا دربیاری که هیچ‌کدوم این چیزها مهم نیست و فقط نباید گناه کرد، از نوشتن دیکته فرار می‌کنی، تا غلط نداشته باشه. امروز یک بوکسور حرفه‌ای، چیزهای خیلی بیشتری داره که درباره زندگی به نوجوانان بگه، تا امثال بهجت. و ممکنه خیلی ازون چیزهایی که میتونه بگه، به طور اثبات‌شدنی غلط باشند. اما مهم نیست. مگه قراره همه از فیلتر فرزانگی عبور کنند تا حرف بزنند؟ مهم اینه که حرفاش نشون میده چیزهای زیادی رو تجربه کرده، و خیلی چیزها رو از سرش گذرونده. و عرفان همینه. اون بوکسور در معرفت، جلوتر از امثال بهجته. حتی اگه معرفتش اندک باشه.
نود و نه درصد کسانی که میرن دنبال تنیس ولی زود ولش می‌کنند، به این علت ولش می‌کنند که هرروز در تمرین محاسبه می‌کنند که چقدر با نادال فاصله دارند، و چون زیاده به خودشون میگن شدنی نیست، بهتره وقتم رو تلف نکنم. اما به خودشون دروغ میگن. علتش اینه که نمیخوان نمره بگیرند‌. هدف تسلط به تنیس بوده، نه تسلط به نادال. اما نمیخوان در تسلط به تنیس نمره بگیرند، پس هدف رو جابجا می‌کنند تا تسلط به نادال باشه، که چون ممکن نیست، باید ولش کرد. تا این واقعیت مخفی بشه که چقدر ظرفیت دارند برای از سرگذراندن زحماتی که تسلط به تنیس نیاز داره.
هدف پرورش ذهن هم جلو زدن از ارسطو نیست. بهرحال همه قراره به ارسطو ببازند. مهم وارد شدن به بازیه. عارف قلابی نمیخواد وارد بازی دنیا بشه، تا نمره نگیره.

صد و پنجاه میلیون دلار خرج کردند تا این سازه رو تو گرون‌ترین جای نیویورک بسازند، اما هر دفعه برای بازدید عموم بازش کردند یکی رفت ازون بالا خودشو پرت کرد پایین، و مجبور شدند تعطیل کنند!
طراح چنان از واقعیت اون بیرون منفصله که با خودش نمیگه دارم یک راه پله با پنجاه شصت متر ارتفاع میسازم که قراره نمادین باشه، و ممکنه برای خودکشی جذابیت پیدا کنه، پس از قبل جوری طراحیش کنم که نکات حفاظتی رو هم در بر بگیره، و مثلا فاکینگ نرده‌هاش یکم بلند باشند! انگار برای ساختن یک استراکچر که با مردم در ارتباطه، یک کامپیوتر با یک مانیتور بزرگ و یک قلم هوشمند کافیه!

کتابخانه ملی آرژانتین شبیه زندان تروریست‌ها در سال ۲۱۵۰ میلادیه که زمین توسط بیگانگان فضایی تسخیر شده و انسان‌های مخالف اشغال رو با انگ تروریسم میندازن توش.

#استفراغات_معماران

حاجی کوتاه بیا، فرق‌شون زیاده، ولی این نیست. زادگاه بروتالیسم اروپاست. بدترین کارهای بروتال هم تو خود برلین می‌تونید پیدا کنید. معمار اصلی کتابخانه ملی آرژانتین هم از ایتالیا پا شده بود اومده بود آرژانتین.
فرق غرب و جهان سوم اینه که فحش به بروتالیسم هم از خود غرب بیرون اومد.

شاید واقعا عقب‌افتاده هستند. چون حالت دیگه‌ای نیست که طرف بگه «آره استدلالم استدلال یه خره» و همزمان فکر کنه طرف منطق ایستاده!

تا عصبانی میشن از توی دفتر تلفن دنبال کسی میگردند که بش زنگ بزنند و صحبت کنند تا اونی که پشت خطه، بشون حق بده. که البته میتونه اشکال متنوعی پیدا کنه. از مدل‌های ساده‌ش از چت و ویس گرفته، تا حتی ساخت یک پادکست! چون تنهایی نمی‌تونند از پس این عصبانیت بربیان. نیاز به همکاری دیگران هست. تا یک صحنه دلخراش می‌بینند که ناراحت‌شون کرده، دنبال بهانه می‌گردند تا در حضور دیگران حرفش رو پیش بکشند، تا باز هم درباره‌ش بشنوند، چون مایلند بقیه هم در تحمل این دلخراشی همراهی‌شون کنند. چون نمیتونند تنهایی بش فکر کنند، یا تنهایی از پس عبور کردن ازش بر بیان. وقتی حکومت یک آدم بی‌دفاع رو به قصد کشت آزار میده، دنبال کسان دیگری می‌گردند که اون‌ها هم همونقدر مملو از نفرت شده باشند‌. چون تنهایی نمی‌تونند از سرریز شدن احساس نفرت بربیایند.
و همه این‌ها، از عکس پروفایل‌شون گرفته تا در تتوهایی که روی بدن می‌زنند، اینطور ادعا می‌کنند که تنها هستند!

نه. نیستند‌. آدم تنها، آدمی نیست که هم‌صحبت نداره یا دوستان دیر به یادش میفتند. و آدمی نیست که اگه لازم شد در بیمارستان بستری بشه، کسی نباشه به عنوان همراه بیمار کنار تختش بخوابه.
آدم تنها، یک لشکر یک نفره‌ست، که باید بر همه درونیاتش مسلط بشه. اینج به اینچ ذهنش رو تسخیر کنه، و برای کنترل سرریز هر چیزی، نیازی به کسی نداشته باشه. چون نمیتونه که نیاز داشته باشه.

آدم تنها مثل آخرین بازمانده از یک شهر بزرگ متروکه‌ست، که باید خودش نقش همه آدم‌های شهر که وجود ندارند رو برای خودش بازی کنه‌، تا بتونه زنده بمونه. باید هم محقق باشه، هم نگهبان. هم جراح باشه، هم کشاورز. هم کتابدار باشه هم تک‌تیرانداز.

و ازین‌ها، خیلی خیلی کم هست.
پس اگه واقعا تنها نیستید، اداش رو درنیارید، بش علاقه هم نشون ندید. زنگ‌تون رو بزنید. مسیج‌تون رو بفرستید. با کسانی که میشناسید حرف بزنید، و غر بزنید، و فحش بدید، و همراه و شریک در احساسات پیدا کنید؛ و از نرمال بودن خجالت نکشید.

شما تو اون شهر متروکه تلف میشید. پس یه ماشین پیدا کنید و جمع کنید برید جایی که آدم هست.

چینی‌ها به عنوان توریست می‌رفتند تایوان، و می‌دیدند که عه، این‌ها هم مثل ما چینی‌اند، ولی همه‌چی مرتبه، شهر تمیزه، همه با ادبند، آروم صحبت می‌کنند، دموکراسی هست ولی ناآرامی نیست، کلا نه به جهان سوم میخوره، نه به آسیا.‌ پس چرا تو خود چین اینجوری نیست؟
ارتش چین آماده‌ست تا این سوال رو از بین ببره.

تشبیه جام زهر در مورد پرونده هسته‌ای، از دل تحلیل‌های خیابان بیرون اومد و راننده تاکسی‌ها سهم قابل توجهی در اون داشتند، و ازونجا به سطوح بالاتر سرایت کرد. چون در ایران تولید فکر از بالا به پایین، وجود نداره، و تحلیلگران اغلب همان عوامند، با گنجینه لغات بیشتر!
قطعنامه پایان‌دهنده جنگ به این دلیل برای خمینی جام زهر بود که در انتهای جنگ فهمید اطلاعات درستی بش نمی‌رسیده‌ (که البته چون فهم سیستمی نداشت، در حالی مُرد که هیچوقت نفهمید چرا در آمریکا یا فرانسه چنین اتفاقی برای یک رییس‌جمهور نمیفته). رهبر فعلی در مورد پرونده هسته‌ای و محور مقاومت، چنین موقعیتی نداره. و برای همین برخلاف مذاکرات جنگ، مذاکرات هسته‌ای به طولانی‌ترین مذاکرات امنیتی تحت نظارت سازمان ملل تبدیل شده. کسی که بخواد کار رو انجام بده، در یک جلسه نیم ساعته میتونه انجامش بده.
از خبرنگار تا فعال بازار، تا الان پانصد بار شنیده‌اند که «جلسه اندفعه فرق داره»، و مشخص شده که فرقی نداشته، اما امروز باز هم خودش رو فریب میده. چون همچنان در برابر پذیرفتن این واقعیت که هدف جاعش، مملکت‌داری نیست، بلکه مصرف کردن مملکت تا آخرین قطره قابل استفادشه، مقاومت می‌کنه.

یکی از دانشگاه‌های ایران یه پژوهش درباره ژن قومیت‌های ایران انجام داده، و خلاصه نتایج (در تأیید نتایج کارهای خارجی) اینه که با وجود زبان‌های مختلف، ما ایرانی‌ها متعلق به یک گروه مشخص ژنتیکی هستیم. فقط ترکمن‌ها، بلوچ‌ها و اهالی جزایر خلیج فارس یک مقدار ازمون فاصله دارند. آبی پررنگ فارس‌ها هستند، و سبز آذری‌ها. انقدر نزدیک هم هستند که همپوشانی دارند.

حمله مغول عملا هیچ تأثیری در ترکیب ژنتیک ایران نداشته. ما ایرانی‌ها به اروپایی‌ها نزدیک‌تریم تا به آسیای مرکزی!
سیستانی‌ها و بلوچ‌ها به جنوب آسیا نزدیکند (که واضحه). عرب‌های ما ربطی به عرب‌های منطقه ندارند و به آفریقا نزدیکند.

ژن فعلی قومیت‌های ایران رو با ژن‌هایی که از یافته‌های باستانی به دست اومده مقایسه کردند. نتیجه؟ چند هزار ساله که تکون نخوردیم.
اصولا ایرانی جماعت با اینکه در «چهارراه جهان» قرار داشته، دختر به غریبه نداده.

کوچکترین حمایتی از روسیه انجام بدی، خلق و خوی روسیه رو پیدا می‌کنی. روسیه یک کشور نیست، یک عفونته. و هر مقدار نزدیکی به این عفونت، برای سلامت کشورها خطرناکه. اسراییل خیلی راحت آپارتمان مسکونی رو برای ترور یک نفر هدف قرار میده، و خیلی راحت فیلمش رو منتشر می‌کنه.

ربطش به روسیه اینه که اون موقع از موشک‌هایی با مهمات‌های خیلی ضعیف استفاده می‌کردند که انفجار به واحدهای کناری نرسه، و فید ویدئو پهپاد یا هواپیمای جنگنده رو منتشر نمی‌کردند.
حرومزاده‌های حماس از همه به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنند و درست جایی جلسه میذارن که دور تا دورش آدم باشه. اما «هم خودتو چرخ می‌کنیم هم سپر انسانیتو» نتیجه سرایت عفونت روسیه‌ست.
خیالش از محافظه‌کاران آمریکایی هم راحته، چون اون ببوها طرفدار پوتین شدن و نمی‌تونند به روش‌های پوتینی ایراد بگیرند‌.

وقتی نوشتم خساراتی که صنف معلمان به جامعه زدند قابل مقایسه نیست با خسارتی که تصور می‌کنید از صنف پزشکان وارد شده، اومدند پیام دادند «میشه بگی چه خسارتی زدیم ما معلم‌ها؟».
وقتی هرکس هرجایی که هست بگه من که کاری به داعش ندارم، دارم امورات مملکت رو انجام میدم! نتیجه‌ش میشه اینکه اعدام‌های روزانه رو هم جزء امورات روزانه و ضروریات «بند شدن سنگ روی سنگ» بدونند.

تا همین چند سال پیش، در یک کشور هشتاد میلیون نفری، از همه‌جای ایران سوار اتوبوس میشدند بیان تهران تا آب‌مروارید پدر و مادر، یا پدربزرگ و مادربزرگ‌شون رو عمل کنند. و بعضی‌ها همین الان هم دارند میان. در بعضی شاخص‌ها وضع به قدری خرابه که اگه صادرکننده نفت نبودیم، سازمان ملل می‌اومد چادر میزد و بیمارستان صحرایی احداث میکرد. نفت باعث شده ما رو در کنار بقیه کشورهایی که این سرویس‌ها رو بشون میدن، قرار ندن.
و همزمان در شاخص‌های دیگه، ریخت و پاش مصرف وجود داره، مثل تصویربرداری‌. طوری که هر خانواده ایرانی یک آلبوم ضخیم از عکس‌های ام‌آر‌آی، سی‌تی‌اسکن و انبوهی از رادیولوژی و سونوگرافی داره.
حالا ذهن جهان‌سومی میتونه بفهمه چرا این دو در کنار هم ایجاد شده‌اند؟ نه.

یه زمانی چین کشتی‌هایی داشت که بریتانیا در خواب هم نمی‌دید. اما وقتی این ناوگان بزرگ از کشتی‌ها رو ایجاد کردند که میتونست به همه‌جا دسترسی پیدا کنه، چی بار زدن آوردن؟ ببر! که تو جشن‌ها و فستیوال‌های تقویم چینی استفاده کنند.
انگلیسی‌ها وقتی یاد گرفتند چطور کشتی بسازند چیکار کردند؟ ROI یا بازده سرمایه‌گذاری رو برای هر کس حساب کردند. به اونی که کشتی رو برده چرخونده می‌گفتند انقدر خرجت کردیم، انقدر برگردوندی، انقدر بازدهته. حالا تو مسیر ماتحتش پاره شده بود، یا ماتحت چه مردمانی رو پاره کرده بود، مهم نبود. به مرور، اونایی که بازدهی بالاتری داشتند شناخته میشدن، و کشتی‌ها رو به اون‌ها میدادن. و همون پربازده‌ها دنیا رو تسخیر کردند.

شکل کشور مهمه، سایز کشور مهمه، توپوگرافی کشور مهمه، شکل دسترسیت به آب‌های آزاد مهمه، شکل ساحل مهمه، شکل ترکیب جمعیتی مهمه.. اما فلسفه از همه‌چیز مهم‌تره. این شکل فکر کردنه که تعیین می‌کنه کارت به کجا میرسه.

«اینکه دو میلیون نفر رو زندانی کنی و هر دفعه که انتخابات نزدیکه بمباران‌شون کنی یه آیین سیاسی بیمارگونه‌ست».

چپ فهمی از تناقض خودش نداره، که دولت اسراییل رو فعال مایشاء معرفی می‌کنه، که بازی‌گردان و استارت‌زننده و طراح همه اتفاقاته، و همزمان مطالبه‌ش اینه که باید با این این فعال مایشاء مقابله کرد!.. اگه فعال مایشاء است یعنی نمیشه کاریش کرد خب! پس دنبال چه مقابله‌ای هستید؟

اینکه هدف ترور کسیه که در حال معامله با سپاه قدس بوده، و سپاه قدس نیروییه که فکر کرده به خاطر مشغولیت دنیا به جنگ اوکراین میتونه غلط‌های اضافه‌ای انجام بده که قبلا انجام نمیداده، اصلا وارد محاسبه و تحلیل و توضیح‌شون نمیشه. انگار اونطرف دارند صرفا ورق‌بازی می‌کنند و قلیون می‌کشن، بعد اسراییل بمب میزنه وسط ورق‌بازی‌شون.

یک انگلیسی که برای انتشار و توزیع انجیل در اسپانیا در سال ۱۸۳۵ به این کشور سفر کرده بوده، گزارش این سفر رو نوشته، و عالی نوشته.

به شدت، پیشنهاد می‌شود.

«با این بزن و بکوب و شوری که تو محرم می‌بینیم، اونم وسط سقوط اقتصادی، اون ۲۰۶۰ که گفتی زوده، تا ۲۱۲۰ هم اتفاقی تو ایران نمیفته».

هنوز نمی‌دونید باید چه چیزهایی رو جدی نگیرید. پیرمردهای مسجدی که من هرروز می‌بینم وسط نماز یهو ذکر رو بلندتر میگن، و برمیگردی ببینی چی شده، و می‌بینی داره با دست اشاره می‌کنه که «کیک یزدی میدادن، تو نبودی بگیری، من یکی برات برداشتم گذاشتم رو دستمال کاغذی که رو فرش نمونه کثیف بشه، و یه دستمال کاغذی هم گذاشتم روش که خاک نشینه روش، بردار بخور!». همه اینا رو با همون اشاره دست میگه، وسط نماز! یعنی نمازش اینه! و همین‌ها معتقدند به صورت آدم تارک صلات نباید نگاه کرد!
این‌ها نمیتونستند مذهب رو نگه دارند. در حد و اندازه‌ش نبودند. و نگه نداشتند. اینی که تو خیابون می‌بینید یه محصول فرهنگی رها شده‌ست به امان خدا، که داره مسیر خودش رو طی می‌کنه؛ و روندش جداست از روند سیاسی ایران.